maandag 18 oktober 2010

Actualisatie – Trapveldjes (3)

Wat is dat toch met het trapveldje op de hoek Bemmelstraat-Westsingel? De nummer 3 nota bene van mijn top 5 van Horster trapveldjes. ‘Zou hoger hebben gescoord als het gras korter was gemaaid’, merkte ik destijds (26 augustus 2008) op. Toen ik er op 6 september jongstleden zoals wel vaker met neef Tom een balletje wilde gaan trappen, kwamen we snel van een kouwe kermis thuis. Te hoog gras en te diepe kuilen noopten ons ons heil elders te zoeken. Dat vonden we gelukkig: bij de nummer 1 van die eerder gememoreerde top 5, het trapveldje aan de Waterstraat.
Positief ingesteld als ik van nature ben, verkeerde ik op dat moment nog in de veronderstelling dat we het veldje op de hoek Bemmelstraat-Westsingel net op het verkeerde moment met een bezoek hadden vereerd en dat een fikse maaibeurt niet lang op zich zou laten wachten. Positieve grondhouding of niet, anderhalve maand later kan ik slechts tot de conclusie komen dat die maaibeurt wel héél erg lang op zich laat wachten. Dit nodigt echt niet uit tot een lekker potje voetbal. Heb ik soms iets gemist en hebben de protesten van de volkstuinders ertoe geleid dat de ruige speeltuin aan de Westsingel enkele honderden meters in zuidelijke richting wordt verplaatst?Moet elk trapveldje er dan bij liggen als een biljartlaken? Nee, liever niet zelfs, maar een wasbord is wel het andere uiterste. Dient het gras dagelijks met een nagelschaartje te worden bijgeknipt? Nee, liever niet zelfs, maar eens per maand maaien is toch niet teveel gevraagd? Kinderen, ook voetballende kinderen, hoef je niet te verwennen, ze verdienen wel aandacht. En het zou allemaal zo mooi kunnen zijn! Want het is niet voor niets dat we éérst naar het trapveldje op de hoek Bemmelstraat-Westsingel gingen. Dit heeft namelijk met zijn besloten ligging, zijn aan alle zijde voorhanden hoge hek (waardoor je de bal nooit ver hoeft te halen), zijn sobere, niet te grote goals en met zijn voor trapveldjesvoetbal ideale afmetingen troefkaarten in handen waar andere Horster trapveldjes slechts jaloers op kunnen zijn. Als ik niet vreesde dat m’n eigen grasmaaier niet is opgewassen tegen deze pampa, had ik het wel geweten …

Actualisatie – Straatzanger

Weet u het nog? Eind februari dook ineens op allerlei plaatsen in Horst aan de Maas een straatzanger op. ‘Een onberispelijke verschijning, strak in het pak, goed bij stem, zingend vanaf een met een oranje doek afgedekte ton’, schreef ik destijds. Toch was er iets met hem aan de hand. Een eenvoudig gesprek met hem voeren bleek namelijk onmogelijk: hij sloeg wartaal uit. Mijn conclusie op 1 maart: ‘Tragisch figuur. Achter die onberispelijke verschijning en dat strakke pak gaat iemand schuil die totaal de weg kwijt is. Maar als straatzanger richt hij betrekkelijk weinig schade aan.’Ruim zeven maanden later ziet de wereld er compleet anders uit. De wartaal uitslaande straatzanger die totaal de weg kwijt was, maakte een enkele reis Canossa (© Marc Chavannes, zaterdag in NRC Handelsblad) en kreeg in ruil het ministerschap voor Immigratie en Asiel. Marlies Janssen-Kusters (u weet wel, die mevrouw die ik laatst een open brief schreef, ruimte op m’n weblog aanbood, haar daar via een persoonlijke e-mail van verwittigde maar desondanks niet reageerde) mag dan wel twitteren ‘daar heb ik alle vertrouwen in’, ik blijf bij m’n conclusie van 1 maart en houd, evenals de straatzanger zelf, m’n hart vast. Mocht het mis gaan (en het gáát mis), dan heeft het in elk geval deze observatie van Remco Campert, zaterdag in De Volkskrant, opgeleverd: ‘Voor Gerd Leers, Maastrichtse trots, moet het vernederend zijn geweest dat hij eerst door Wilders moest worden gekeurd voor hij minister werd. “Voorman van alle ordinaire vuilspuiters” noemde hij Wilders eens. Zelden is er dieper in het stof gebeten.’

Top 5 – Stokterwegtekeningen

Herfstvakantie. Als er één groep kinderen is die daar recht op heeft, dan wel de leerlingen van basisschool De Schakel in Broekhuizenvorst. Ze waren de afgelopen weken niet uit de lokale en regionale media weg te slaan, druk als ze waren met actievoeren. Handtekeningen verzamelen, protestborden maken, kaduke fietsen ophalen, de gemeenteraad toespreken: rekenen, taal en wereldverkenning zouden er warempel nog bij inschieten.
Ben ik een heel erg groot voorstander van de inzet van kinderen – die soms nog nauwelijks kunnen lezen en schrijven – om je doel te bereiken? Ik geloof het niet. Handig is het natuurlijk wel, want neem van mij aan dat het wel degelijk verschil maakt of de voorzitter van de dorpsraad de gemeenteraad toespreekt of twee vertederende jongens van een jaar of tien. En indringende tekeningen van kinderen langs een weg spreken ongetwijfeld meer tot de verbeelding dan geprinte teksten van volwassenen. Maar hoe legitiem het doel van een actie (in dit geval het behoud van de openbare bibliotheek in Broekhuizenvorst én de aanleg van een vrijliggend fietspad tussen Broekhuizen en Horst) ook mag zijn, als je kinderen voor je karretje spant, moet je wel verdomde goed opletten dat je ze niet gebruikt. Van sommige van de protesttekeningen (en -teksten) langs de Stokterweg kan ik me nauwelijks voorstellen dat ze spontaan zijn ontsproten aan een kinderbrein. En zou het een kinderidee zijn geweest om verminkte fietsen aan de protestborden te hangen?Hoe het ook zij, een top 5 van Stokterwegtekeningen is natuurlijk nooit weg – of bezondig ik me nu zelf aan een vorm van kindergebruik? Ach, quatsch. Hier komt ie:

5.
4.
3.
2.
1.

maandag 11 oktober 2010

Top 5 – Verliezers inzake Wespengate

Juist op het moment dat het een beetje saai dreigde te worden in Horst, is er weer eens een affaire. Smullen! Wespengate zou ik het willen noemen. Dagblad De Limburger opende er afgelopen donderdag volkomen terecht het regiokatern mee. Een korte samenvatting, waarbij helaas veel tot de verbeelding sprekende details buiten beschouwing moeten blijven: vanwege wespenoverlast vraagt Nico Cordewener de gemeente Horst aan de Maas een stukje stoep te vervangen bij de ingang van zijn flat aan de Prinses Marijkestraat. Na uitvoerig onderzoek komt de gemeente tot de slotsom dat het om nuttige, niet stekende wespen gaat die slechts wat hoopjes zand veroorzaken. Mooi laten liggen dus, dat trottoir. Als het hierbij was gebleven, hadden we vermoedelijk nooit meer iets van de zaak vernomen. Maar per abuis kwam een aan wethouder Freek Selen gerichte e-mail van een ambtenaar groenbeheer ook bij Nico Cordewener terecht. Een e-mail waarin Nico Cordewener wordt bestempeld als ‘een type dat de zaak ook wil “uitdagen”’. Kaasje voor Dagblad De Limburger; affaire geboren. Behalve de hoopjes zand kwam er zo nog veel meer op straat te liggen. Hetgeen Horst-sweet-Horst in staat stelt een top 5 samen te stellen van verliezers inzake Wespengate: 5. Nico Cordewener. Wespenoverlast, geen nieuw trottoir en op de koop toe beledigd worden door een ambtenaar: into each life some rain must fall.4. de ambtenaar groenbeheer. Kreeg in de krant al op z’n falie van de wethouder: ‘Zo’n opmerking hoort in een ambtelijk advies niet thuis.’ Ik stel daar bovenop nog honderd strafregels voor: ‘Ik moet leren kwetsende opmerkingen over personen voortaan onder de pet te houden.’

3. de wespen.

Nuttig zijn en niet steken. En wat zegt Nico Cordewener? ‘’s Zomers moet je eerst tien wespen wegschoppen voor je naar binnen kunt.’ Lijkt me een mooie klus voor de animal cops.

2. een vooralsnog onbekende stratenmaker. Tussen sommige stoeptegels zitten volgens Nico Cordewener kieren van wel drie centimeter breed. Drie centimeter!Voor elke stratenmaker een aantasting in z’n beroepseer. Het zal toch niet zo zijn dat de Engelse asfalteerders hier hebben bijgeklust?1. Ron Boreas, gemeenteraadslid voor de PvdA-PK. Hoe durft die man eigenlijk te beweren dat wethouder Selen z’n gezicht niet laat zien als er problemen zijn? De wethouder zegt in Dagblad De Limburger toe dat hij zelf de toestand bij de flat ‘op komt nemen’. Daaruit kan ik slechts afleiden dat hij bereid is niet alleen z’n gezicht maar z’n hele hoofd in een wespennest te steken!

Actualisatie – Applaus

Als zwarte heeft hij het hier maar moeilijk. ‘Ga toch terug naar je eigen land.’ Hoe vaak krijgt hij het niet naar z’n hoofd geslingerd? Dagelijks wordt hij beschimpt, bespot en vernederd. Al z’n goedbedoelde integratiepogingen ten spijt, voelt hij zich almaar meer buitengesloten. Behandeld als een paria. Steeds vaker en op steeds brutere wijze wordt hij gedwarsboomd in het bijeenscharrelen van z’n dagelijkse kostje. Gezinshereniging zal er wel nooit meer van komen. Uitzichtloos, anders kun je z’n situatie niet noemen. Althans, tot voor kort. Want plotseling gloort er hoop aan de einder. Zit er misschien wel een generaal pardon aan te komen. Maakt verguizing plaats voor bewieroking. Wordt hij niet meer met de nek aangekeken maar op handen gedragen. En dat allemaal dankzij Ronnie Veldkamp. Ronnie wie? Ronnie Veldkamp. Bioloog uit Steenwijk. Eigenaar van Bureau Veldkamp, bureau voor ecologisch onderzoek en advies. Promovendus aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dankzij deze Ronnie ziet de toekomst voor de aalscholver – want over hem hebben we het hier – er in één klap een stuk zonniger uit. Wat ontdekte Ronnie namelijk na twintig jaar onderzoek? Dat de aalscholver de visstand in z’n eigen voordeel manipuleert. Simpeler gezegd: de aalscholver is geen visrover, maar juist een viskweker. Ronnie in NRC Handelsblad van 2 oktober: ‘In wateren die door aalscholvers worden bevist, groeit de visstand sneller aan dan in wateren zonder aalscholvers.’Rehabilitatie voor de aalscholver, dat is nog eens wat je noemt opzienbarend nieuws. Bij dezen zou ik dan ook Hengelsportvereniging ’t Bliekske op willen roepen de vorig jaar in de visvijver van de Kasteelse Bossen geplaatste visbeschermingskooien weer als de wiedeweerga te (laten) verwijderen. Andere aalscholverbestrijdingsmiddelen als kruiskroeskarpers en de zogenaamde Cormoshop met onderwatergeluiden kunnen eveneens de mestvaalt op. Vanaf nu moet het motto zijn: ruim baan voor de aalscholver. Na al die jaren van vernedering heeft hij er recht op dat we hem voortaan met alle egards behandelen, hem in de watten leggen, hem vertroetelen. Ik stel wel voor dat we dat klappen er gewoon in houden. Dat wil zeggen: geen agressief geklap meer om het dier te verjagen, maar een beschaafd, warm applausje om hem welkom te heten en hem te danken voor z’n goede daden. Moraal van het verhaal: altijd hoop blijven houden, hope dies last.

Klein mysterie 206 – Afblijven!

Vrijdag 8 oktober. Omstreeks 19.00 uur. Kraneveldweg, nabij de splitsing met Pastoorsveld. Bouwplaats. Hoop zwarte zand, begroeid met onkruid. Plotseling ontwaar ik dit bordje:Het is dat ik geen zwart zand nodig heb en meer dan twee kilometer verderop woon, anders had ik stante pede m’n kruiwagen gehaald en ‘m volgeladen met juist dit zand.
Grootspraak natuurlijk. Volgzaam als ik ben, zou het niet eens in me opkomen zoiets te doen. Desniettegenstaande zal ik niet verhullen dat dat bordje me mateloos irriteert. Waarom? Dat is nog niet zo eenvoudig onder woorden te brengen. Toch wil ik dat wel proberen, al was het maar omdat ik me voor kan stellen dat de plaatser van het bordje benieuwd is naar de reden van mijn ergernis. Goed. Wat me er eerst en vooral aan tegenstaat is de toonzetting. De agressie straalt er vanaf met dat rode kader, met die rode letters, met dat onderstrepen, met dat ‘afblijven’, met dat uitroepteken, met die pluralis majestatis, met dat dreigen met de politie. ‘Maar die eigenaar hoeft toch niet klakkeloos te accepteren dat z’n ongetwijfeld duurbetaalde zwarte zand wordt gestolen?’, hoor ik u al tegenwerpen. Natuurlijk niet, maar de vraag is of iets vriendelijker bewoordingen niet dezelfde uitwerking zouden hebben. Sterker nog, de vraag is of zo’n bordje überhaupt effect heeft. Dat brengt me op de volstrekte overbodigheid ervan. Nogal wiedes dat mensen van andermans zand af moeten blijven. Zoals mensen ook van andermans auto’s af moeten blijven. En van andermans bloemen. En van andermans brievenbussen. En van andermans vrouwen. En van andermans geld. En van andermans fietsbel. En van andermans weetikwat. Kon nog een mooie boel worden als daar allemaal bordjes ‘Afblijven!’ bij zouden komen te staan.
Blijkbaar zag ook de bordjesplaatser het heilloze van z’n missie in, want zaterdag was het bordje ineens naar de periferie verdwenen.Als hij daar nou enkele dagen mee zou hebben gewacht, had ik tenminste nog de illusie kunnen koesteren dat mijn woorden hem tot deze daad hadden bewogen.

Klein mysterie 205 – Slipgevaar

Sinds ik tien jaar geleden bij strenge vorst in een flauwe bocht op de Crommentuijnstraat in Meterik in een slip terechtkwam en mijn auto te pletter reed tegen deze boom (en zelf wonderwel zonder een centje pijn uit het wrak stapte), zul je van mij geen kwaad woord meer horen over verkeersborden die waarschuwen voor slipgevaar. Hoe meer van die borden, hoe liever. Ook over de enigszins gedateerde auto die het bord opsiert en over het feit dat het bord soms in een fluorescerend gele rechthoek gevangen zit, zul je mij niet horen. Waar ik het wel graag eens over zou hebben, zijn de tekstbordjes die zich meestal onder het pictogram bevinden. Dat die de ene keer met een hoofdletter beginnen en de andere keer niet en dat er weleens een tweede tekst onder verborgen zit, is eigenaardig, maar niets om van wakker te liggen. Wat me evenmin uit m’n slaap houdt, is het onderscheid dat her en der wordt gemaakt tussen neerslag en regen (al mag je bij een bord dat alleen waarschuwt voor slipgevaar bij regen natuurlijk nooit uitsluiten dat er automobilisten zijn die denken dat het slipgevaar is geweken op het moment dat de regen overgaat in hagel of ijzel).
Waar ik dan wel van wakker lig? Van ‘en’ of ‘of’ of ‘en/of’. That’s the question. ‘Bij neerslag EN vorst’ versus ‘Bij regen OF vorst’ versus ‘Bij regen EN/OF vorst’. Zeg het maar.
Bij neerslag EN vorst. Impliceert dit niet dat het slipgevaar zich pas voordoet als er neerslag valt bij temperaturen onder het vriespunt? Dat dus alleen de combinatie van neerslag en vorst tot slipgevaar leidt? Bij regen OF vorst. Wekt bij mij een beetje de indruk alsof de bordenmaker het zelf ook niet precies wist: ‘Kwam dat slipgevaar nu door de regen of door de vorst? Weet je wat? Ik deel m’n twijfel gewoon met de weggebruiker.’
Bij regen EN/OF vorst. Het ei van Columbus? Of maakt dit het alleen maar ingewikkelder? Help, ik word er gek van! Weet u, de schaarse keren dat ik uiteindelijk nog in slaap sukkel, droom ik steevast dat een dubbel ‘bij’ wel eens de oplossing voor alle interpretatieproblemen zou kunnen zijn: ‘bij neerslag en bij vorst’. Maar als ik dan badend in het zweet wakker schrik, dringt altijd weer het besef tot me door dat die tekst wel te lang zal zijn. Wie bezorgt me m’n nachtrust terug en overtuigt me van het feit dat ik de plank helemaal mis sla en dat alleen ‘en’ of ‘of’ of ‘en/of’ voldoende is?

maandag 4 oktober 2010

Intermezzo – Huisdierenzegening (2)

Werelddierendag. Ter ere daarvan gisteren weer de Horster huisdierenzegening. Door omstandigheden had ik vorig jaar de eerste editie editie gemist. Gelukkig was m’n agenda ditmaal vrij. Derhalve vervoegde ik me gisterochtend tijdig in het atrium van de Sint-Lambertuskerk. Zonder huisdieren welteverstaan (ik heb mijn huisdieren ongelovig opgevoed), maar dat mocht de pret niet drukken. Bij aankomst wachtte me meteen al een grote teleurstelling. Kapelaan Mielnik bleek verhinderd omdat hij Spikey, z’n zwarte labradorpup, nog de fles moest geven.In de persoon van de eveneens uit Polen afkomstige kapelaan Boniek had kapelaan Mielnik evenwel gezorgd voor een uiterst kundig vervanger – zij het enigszins op leeftijd. Aan alles was te merken dat kapelaan Boniek vaker met dit bijltje had gehakt. Waar nodig stelde hij met een liefdevolle aai een dier op z’n gemak, maar hij deinsde er ook niet voor terug zich misdragende dieren met een corrigerende tik tot de orde te roepen. Alvorens hij het met wijwater besprenkelde, had de kapelaan voor elk dier een persoonlijke boodschap. Zo wenste hij een drachtig varken een vruchtbaar jaar toe en riep hij een paradijsvogel en een bruine rat op het komende jaar lief te zijn voor elkaar. Kortom, kapelaan Boniek was duidelijk in z’n element. Totdat … totdat in de verte een loeiende sirene weerklonk. Meerdere sirenes zelfs. Dichterbijkomende sirenes. Angstaanjagend dichtbij komende sirenes. Honden begonnen te janken, ezels luidkeels te balken. Daarna daalde een onheilspellende stilte over het atrium neer. Die werd doorbroken door het geluid van klakkende laarzen. Zes zwaarbewapende agenten drongen het atrium binnen. Wat had dit te betekenen? Plotseling viel het kwartje: we waren hier getuige van het eerste optreden van de animal cops! Horst had weer eens een primeur. Met veel machtsvertoon werd kapelaan Boniek in de boeien geslagen en afgevoerd – de talrijke aanwezigen verbouwereerd achterlatend. Een van de agenten snauwde me nog toe: ‘Telefonische melding via 1-1-4 – Red een dier. Lik op stuk. Wat denkt die man wel niet met z’n wijwaterkwast. Weerloze dieren tegen hun wil natmaken. Dat noem ik een staaltje dierenmishandeling van het zuiverste water.’ En Dion? Dion zag dat het goed was. Vrijdag beklaagde hij zich in L1 Laat (op 21.30 minuten) nog dat honden onbestraft waren doodgeschopt door Marokkaans straattuig, vandaag kon hij tot z’n genoegen constateren dat een dierenmishandelaar, een buitenlander nog wel, in de kraag werd gegrepen. En wie weet, heeft de dierenpolitie met kapelaan Boniek wel een heel grote vis aan de haak geslagen. Want wat verklaarde Dion vrijdag in Dagblad De Limburger? Bij thuiskomst heb ik trouwens meteen de pissebeddenlijkjes in de kelder verdonkeremaand. Je weet maar nooit.

Klein mysterie 204 – Plaatsnaamborden (2)

Amerika. Brokeze. Grevors. Griendsveen. Haegelsem. Haors. De Kroeënenberg. Lottem. Melderse. Mieëldere. De Mieëterik. De Pieël. Tiendere. Vaors. Zaerem. Zwolge. De zestien kernen van de gemeente Horst aan de Maas in dialectspelling. Althans volgens Veldeke, de vereniging die de Limburgse taal en volkscultuur wil bevorderen. In maart 2009 riep het Huis voor de Kunsten de Horster gemeenteraad op genoemde dialectnamen voor dorpen te vermelden op de officiële blauwe plaatsnaamborden. Daarvoor had het Huis volgens De Echo van Horst van 26 maart 2009 twee argumenten:
1. je kunt bezoekers op een vriendelijke manier laten zien hoe bewoners zelf hun plaats noemen;
2. je symboliseert hiermee als gemeentebestuur de aandacht die je hebt voor de eigenheid van de kernen.
Of de gemeenteraad zich destijds heeft uitgesproken over de oproep van het Huis voor de Kunsten kan ik niet terugvinden, maar ik dacht van niet. Doet er ook niet zoveel toe, waar het om gaat is dat het college van burgemeester en wethouders op 21 september (2010 welteverstaan; klik op 21.09.2010) heeft besloten ‘af te zien van het opnemen van de dorpsnamen in het dialect op de bebouwde komborden’. Je zou wensen dat het college altijd zulke goede besluiten nam … Driewerf hulde! Wat er tegen is op dialectnamen op plaatsnaamborden? Wido Smeets heeft het op 15 februari 2003 in Dagblad De Limburger verwoord op een wijze die ik niet kan verbeteren (klik op de afbeelding voor een vergroting): Cruciale zin: ‘Je moet er wel erg beroerd aan toe zijn als je voor de bevestiging van je identiteit een tweetalig plaatsnaambordje nodig hebt.’ Zouden het dergelijke argumenten zijn die het gemeentebestuur hebben doen besluiten af te zien van de dialectnamen op de plaatsnaamborden? Je mag het hopen, maar helaas is de argumentatie voor het besluit niet naar buiten gebracht. Dus even zo goed kan het een ordinaire bezuinigingsmaatregel zijn. Of de vrees voor het uitbreken van een stammenstrijd over de exacte spelling. Een legitieme angst lijkt me, want mensen hebben elkaar wel eens voor minder de koppen ingeslagen dan de ‘k’ in Amerika, de ontbrekende ‘t’ in Griendsveen en de discutabele tweede ‘e’ in Zaerem – om slechts enkele hete hangijzers te noemen. Echter: hoe benieuwd ik ook ben naar de argumentatie van het college, van mij mag ze achterwege blijven. Want hoe meer aandacht voor deze zaak, hoe groter de kans dat er slapende honden worden wakker gemaakt. En dat is nu precies niet de bedoeling. Dus graag mondje dicht na het lezen van dit stukje. Laat het achterwege blijven van die dialectnamen maar mooi een geheimpje blijven tussen u, mij en het college.

Intermezzo – Jachthut (12)

Over de vraag of de storm van 14 juli een blessing in disguise was voor het aanstaande natuurbos in de Moelbaerenbos, zou je nog kunnen twisten. Wat evenwel zonneklaar is, is dat ik de jachthut aan de Slooierweg zonder de storm gegarandeerd voor eeuwig gemist zou hebben. Storm, ik ben je dankbaar!
De akker achter boerderij de Slooi is zonder meer de mooiste van heel Horst aan de Maas. Dit komt omdat ie in z’n geheel is omzoomd door bomen en struiken. Die verlenen ‘m ondanks z’n uitgestrektheid een ongekende intimiteit. Dat hij bovendien enkele meters hoger ligt dan z’n omgeving maakt de akker er alleen nog maar majestueuzer op.De storm van 14 juli sloeg op diverse plaatsen flinke bressen in de houtwal die de akker omzoomt. Vooral in de buurt van de splitsing Slooierweg – Nachtegaallaan is het nu een stuk eenvoudiger door de bomen de akker te zien. Jammer, deze tijdelijk verminderde beslotenheid. Als pluspunt staat daar dus tegenover (‘elk nadeel …’) dat de kaalslag een jachthut heeft blootgelegd. Vanaf de openbare weg ondanks z’n schutkleur duidelijk zichtbaar, deze Leitersitz: Wat valt er verder over te zeggen? Offen gestanden: vrij weinig. Of het zou moeten zijn dat de ladder juist een lik verf had gekregen toen ik er afgelopen woensdag foto’s van maakte. Een oordeel over het zitcomfort van de rieten stoel houdt u daarom tegoed van mij.

Klein mysterie 203 – Natuurlijk bos

Aangetroffen in de Moelbaerenbos aka Kasteelpark Ter Horst:Tot de grotere geneugten van het leven behoort de onverwachte confrontatie met dit soort mededelingen. Die zijn waarschijnlijk geboren uit de gedachte ‘laten we maar vertellen waarmee we bezig zijn, dan nemen we zeurkousen met lastige vragen de wind uit de zeilen’. Eerlijk is eerlijk: geen gekke gedachte. Dat wil zeggen: als de uitwerking goed is. Zo niet, dan is het effect averechts. Dan schep je geen duidelijkheid, maar zaai je twijfel en verwarring. Dat leidt dan weer tot stukjes van zeurkousen met lastige vragen. Zoals in dit geval. Want het lijkt me uitgesloten dat ik zonder die mededeling ook maar een letter aan dit bosperceel zou hebben gewijd. Maar die mededeling verplicht me er gelukkig toe.‘Hier wordt gewerkt aan een natuurlijk bos’, luidt de kop; ‘Bomen vellen’ de onderkop. Werken aan een natuurlijk bos. Door wie dan wel? De enige die bij mijn weten aan een natuurlijk bos kan werken, is de natuur. Anders is het geen natuurlijk bos meer. Is de mens natuur? Nee, natuur is juist (volgens Van Dale) ‘wat de mens om zich heen ziet en wat beschouwd wordt als nog niet door de mens gewijzigd’. Wie werkt hier? De mens. Duidelijk, met dat werken aan een natuurlijk bos hebben we een contradictio in terminis in optima forma te pakken.Bevat de mededeling nog meer lekkers waaraan taalliefhebbers hun vingers kunnen aflikken? Wat dacht je wat. ‘Bosomvormingsmaatregelen’ en ‘toekomstdunningen’ zijn toch woorden om in de opperste staat van verrukking van te geraken?
Waar je verder ook nog een hele boom over op zou kunnen zetten, is de vraag of de storm van 14 juli nu een blessing in disguise is geweest of juist niet. Lees voor de aardigheid de tweede alinea eens aandachtig:Is het dan logisch dat de derde alinea begint met de zinsnede ‘Helaas heeft de storm een gedeelte van het bos geveld’? Die bomen moesten toch sowieso het loodje leggen (zie tweede alinea)? Dan is een storm toch handiger dan allerlei machines? Lijkt me bovendien natuurlijker. En was het daar niet allemaal om begonnen?