maandag 15 augustus 2011

Klein mysterie 269 – Getut en gemier (12)

Voor wie het interesseert: een van de lijdende voorwerpen van Getut en gemier 10 is afgelopen week in twitterdiscussie gegaan met het lijdend voorwerp van Getut en gemier 11. Met andere woorden: Thijs Coppus sprak Raymond Knops aan op een tweet waarin hij hulde bracht aan de Horster politie die een inbreker in z’n been schoot.
Dat ging zo (nee, niet dat schieten, maar die discussie):
Thijs Coppus: ‘CDA Kamerlid haalt Wilders rechts in.’
Raymond Knops: ‘Ik zei dit niet omdat dader van antilliaanse komaf is, maar omdat politie tenminste optreedt tegen tuig.’
Thijs Coppus: ‘Ik weet alleen dat de verdachte een A’dammer is. Gaat er om dat schieten voor agenten heftig is. Niet iets voor cowboytweets.’
Raymond Knops: ‘Leg me dan eens uit wat dit te maken heeft met ‘rechts inhalen van Wilders’: dat noem ik cowboytweets.’
Thijs Coppus: ‘Zelfde taalgebruik als het gaat om schieten door de politie (Gouda). Snap dat de politie soms moet schieten, politici moet voorzichtig zijn met een te snel oordeel. Zie NRC van vorige week.’
Raymond Knops: ‘Als dat zo zou zijn dan zou het jou passen je eigen oordeel (jouw commentaar) ook voor je te houden. #potverwijtketel.’
Thijs Coppus: ‘Ik zeg niks over de politie of verdachte. Ik spreek jou aan op jouw woorden.’
Het geijkte patroon: insinuaties, verdachtmakingen, verwijten, jij-bakken, harde woorden, grote woorden, stoere woorden. Worden we er inhoudelijk iets wijzer van? Nee, niets. Terwijl ik juist behoefte heb aan inhoudelijkheid. Kan Raymond Knops me op basis van argumenten overtuigen van de onjuistheid van m’n vorige week geuite mening over z’n tweet? Kan Thijs Coppus z’n bewering dat Raymond Knops Geert Wilders rechts inhaalt met argumenten staven?
Ik ben daar zo benieuwd naar dat ik beide heren een e-mail heb gestuurd met het verzoek mij (en met mij de lezers van Horst-sweet-Horst) die gewenste inhoudelijkheid in een stukje van maximaal vijfhonderd woorden te verschaffen. Zullen ze misschien niet op zitten te wachten, maar ik zit ook niet te wachten op hun inhoudsloos gehakketak. Als ik hun reacties, of beter nog hun stukjes, binnen heb, hoort u weer van mij. Kan misschien even duren, want Raymond heeft het druk, zo lazen we afgelopen week in Spits:
‘De week last-minute Mallorca met het gezin zit er weer op en er wordt nog gekampeerd, maar tussen ingepakte verhuisdozen komt Raymond Knops amper aan toe aan reflectie. Studenten willen hem interviewen voor afstudeeronderzoeken, de BBC wil hem spreken over “Nederland in Europa” en de muziekbond heeft zijn voorzitter nodig. Het gras voor Raymond Knops’ nieuwbouwhuis (type langgevelboerderij) in het Limburgse Hegelsom zal niet door hem zelf ingezaaid worden.’

maandag 8 augustus 2011

Klein mysterie 268 – Getut en gemier (11)

Volgens een persbericht van de politie vond in de nacht van vrijdag op zaterdag een inbraakpoging plaats in Het Communicatiehuis aan de Expeditiestraat in Horst. De gealarmeerde politie trof ter plekke drie gemaskerde mannen aan. De drie waren een gat aan het maken in de pui van het pand. De politie schoot een van de drie in z'n been en hield hem vervolgens aan. Ook op een andere verdachte werd geschoten, maar die wist samen met de derde verdachte te voet te ontkomen.
In reactie op dit incident twitterde het Horster CDA-Tweede-Kamerlid Raymond Knops: ‘Politie Horst trefzeker: hulde!’ Ik heb me daar vreselijk aan gestoord. En wel hierom.
In de eerste plaats: kun je van ‘trefzeker’ spreken als van drie verdachten er één in z’n been wordt geschoten en de andere twee weten te ontkomen, nadat nota bene op een van hen kogels zijn afgevuurd?
Maar veel meer dan aan het woord ‘trefzeker’ heb ik me geërgerd aan het woord ‘hulde’.
Toevallig publiceerde NRC Handelsblad zaterdag een artikel over een mij tot die tijd onbekend fenomeen (met veel haken en ogen): agenten die schadeclaims indienen bij daders van misdrijven.
Een woordvoerder van het politiekorps in Groningen zegt in het artikel: ‘Je wapen moeten gebruiken is één van de vreselijkste dingen die je als agent moet doen.’ Ik kan me dat levendig voorstellen. In dit licht bezien lijkt het me bepaald ongepast om als een agent dan toch z’n wapen moet gebruiken, daar opgetogen over te doen en het woord ‘hulde’ in de mond te nemen. Als je al op zo’n bericht moet reageren, had ik ‘trieste plicht’ of iets dergelijks geschikter gevonden.
Maar er is nog meer. Los van het woordgebruik, is het huldebetoon van Raymond Knops ook prematuur. Ik heb geen enkele reden te twijfelen aan de door de politie naar buiten gebrachte lezing van het incident (zeker niet na mijn ervaring met de politie van vorige week). Toch is het goed dat de Rijksrecherche is ingeschakeld om onderzoek te doen naar de gang van zaken. Al was het maar om uit te sluiten dat de politie geen buitensporig geweld heeft gebruikt of dat de agenten uit waren op een schadevergoeding van de verdachten (om maar eens twee dwarsstraten te noemen).
Daar gaat Raymond Knops met z'n tweet allemaal aan voorbij. Hij gaat tegelijkertijd op de stoel van de rechter en die van de Rijksrecherche zitten. Twee stoelen waar elke burger zich verre van zou moeten houden, maar Tweede-Kamerleden zeker.

Klein mysterie 267 – Getut en gemier (10)

Weet u, in een onbewaakt ogenblik denk ik er wel eens over hip te worden en ook te gaan twitteren. Uit de teller op Horst-sweet-Horst blijkt namelijk dat het bezoekersaantal explosief stijgt du moment dat iemand per tweet melding heeft gemaakt van een behartenswaardige of verfoeilijke bijdrage op Horst-sweet-Horst.
Maar de lust tot twitteren vergaat me weer terstond bij het volgen van een twitterdiscussie als die tussen Thijs Coppus (fractievoorzitter SP in Provinciale Staten van Limburg) en Leon Litjens (CDA-wethouder in Horst) van afgelopen woensdag. Lees mee en huiver:
Coppus: ‘Actiegroep tegen megastal moet bord weghalen. Tja, verschil moet er zijn. In Horst mag alleen het CDA borden plaatsen.’
Litjens: ‘Weet je wat ik t ergst vind. Je weet dat wat je schrijft NIET klopt en toch schrijf je t op. als je t vaak genoeg blijft roepen ga je nog in je eigen sprookjes geloven! En volgens mij gebeurd dat al! #Fail #Fail’
Coppus: ‘Het is toch duidelijk war de prioriteiten in Horst liggen? Bij het uiterlijk vertoon dat in het plaatje van de gemeente past.’
Litjens: ‘Herhaal t vaak genoeg en je gaat in je eigen sprookjes geloven. Succes er mee!
Coppus: ‘Beter dan jouw sprookjes ;-)’
Litjens: ‘Tot nu toe zijn die itt jouw sprookjes uitgekomen :)’
Coppus: ‘Ooit komt de dag dat je ons niet meer buiten de deur kunt houden.’
Litjens: ‘Dat zal helemaal afhankelijk zijn van jullie. Net zoals de laatste 2 keer!’
Coppus: ‘Ok, dan worden we gewoon groter dan het CDA.’
Litjens: ‘Volgens mij is dat ook de kern v politiek. Voldoende groot worden om je idealen te bereiken. Succes er mee.’

En dan maar klagen over oppervlakkigheid en de verruwing van de omgangsvormen in de maatschappij. Het zal wel vreselijk ouderwets zijn en je kunt er in deze tijd ongetwijfeld niet meer mee aankomen, maar ik zeg het lekker toch: politici in het algemeen en bestuurders in het bijzonder dienen in mijn ogen in hun openbare uitingen een bepaalde waardigheid en bezonnenheid uit te stralen en met elkaar in discussie te gaan op basis van argumenten. Zowel de waardigheid als de argumenten zijn in bovenstaande kinderlijke discussie ver te zoeken.
‘Ach, je moet het niet zo serieus nemen, het is maar Spielerei.’ Geloof ik graag en ik wil bestuurders en politici beslist niet hun speelkwartier ontzeggen, maar daar hoeft de rest van de wereld toch geen getuige van te zijn?

Intermezzo – Ger (4)

Iemand die de laatste tijd geheel buiten beeld is geraakt, is Ger Driessen. Het ene moment sier je nog dagelijks de voorpagina van de krant, het andere dreig je weg te zinken in vergetelheid. Daarom is het maar goed dat z’n heldendaden onlangs op schrift zijn gesteld. De SP (met in haar kielzog de onvermijdelijke reaguurders) mag dan wel weer een potje verongelijkt zitten te doen over de dure afscheidsbijeenkomsten van vier voormalige gedeputeerden, we hebben er wel mooi De simultaan schaker – De nieuwe horizonten van gedeputeerde Ger Driessen (1999-2011) aan overgehouden.
Auteur Peet Adams voert de lezer in veertig bladzijden door het bestuurlijke leven van Ger. Adams vergelijkt ‘een van de meest onconventionele, robuuste en resultaatgerichte bestuurders die Limburg ooit heeft gekend’ met een simultaan schaker: ‘Steevast zes, zeven zetten vooruit denken. Onorthodox spelen. Daarbij legt hij z’n partners graag z’n speelwijze op. Weet vanuit bijna onmogelijke spelsituaties toch weer kansen te creëren en wil altijd winnen.’
Het moet gezegd: een zuivere hagiografie is het niet geworden. Kritische woorden worden hier en daar niet geschuwd: ‘Soms heeft Driessen te ver voor de troepen uitgelopen. Als solist geopereerd. Wrevel en onbegrip gewekt.’ Toch overwegen de loftuitingen. Zie bijvoorbeeld de hoofdstuktitels: ‘Tsunami’, ‘Kleurrijk palet’, ‘Rijzende ster, groeiende invloed’, ‘Tamboer maître’. Kopstukken uit politiek en bedrijfsleven die Driessen van nabij hebben meegemaakt, prijzen hem regelrecht de hemel in. Zoals Romé Fasol, voormalig burgemeester van Horst: ‘Ik overdrijf niet. Na Sjeng Kremers is Ger Driessen de eerste bestuurder die weer belangrijke concrete resultaten heeft geboekt voor Limburg.’
De vraag is natuurlijk of het niet te vroeg is voor een afgewogen oordeel over ’s mans daden en resultaten. Wordt Greenport Venlo inderdaad ‘een turbomotor voor de werkgelegenheid met op termijn 20.000 nieuwe arbeidsplaatsen’? Zal de vergelijking van ‘de toekomstige dynamiek van de Innovatoren met de Eiffeltoren in Parijs’ inderdaad opgeld doen? Gaan de twee miljoen bezoekers van de Floriade ‘de metamorfose van Noord-Limburg tot kenniscentrum in de agribusiness’ inderdaad ‘over de hele wereld uitdragen’? Wordt de gebiedsontwikkeling Ooijen-Wanssum inderdaad het succes dat ons is voorgespiegeld? De vlag kan pas echt uit als dergelijke vragen over enkele jaren van een bevestigend antwoord zijn voorzien.
Maar positief of negatief, succes of fiasco, houd te allen tijde de afsluitende woorden van het boek in uw achterhoofd: ‘Driessen deed het niet voor zichzelf. Hij deed het voor Limburg.’

Intermezzo – Jachthut (18)

Stel dat iemand u op een weblog vanwege uw politieke ideeën en daden met de regelmaat van de klok zou aanvallen, belachelijk maken, door het slijk halen, voor de gek houden en weet ik wat al niet meer.
Stel verder dat u weet dat die blogger een onverklaarbare, eigenaardige voorliefde heeft voor jachthutten.
Stel ook dat u op vakantie in het buitenland in een gehucht belandt waar u een fabriek aantreft waar jachthutten worden gemaakt.
Stel ten slotte dat u foto’s maakt van die fabriek – foto’s waarvan u wéét dat de blogger er een moord voor zou doen.
Wat zou u na thuiskomst met die foto’s doen?
A – ze lekker voor u zelf houden, er geen ruchtbaarheid aan geven;
B – ze naar een blogger sturen die u niet met de regelmaat van de klok aanvalt, belachelijk maakt, door het slijk haalt en voor de gek houdt;
C – de blogger die u met de regelmaat van de klok aanvalt, belachelijk maakt, door het slijk haalt en voor de gek houdt een e-mail sturen met me mededeling dat u prachtige foto’s heeft van een fabriek waar jachthutten worden gemaakt, maar dat de blogger die foto’s lekker toch niet krijgt;
D – de blogger die u met de regelmaat van de klok aanvalt, belachelijk maakt, door het slijk haalt en voor de gek houdt een e-mail sturen met me mededeling dat u prachtige foto’s heeft van een fabriek waar jachthutten worden gemaakt en dat de blogger die foto’s kan publiceren op voorwaarde dat hij u nooit meer aanvalt, belachelijk maakt, door het slijk haalt en voor de gek houdt;
E – de blogger die u met de regelmaat van de klok aanvalt, belachelijk maakt, door het slijk haalt en voor de gek houdt een e-mail sturen met me mededeling dat u prachtige foto’s heeft van een fabriek waar jachthutten worden gemaakt en dat de blogger die foto’s zonder enige tegenprestatie gewoon kan publiceren, zij het op voorwaarde dat hij uw naam niet vermeldt.
Wat zou u doen?
Nou?
Eerlijk!
Ik zal ook open kaart spelen: ik zou vermoedelijk twijfelen tussen A en C. Hopelijk zou de keuze uiteindelijk op A vallen, maar ik durf er niet voor in te staan. Nagenoeg uitgesloten lijkt me dat ik voor de nobelste optie (E) zou kiezen.
Afgelopen week ontving ik een e-mail van iemand die ik hier vanwege z’n politieke ideeën en daden met de regelmaat van de klok aanval, belachelijk maak, door het slijk haal, voor de gek houd en weet ik wat al niet meer: ‘We waren op vakantie in Duitsland en naast vele jachthutten kwamen we ook bij een fabriekje die ze zelfs maken. Dit laatste wilden wij jou als echte fan van jachthutten toch niet onthouden.’
Op mijn vraag of ik die foto’s mocht gebruiken, was de reactie: ‘Mocht je iets met herkomst van de foto’s gaan doen dan aub wel anoniem.’
Die anonimiteit respecteer ik (in dit geval met tegenzin) en verder past het me slechts een diepe buiging voor hem te maken. (Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik hem vanaf nu met een fluwelen handschoen aan ga pakken.)

maandag 1 augustus 2011

Intermezzo – Futuro

Na een lovende recensie van Kees Fens las ik enkele jaren geleden Rusland voor gevorderden van debutant Jelle Brandt Corstius.
Inderdaad een prachtig, de ogen openend boek. Jelle’s volgende bundeling bizarre belevenissen in de voormalige Sovjet-Unie sprak me inhoudelijk iets minder aan dan z’n eersteling. Daar stond tegenover dat het omslag godsgruwelijk mooi was.
Toen ik enkele weken geleden in NRC Handelsblad las dat in Boijmans Van Beuningen een tentoonstelling te zien was over de Futuro – want zo bleek het op aarde neergedaalde ruimteschip te heten – nam ik me heilig voor die expositie te bezoeken. Nu neem ik me dat wel vaker heilig voor bij exposities en dan komt het er uiteindelijk vaak toch niet van. Dit keer was het anders: ik spoorde vrijdag naar Rotjeknor.
Ik heb wel eens slechtere beslissingen genomen. Voor alle duidelijkheid: dat is een understatement. ‘Een verpletterende ervaring’, zo zou ik het aanschouwen en betreden van de Futuro willen omschrijven.
Waarom verpletterend? Al drie dagen worstel ik met een antwoord op die vraag. Nog steeds kan ik er niet precies de vinger op leggen, maar het heeft te maken met de originaliteit, de volmaakte vorm, het futuristische, de vrolijkheid, het optimisme, het vooruitgangsgeloof, de durf, het modernistische. Misschien ook wel met het besef dat zoiets tegenwoordig niet meer wordt gemaakt.
Even enkele feiten. De Futuro is een ontwerp van de Fin Matti Suuronen, dateert uit 1968, is van polyester, heeft een diameter van acht meter en een hoogte van drie meter, is volledig demonteerbaar en bestaat uit een woonkamer, twee slaapkamers, een keuken en een badkamer. Bedoeld als een seriematig te produceren vakantiewoning, stokte de productie van de Futuro na de oliecrisis van 1973; meer dan honderd zijn er niet van gemaakt. Boijmans Van Beuningen verwierf dit prototype in 2007 (klik hier en hier voor nog meer achtergrondinformatie).
Ik zou hier nooit zo lang hebben stilgestaan bij de Futuro als hij niet uitgerekend in Horst, namelijk bij Janssen Staalbouw aan de Handelstraat, een navolger zou hebben.
Hoewel, ‘navolger’. De enige overeenkomst tussen de twee is feitelijk dat het in beide gevallen gaat om een ruimtevaartuig (zie ook het filmpje op de homepage van Janssen Staalbouw).
Te midden van de eindeloze treurigheid van de Handelstraat en het aanpalende gebied heb ik de Horster UFO altijd als een lichtpuntje beschouwd. Dat is hij nog steeds, maar sinds vrijdag weet ik dat hij niet meer dan een slap aftreksel van Suuronen’s schepping is. De elegantie, de volmaakte vorm en het vrolijke – om maar eens een paar dingen te noemen – zijn in Horst ver te zoeken. Als het ding nu eens wat meer ruimte had gekregen en los had gestaan van de rest van het gebouw, was er al een wereld gewonnen. Maar ook dat zou hét grote verschil niet hebben weggenomen: bij Janssen Staalbouw staat een als ruimtevaartuig vermomd kantoor, terwijl de Futuro gewoon een op aarde gelande vliegende schotel is.
Of althans die suggestie wekt. Geniaal. Verpletterend.

Top 5 – Mogelijke vakantiebestemmingen Kees van Rooij

Hij weet de spanning verdorie wel goed op te bouwen, onze burgervader! Kan ik normaliter al niet wachten tot Hallo Horst aan de Maas in de bus valt, komende donderdag moet de bezorger echt niet vreemd opkijken als ik ’m het blad uit handen gris. Ik mag tenminste hopen dat Kees ons uit ons lijden verlost en vanaf z’n ‘gereserveerde plek’ in Hallo waarvandaan hij ‘gedurende zes weken [vertelt] over zijn vakantie-perikelen’, onthult waar hij op vakantie gaat. Hoewel ie afgelopen donderdag nog een flinke slag om de arm hield: ‘Waar we nu dit jaar precies naar toegaan? Misschien vertel ik het u volgende week.’ Kom op, Kees, alsjeblieft, ik hou het niet langer. Donderdag. Afgesproken?
Maar donderdag, dat is nog drie nachten slapen! Hoe kom ik die tijd in godsnaam door? Misschien met speculeren over z’n mogelijke vakantiebestemming? Oké! Laat ik op basis van enkele aanwijzingen die hij heeft gegeven (zon, kamperen, zwemmen, landschap, nabijheid van een stad) hier alvast eens lekker gissen. Leidt bovendien bij u thuis geheid tot discussie en dan heeft u ook mooi iets om de tijd mee te doden.

Mijn top 5 van mogelijke vakantiebestemmingen van Kees van Rooij:

5. Parijs. Voldoet aan alle voorwaarden. Biedt bovendien de mogelijkheid om te controleren of de Eiffeltoren van Horst (de nummer 3 van mijn top 5 van vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken) de vergelijking met de echte Eiffeltoren kan doorstaan.
Alleen dat verdomde verkeer: behoedzaam met je sleurhut manoeuvreren zal er niet bij zijn met al die woest claxonnerende Parijzenaars om je heen.

4. Kasteelse Bossen. Bijna alles is er verboden; kamperen vreemd genoeg niet. Echter: altijd weer die verdomde blauwalgen.

3. Chersonissos. Heeft eigenlijk alles: zon, campings, water, paradijselijk landschap, Iraklion in der Nähe, plus 106 miljard Europese steun. Of 150 miljard? Of nog 35 miljard meer? Alleen zegt Kees: ‘Wat is nu uiteindelijk de doorslaggevende factor die bepaald [!] waar we naar zullen afreizen? De kwaliteit van het sanitair!’
En laat uitgerekend dat sanitair nu het enige minpuntje zijn van Chersonissos!

2. De Schatberg.
Eigen gemeente, zon (woensdag 28 graden), zwemmen, waterski, landschap (Peel bergen), puik sanitair, een nabije stad. Nadeel: die nabije stad heet Venlo.

1. De Costa del Zolder. Kent u die mop al van Kees die op vakantie zou gaan? Hij ging niet!

Nu we het toch over Kees hebben, meteen ook maar het volgende. Ik ontving afgelopen week een e-mail van een trouwe lezeres. Of me iets was opgevallen aan de vier foto’s van onze burgemeester in Hallo van 21 juli. Snel de al verknipte Hallo uit de prullenbak gevist en verhip: 3x strak in het pak, met 3x een big smile en 3x een ontbloot gebit; 1x in vrijetijdskleding met een aarzelend lachje en een grotendeels bedekt gebit. Dat bleek bij navraag wat de trouwe lezeres ook was opgevallen.
Mijn conclusie: in functie wordt onze burgemeester gesponsord door een plaatselijke tandarts die er bij uit heeft gehouden dat Kees tijdens elk fotomoment een big smile vertoont en vooral een zoveel mogelijk ontbloot gebit. Buiten werktijd is burgemeester niet gebonden aan dit contract, hetgeen die ene wat meer natuurlijke pose in vrijetijdskleding verklaart. Misschien iets voor de SP om raadsvragen over te stellen?

Intermezzo – Jachthut (17)

Surfend op het worldwideweb belandde ik, zoals wel vaker, op jachthutten.nl. Blijkt de samensteller, Harry Voss, m’n eerste stuk van twee weken geleden over jachthutten op zijn site te hebben geplaatst (klik op ‘start’ en kies vervolgens voor ‘media’). Met als inleidende zin: ‘Jagers weten met hun “Hoe goed werk ze wel uitvoeren” melder van jachthutten op verkeerde been te krijgen.’ Verkeerde been? Hoezo? Harry toch maar eens om opheldering gevraagd. Dit was z’n reactie:
‘Ja op het verkeerde been, daar zal ik op ingaan. In je gesprekken met jagers hebben ze je gemeld dat ze twee Amsterdammers (activisten) uit een hut hebben moeten halen. Een veel gebruikt onzin verhaal, wat hebben die mensen nu te zoeken in Horst aan de Maas, als ze echt iets willen ga je richting de Veluwe of zo iets. Dit verhaal heb ik al zeker tien keer binnen gekregen, ze hebben het steeds weer over twee activisten uit een grote stad. Als je iets wil ondernemen dan leg je die hoogzit/hut gewoon neer en ga je er niet inzitten (ik moedig dit niet aan hoor, maar je komt niet uit Amsterdam om in een hut te gaan zitten).
In ons land staan bijna alle hutten illegaal, ik zelf ben namelijk bezig in Epe, Apeldoorn, Heerde en Ede. Deze plaatsen weten niet wat ze er mee aan moeten. Andere volgers van mijn site (Grave en Ommen) hebben deze actie ook ondernomen. Ik wacht nog steeds op antwoorden uit Apeldoorn en Epe. Over Heerde zijn zelfs Kamervragen gesteld (inspectie gaat hier bij de reguliere inspectie kijken!). Dus ik ga er van uit dat ze in jullie omgeving ook zonder vergunning staan.
Het verhaal van 80% eet met Kerst wild hoor ik al tientallen jaren, dit soort antwoorden krijgen ze standaard vanuit de KNJV!!! Ja en dan ook nog het zieke en zwakke dieren verhaal, wat is er mis met die dieren? Moeten daar mensen over gaan om dieren te selecteren en te schieten? Lekker, zwakke en zieke dieren bij de poelier!!!!
Je geeft je schuld veel te gemakkelijk toe. Wat is er mis aan het bekijken van illegale bouwwerken? Ik heb natuurlijk ook wel gelezen dat je tegen jacht bent en het zelfs voor me opneemt, maar om zo excuus te maken, gaat me echt te ver. Jagers moeten excuus maken voor het leed wat ze veroorzaken.
Ik heb natuurlijk helemaal niets met jagers, maar ik ga wel met ze om (lees het boek over mijn leven, waar een jager aan het woord is).
Ging zelfs mee met het tellen (waar ik tegen ben) om te bekijken hoe het echt gaat. Praat veel met jagers over ons verschil van mening.
Bijvoeren is trouwens (bijna) niet toegestaan.
Je bent te naïef ingegaan op een jager die wil vertellen hoe goed ze wel zijn voor de natuur. Als je goed wil zijn voor de natuur, speel je niet voor GOD met een geweer in de hand!

Groet en succes met je site,
Harry Voss
Te naïef? Hoor ik wel vaker, kan Harry dus wel eens gelijk in hebben. Van de andere kant: als iemand mij iets vertelt, ga ik er in beginsel van uit dat hij niet liegt. Bovendien: ik heb niet graag dat mensen ongevraagd mijn huis of tuin betreden, dan past het mij ook niet als ik dat bij anderen doe, zelfs al betreft het illegale bouwwerken. Verder, ter verdediging van ‘mijn’ jager: dat de Amsterdammers in zijn hut activisten waren, heeft hij niet gezegd: dat heb ik ervan gemaakt. Het waren volgens hem mensen die op een van de twee grote vakantieparken in America verbleven. Ik heb geen reden daaraan te twijfelen.

P.S. Die biografie van Harry heb ik uiteraard meteen besteld en intussen al in huis!

Intermezzo – Oom agent

Zoals ik al eens eerder heb gezegd (klik hier) heb ik al vanaf m’n vierde een enigszins verstoorde verhouding met oom agent.
Met enige regelmaat heb ik hier dan ook kritisch (klik bijvoorbeeld hier en hier) en badinerend (klik hier en hier) geschreven over de politie. Nu eens een keer alles anders is, voel ik me verplicht daar ook gewag van maken. Al leek het er aanvankelijk op dat ik juist in mijn (voor)oordeel over de sterke arm der wet werd bevestigd. Maar goed, lees hier de e-mail die ik dinsdag zond aan de basiseenheid Horst van de politie:

Geachte heer/mevrouw,

Vanochtend iets voor half twaalf met de auto onderweg naar een rondje rennen in de Kasteelse Bossen (ook wel Kasteelpark Ter Horst genaamd) in Horst, zag ik, rijdend op de Tienrayseweg, in mijn achteruitkijkspiegel dat er een politieauto achter me reed. Niets aan de hand natuurlijk: politieauto’s rijden wel vaker achter me. Toen ik afdraaide naar de parkeerplaats van strandbad Kasteelse Bossen, draaide de politieauto eveneens af. Nog altijd niets aan de hand: waarom zouden politieauto’s niet mogen afdraaien?
Toen ik m’n auto parkeerde, stopte de politieauto schuin achter me, met draaiende motor. Nog steeds niets aan de hand: waarom zouden politieauto’s niet mogen stoppen, al dan niet met draaiende motor? Al vroeg ik me wel af waarom die politieauto op een verder nagenoeg lege parkeerplaats uitgerekend achter mijn auto moest stoppen. Terwijl ik wat spullen in het opbergvak deed, bleef de politieauto staan, nog altijd met draaiende motor. Uit mijn ooghoeken zag ik dat de twee agenten die de auto bemanden mij nauwlettend in de gaten hielden. Er was blijkbaar toch iets aan de hand. Maar wat? Ik bleef naar schatting nog een minuut in m’n auto zitten, terwijl de politieauto bleef staan, nog altijd met draaiende motor, nog altijd met mij observerende agenten.
Daarna stapte ik uit de auto, sloot de portieren en liep langs de politieauto waarvan de motor nog altijd draaide. De agent aan de passagierskant knikte me kort toe en de politieauto reed weg, de parkeerplaats af.

Naar aanleiding van dit voorval heb ik enkele vragen:
- kunt u zich voorstellen dat ik me geïntimideerd voelde door de politieauto met draaiende motor waarin twee agenten me enkele minuten lang bleven observeren?
- is dit een handelwijze die u vaker toepast?
- wat was in mijn geval eigenlijk de aanleiding, de achtergrond of de bedoeling van deze handelwijze? Naar mijn beste weten had ik geen aanleiding gegeven tot deze handelwijze. Mocht dat wel zo zijn, dan zou ik graag alsnog vernemen wat die dan wel was, zodat ik mijn leven in de toekomst kan beteren. Ik vond dit namelijk bepaald geen prettige ervaring;
- zou het niet netjes zijn geweest als de agenten mij ter plekke een verklaring hadden gegeven voor hun handelwijze? Dan had ik er wellicht begrip voor gehad, iets dat ik nu absoluut niet heb.

Eigenlijk had ik deze vragen ter plekke aan de twee agenten moeten stellen, maar op het moment zelf was ik letterlijk met stomheid geslagen en te verbouwereerd om adequaat te reageren.
Hopelijk kunt u door een adequate beantwoording van mijn vragen alsnog mijn ergernis over dit voorval wegnemen.

Met vriendelijke groet,

Wim Moorman


Een dag later ontving ik deze reactie:

Geachte heer Moorman,

Uw vragen zal ik proberen te beantwoorden zodat de ergernis weggenomen kan worden.
Ik kan me voorstellen dat men zich als persoon geïntimideerd voelt als er een opvallende politieauto in de buurt staat en men van hieruit geobserveerd wordt. Op deze plaats komt het echter vaker voor dat er personen met voertuigen vertoeven die controle waardig zijn. Denk hierbij vooral aan jongeren en andere personen die hier vertoeven en afval achter laten.
Om niet meteen tot een controle over te gaan wordt er vaak gekeken hoe de inzittenden reageren en bij het uitstappen is vaak al duidelijk wat de bedoelingen zijn. In uw geval hebben de collega’s allereerst gekeken hoe uw handelen in de auto is (het opbergen van goederen in het opbergvak, wat ook het verbergen van goederen kan zijn) en hierna gezien dat er aan de conditie gewerkt ging worden. Een controle of aanspreken was op dat moment niet aan de orde of noodzakelijk.
Leermoment voor ons is dat we beter eenieder aan kunnen spreken bij bezoeken aan dit soort plekken en hierbij ergernis voorkomen. Ik hoop dat hiermee de ergernissen over dit voorval weggenomen kunnen worden. Indien u nog een nadere toelichting wenst kunt u met ondergetekende contact opnemen.

Met vriendelijke groet,

Bert Versleijen / BE Horst / Politie Limburg-Noord

Of mijn ergernis was weggenomen? Dubbel en dwars! Zo hoort het! Ik werd er zelfs weer een beetje vrolijk van, niet in het minst omdat ik de dienders ook nog een ‘leermoment’ heb kunnen bezorgen. Wie weet – nooit te vroeg juichen – is dit wel de eerste stap op weg van een gestoorde verhouding naar een genormaliseerde verhouding.

Actualisatie – Cambrinus, Kunst en de Buren

In reactie op het stukje van vorige week over Cambrinus, Kunst en de Buren en mijn daarin verwoorde hoop dat er volgend jaar een tweede editie komt, mailde initiator Jan Duijf nog het volgende:
‘Of we je volgend jaar op je wenken kunnen bedienen zal waarschijnlijk een vraag blijven. We hebben als buurt onderling de vraag gesteld of we iets dergelijks nog vaker willen doen en het antwoord was unaniem ‘ja’. Máár ... op de vervolgvraag ‘wanneer en met wat’ is het antwoord: ‘Als het weer gaat kriebelen. En we zien dan wel wát er kriebelt ...’ Wat mij betreft het enige passende antwoord na deze enerverende en indrukwekkende ervaring die niet een weekend, maar een half jaar heeft geduurd. Niet de vraag van de bezoeker is dus leidraad in deze, maar onze motivatie ...’
Lijkt me een gezond uitgangspunt, al is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik er slachtoffer van word. Cambrinus en de buren in de loop van het jaar misschien maar eens kietelen, dan gaat het vanzelf kriebelen.