maandag 14 november 2011

Klein mysterie 290 – Authentieke Markt

Het is me wat met die dorpspleinen in Horst aan de Maas. ‘Facelift voor Markt Lottum’, kopte Dagblad De Limburger vrijdag. Dat de Markt op de schop gaat, is te danken aan de dorpsraad, zo blijkt uit het artikel: ‘De toestand van het plein is de dorpsraad een doorn in het oog. Bovendien is de uitstraling van het dorpscentrum niet meer van deze tijd.’ Is me dat even schrikken, zeg. Onhoudbare, middeleeuwse taferelen op de Markt in Lottum. Kunnen we, zeker met de Floriade in aantocht, niet hebben. Vindt ook het Horster gemeentebestuur. Dat roemt in Dagblad De Limburger het plan voor de facelift omdat het ‘de kern van Lottum een authentieke en een eerlijke uitstraling geeft’. Daarmee de suggestie wekkend dat de Markt momenteel een nagemaakte en oneerlijke uitstraling heeft. Toe maar!
Sensatiebelust als ik ben, begaf ik me uiteraard stante pede ter plekke om de wantoestanden met eigen ogen te aanschouwen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dorpsraad en gemeentebestuur hebben geen woord te veel gezegd. Wat een zooitje! Diepe schaamte overvalt je bij de aanblik van de Markt. Je struikelt er over de namaak en oneerlijkheid. Neem dit beeld van Wim Rijvers: zo nep als maar zijn kan.
Of de dorpspomp: lijkt van hout, is in werkelijkheid van polyester.
Of dit loeder: zo oneerlijk als de pest, daar hoef je weinig mensenkennis voor te hebben.
Genoeg gedold, even serieus nu. Het zal wel weer aan mij liggen, maar vreemd genoeg heb ik juist de Markt altijd als een eiland van authenticiteit in Lottum beschouwd. In tegenstelling tot grote delen van de rest van het Maasdorp wordt je blik hier nauwelijks bedorven door overbodige, niet-authentieke tierelantijntjes als retro-lantaarnpalen, wanstaltige rozenbogen, quasi-nostalgische straatnaambordjes
en wat dies meer zij. En Eethuis ’t Pumpke mag misschien geen architectonisch juweeltje zijn, authentiek is het op z’n minst.
En die steentjes zullen ongetwijfeld wel eens tot stofoverlast leiden, maar verlenen ze de Markt niet tevens de zo gewenste authentieke uitstraling, zeker afgezet tegen alle rood- dan wel blauwbeklinkerde dorpspleinen in de omgeving?
Samengevat: juist die Markt heeft nog iets van de onopgesmuktheid die past bij het doorsnee Noord-Limburgs dorp dat Lottum welbeschouwd is.
Tot zover míjn opvatting van het begrip ‘authenticiteit’ in relatie tot de Markt in Lottum. Reikhalzend kijk ik uit naar die van de dorpsraad en het gemeentebestuur. Ik voorspel (altijd leuk om weer eens een voorspelling te doen) veel begin twintigste-eeuwse authenticiteit, gelardeerd met hier en daar een vleugje begin eenentwintigste-eeuwse authenticiteit (parkeerplaatsen). Over een half jaar weten we meer.

maandag 7 november 2011

Klein mysterie 289 – Sint-Lambertusplein (1)

Zeker als je deze dissonant wegdenkt,
is het Sint-Lambertusplein een plein om u tegen te zeggen. Blijft het dat ook? Raadsinformatiebrief 99 (klik hier, vervolgens bij agendapunt 4 op ‘raadsinformatiebrieven’ en ten slotte op RIB 99) lezend word het je bang te moede. Alleen al de titel, Businessmodel St. Lambertusplein, doet het ergste vrezen.
Wat is het geval? KnowHouse, een in Venlo zetelend bedrijf dat blijkens z’n website ‘een bijdrage [wil] leveren aan de ontwikkeling van de agro en foodbedrijven in Zuidoost Nederland’, onderzocht begin dit jaar in opdracht van de Provincie Limburg de mogelijkheden om in Zuid-Limburg een distributiecentrum voor streekproducten op te zetten. Conclusie: nooit aan zo’n centrum beginnen! (klik hier en vervolgens op Quickscan distributiestructuur streekgebonden gastronomie)
Nee, zegt KnowHouse (dat volgens z’n website ook het Nieuw Gemengd Bedrijf ontwikkelde), waar het om draait, is ‘samenwerking en overkoepelende regiobranding’. Dat zijn namelijk (lees en huiver) ‘belangrijke sleutels om tot opschaling van de verkoop van streekproducten te komen’. Waar behoefte aan is, is ‘een fysieke plek, waar bezoekers Limburg tot in de haarvaten kunnen beleven’. Eén van die fysieke plekken, die ‘een belangrijke rol vervullen bij de opschaling van de verkoop van streekproducten en als hét landmark dienen voor heel Limburg’ (ja, u mag gerust even vomeren), zou, hiep hiep hoera, het Lambertusplein in Horst kunnen zijn.
Je ziet de dames en heren gemeentebestuurders gewoon glunderen bij het lezen van dergelijke passages. Het Lambertusplein als landmark voor heel Limburg waar je Limburg tot in de haarvaten kunt beleven! Interessant! Kassa! Laat KnowHouse (hoe creëer ik werk voor mezelf?) dat à raison van twintigduizend euro maar eens even verder uitwerken in een ‘businessmodel op hoofdlijnen’.
Onderdeel van de rapportage dient volgens Raadsinformatiebrief 99 te zijn (vomeert u rustig verder): ‘Een krijttekening van het meest kansrijke concept (inclusief mogelijk organisatie-, besturings- en verdienmodel, benodigde kennis en kunde).’ Ook moet KnowHouse zicht bieden ‘op de mogelijkheden om door verbinding met Limburgse (agrofood)producten van het plein meer te maken dan een markt’. Immers: ‘Markt is er maar één dag in de week, het St. Lambertusplein is er altijd.’
Concreter wordt het niet. En dat is nu juist het beangstigende. Het Lambertusplein omgetoverd in een overdekte markthal? Het Lambertusplein volgeplempt met semipermanente marktkramen? Een winkelgalerij tegen de noordwand van de Sint-Lambertuskerk geplakt? Zeven dagen per week boerenkermis? Het valt allemaal niet uit te sluiten. En als er uiteindelijk een plan ligt, dan is het afwachten of het wel kan worden uitgevoerd, want: ‘De verslechterde economische situatie heeft mogelijk gevolgen voor het wel of niet slagen van het marktconcept.’ Maar tegen die tijd is KnowHouse ongetwijfeld graag bereid daar voor een vriendenprijs een onderzoekje op los te laten of een ‘proces van co-innovatie’ te beginnen.
Wie vragen heeft over deze businesscase wordt door het gemeentebestuur trouwens niet met open armen ontvangen: ‘Het wordt van belang geacht om naar buiten toe zeer terughoudend te communiceren.’
Zonder enige terughoudendheid diep van binnen uit communicerend zeg ik: pleur toch effe lekker op met je raadsinformatiebrief, met je branding, met je opschaling, met je landmark, met je haarvaten, met je businessmodel, met je marktconcept, met je co-innovatie.

Actualisatie – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

Terwijl de laatste tweet van Raymond Knops dateert van 22 oktober, maakte Marlies Janssen-Kusters al twitterend afgelopen week opnieuw van haar hart geen moordkuil. Dinsdag luidde haar eindoordeel: ‘Ontzet over het besluit over Mauro Manuel. Jongen dupe van falend beleid. Beleid aanpakken, niet de jongen. Mensonterend en asociaal.’
Een dag eerder riep de schrijver van een ingezonden brief in De Volkskrant op tot herlezing van het in boekvorm uitgegeven gesprek dat Paul Witteman op 21 mei 2006 in Buitenhof hield met hoogleraar rechtstheorie Dorien Pessers. Een wijze raad die ik heb opgevolgd.
Aanleiding tot het gesprek vormde het voornemen van toenmalig minister van Vreemdelingenzaken Rita Verdonk om Ayaan Hirsi Ali haar Nederlandse paspoort te ontnemen. Wat blijkt frappant genoeg? Vrijwel alles wat Dorien Pessers zegt over deze zaak, is ook rechtstreeks van toepassing op de voorgenomen uitzetting van Mauro Manuel door Gerd Leers. Evenals de huidige minister van Immigratie en Asiel kwam ook Rita Verdonk telkens aankakken met de dooddoener ‘regels zijn regels’. Dorien Pessers maakt daar gehakt van:
‘Wetstoepassing moet altijd gebeuren met het oog op redelijkheid, billijkheid, zorgvuldigheid, evenwichtigheid, proportionaliteit. Nooit meer met die kadaverdiscipline van: Wet is wet, Befehl ist Befehl. (…) Dat regels regels zijn, daar zit natuurlijk een bepaalde waarde in opgesloten, maar in zijn algemeenheid geldt dat zeker niet zo. Zeker als je de rechtsontwikkeling bekijkt, met name vanaf de Tweede Wereldoorlog. Dan zie je dat de regels en wetten die we hebben, steeds geduid moeten worden naar hun strekking, naar de geest van de wet, getoetst moeten worden aan beginselen van zorgvuldigheid, redelijkheid en billijkheid. En dat de wet ook te goeder trouw ten uitvoer moet worden gebracht. Bij Verdonk krijg je de indruk dat “regels zijn regels”gewoon een bepaalde techniek is, een mechanische wetstoepassing is. (…) Maar als je die regels alleen maar mechanisch toepast en helemaal abstraheert van wat in het concrete geval rechtvaardig en zorgvuldig is, dan creëer je onrechtvaardigheden. (…) Elke jurist en elke rechter en elke fatsoenlijke bestuurder weet dat er zelden gevallen echt identiek zijn. Daarom is er altijd een escape. Je moet de omstandigheden van het geval in acht nemen. (…) Juist omdat we in een rechtsstaat leven, moeten we altijd heel voorzichtig zijn met de bescherming van dat individu. Want de bescherming van het individu is de kern van de rechtsstaatidee.’
Nog een observatie van Dorien Pessers uit 2006 die ook in 2011 opgeld doet:
‘De wetgever werd geconfronteerd met een toepassing van een wet, door die medewetgever van de Tweede Kamer zelf gemaakt. Ze zien de hardvochtige consequenties en besluiten dan niet deze wet bijvoorbeeld buiten toepassing te verklaren of om op hele korte termijn een nieuw wetsvoorstel in te dienen. Dat vond ik heel vreemd.’
Ten slotte vormen de gebeurtenissen van de afgelopen weken een bewijs voor een stelling die Dorien Pessers al in dat gesprek met Paul Witteman poneerde:
‘Ons vreemdelingenbeleid zal later als een heel zwarte bladzij in onze geschiedenis geboekstaafd worden. Wij weten dat en wij zien dat. En wij staan erbij en wij laten het toe.’
Wie nog op zoek is naar een Sinterklaascadeautje voor mensen als Gerd Leers, Raymond Knops, Maxime Verhagen, Kathleen Ferrier, Ad Koppejan of welke CDA’er, PVV’er of VVD’er dan ook, kan ik het boekje van harte aanbevelen. Voor de prijs hoeft u het niet te laten: op www.boekwinkeltjes.nl wordt het aangeboden voor bedragen variërend tussen 1 en 5,50 euro.

Klein mysterie 288 – Boodschappenbriefje (3)

1 briefje, 21 woorden, 4 cijfers, 106 letters, 2 leestekens, 3 kringels, 6 schrijffouten, 11 producten. En 24 vragen, onderverdeeld in 7 subrubrieken.

1. Schrijver
1.1 Is hem of haar vroeger op school nooit het verschil tussen hoofd- en kleine letters bijgebracht?
1.2 Zijn die weggelaten letters (hond voer, sina, vakenvlees) ‘bewussies’?
1.3 Wat waren de overwegingen om het briefje (de achterkant van een envelop) zo in te delen zoals hij of zij het ingedeeld heeft?

2. Oma
2.1 Wil oma naar de Spar in America of in Melderslo?
2.2 Waarom gaat oma niet mee naar de Plus?
2.3 Waarom gaat Jac niet mee met oma naar de Spar?
2.4 Is oma de oma van de schrijver van het briefje of de (schoon)moeder? Of de met beginnende dementie kampende buurvrouw die altijd liefkozend ‘oma’ wordt genoemd?

3. Leestekens
3.1 Waar tovert schrijver dat fantastische plusminusteken toch vandaan? Of is het geen plusminusteken?
3.2 Is schrijver niet bekend met het feit dat in Nederland doorgaans een enkele punt volstaat om bij een in cijfers weergegeven tijdstip een scheiding aan te brengen tussen uren en minuten?

4. Jac
4.1 Welke relatie heeft Jac met de schrijver van het briefje?
4.2 Was ‘vlees’ een te vaag begrip voor Jac en is dit daarom later gespecificeerd in ‘vakenvlees’ en ‘duifen’?
4.3 Waarom moet eigenlijk worden opgeschreven dat Jac naar de Plus gaat? Of is deze mededeling soms toegevoegd om de interpretatie van het briefje te vergemakkelijken als het ooit bij Horst-sweet-Horst onder het vergrootglas zou komen te liggen?

5. Boodschappen
5.1 Hoe verhoudt het percentage ‘bleu band’-schrijvers zich tot het percentage ‘blue band’-schrijvers?
5.2 Wat is in vredesnaam ‘maasbrood’? Een verkorting van Horst aan de Maasbrood? De ongesponsorde variant van Floriadebrood?
5.3 Staat er uibrood of witbrood?
5.4 Een krat bier, blikjes bier of flessen bier?
5.5 Kun je voor duif eigenlijk wel bij Plus terecht?
5.6 Is het niet zonde van de brandstof om voor zo weinig boodschappen helemaal vanuit America of Melderslo naar Plus in Horst te rijden? Of moet alles op de fiets worden meegetorst?

6. Krant
6.1 Welke letter is doorgehaald en vervangen door een t?
6.2 Zijn de doorhaling en vervanging het werk van de schrijver van het briefje?
6.3 Waarom moet de krant zo nodig worden gebeld?

7. Kringels
7.1 Wat is de betekenis van de kringels? ‘Extra belangrijk’?
7.2 Zijn de kringels meteen bij het schrijven van het briefje geplaatst? Of pas op enig moment naderhand?
7.3 Wat verklaart de zorgvuldigheid waarmee de kringels zijn gezet, zeker in vergelijking tot de rest van dit op z’n zachtst gezegd vrij slordige briefje?

(Vorige week vrijdag op de parkeerplaats bij supermarkt Plus gevonden boodschappenbriefje. Wie durft zich te wagen aan het verhaal achter dit briefje? Mail (HorstsweetHorst@gmail.com) me uw interpretatie en ik zorg voor publicatie. Liefst met naam en toenaam, maar desgewenst ook anoniem. Ik laat me graag verrassen.)

Intermezzo – Jachthut (19)

Zoals elke (ex-)katholiek weet, was het afgelopen donderdag de naamdag van Sint-Hubertus. Als laatste bisschop van Maastricht is d’r Huub iemand met Limburgse connecties. Maar dat doet in dit verband niet ter zake. Waar het wel om gaat: Hubertus is de patroonheilige van de jacht. Ter ere van Hubertus besloot ik voor de verandering eens actief op zoek te gaan naar een jachthut. Zoals al vaker gezegd, is plotseling oog in oog staan met een jachthut het summum van de jachthuttenjacht. Van de andere kant leek het me ook wel een mooie uitdaging er eens doelbewust naar te speuren. Zo gezegd, zo gedaan.
Voor dit experiment zocht ik een stukje bos uit waar ik al minstens 35 jaar niet meer was geweest: de Reulsberg ten oosten van de A73. Een uitgestorven bos. Een bos ook dat niet bepaald de indruk wekt alsof het vaak door wandelaars wordt bezocht. Walging van het permanente geluidsgordijn van de A73? Een gevolg van de aanwezigheid van een motorcrosscircuit in het bos? Of is het met z’n oppervlakte van slechts enkele hectaren te eenvoudig te behappen voor wandelaars? Verdwaalangst hoef je hier sowieso niet te hebben: de overzichtelijkheid ten spijt telde ik tenminste drie gemarkeerde wandelroutes.
Enfin, ontdekte ik er nu een jachthut of niet? Yes, sir! Een hoogzit nog wel.
Langs de oostelijke bosrand, pal voor een met schrikdraad afgezette paardenwei. Ontoegankelijk voor auto’s, wat het onwaarschijnlijk maakt dat hier op groot wild wordt gejaagd. Eerder vermoed ik dat de hut een functie vervult in het vogelvrij houden van een nabijgelegen perceel beplant met blauwebessenstruiken.
Valt er verder nog iets bijzonders te vertellen over deze jachthut? Eigenlijk niet.
Wil ik verder nog iets kwijt? Ja. Wat? Dat de kick van het doelbewust op zoek gaan naar en vervolgens vinden van een jachthut beslist kan wedijveren met de kick van het onvoorbereide plotselinge oog in oog staan met een jachthut. Misschien moest ik m’n onbedwingbare honger naar jachthutten maar eens vaker op deze manier stillen.

maandag 31 oktober 2011

Klein mysterie 287 – Blauwe dolfijn

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht


Murw gebeukt door het CDA-gehuichel en kots- en kotsmoe van de parmantigheid en zelfingenomenheid van de voormalige burgemeester van Maastricht wiens naam me even niet te binnen wil schieten, besloot ik zaterdagmiddag een eindje te gaan rijden. En toen werd het plotseling toch weer licht. Op de Grauwveenweg nog wel (nomen non est omen).
Zie ik daar uit een ooghoek iets blauws in een boom hangen? Alle kans dat het een stuk plastic of toch in elk geval iets afvalachtigs betreft. Voor de zekerheid toch maar even terugzetten. Plastic? Afval? Had je gedacht! Een kunstwerk of toch in elk geval iets kunstachtigs!
Uitstappen. Observeren. Determineren. Fotograferen. En vooral: interpreteren.

Ik zou het object willen omschrijven als ‘een op een berkenstronk bevestigde blauwe dolfijn of toch in elk geval dolfijnachtige van piepschuim’.
Veel interessanter dan de omschrijving zijn vragen als hoe het beest hier terecht is gekomen en welke bedoeling erachter steekt. Dat het een restant van een kinderfeestje, speurtocht of oriëntatierit zou betreffen, lijkt me onwaarschijnlijk. Organisatoren van dergelijke activiteiten kun je van veel verdenken, maar de moeite van het fabriceren, verven en op een onmogelijke plaats positioneren van een piepschuimen dolfijn moet zelfs hen te ver gaan. Veeleer denk ik dat iemand heeft gedacht ‘Dat bosje aan de noordzijde van de Grauwveenweg verdient na al die jaren wel eens een blauw accent’. Het zou me namelijk niets verbazen als de dolfijn doelbewust op deze plek is beland. De stronk boort zich bijvoorbeeld op volstrekt natuurlijke wijze in de buik van het dier. Ook vertoont de structuur van de dolfijn grote overeenkomsten met de structuur van de stronk.
En het kan toch geen toeval zijn dat de dolfijn opduikt langs een sloot?
Maar wie is de maker? Een kunstenaar? Een knutselaar? Een kind? En klopt mijn theorie dat iemand dit kunstwerk speciaal voor deze locatie heeft gemaakt? Met welke bedoeling dan?
Nog namijmerend over antwoorden op dergelijke vragen, ben ik intussen weer thuis aanbeland. Onverhoeds zet ik toch weer de televisie aan en hoor Jacobine Geel zeggen dat compassie ‘de ziel, het kloppend hart, de grondtoon’ van het CDA is. Later die dag zullen tientallen CDA’ers twitteren hoezeer ze onder de indruk zijn van de speech van Geel. Dat bedoel ik nou met CDA-gehuichel. Gelukkig is er nog altijd Ede Staal:

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht



P.S. Dit stukje was al geschreven voordat ik vanochtend de voorpagina van De Volkskrant onder ogen kreeg. Als allemaal klopt wat daar staat, ben ik met m’n ‘huichelachtig’ nog bijzonder mild geweest voor het CDA. Citaat:
‘Het beeld dat de CDA-fractie achter het besluit staat om Mauro uit te zetten, moet uit de weg worden geruimd. Net als de indruk, gewekt door Mauro en zijn pleegmoeder, dat een studie voor de mbo’er niet echt een realistisch perspectief is. Het CDA zal proberen de asielzoeker ervan te overtuigen dat het in zijn belang is wat enthousiaster te doen over deze mogelijkheid. Het liefst voor de camera.’
Dat ook die laatste paar zetels maar snel in rook mogen opgaan.

Top 5 – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

Laat ik me voor de verandering eens aan een gevaarlijke exercitie wagen: ik ga een CDA’er prijzen. Ja, ik heb ze nog allemaal op een rijtje en nee, ik ben niet van m’n geloof gevallen.
Waarom het een gevaarlijke exercitie is? Omdat de ervaring me heeft geleerd dat er nauwelijks wezens zijn die meer overeenkomsten vertonen met een kameleon dan CDA’ers. Dus vroeg of laat een corrigerende actualisatie van deze top 5 acht ik niet uitgesloten. Vorig jaar kwam ik al op de koffie toen Ger Driessen zich aanvankelijk unverfroren uitsprak tegen een CDA-PVV-VVD-coalitie en ik hem daarom roemde, totdat hij even later doodleuk Geert Wilders opriep regeringsverantwoordelijkheid te nemen en samen met CDA en VVD een kabinet te vormen.
Iets vergelijkbaars overkwam me met Raymond Knops: vier weken geleden gaf ik ’m een complimentje vanwege z’n heftig verzet tegen de gedwongen terugkeer van Mauro Manuel naar Angola; afgelopen week bleek hoe heftig dat heftig verzet was.
Maar je mag niet alle CDA’ers over één kam scheren. Dus ga ik hier de loftrompet steken over Marlies Janssen-Kusters.
Over veel en van alles heb ik haar de afgelopen jaren veroordeeld, maar nu het er echt om gaat, kan ik niet anders dan mijn welgemeende waardering uitspreken voor het CDA-gemeenteraadslid uit Meerlo (voor alle duidelijkheid: ik ben bloedserieus). Al maanden keert zij zich namelijk tegen uitzetting van Mauro. Middels brieven, middels tweets, middels het door de Horster gemeenteraad loodsen van een Mauro-moet-blijven-motie (klik hier en vervolgens op agendapunt 30), middels het toespreken van het CDA-congres. Hulde!
Mijn top 5 van Mauro-tweets van Marlies Janssen-Kusters, waarbij ik speciale aandacht vraag voor de nummer 1, want van alle honderden Mauro-tweets die ik de voorbije dagen tot mij nam, slaat die misschien nog wel het meest de spijker op z’n kop:

5. Heb een persoonlijk pleidooi gestuurd naar Gerd Leers om Mauro Manuel niet uit te zetten (8 juli)

4. Wat een ontzettende teleurstelling. Verschrikkelijk, geen woorden voor: Mauro Manuel terug naar Angola (19 september)

3. Stop dit onmenselijk gesol, laat Mauro Manuel zijn leven hier opbouwen (26 oktober)

2. Jacobine Geel op CDA-congres: CDA heeft compassie hoog in het vaandel staan. *laat dat dinsdag dan maar eens zien* (29 oktober)

1. Blauwe boorden zijn evenveel waard als witte boorden. Studieregeling aanbieden is kwetsend. Mauro Manuel en anderen zijn hard nodig in Ned (28 oktober)

Top 5 – Mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof

Sinds naar schatting een jaar of tien zijn ze niet meer weg te denken uit de openbare ruimte, de mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof. Naar een van de aanbieders worden ze ook wel Dixi’s genoemd.
Als akker, bouwplaats of evenement hoor je er tegenwoordig niet meer bij als je niet over zo’n poeplelijk ding beschikt. Hetgeen meteen de vraag oproept hoe het er voorheen dan aan toeging op akkers, bouwplaatsen en evenementen.
Weer van een heel andere orde is de hypothetische vraag waaraan ik zelf de voorkeur zou geven als ik op een akker, bouwplaats of evenement de aandrang tot een grote boodschap op voelde komen: aan de mobiele eenpersoons toiletcabine of de vrije natuur? Een hypothetische vraag omdat ik akkers, bouwplaatsen en evenementen zoveel mogelijk mijd en de enkele keer dat ik daar niet in slaag er wel voor zorg dat die aandrang niet ontstaat.
Als lelijkheid maar lelijk genoeg is, krijgt ze ook wel weer iets charmants, iets vertederends. Mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof vormen geen uitzondering op die regel. Kijk op www.toiletlandschap.nl en u begrijpt meteen wat ik bedoel. Het onderwerp leent zich overigens ook prima voor een documentaire. Uitgangspunt: wat maakt een mobiele eenpersoons toiletcabine niet allemaal mee? Interviews met verhuurders, schoonmakers, vervoerders en uiteraard vooral gebruikers. Achtergrondmuziek: The Toilet Song. Titel: The Life and Times of a Portable Toilet Cabin. Als de kwaliteit alleen maar in de buurt komt van 25 Cent, een documentaire over de toiletjuffrouw van het Amstelstation in Amsterdam, zou ik al tevreden zijn.
Dan de top 5 van Horster mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof. Is natuurlijk zo vluchtig als maar zijn kan: de mobiliteit van de dingen maakt dat ze morgen alle vijf ergens anders kunnen staan. Waar is de top 5 op gebaseerd? In elk geval niet op gebruikersgemak of reinheid. Ik heb veel voor Horst-sweet-Horst en nog veel meer voor u over, maar dat ging me nu net een stapje te ver. Bij hoge uitzondering speelde ook schoonheid geen rol bij de beoordeling, ze zijn immers allemaal even lelijk. Nee, het ging me vooral om de relatie tussen de cabine en haar omgeving. Vaag gelul inderdaad, laat ik maar liever snel overgaan tot openbaarmaking van mijn top 5 van Horster mobiele eenpersoons toiletcabines van kunststof:

5.
Wat mij betreft gaan bouwplaatsen en mobiele eenpersoons toiletcabines nooit goed samen en al helemaal niet als die cabine oranje is en ze zich bevindt op een bouwplaats aan de vreselijkste aller Horster straten, de Willem Alexanderstraat. Waarom dan toch deze vermelding in de top 5? Nou, als blijk van medeleven met degenen die gedwongen zijn in deze gribus hun gevoeg te doen.

4.
Niemand vindt het leuk om te worden neergekwakt op de verlaten parkeerplaats van een sportpark. Tenzij … tenzij dat sportpark Oud Aast heet. Dan is het een eer om te worden neergekwakt op de verlaten parkeerplaats van een sportpark.

3.
Heerlijk in het herfstzonnetje achteroverleunen tegen een directiekeet, met uitzicht op de uitlopers van het Meterikse Veld. Wie wil dat nu niet?

2.
Tristesse profonde: desolate cabine in de desolate lange, lange leegte achter het spoor in Griendtsveen.

1.
De modder, de felle zon, het karretje, de wolkenpartijen, de perfecte combinatie van het groene gras en de blauwe cabine: mooier dan aan de rand van deze akker aan de Sint-Maartensweg vind je ze echt niet.