Soms kunnen je wegen zelfs voor jezelf ondoorgrondelijk zijn. Zo kan ik me met geen mensenmogelijkheid meer herinneren op basis van welke criteria ik twee jaar geleden een top 5 van Horster olifantspaden samenstelde. De gebruiksfrequentie? De breedte? De lengte? De mate van anarchie die aan het paadje ten grondslag ligt? Zou allemaal kunnen.
Waar die top 5 in elk geval niet op gebaseerd is, is op de terreinwinst die je met de afkorting boekt. Terwijl het daar in wezen toch allemaal om begonnen is. Daarom gaat de top 5 van Horster olifantenpaadjes vandaag in de herkansing, nu met het aantal meters terreinwinst als criterium. Heb ik overigens afgekeken van Jan-Dirk van der Burg, de man van het boek waar ik het vorige week al over had. Het bevat een kleine tachtig foto’s van olifantspaadjes verspreid over het hele land. Van de Kathammerzeedijk in Volendam tot de Nijmeegseweg in Venlo. Met telkens een vermelding van de terreinwinst. Die varieert van 2,5 meter (Middenweg, Amsterdam) tot 313,5 meter (Muntbergweg, Amsterdam). De foto’s zijn veelal genomen vanaf een keukentrap. Ook niet onbelangrijk: op nagenoeg elke foto is het olifantspad daadwerkelijk in gebruik. Van der Burg: ‘Je staat behoorlijk voor aap op een keukentrap op een nietszeggend kruispunt. Zeker als het een uur duurt voor er eindelijk iemand over het olifantenpaadje loopt.’ Het resultaat mag er zijn: Olifantenpaadjes is een boek waarbij rechts én links Nederland z’n vingers af kan likken.
Enfin, hier komt ie dan, de nieuwe top 5 van Horster olifantenpaadjes:
5. Vondersestraat – Van Merwijckstraat. Officiële route: 136 meter. Olifantspad: 27 meter. Terreinwinst: 109 meter.
4.
Kuiperplein – Dr. Van de Meerendonkstraat. Officiële route: 137,5 meter. Olifantspad: 20 meter. Terreinwinst: 117,5 meter.
3.
Meldersloseweg – Witveldweg. Officiële route: 215 meter. Olifantspad: 93 meter. Terreinwinst: 122 meter (om gezeur voor te zijn: het verharde stuk doodlopende weg van 44 meter
is meegeteld als olifantspad).
2.
Westsingel – Frans Woltersstraat. Officiële route: 232 meter. Olifantspad: 62 meter. Terreinwinst: 170 meter. Geniet ervan zo lang als het nog kan, want de bouw van die woning
betekent zonder enige twijfel de doodsteek voor dit paadje.
1.
Station Horst – Sevenum, perron 1. Officiële route: 190 meter. Olifantspad: 2 meter. Terreinwinst: 188 meter. Mooier kan het natuurlijk niet: het kortste olifantspad levert de grootste terreinwinst op.
Die in dit geval ook nog treinwinst (©MM) is. Denk je eens in: dankzij een olifantspaadje van twee meter elke morgen twee minuten langer in je bed kunnen blijven liggen!
Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
maandag 13 juni 2011
Intermezzo – Hardloopervaring
‘Woa is din brând?’ Even dacht ik dat de man die donderdag zojuist z’n kruiwagen had geleegd in de bladkorf aan de Seurenweg
een sirene had gehoord en vermoedde dat ik op een drafje achter de brandweerwagen aan ging. Het volgende moment besefte ik dat hier iets geheel anders aan de hand was: ik was het slachtoffer van een verfijnd staaltje hardloophumor.
Met meer dan dertig jaar renervaring in m’n bagage ben ik wel gewend aan grapjassen. Vooral ‘Heej velt neet um, hür’ als je een boom of lantaarnpaal ter ondersteuning gebruikt bij een rekoefening is een onverslijtbare klassieker. Juist omdat ik de schurft heb aan dergelijke lolbroekige opmerkingen probeer ik tijdens het rennen menselijk contact zoveel mogelijk te vermijden. Daarom ren ik het liefst in de schemering in een afgelegen bos terwijl het pijpenstelen regent. De kans dat je dan een vertegenwoordiger van de menselijke soort tegen het lijf loopt is verwaarloosbaar klein. Hoewel: het risico dat daar juist dan een of andere malloot z’n hond aan het uitlaten is, valt nooit helemaal uit te sluiten (evenmin als het risico dat die hond in volle vaart op je afstormt en tegen je opspringt, terwijl z’n baasje roept dat je niet bang hoeft te zijn en dat Bello’s gedrag voortkomt uit menslievendheid).
Waarom ik me donderdag dan toch op de Seurenweg bevond? Dat heeft alles te maken met mijn roofvogelangst.
Die dateert van de zomer van 1981, toen ik op dit pad in wat destijds nog de Moelbaerenbos heette,
tijdens een rondje rennen tot tweemaal toe van achteren werd aangevallen door een roofvogel, overigens zonder daar enig lichamelijk letsel aan over te houden. Omdat ik wel psychische schade opliep, ren ik in de roofvogelbroedtijd sindsdien noodgedwongen wat meer aan de randen van de maatschappij. Met dus die dodelijke opmerking van de man bij de bladkorf tot gevolg.
(Bovenstaande is nu wat je noemt een hardloopervaring. Bent u geïnteresseerd in de hardloopervaringen van anderen? Dan kan ik u hardloopervaringen.web-log.nl aanbevelen. Initiatiefnemer: Roy Bouten. Behalve gemeenteraadslid, Ajaxfan, twitteraar en autosportliefhebber (foei!), óók hardloper.
Hem een beetje kennende ontvang ik nu een uitnodiging m’n renervaringen voortaan op z’n hardloopweblog te plaatsen. Daar zal ik echter niet op ingaan, want al zou ik over meer voor publicatie geschikte hardloopervaringen beschikken, dan nog hebben trouwe volgelingen van Horst-sweet-Horst daar natuurlijk als eersten recht op.)
een sirene had gehoord en vermoedde dat ik op een drafje achter de brandweerwagen aan ging. Het volgende moment besefte ik dat hier iets geheel anders aan de hand was: ik was het slachtoffer van een verfijnd staaltje hardloophumor.
Met meer dan dertig jaar renervaring in m’n bagage ben ik wel gewend aan grapjassen. Vooral ‘Heej velt neet um, hür’ als je een boom of lantaarnpaal ter ondersteuning gebruikt bij een rekoefening is een onverslijtbare klassieker. Juist omdat ik de schurft heb aan dergelijke lolbroekige opmerkingen probeer ik tijdens het rennen menselijk contact zoveel mogelijk te vermijden. Daarom ren ik het liefst in de schemering in een afgelegen bos terwijl het pijpenstelen regent. De kans dat je dan een vertegenwoordiger van de menselijke soort tegen het lijf loopt is verwaarloosbaar klein. Hoewel: het risico dat daar juist dan een of andere malloot z’n hond aan het uitlaten is, valt nooit helemaal uit te sluiten (evenmin als het risico dat die hond in volle vaart op je afstormt en tegen je opspringt, terwijl z’n baasje roept dat je niet bang hoeft te zijn en dat Bello’s gedrag voortkomt uit menslievendheid).
Waarom ik me donderdag dan toch op de Seurenweg bevond? Dat heeft alles te maken met mijn roofvogelangst.
Die dateert van de zomer van 1981, toen ik op dit pad in wat destijds nog de Moelbaerenbos heette,
tijdens een rondje rennen tot tweemaal toe van achteren werd aangevallen door een roofvogel, overigens zonder daar enig lichamelijk letsel aan over te houden. Omdat ik wel psychische schade opliep, ren ik in de roofvogelbroedtijd sindsdien noodgedwongen wat meer aan de randen van de maatschappij. Met dus die dodelijke opmerking van de man bij de bladkorf tot gevolg.
(Bovenstaande is nu wat je noemt een hardloopervaring. Bent u geïnteresseerd in de hardloopervaringen van anderen? Dan kan ik u hardloopervaringen.web-log.nl aanbevelen. Initiatiefnemer: Roy Bouten. Behalve gemeenteraadslid, Ajaxfan, twitteraar en autosportliefhebber (foei!), óók hardloper.
Hem een beetje kennende ontvang ik nu een uitnodiging m’n renervaringen voortaan op z’n hardloopweblog te plaatsen. Daar zal ik echter niet op ingaan, want al zou ik over meer voor publicatie geschikte hardloopervaringen beschikken, dan nog hebben trouwe volgelingen van Horst-sweet-Horst daar natuurlijk als eersten recht op.)
Top 5 – Horster ijsjes
Dagblad De Limburger berichtte onlangs dat ijssalons als paddenstoelen uit de grond schieten in Limburg. Omdat het nogal een verschil maakt of ze als wintermycena’s dan wel als oesterzwammen uit de grond schieten, had ik waarschijnlijk gekozen voor de vergelijking met een zich verspreidende inktvlek, hoewel je in dat geval weer voor de lastige opgave zou komen te staan om te bepalen vanuit welk punt de inktvlek zich begon te verspreiden. Maar goed, doet allemaal niet ter zake, waar het om gaat is dat het aantal ijssalons in Limburg groeit als kool (en val me in godsnaam niet lastig met de vraag welke kool). Wacht even. Gaat het daar eigenlijk wel om? Kwantiteit is allemaal leuk en aardig, maar komt kwaliteit niet op de eerste plaats? Retorische vraag. Dus gingen medewerkers van Horst-sweet-Horst de afgelopen weken anoniem op pad. Ze onderwierpen de ijsjes van alle ijsverkooppunten in Horst aan de Maas aan een smaaktest. Dit resulteerde in een top 5 van Horster ijsjes. Een top 5 die ongetwijfeld zal inslaan als een bom. Wat wil je ook als erkende grote jongens als IJssalon Clevers en Passi buiten de prijzen vallen? Zelfs het tot Kwalitaria van het Jaar uitgeroepen kwalitaria ’t Hukske aan het Wilhelminaplein in Horst wist niet door te dringen tot de top 5. Hoe die top 5 van Horster ijsjes er dan wel uitziet? Zo:
5.
IJsboerderij De Veldweide in Sevenum. Klinkt misschien wat vreemd bij een ijsje, maar toch roept dit onmiskenbaar een associatie op met gebakken lucht. Zadelt je ook op met een wat hol gevoel in de maag.
4. De Plaggenhut in Griendtsveen. Fris ijsje, dat nog een beetje karakter tekort komt. Heeft wel groeipotentie.
3.
Nieuw Kronenbergerhof in Kronenberg. Op het ijs en de bijzonder krokante hoorn is weinig aan te merken, alleen dat ijzeren console, daar is bijna niet doorheen te komen.
2.
Wienerhof in Griendtsveen. Dit ijsje lacht je gewoon tegemoet. Elegant, welgevormd, krachtige krul, hapklare hoorn, geurig bouquet. Enige nadeel: de wat fritesachtige aflik.
1. Lo Solé in Sevenum. De onbetwiste nummer 1 mogen we wel zeggen. Deze sorbet is nog lekkerder dan ie oogt. En vergis u niet: dat mosgroene bolletje ijs waarvan de samenstelling wel voor altijd het geheim van de ijsbereider zal blijven, is overheerlijk. Ook het gifgroene exotisch fruit dat in de verte aan druiven doet denken, is niet te versmaden.
5.
IJsboerderij De Veldweide in Sevenum. Klinkt misschien wat vreemd bij een ijsje, maar toch roept dit onmiskenbaar een associatie op met gebakken lucht. Zadelt je ook op met een wat hol gevoel in de maag.
4. De Plaggenhut in Griendtsveen. Fris ijsje, dat nog een beetje karakter tekort komt. Heeft wel groeipotentie.
3.
Nieuw Kronenbergerhof in Kronenberg. Op het ijs en de bijzonder krokante hoorn is weinig aan te merken, alleen dat ijzeren console, daar is bijna niet doorheen te komen.
2.
Wienerhof in Griendtsveen. Dit ijsje lacht je gewoon tegemoet. Elegant, welgevormd, krachtige krul, hapklare hoorn, geurig bouquet. Enige nadeel: de wat fritesachtige aflik.
1. Lo Solé in Sevenum. De onbetwiste nummer 1 mogen we wel zeggen. Deze sorbet is nog lekkerder dan ie oogt. En vergis u niet: dat mosgroene bolletje ijs waarvan de samenstelling wel voor altijd het geheim van de ijsbereider zal blijven, is overheerlijk. Ook het gifgroene exotisch fruit dat in de verte aan druiven doet denken, is niet te versmaden.
maandag 6 juni 2011
Klein mysterie 256 – Voltage
Je hebt waaghalzen en je hebt angsthazen. Ik behoor tot de laatste categorie. Niet van geboorte: ik ben het geworden toen ik op m’n vierde in een boom klom en de politie me vervolgens per megafoon sommeerde er weer uit te komen. Sindsdien probeer ik me zo goed en zo kwaad als het kan als angsthaas door het leven heen te slaan. Dat lukt vrij redelijk. Aanvechtingen om de waaghals uit te hangen kan ik doorgaans zonder al teveel moeite de kop in drukken. Maar eens in de zoveel tijd doet zich een moment voor dat de neiging tot waaghalzerij bijna onbedwingbaar wordt. Afgelopen zaterdag was het weer eens zover. Het was warm. Wat doe je dan? Je gaat een stuk fietsen. Zo belandde ik op de Herenbosweg. Enkele honderden meters achter de Moelbaerenbos voert daar een onverharde, naamloze zijweg naar rechts naar enkele akkers. En naar een enigszins morsig perceeltje met wat semipermanente bebouwing dat je met de benaming ‘gribus’ tekortdoet en waarvoor ‘buitenverblijf’ weer te veel eer is. Maar waarom zoeken naar een omschrijving? Op het toegangshek staat meer dan duidelijk wat dit is:
Een uitwijding over de aard van het proefcentrum bewaar ik voor een andere keer. Waar het me in dit verband om gaat is dat waarschuwingsbordje voor schrikdraad. Als angsthaas houd ik me altijd verre van schrikdraad. Toch kostte het me hier ineens moeite m’n natuurlijke instinct tot waaghalzerij te beteugelen. Dat kwam omdat er op het toegangshek nog een ander bordje hangt:
Of voor wie het zo niet kan lezen:
En op een ander hek, een paar meter verderop:
Ik kreeg ter plekke lust in een vergelijkend schrikdraadonderzoek. Wat is het voltage van normale schrikdraad? Meer of minder dan 2400 en 4400 volt? Hoe voelt de siddering die door je lijf gaat bij aanraking van een hek met 4400 volt? Is dat een andere sensatie dan een schok van 2400 volt? Of kun je die eigenlijk tegen elkaar wegstrepen? Hoe hoog vlieg je in de lucht bij een schok van 2400 dan wel 4400 volt? Waarom op het ene hek 2400 en op het andere 4400 volt? Waarom ’s nachts een ander voltage dan overdag? Wanneer eindigt de avond en begint de nacht? Wanneer eindigt de nacht en begint de ochtend? Stuk voor stuk vragen waarop ik toch wel graag een antwoord had. Angsthazerij weerhoud me. Maar het kan niet anders of onder de lezers van Horst-sweet-Horst bevinden zich waaghalzen. Misschien wil een van hen zo aardig zijn zich naar de Herenbosweg te begeven, het hierboven globaal beschreven onderzoek uit te voeren en mij (en via mij de lezers van Horst-sweet-Horst) daarvan verslag uit te brengen?
Een uitwijding over de aard van het proefcentrum bewaar ik voor een andere keer. Waar het me in dit verband om gaat is dat waarschuwingsbordje voor schrikdraad. Als angsthaas houd ik me altijd verre van schrikdraad. Toch kostte het me hier ineens moeite m’n natuurlijke instinct tot waaghalzerij te beteugelen. Dat kwam omdat er op het toegangshek nog een ander bordje hangt:
Of voor wie het zo niet kan lezen:
En op een ander hek, een paar meter verderop:
Ik kreeg ter plekke lust in een vergelijkend schrikdraadonderzoek. Wat is het voltage van normale schrikdraad? Meer of minder dan 2400 en 4400 volt? Hoe voelt de siddering die door je lijf gaat bij aanraking van een hek met 4400 volt? Is dat een andere sensatie dan een schok van 2400 volt? Of kun je die eigenlijk tegen elkaar wegstrepen? Hoe hoog vlieg je in de lucht bij een schok van 2400 dan wel 4400 volt? Waarom op het ene hek 2400 en op het andere 4400 volt? Waarom ’s nachts een ander voltage dan overdag? Wanneer eindigt de avond en begint de nacht? Wanneer eindigt de nacht en begint de ochtend? Stuk voor stuk vragen waarop ik toch wel graag een antwoord had. Angsthazerij weerhoud me. Maar het kan niet anders of onder de lezers van Horst-sweet-Horst bevinden zich waaghalzen. Misschien wil een van hen zo aardig zijn zich naar de Herenbosweg te begeven, het hierboven globaal beschreven onderzoek uit te voeren en mij (en via mij de lezers van Horst-sweet-Horst) daarvan verslag uit te brengen?
Actualisatie – Banken met opschrift (3)
Nou wordt ie helemaal mooi: in al mijn argeloosheid blijk ik vorige week een klein mysterie van anderen te hebben opgelost! Het gaat om deze bank:Stond oorspronkelijk op de kruising Nachtegaallaan-Daniëlweg en nu bij een poel aan de Sint-Jorisweg. Terwijl ik in de veronderstelling verkeerde dat de bank gehemeld was. En ik ben niet de enige, zo blijkt uit een e-mail die ik vandaag van ‘de bewoners van het 3hukske’ ontving: ‘Geweldig dat je ons bankje hebt gevonden en nog wel in Sevenum, schande. Mogen wij de juiste locatie waar ons bankje nu staat, dan kunnen wij wat gaan ondernemen dat het bankje terug komt op de plaats waar hij hoort te staan, namelijk op het 3 hukske in de Melderse.’ De bewoners van het 3hukske willen hún bank terug! Noem me sentimenteel, maar ik vind dat ontroerend. En ja, natuurlijk hebben die bewoners recht op de terugkeer van hún bank. Dus heb ik hun de precieze locatie gemaild. En dus heb ik hun sterkte gewenst in de strijd. En hun gevraagd mij op de hoogte te houden van het vervolg.
Actualisatie – Olifantspaden (4)
En zo pikt ook Horst-sweet-Horst een graantje mee van het succes van De Wereld Draait Door. Anders kan ik niet verklaren waarom de top 5 van Horster olifantspaden ineens tot de meest gelezen stukjes van Horst-sweet-Horst behoort.
Op 11 mei maakten Jan Dirk van der Burg en Maarten ’t Hart hun opwachting bij Matthijs van Nieuwkerk. Aanleiding was het verschijnen van dit boek
met (prachtige) foto’s van Van der Burg en een mini-essay van ’t Hart. De laatste blijkt al een mensenleven lang geïnteresseerd in olifantspaden en wist daar in De Wereld Draait Door aanstekelijk over te vertellen (klik hier). Klein smetje was dat hij meende dat olifantspaadjes in het Duits Elefantenpfade heten. Als trouw lezer van Horst-sweet-Horst weet u sinds 16 augustus 2010 wel beter. Wie zich echt ‘heerlijk ouderwets opgewonden’ had over het optreden van ’t Hart, is Peter van Straaten (ja, die van die schandelijke tekening in het Limburgs Museum). Hij wijdde er in NRC Handelsblad van 20 mei een tekst en een tekening aan (klik hier). Van Straaten had zich zo geërgerd omdat ’t Hart en presentator Matthijs van Nieuwkerk niet konden verklaren waarom er bijna altijd een bochtje in een olifantspad zit. Terwijl het toch zo simpel is volgens Van Straaten: de kromming ontstaat om te voorkomen dat je een vervelende hoek moet maken als je weer invoegt op de officiële route. Van Straaten: ‘Dat intelligente mensen als Maarten ’t Hart en Matthijs van Nieuwkerk daar niet opgekomen zijn, is mij een raadsel. Bijna had ik al schreeuwend Louis van Gaal geciteerd: “Ben ik nou zo slim of zijn jullie zo dom?”’
Ik drijf hem ongetwijfeld tot razernij, maar ik heb toch enkele vraagtekens bij Van Straatens tekst en tekening. Is die kromming bijvoorbeeld wel zo algemeen als hij het doet voorkomen? Zo ken ik – de olifantspaden met een wat ik zou willen noemen ‘onvermijdelijke kromming’ uitgezonderd –
in Horst geen gekromde olifantspaden. Kijk voor de aardigheid ook het boek en de website van Jan Dirk van der Burg er maar eens op na: valt wel mee met al die krommingen.
Verder. Als Van Straatens redenering klopt, klopt z’n tekening niet. Er zou dan namelijk aan beide uiteinden van het pad een kromming moeten zitten. Maar klopt z’n redenering wel? Vast staat inderdaad dat olifantspadgangers geen liefhebbers zijn van vervelende hoeken. Daarom snijden ze die vervelende hoeken nét voor het herinvoegen op de officiële route af. Dat leidt ertoe dat het pad zich aan beide uiteinden verbreedt. En precies die verbreding aan de uiteinden is een veel algemener fenomeen dan de kromming. Zie andermaal het boek en de website van Van der Burg en mijn foto’s van Horster olifantspaden.
Wat is dan de verklaring voor krommingen? Simple comme bonjour. Oorspronkelijk verliep het olifantspad in een rechte lijn. Toen kwam er een slimmerik die inzag dat hij of zij de afkorting verder kon vergroten door op een bepaald punt af te wijken van de rechte lijn. Die ene slimmerik kreeg zoveel navolgers dat het officiële olifantspad het op den duur moest afleggen tegen het nieuwe, gekromde, officieuze van de slimmerik. Kort gezegd: een kromming duidt op een in onbruik geraakt deel van een olifantspad, zoals elke olifantspadarcheoloog mij na zal zeggen.
Bijna zou ik Louis van Gaal willen citeren: ‘Ben ik nou zo slim of is Peter zo dom?’
Op 11 mei maakten Jan Dirk van der Burg en Maarten ’t Hart hun opwachting bij Matthijs van Nieuwkerk. Aanleiding was het verschijnen van dit boek
met (prachtige) foto’s van Van der Burg en een mini-essay van ’t Hart. De laatste blijkt al een mensenleven lang geïnteresseerd in olifantspaden en wist daar in De Wereld Draait Door aanstekelijk over te vertellen (klik hier). Klein smetje was dat hij meende dat olifantspaadjes in het Duits Elefantenpfade heten. Als trouw lezer van Horst-sweet-Horst weet u sinds 16 augustus 2010 wel beter. Wie zich echt ‘heerlijk ouderwets opgewonden’ had over het optreden van ’t Hart, is Peter van Straaten (ja, die van die schandelijke tekening in het Limburgs Museum). Hij wijdde er in NRC Handelsblad van 20 mei een tekst en een tekening aan (klik hier). Van Straaten had zich zo geërgerd omdat ’t Hart en presentator Matthijs van Nieuwkerk niet konden verklaren waarom er bijna altijd een bochtje in een olifantspad zit. Terwijl het toch zo simpel is volgens Van Straaten: de kromming ontstaat om te voorkomen dat je een vervelende hoek moet maken als je weer invoegt op de officiële route. Van Straaten: ‘Dat intelligente mensen als Maarten ’t Hart en Matthijs van Nieuwkerk daar niet opgekomen zijn, is mij een raadsel. Bijna had ik al schreeuwend Louis van Gaal geciteerd: “Ben ik nou zo slim of zijn jullie zo dom?”’
Ik drijf hem ongetwijfeld tot razernij, maar ik heb toch enkele vraagtekens bij Van Straatens tekst en tekening. Is die kromming bijvoorbeeld wel zo algemeen als hij het doet voorkomen? Zo ken ik – de olifantspaden met een wat ik zou willen noemen ‘onvermijdelijke kromming’ uitgezonderd –
in Horst geen gekromde olifantspaden. Kijk voor de aardigheid ook het boek en de website van Jan Dirk van der Burg er maar eens op na: valt wel mee met al die krommingen.
Verder. Als Van Straatens redenering klopt, klopt z’n tekening niet. Er zou dan namelijk aan beide uiteinden van het pad een kromming moeten zitten. Maar klopt z’n redenering wel? Vast staat inderdaad dat olifantspadgangers geen liefhebbers zijn van vervelende hoeken. Daarom snijden ze die vervelende hoeken nét voor het herinvoegen op de officiële route af. Dat leidt ertoe dat het pad zich aan beide uiteinden verbreedt. En precies die verbreding aan de uiteinden is een veel algemener fenomeen dan de kromming. Zie andermaal het boek en de website van Van der Burg en mijn foto’s van Horster olifantspaden.
Wat is dan de verklaring voor krommingen? Simple comme bonjour. Oorspronkelijk verliep het olifantspad in een rechte lijn. Toen kwam er een slimmerik die inzag dat hij of zij de afkorting verder kon vergroten door op een bepaald punt af te wijken van de rechte lijn. Die ene slimmerik kreeg zoveel navolgers dat het officiële olifantspad het op den duur moest afleggen tegen het nieuwe, gekromde, officieuze van de slimmerik. Kort gezegd: een kromming duidt op een in onbruik geraakt deel van een olifantspad, zoals elke olifantspadarcheoloog mij na zal zeggen.
Bijna zou ik Louis van Gaal willen citeren: ‘Ben ik nou zo slim of is Peter zo dom?’
Klein mysterie 255 – Monochromen
Afgelopen vrijdag de Kunstroute 2011 in Holthees en Smakt gelopen. Hoe prijzens- en navolgingswaardig zo’n initiatief in beginsel ook is, in dit geval kon het me niet echt bekoren: wat braafjes, te veel op zeker spelen.
Maar vooral te weinig interactie tussen kunstwerken en omgeving: in verreweg de meeste gevallen ontbrak een relatie tussen werk en locatie. (Terwijl bijvoorbeeld de Enghuizer dialogen juist daaraan mede hun kracht ontlenen.)
Iets vergelijkbaars geldt voor dit kunstwerk:
Sinds 22 mei te vinden op de parkeerplaats van Phicoop in Sevenum. Het is een door Lies van Aarle-Kurvers vervaardigd cadeautje, aangeboden door het personeel ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de Sevenumse supermarkt. Prijzens- en navolgingswaardig dat de medewerkers zichzelf feliciteren met een kunstwerk in plaats van een dagje Efteling of een survivalweekend in de Ardennen, maar mijn smaak is het niet. Bovendien valt er wel wat aan te merken op de locatie:
Maakt u zich echter niet ongerust, ik kreeg mijn kunstkick afgelopen week toch wel. Nota bene bij het Patronaat, een geheide kandidaat voor mijn top 5 van lelijke Horster gebouwen. Volkomen out of the blue ontdekte ik daar op de blinde zuidmuur ineens vier monochrome vlakken:Gek toch, reis je musea in binnen- en buitenland af op zoek naar zulke ervaringen, word je er ineens in je eigen Horst op vergast.
Helemaal in de traditie van mannen als Yves Klein, Kasimir Malevitsj en Alexander Rodchenko. Een verpletterende, verwarrende, magische gewaarwording. (Voor alle duidelijkheid: voorgaande is niet ironisch bedoeld.)
Drie dagen later was de magie alweer grotendeels verdwenen. Rechtsboven waren in elk vlak met zwarte viltstift tekstjes aangebracht:
De wetenschap dat Keim en Sigma verfproducenten zijn en dat er nog geen honderd meter verderop een verfwinkel zit, verklaart vermoedelijk veel. Als Wijers Verf & Wonen hier inderdaad een kleurenexperiment heeft uitgevoerd, is dat wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
Nu ik er goed over nadenk: wat is er eigenlijk op tegen om – naar analogie van de Berlijnse East Side Gallery – van die dodelijk saaie blinde muur van het Patronaat een South Side Gallery te maken?
Maar vooral te weinig interactie tussen kunstwerken en omgeving: in verreweg de meeste gevallen ontbrak een relatie tussen werk en locatie. (Terwijl bijvoorbeeld de Enghuizer dialogen juist daaraan mede hun kracht ontlenen.)
Iets vergelijkbaars geldt voor dit kunstwerk:
Sinds 22 mei te vinden op de parkeerplaats van Phicoop in Sevenum. Het is een door Lies van Aarle-Kurvers vervaardigd cadeautje, aangeboden door het personeel ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de Sevenumse supermarkt. Prijzens- en navolgingswaardig dat de medewerkers zichzelf feliciteren met een kunstwerk in plaats van een dagje Efteling of een survivalweekend in de Ardennen, maar mijn smaak is het niet. Bovendien valt er wel wat aan te merken op de locatie:
Maakt u zich echter niet ongerust, ik kreeg mijn kunstkick afgelopen week toch wel. Nota bene bij het Patronaat, een geheide kandidaat voor mijn top 5 van lelijke Horster gebouwen. Volkomen out of the blue ontdekte ik daar op de blinde zuidmuur ineens vier monochrome vlakken:Gek toch, reis je musea in binnen- en buitenland af op zoek naar zulke ervaringen, word je er ineens in je eigen Horst op vergast.
Helemaal in de traditie van mannen als Yves Klein, Kasimir Malevitsj en Alexander Rodchenko. Een verpletterende, verwarrende, magische gewaarwording. (Voor alle duidelijkheid: voorgaande is niet ironisch bedoeld.)
Drie dagen later was de magie alweer grotendeels verdwenen. Rechtsboven waren in elk vlak met zwarte viltstift tekstjes aangebracht:
De wetenschap dat Keim en Sigma verfproducenten zijn en dat er nog geen honderd meter verderop een verfwinkel zit, verklaart vermoedelijk veel. Als Wijers Verf & Wonen hier inderdaad een kleurenexperiment heeft uitgevoerd, is dat wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
Nu ik er goed over nadenk: wat is er eigenlijk op tegen om – naar analogie van de Berlijnse East Side Gallery – van die dodelijk saaie blinde muur van het Patronaat een South Side Gallery te maken?
Intermezzo – Zaerum, biëstig schoën
Altijd fijn om in Sevenum te zijn. Gisteren was ik er weer eens. Het zal wel aan mij liggen, maar ik proefde er enige frustratie. Bij deze bewoner van de Luttelseweg bijvoorbeeld:
Maar vooral bij enige aanwonenden van een grasveldje aan de Van Stepraethstraat.
Zo op het oog een grasveldje dat zich bij uitstek leent voor een potje voetbal. Temeer omdat honden er verboden zijn.
Zoals zo vaak: schijn bedriegt. Wat ik aanzag voor een grasveldje is in werkelijkheid een
Drie andere bordjes zetten die bewering kracht bij:Behalve gepoept, wordt hier vooral geleden, zoveel is wel duidelijk. Ik lijd met de lijders mee: ik kan uit eigen waarneming bevestigen dat de benaming Drollenplein bepaald niet bezijden de waarheid is.
Een potje voetbal kun je hier in elk geval maar beter uit je hoofd zetten.
Wist u trouwens dat woensdag een spannende dag wordt voor Sevenum? Dan wordt namelijk bekend of het zo sympathieke Peeldorpje doorgaat naar de volgende ronde van de jaarlijkse wedstrijd Het Leukste Dorp van Limburg.
Sevenum heeft de eerste ronde al overleefd en strijdt nu met Heijen, Mechelen, Neer, Obbicht, Reuver, Simpelveld en Swartbroek om een plaats in de finale. Sevenum bedient zich in z’n reclamecampagne onder meer van de leus Zaerum, biëstig schoën.
Zaerum, biëstig schoën? Ik kan me voorstellen dat die bewoner van de Luttelseweg en die aanwonenden van het drollenplein aan de Van Stepraethstraat misschien toch eerder voor een andere leus hadden gekozen.
Maar vooral bij enige aanwonenden van een grasveldje aan de Van Stepraethstraat.
Zo op het oog een grasveldje dat zich bij uitstek leent voor een potje voetbal. Temeer omdat honden er verboden zijn.
Zoals zo vaak: schijn bedriegt. Wat ik aanzag voor een grasveldje is in werkelijkheid een
Drie andere bordjes zetten die bewering kracht bij:Behalve gepoept, wordt hier vooral geleden, zoveel is wel duidelijk. Ik lijd met de lijders mee: ik kan uit eigen waarneming bevestigen dat de benaming Drollenplein bepaald niet bezijden de waarheid is.
Een potje voetbal kun je hier in elk geval maar beter uit je hoofd zetten.
Wist u trouwens dat woensdag een spannende dag wordt voor Sevenum? Dan wordt namelijk bekend of het zo sympathieke Peeldorpje doorgaat naar de volgende ronde van de jaarlijkse wedstrijd Het Leukste Dorp van Limburg.
Sevenum heeft de eerste ronde al overleefd en strijdt nu met Heijen, Mechelen, Neer, Obbicht, Reuver, Simpelveld en Swartbroek om een plaats in de finale. Sevenum bedient zich in z’n reclamecampagne onder meer van de leus Zaerum, biëstig schoën.
Zaerum, biëstig schoën? Ik kan me voorstellen dat die bewoner van de Luttelseweg en die aanwonenden van het drollenplein aan de Van Stepraethstraat misschien toch eerder voor een andere leus hadden gekozen.
zondag 5 juni 2011
Intermezzo – Promotie!
Wittenhorst tweedeklasser!
Cognac, cognac
En Nooit Gedacht is de zak
Citroen, citroen
En Wittenhorst is kampioen!
Inderdaad, het componeren en van tekst voorzien van club-, kampioenschaps- en promotieliederen is niet m’n sterkste kant. Überhaupt ben ik niet bedreven in het componeren en van tekst voorzien van (voetbal)liederen. Anderen zijn daar beter in. Met name Wittenhorstvoorzitters. Wat dacht u van deze, vervaardigd door Thei van Heijster na de 1-0 nederlaag tegen het Venrayse Servatius?Maar dat is nog niets vergeleken met Lambert van de Meerendonk, voorzitter van 1939 tot 1952. Op de muziek van een bestaand Beiers wijsje schreef hij in 1948 een tekst die meteen tot clublied werd gebombardeerd. 63 jaar later is dat nog altijd zo:
Oranje zwarte kleuren
Wij houden U steeds hoog
Op het veld en in ons leven
Wat ook gebeuren moog
Wij blijven trouw die kleuren
In voor- en tegenspoed
Dat is steeds onze leuze
En Wittenhorst gaat goed
Refrein:
Zwarte broek, oranje trui
Dat zijn de Wittenhorstlui
Holahila Holala
Holahila ho!
Wij willen vrienden blijven
Behulpzaam voor elkaar
Op het veld en in ons leven
Staan wij voor ieder klaar
Wij streven naar het hoogste
Dat te bereiken is
En Wittenhorst zal leven
Eendrachtig, jong en fris
Ook als we ouder worden
En aan de kant gaan staan
Steeds blijven wij gedenken
De kleuren van ons vaan
Nooit zullen wij vergeten
Wat onze club ons bracht
Dat Wittenhorst lang leve
Met steeds verjongde kracht!
Benieuwd waar de huidige voorzitter, Ton Hagens, mee op de proppen komt. Adel verplicht.
Cognac, cognac
En Nooit Gedacht is de zak
Citroen, citroen
En Wittenhorst is kampioen!
Inderdaad, het componeren en van tekst voorzien van club-, kampioenschaps- en promotieliederen is niet m’n sterkste kant. Überhaupt ben ik niet bedreven in het componeren en van tekst voorzien van (voetbal)liederen. Anderen zijn daar beter in. Met name Wittenhorstvoorzitters. Wat dacht u van deze, vervaardigd door Thei van Heijster na de 1-0 nederlaag tegen het Venrayse Servatius?Maar dat is nog niets vergeleken met Lambert van de Meerendonk, voorzitter van 1939 tot 1952. Op de muziek van een bestaand Beiers wijsje schreef hij in 1948 een tekst die meteen tot clublied werd gebombardeerd. 63 jaar later is dat nog altijd zo:
Oranje zwarte kleuren
Wij houden U steeds hoog
Op het veld en in ons leven
Wat ook gebeuren moog
Wij blijven trouw die kleuren
In voor- en tegenspoed
Dat is steeds onze leuze
En Wittenhorst gaat goed
Refrein:
Zwarte broek, oranje trui
Dat zijn de Wittenhorstlui
Holahila Holala
Holahila ho!
Wij willen vrienden blijven
Behulpzaam voor elkaar
Op het veld en in ons leven
Staan wij voor ieder klaar
Wij streven naar het hoogste
Dat te bereiken is
En Wittenhorst zal leven
Eendrachtig, jong en fris
Ook als we ouder worden
En aan de kant gaan staan
Steeds blijven wij gedenken
De kleuren van ons vaan
Nooit zullen wij vergeten
Wat onze club ons bracht
Dat Wittenhorst lang leve
Met steeds verjongde kracht!
Benieuwd waar de huidige voorzitter, Ton Hagens, mee op de proppen komt. Adel verplicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)


