Ongetwijfeld een vertrouwd beeld voor veel automobilisten, dit bord:
Jarenlang moeten ze er hebben gestaan, aan beide uiteinden van een weiland tussen de A73 en de Venrayseweg één. Al die tijd heb ik me afgevraagd wat dat nou voor beestjes waren. Bevers? Hermelijnen? Otters? Wezels? Zonder dat ik er verder onderzoek naar deed, heb ik het altijd maar op fretten gehouden. De benaming is in wezen ook niet van belang, waar het me meer om gaat is dat ik het zo’n onaangename schepsels vond. Pootloze griezels met een louche uitstraling, geen types om zaken mee te doen.
Ja, ik weet ook wel dat je dieren niet op hun uiterlijk mag be- of veroordelen. Desalniettemin: als ik een stuk grond te verkopen had en dat met behulp van een afbeelding van een dier aan de man zou willen brengen (hulde voor de creativiteit om op zo’n idee te komen), zou ik daarvoor beslist geen fretten uitkiezen. Eerder een panda. Of een ree. Of een pinguïn. Of varkens, die willen het in Horst ook nog wel eens goed doen.
Zoals gezegd bleef het bord jarenlang staan – en bleef de grond dus onverkocht. Lag het aan de fretten? Lijk me een sterk stuk in een oude broek. Toch had ik het als grondbezitter op een gegeven moment met een ander dier geprobeerd. Of met een lieflijk landschapje. Of een schaars geklede dame.
Allemaal aanleiding voldoende er op Horst-sweet-Horst eens een stukje aan te wijden. Dit voorjaar nam ik al foto’s van het bord aan de Venrayseweg. Het (identieke) bord langs de A73 was nagenoeg onbenaderbaar (en daarmee onfotografeerbaar), zo bleek na enkele malen op de A73 heen en weer rijden tussen de afslagen Horst-Noord en Venray.
Omdat ik het idee het dat de borden tot in lengte van dagen zouden blijven staan, maakte ik weinig haast met het stukje – de actualiteit geniet te allen tijde voorrang. Twee weken geleden maakte ik andermaal enkele foto’s van het bord aan de Venrayseweg en besloot dat het er nu toch maar eens van moest komen. Met Kerstmis? Ok, met Kerstmis. Hoewel het stukje in m’n hoofd al vorm begon te krijgen, begaf ik me afgelopen vrijdag nogmaals naar het weiland om extra inspiratie op te doen. En ja hoor (u voelde het natuurlijk al mijlenver aankomen), zul je altijd zien: weg! Zowel langs de A73 als langs de Venrayseweg.De verdwijning van de borden maakt het mysterie er vanzelfsprekend alleen maar groter op: hebben de fretten ten langen leste hun werk gedaan en is de grond verkocht? Of zijn de fretten bij het oud vuil gezet (vraag me niet of ze in een emmer of een zak gedeponeerd dienen te worden) en worden ze binnenkort vervangen door andere dieren, een landschapje dan wel schaars geklede dame?
Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
maandag 26 december 2011
maandag 19 december 2011
Intermezzo – André
Zaterdag 10 december maakte ik om zeven minuten voor drie deze foto van een jachthut aan de Grauwveenweg in Griendtsveen.
Nauwelijks een uur later kwam een kilometer verderop een einde aan het leven van André Boekesteijn. André …
Lang heb ik getwijfeld of ik dit stukje wel moest schrijven en vooral of ik het hier wel moest publiceren. Zo goed kende ik André toch niet? Zou het niet detoneren met andere stukken op Horst-sweet-Horst? En vooral: lag het gevaar dat het meer over mij dan over André zou gaan niet levensgroot op de loer?
Van de andere kant: ik leerde André omstreeks m’n zevende kennen en de volgende veertig jaar zouden we elkaar met enige regelmaat blijven tegenkomen. En uit de toon vallen op Horst-sweet-Horst? André z’n leven speelde zich grotendeels af in Horst, alleen al daarom zou een stukje per definitie niet detoneren op Horst-sweet-Horst. En dat zo’n stukje óók over mij gaat, is onvermijdelijk: in wezen gaat heel Horst-sweet-Horst over mij. Wie zich daaraan stoort, is waarschijnlijk al lang geleden afgehaakt.
Reden genoeg dus om m’n twijfels opzij te zetten en enkele herinneringen aan André op te halen. Meer dan wat losse herinneringen zijn het inderdaad niet, ik zou niet durven te beweren dat ik hem (goed) heb gekend.
De oudste herinnering is vooral atypisch omdat ze nauwelijks voetbalgerelateerd is. Het moet in 1972 zijn geweest. Ik was zeven. André z’n ouders waren een week naar Rome en hij, achterbuurjongen en een jaar of vier ouder dan ik, bracht die week de middagpauzes bij ons aan de Zegersstraat door. Ongetwijfeld zullen we voetbalplaatjes hebben geruild, maar het enige wat me echt van die week is bijgebleven, is dat hij op een bepaald ogenblik verkondigde dat die middag de wereld zou vergaan. Had ie ’s ochtends op school gehoord. Míjn wereld stortte ter plekke al in; de daaropvolgende uren zat ik in angstige spanning te wachten totdat de rest van de wereld hetzelfde vreselijke lot zou ondergaan.
Natuurlijk verging de wereld niet. De volgende zaterdagmiddag voetbalden we gewoon weer op de Schaak. ‘De Schaak’, het trapveldje midden in de Schadijkse Bossen waar we elkaar tot het eind van de jaren zeventig elke zaterdagmiddag om vier uur (’s winters iets eerder) zouden blijven ontmoeten. Voor een bloedfanatiek potje voetbal. Aanvankelijk vooral met vaders en zoons (en hun vriendjes) uit de omgeving van de Meterikseweg. Later met een almaar uitdijend gezelschap van vogels van het meest diverse pluimage. Oud en jong, getalenteerd en talentloos, uit Horst en Venray en wijde omgeving. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.
De Schaak zou altijd een ijkpunt blijven – ‘Wageningen’ evenzeer. Na een verblijf van dertien jaar in de tweede en eerste divisie kon VVV op 13 juni 1976 naar de ere-divisie promoveren. In onze rode Eend togen we naar Wageningen: m’n vader en oom Joop voorin; Joop Theunissen, André en ik op de achterbank. Al bij de Heijense Molen stonden we in de file. Net voor de aftrap arriveerden we in het met tienduizend Venlonaren gevulde stadionnetje. In een bloedstollende wedstrijd won VVV met 2-1 en stelde promotie veilig. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.Enkele jaren later zouden we samen een paar seizoenen in het eerste elftal van Wittenhorst spelen, daarna scheidden onze (voetbal)wegen. Wat niet wegneemt dat we elkaar zo nu en dan en zo hier en daar tegen het lijf liepen – vooral op en langs voetbalvelden. Met de Schaak, Wageningen, VVV (dat hij trouw bleef volgen) en Wittenhorst als gemeenschappelijke noemer hadden we meer dan voldoende gespreksstof; dieper dan dat ging het nooit.
Het klinkt misschien gek, maar ik heb het idee dat ik André pas in het najaar van 2005 een beetje leerde kennen. Piet Peeters, behalve vader van onze gezamenlijke vriend Gé ook een Horster voetballegende uit de jaren vijftig, was overleden. Tijdens diens uitvaartdienst vatte André het idee op als eerbetoon een publicatie over Piet samen te stellen. Hij vroeg mij hem daarbij te assisteren. Een maand lang hadden we soms meerdere keren per dag contact. Hij stond met het boekje op en ging ermee naar bed. Hij was er zo van in de ban dat ik me wel eens afvroeg of het niet ten koste van z’n gezin of werk ging. Maar na een maand lag er wel iets om trots op te zijn. Ik raakte gedurende die vier weken diep onder de indruk van z’n enthousiasme, z’n gedrevenheid, z’n perfectionisme.
Na dat boekje over Piet Peeters verflauwde het contact weer.
Op 2 oktober sprak ik ’m voor het laatst. VVV had zojuist met 3-1 verloren van AZ. André was erbij; ik was erbij. Hij liep met een van z’n twee zoons naar de auto. Kort analyseerden we de wedstrijd en met de conclusie dat VVV een lastig seizoen tegemoet ging, namen we afscheid. Nog geen een uur later zag ik ’m opnieuw. VVV-AZ was al om half een begonnen en dat bood de kans nog een helft van Wittenhorst-Mierlo Hout mee te pikken. André was erbij; ik was erbij. Vorige week zondag won VVV voor het eerst in 26 jaar van Roda. Ik was erbij. Uiteraard was ik erbij. Hij godverdegodver niet.
Nauwelijks een uur later kwam een kilometer verderop een einde aan het leven van André Boekesteijn. André …
Lang heb ik getwijfeld of ik dit stukje wel moest schrijven en vooral of ik het hier wel moest publiceren. Zo goed kende ik André toch niet? Zou het niet detoneren met andere stukken op Horst-sweet-Horst? En vooral: lag het gevaar dat het meer over mij dan over André zou gaan niet levensgroot op de loer?
Van de andere kant: ik leerde André omstreeks m’n zevende kennen en de volgende veertig jaar zouden we elkaar met enige regelmaat blijven tegenkomen. En uit de toon vallen op Horst-sweet-Horst? André z’n leven speelde zich grotendeels af in Horst, alleen al daarom zou een stukje per definitie niet detoneren op Horst-sweet-Horst. En dat zo’n stukje óók over mij gaat, is onvermijdelijk: in wezen gaat heel Horst-sweet-Horst over mij. Wie zich daaraan stoort, is waarschijnlijk al lang geleden afgehaakt.
Reden genoeg dus om m’n twijfels opzij te zetten en enkele herinneringen aan André op te halen. Meer dan wat losse herinneringen zijn het inderdaad niet, ik zou niet durven te beweren dat ik hem (goed) heb gekend.
De oudste herinnering is vooral atypisch omdat ze nauwelijks voetbalgerelateerd is. Het moet in 1972 zijn geweest. Ik was zeven. André z’n ouders waren een week naar Rome en hij, achterbuurjongen en een jaar of vier ouder dan ik, bracht die week de middagpauzes bij ons aan de Zegersstraat door. Ongetwijfeld zullen we voetbalplaatjes hebben geruild, maar het enige wat me echt van die week is bijgebleven, is dat hij op een bepaald ogenblik verkondigde dat die middag de wereld zou vergaan. Had ie ’s ochtends op school gehoord. Míjn wereld stortte ter plekke al in; de daaropvolgende uren zat ik in angstige spanning te wachten totdat de rest van de wereld hetzelfde vreselijke lot zou ondergaan.
Natuurlijk verging de wereld niet. De volgende zaterdagmiddag voetbalden we gewoon weer op de Schaak. ‘De Schaak’, het trapveldje midden in de Schadijkse Bossen waar we elkaar tot het eind van de jaren zeventig elke zaterdagmiddag om vier uur (’s winters iets eerder) zouden blijven ontmoeten. Voor een bloedfanatiek potje voetbal. Aanvankelijk vooral met vaders en zoons (en hun vriendjes) uit de omgeving van de Meterikseweg. Later met een almaar uitdijend gezelschap van vogels van het meest diverse pluimage. Oud en jong, getalenteerd en talentloos, uit Horst en Venray en wijde omgeving. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.
De Schaak zou altijd een ijkpunt blijven – ‘Wageningen’ evenzeer. Na een verblijf van dertien jaar in de tweede en eerste divisie kon VVV op 13 juni 1976 naar de ere-divisie promoveren. In onze rode Eend togen we naar Wageningen: m’n vader en oom Joop voorin; Joop Theunissen, André en ik op de achterbank. Al bij de Heijense Molen stonden we in de file. Net voor de aftrap arriveerden we in het met tienduizend Venlonaren gevulde stadionnetje. In een bloedstollende wedstrijd won VVV met 2-1 en stelde promotie veilig. Wie erbij was, zal het nooit vergeten. André was erbij; ik was erbij.Enkele jaren later zouden we samen een paar seizoenen in het eerste elftal van Wittenhorst spelen, daarna scheidden onze (voetbal)wegen. Wat niet wegneemt dat we elkaar zo nu en dan en zo hier en daar tegen het lijf liepen – vooral op en langs voetbalvelden. Met de Schaak, Wageningen, VVV (dat hij trouw bleef volgen) en Wittenhorst als gemeenschappelijke noemer hadden we meer dan voldoende gespreksstof; dieper dan dat ging het nooit.
Het klinkt misschien gek, maar ik heb het idee dat ik André pas in het najaar van 2005 een beetje leerde kennen. Piet Peeters, behalve vader van onze gezamenlijke vriend Gé ook een Horster voetballegende uit de jaren vijftig, was overleden. Tijdens diens uitvaartdienst vatte André het idee op als eerbetoon een publicatie over Piet samen te stellen. Hij vroeg mij hem daarbij te assisteren. Een maand lang hadden we soms meerdere keren per dag contact. Hij stond met het boekje op en ging ermee naar bed. Hij was er zo van in de ban dat ik me wel eens afvroeg of het niet ten koste van z’n gezin of werk ging. Maar na een maand lag er wel iets om trots op te zijn. Ik raakte gedurende die vier weken diep onder de indruk van z’n enthousiasme, z’n gedrevenheid, z’n perfectionisme.
Na dat boekje over Piet Peeters verflauwde het contact weer.
Op 2 oktober sprak ik ’m voor het laatst. VVV had zojuist met 3-1 verloren van AZ. André was erbij; ik was erbij. Hij liep met een van z’n twee zoons naar de auto. Kort analyseerden we de wedstrijd en met de conclusie dat VVV een lastig seizoen tegemoet ging, namen we afscheid. Nog geen een uur later zag ik ’m opnieuw. VVV-AZ was al om half een begonnen en dat bood de kans nog een helft van Wittenhorst-Mierlo Hout mee te pikken. André was erbij; ik was erbij. Vorige week zondag won VVV voor het eerst in 26 jaar van Roda. Ik was erbij. Uiteraard was ik erbij. Hij godverdegodver niet.
Klein mysterie 301 – Hond in de goot
Helaas geen reactie ontvangen van mevrouw Postma van de klantenservice van Action op mijn (nieuwe) vragen over de weigering van de winkelketen om munten van één en twee cent te accepteren. Jammer, zo blijft het gissen naar de antwoorden. Ik neem het mevrouw Postma overigens niet kwalijk, vermoedelijk is de eindejaarsdrukte debet aan het uitblijven van een reactie en word ik na Nieuwjaar op mijn wenken bediend. Of zou mevrouw Postma druk doende zijn met het bedenken van nieuwe tegeltjeswijsheden? Want daar kunnen ze wat van, bij Action (en dat voor maar 69 cent). Deze wil ik u beslist niet onthouden:
En deze mag er trouwens ook zijn:
À propos tegeltjeswijsheden: ook in Sevenum laten ze zich wat dat betreft niet onbetuigd. Zaterdag stuitte ik aan de Pastoor / Past. / Past Vullinghsstraat
op dit juweeltje:Hoe spitsvondig en grappig de wijsheden van Action ook zijn, mijn voorkeur gaat toch uit naar de Sevenumse variant. Die dwingt je namelijk tot nadenken. De Sevenumse tegeltjeswijsheid bevat duidelijk een diepere wijsheid, een tweede laag. Welke? Tja … als ik eerlijk moet zijn is dat ook voor mij nog een raadsel. Vast staat in elk geval dat we de tekst niet letterlijk moeten nemen: ik heb alle goten in de nabije omgeving afgespeurd, zonder ergens een hond aan te treffen.Een metafoor dan? Een versleuteld bericht? Een opdracht voor een Messias? Wat mij betreft valt niets uit te sluiten. Juist dat nu maakt dat die Sevenumse tegeltjeswijsheid de eendimensionale Actionistische wijsheden naar de kroon steekt. Smaakt duidelijk naar meer.
En deze mag er trouwens ook zijn:
À propos tegeltjeswijsheden: ook in Sevenum laten ze zich wat dat betreft niet onbetuigd. Zaterdag stuitte ik aan de Pastoor / Past. / Past Vullinghsstraat
op dit juweeltje:Hoe spitsvondig en grappig de wijsheden van Action ook zijn, mijn voorkeur gaat toch uit naar de Sevenumse variant. Die dwingt je namelijk tot nadenken. De Sevenumse tegeltjeswijsheid bevat duidelijk een diepere wijsheid, een tweede laag. Welke? Tja … als ik eerlijk moet zijn is dat ook voor mij nog een raadsel. Vast staat in elk geval dat we de tekst niet letterlijk moeten nemen: ik heb alle goten in de nabije omgeving afgespeurd, zonder ergens een hond aan te treffen.Een metafoor dan? Een versleuteld bericht? Een opdracht voor een Messias? Wat mij betreft valt niets uit te sluiten. Juist dat nu maakt dat die Sevenumse tegeltjeswijsheid de eendimensionale Actionistische wijsheden naar de kroon steekt. Smaakt duidelijk naar meer.
Klein mysterie 300 – Straatnaamborden (8)
Deze week de Gemeentegids 2012 ontvangen. Ziet er weer puik uit. Vergeleken met vorig jaar heeft zich een verandering voorgedaan in het straatnamenregister. Stonden de straatnamen vorig jaar nog gerangschikt onder de kopjes ‘Horst’, ‘Swolgen’, ‘Meerlo’, ‘Tienray’, ‘Evertsoord’, ‘Kronenberg’ en ‘Sevenum’ (hoezo onlogisch?), dit jaar zijn alle straatnamen op één grote, alfabetisch geordende hoop gegooid.
De gewijzigde opzet leidt tot nieuwe inzichten en brengt opmerkelijke verschillen aan het licht. Neem nu de naar burgemeesters en pastoors vernoemde straten.
De ene keer zijn burgemeester en pastoor afgekort mét punt (Burg. Hermansstraat, Past. Debijestraat), de andere keer zonder (Burg Gielenstraat, Past Zegersstraat) en weer een andere keer helemaal niet afgekort (Burgemeester Kellenaersstraat, Pastoor Maessenstraat).
Staat de afkorting Past(.) trouwens wel voor pastoor? In Grubbenvorst heb je volgens het straatnamenregister immers zowel een Past Zegersstraat als een Pastoor Zegersstraat. Twee broers waarvan de ene pastoor was en de andere pastafabrikant? Was Past. Debije soms pasteibakker? Past. Hendriks pastellist? Past Thijssen pasticheur? Past Kerbosch pasteerder?
Maar wacht eens even, zou de schrijfwijze in het straatnamenregister niet overeenkomen met de schrijfwijze op de dorpsplattegronden verderop in de Gemeentegids? Dus als in het register staat Pastoor Dinckelsstraat dan op de plattegrond ook Pastoor Dinckelsstraat? Of andersom: op de plattegrond Burgemeester van den Berghlaan dan ook in het register?
Sla register en plattegronden er maar op na en in een oogwenk zal duidelijk worden dat de hypothese van de overeenkomstige schrijfwijze in straatnamenregister en op plattegrond kant noch wal raakt.
Zou de term straatnamenregister dan soms abusievelijk zijn gebruikt? Dat het in dat geval niet gaat om een straatnamenregister maar om een straatnaambordenregister? Dat de schrijfwijze in het straatnamenregister derhalve overeenkomt met de schrijfwijze op het straatnaambord? Om deze veronderstelling aan de praktijk te toetsen zat er weinig anders op dan de negen burgemeesters- en achttien pastoorsstraten, -lanen en -pleinen in Horst aan de Maas met een bezoek te vereren. Ik zal u niet met de details vermoeien, maar neem van mij aan dat het een ratjetoe is en elk verband tussen schrijfwijze in het straatnamenregister en op het straatnaambord ontbreekt. Een greep: afkortingen van dezelfde naam mét en zonder puntje,
dezelfde naam aan het ene uiteinde van de straat afgekort
en aan het andere voluit geschreven,
pastoor Zegers die onvindbaar is, een straat
die in werkelijkheid een laan blijkt te zijn.
Ik beklaag me trouwens niet: met dank aan het ogenschijnlijk zo onbeduidende straatnamenregister heb ik andermaal een genoeglijke zaterdagmiddag beleefd. Misschien dat ik me tijdens de kerstdagen eens toe moet gaan leggen op de Van/van/v.-straten. Of anders de De/de-straten. Hoewel de St./St/Sint-straten ook een mooie uitdaging zijn. Wordt nog lastig kiezen.
De gewijzigde opzet leidt tot nieuwe inzichten en brengt opmerkelijke verschillen aan het licht. Neem nu de naar burgemeesters en pastoors vernoemde straten.
De ene keer zijn burgemeester en pastoor afgekort mét punt (Burg. Hermansstraat, Past. Debijestraat), de andere keer zonder (Burg Gielenstraat, Past Zegersstraat) en weer een andere keer helemaal niet afgekort (Burgemeester Kellenaersstraat, Pastoor Maessenstraat).
Staat de afkorting Past(.) trouwens wel voor pastoor? In Grubbenvorst heb je volgens het straatnamenregister immers zowel een Past Zegersstraat als een Pastoor Zegersstraat. Twee broers waarvan de ene pastoor was en de andere pastafabrikant? Was Past. Debije soms pasteibakker? Past. Hendriks pastellist? Past Thijssen pasticheur? Past Kerbosch pasteerder?
Maar wacht eens even, zou de schrijfwijze in het straatnamenregister niet overeenkomen met de schrijfwijze op de dorpsplattegronden verderop in de Gemeentegids? Dus als in het register staat Pastoor Dinckelsstraat dan op de plattegrond ook Pastoor Dinckelsstraat? Of andersom: op de plattegrond Burgemeester van den Berghlaan dan ook in het register?
Sla register en plattegronden er maar op na en in een oogwenk zal duidelijk worden dat de hypothese van de overeenkomstige schrijfwijze in straatnamenregister en op plattegrond kant noch wal raakt.
Zou de term straatnamenregister dan soms abusievelijk zijn gebruikt? Dat het in dat geval niet gaat om een straatnamenregister maar om een straatnaambordenregister? Dat de schrijfwijze in het straatnamenregister derhalve overeenkomt met de schrijfwijze op het straatnaambord? Om deze veronderstelling aan de praktijk te toetsen zat er weinig anders op dan de negen burgemeesters- en achttien pastoorsstraten, -lanen en -pleinen in Horst aan de Maas met een bezoek te vereren. Ik zal u niet met de details vermoeien, maar neem van mij aan dat het een ratjetoe is en elk verband tussen schrijfwijze in het straatnamenregister en op het straatnaambord ontbreekt. Een greep: afkortingen van dezelfde naam mét en zonder puntje,
dezelfde naam aan het ene uiteinde van de straat afgekort
en aan het andere voluit geschreven,
pastoor Zegers die onvindbaar is, een straat
die in werkelijkheid een laan blijkt te zijn.
Ik beklaag me trouwens niet: met dank aan het ogenschijnlijk zo onbeduidende straatnamenregister heb ik andermaal een genoeglijke zaterdagmiddag beleefd. Misschien dat ik me tijdens de kerstdagen eens toe moet gaan leggen op de Van/van/v.-straten. Of anders de De/de-straten. Hoewel de St./St/Sint-straten ook een mooie uitdaging zijn. Wordt nog lastig kiezen.
Klein mysterie 299 – Tractor in de lucht (1)
‘Niks aan de hand, gewoon een tractor in de lucht’, placht mijn vader vroeger te zeggen als het hevig onweerde. Hoe autoriteitsgevoelig ik ook ben, aan die bewering heb ik nooit enig geloof gehecht. Een tractor in de lucht? Ben je nou helemaal van de pot gerukt! Afgelopen week heeft echter ernstige twijfel me bekropen. Zou het misschien toch?
Eens in de zoveel tijd staat in de krant aangekondigd dat op vliegbasis De Peel oefeningen plaatsvinden die geluidsoverlast tot gevolg kunnen hebben. Vervolgens lijkt het dan wel stiller in de lucht dan ooit. Afgelopen week was het precies andersom: (bij mijn weten) niets aangekondigd en toch drie avonden op rij lawaai van boven. Maandag en dinsdag naar schatting tussen zeven en negen, woensdag tussen zeven en tien. Niet oorverdovend hard, niet het geluid van een straaljager die door de geluidsbarrière gaat, nee, een vrijwel continu gegrom, op het ene moment wat harder als het andere. Niet hard en niet plotseling genoeg om je kapot te schrikken, wel ruim voldoende om je erdoor af te laten leiden en je te doen afvragen wat er aan de hand is. Zelf dacht ik in eerste instantie aan één of meerdere vliegtuigen. Toen de herrie almaar bleef aanhouden, koesterde ik eventjes een verdenking tegen de wind. Maar de wind mag veel op z’n geweten hebben, drie avonden op rij op hetzelfde tijdstip hetzelfde geluid produceren, lijkt me bij nader inzien wat al te kras.
Wat is dan wel de verklaring voor het lawaai? Zou het wellicht het geluid van een drone zijn geweest? U weet wel, zo’n onbemand Amerikaans spionagevliegtuig dat nagenoeg ontraceerbaar is voor de radar, maar desondanks onlangs door Iran neer beneden is geschoten. Zouden de Iraniërs soms op het geluid zijn afgegaan? Maar wat zou er in Horst en omgeving te bespioneren vallen? De verblijfplaats van de Passikiosk? De nieuwe locatie van het Mega Piraten Festijn? Hoe belangrijk ook en hoezeer ook met een waas van geheimzinnigheid omgeven, lijken dit me eerlijk gezegd toch geen zaken die de inzet van drones per se noodzakelijk maken.
Een andere verklaring zou kunnen zijn dat we om de een of andere reden de toorn van Hem van daarboven hebben opgewekt. Dat het geluid Zijn gestampvoet van kwaadheid is geweest. Maar als je even logisch nadenkt, besef je dat dat onzin is: almachtig als Hij is, regelt Hij het natuurlijk te allen tijde zo dat Hij nooit kwaad hoeft te worden.
Van iedereen die ik de afgelopen dagen naar het geluid heb gevraagd, had naar schatting een kwart niets gehoord. Van degenen die wel iets hadden waargenomen, hadden de meesten er verder niet of nauwelijks bij stilgestaan. De rest had gedacht aan onweer. Daarmee toonde het geluid inderdaad enige overeenkomst. Maar medio december op drie achtereenvolgende avonden op ongeveer hetzelfde tijdstip onweersgedonder?
En toen kwam toch de optie van de tractor in de lucht weer om de hoek kijken.
Eens in de zoveel tijd staat in de krant aangekondigd dat op vliegbasis De Peel oefeningen plaatsvinden die geluidsoverlast tot gevolg kunnen hebben. Vervolgens lijkt het dan wel stiller in de lucht dan ooit. Afgelopen week was het precies andersom: (bij mijn weten) niets aangekondigd en toch drie avonden op rij lawaai van boven. Maandag en dinsdag naar schatting tussen zeven en negen, woensdag tussen zeven en tien. Niet oorverdovend hard, niet het geluid van een straaljager die door de geluidsbarrière gaat, nee, een vrijwel continu gegrom, op het ene moment wat harder als het andere. Niet hard en niet plotseling genoeg om je kapot te schrikken, wel ruim voldoende om je erdoor af te laten leiden en je te doen afvragen wat er aan de hand is. Zelf dacht ik in eerste instantie aan één of meerdere vliegtuigen. Toen de herrie almaar bleef aanhouden, koesterde ik eventjes een verdenking tegen de wind. Maar de wind mag veel op z’n geweten hebben, drie avonden op rij op hetzelfde tijdstip hetzelfde geluid produceren, lijkt me bij nader inzien wat al te kras.
Wat is dan wel de verklaring voor het lawaai? Zou het wellicht het geluid van een drone zijn geweest? U weet wel, zo’n onbemand Amerikaans spionagevliegtuig dat nagenoeg ontraceerbaar is voor de radar, maar desondanks onlangs door Iran neer beneden is geschoten. Zouden de Iraniërs soms op het geluid zijn afgegaan? Maar wat zou er in Horst en omgeving te bespioneren vallen? De verblijfplaats van de Passikiosk? De nieuwe locatie van het Mega Piraten Festijn? Hoe belangrijk ook en hoezeer ook met een waas van geheimzinnigheid omgeven, lijken dit me eerlijk gezegd toch geen zaken die de inzet van drones per se noodzakelijk maken.
Een andere verklaring zou kunnen zijn dat we om de een of andere reden de toorn van Hem van daarboven hebben opgewekt. Dat het geluid Zijn gestampvoet van kwaadheid is geweest. Maar als je even logisch nadenkt, besef je dat dat onzin is: almachtig als Hij is, regelt Hij het natuurlijk te allen tijde zo dat Hij nooit kwaad hoeft te worden.
Van iedereen die ik de afgelopen dagen naar het geluid heb gevraagd, had naar schatting een kwart niets gehoord. Van degenen die wel iets hadden waargenomen, hadden de meesten er verder niet of nauwelijks bij stilgestaan. De rest had gedacht aan onweer. Daarmee toonde het geluid inderdaad enige overeenkomst. Maar medio december op drie achtereenvolgende avonden op ongeveer hetzelfde tijdstip onweersgedonder?
En toen kwam toch de optie van de tractor in de lucht weer om de hoek kijken.
maandag 12 december 2011
Top 5 – Kersthobby’s
Ongetwijfeld met het oog op een leuk stukje in een van de komende edities twitterde Hallo Horst aan de Maas afgelopen week deze oproep de wereld in: ‘Wie kent iemand met een vreemde Kersthobby? Bijvoorbeeld Kerstbroden verzamelen of kerstbomen punniken.’ Met alle respect voor het wakkere weekblad, maar zo werkt het natuurlijk niet. Hallo zou zodanig in de Horster samenleving moeten zijn ingebed dat het zo’n oproep helemaal niet nodig heeft. Gelukkig beschikt Horst-sweet-Horst wel over een fijnmazig netwerk van correspondenten en tipgevers. De kaartenbak van Horstenaren met vreemde kersthobby’s puilt hier dan ook uit. Juist vanwege de vele gegadigden was het samenstellen van een top 5 van Horstenaren met een vreemde kersthobby nog niet zo’n heel eenvoudige opgave. Toch is het uiteindelijk gelukt:
5. Maan Notermans (58) uit Meterik, een van de laatst overgebleven Horster kerstbesslingeraars. Klik hier voor alle verdere details over de aloude traditie van het kerstbesslingeren.
4. Maaike Jongejans (36) uit Grubbenvorst. Maaike beschildert met Kerstmis paaseieren.
Hoe moeten we dat duiden? ‘Pure recalcitrantie. Een daad van protest tegen alle excessen in de katholieke kerk. Meer wil ik er niet over zeggen.’
‘Maar wa…?’
‘Geen commentaar, zei ik toch!’
3. Nölke van de Koppert (41) uit Melderslo, staat plaatselijk bekend als De Kerstmantoeker.
Onder het motto ‘Ho, ho, ho, ho / Kerstman ik haat je zo’ geeft hij elke Kerstman die hij tegenkomt (het worden er jaarlijks meer) ‘ennen duchtigen wats’. Wil Nölke verder nog iets kwijt? ‘Enne kaersman di joekert vaan de pien, zoë lust ik d’r wal tien. Klopt, rijmen is mijn andere grote hobby.’
2. Fried van Vlatten (73) en Lamberdien Van Vlatten-van Ulft (71) uit Sevenum. Vaste prik met Kerstmis bij de familie Van Vlatten-van Ulft: het kerstkransjessjoelen.
Fried: ‘Sinds een jaar of tien komen de kinderen zelfs met de kerstdagen niet meer. Wat voor ons vroeger een jaarlijks hoogtepunt was, werd een hel. We hebben professionele hulp gezocht, maar niets hielp. Tot een therapeut ons op een gegeven moment adviseerde te gaan sjoelen.’ Lamberdien: ‘Nu is Kerstmis weer een feest. Sinds vier jaar gebruiken we geen houten schijven meer, maar chocolade kerstkransjes. Wie per beurt 140 of meer scoort, mag een kransje opeten.’ Fried vult nog aan: ‘Kerstmis heeft voor ons weer inhoud gekregen.’
1. Jaan van Westerholt (88) uit Horst is ongetwijfeld de man met de vreemdste kersthobby: gestampte kerstballen eten.
Zijn verhaal is zo opmerkelijk dat Horst-sweet-Horst er meteen maar een apart stukje aan heeft gewijd (klik hier), anders was Hallo misschien met de primeur gaan lopen en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Wel goed, maar niet gek.
5. Maan Notermans (58) uit Meterik, een van de laatst overgebleven Horster kerstbesslingeraars. Klik hier voor alle verdere details over de aloude traditie van het kerstbesslingeren.
4. Maaike Jongejans (36) uit Grubbenvorst. Maaike beschildert met Kerstmis paaseieren.
Hoe moeten we dat duiden? ‘Pure recalcitrantie. Een daad van protest tegen alle excessen in de katholieke kerk. Meer wil ik er niet over zeggen.’
‘Maar wa…?’
‘Geen commentaar, zei ik toch!’
3. Nölke van de Koppert (41) uit Melderslo, staat plaatselijk bekend als De Kerstmantoeker.
Onder het motto ‘Ho, ho, ho, ho / Kerstman ik haat je zo’ geeft hij elke Kerstman die hij tegenkomt (het worden er jaarlijks meer) ‘ennen duchtigen wats’. Wil Nölke verder nog iets kwijt? ‘Enne kaersman di joekert vaan de pien, zoë lust ik d’r wal tien. Klopt, rijmen is mijn andere grote hobby.’
2. Fried van Vlatten (73) en Lamberdien Van Vlatten-van Ulft (71) uit Sevenum. Vaste prik met Kerstmis bij de familie Van Vlatten-van Ulft: het kerstkransjessjoelen.
Fried: ‘Sinds een jaar of tien komen de kinderen zelfs met de kerstdagen niet meer. Wat voor ons vroeger een jaarlijks hoogtepunt was, werd een hel. We hebben professionele hulp gezocht, maar niets hielp. Tot een therapeut ons op een gegeven moment adviseerde te gaan sjoelen.’ Lamberdien: ‘Nu is Kerstmis weer een feest. Sinds vier jaar gebruiken we geen houten schijven meer, maar chocolade kerstkransjes. Wie per beurt 140 of meer scoort, mag een kransje opeten.’ Fried vult nog aan: ‘Kerstmis heeft voor ons weer inhoud gekregen.’
1. Jaan van Westerholt (88) uit Horst is ongetwijfeld de man met de vreemdste kersthobby: gestampte kerstballen eten.
Zijn verhaal is zo opmerkelijk dat Horst-sweet-Horst er meteen maar een apart stukje aan heeft gewijd (klik hier), anders was Hallo misschien met de primeur gaan lopen en dat is nu ook weer niet de bedoeling. Wel goed, maar niet gek.
Intermezzo – Gestampte kerstballen
Jaan van Westerholt is met gestampte kerstballen eten de onbetwiste nummer 1 in de top 5 van Horstenaren met een vreemde kersthobby. Exclusief voor Horst-sweet-Horst was de 88-jarige Horstenaar bereid het verhaal achter deze opmerkelijke kerstliefhebberij uit de doeken te doen. Een monoloog.‘Het moet in 1935 zijn geweest. Ik was 12, de negende in een gezin van zestien kinderen. De crisis bevond zich op een hoogtepunt. Zelfs als dagloner kon m’n vader geen werk meer krijgen. We hadden geen cent te makken. Op sommige dagen stond er niet eens brood op tafel, om over beleg maar te zwijgen. Ondanks alle ellende wilden onze ouders ook dat jaar van Kerstmis iets bijzonders maken. M’n moeder kwam toen op het lumineuze idee de kerstballen fijn te stampen en ons die als kerstmaal voor te zetten. Dagenlang is ze ermee in de weer geweest. Nooit zal ik vergeten hoe de stakker op kerstavond de volle eetkamer binnenkwam met in haar rechterhand een dampende schaal gestampte kerstballen, geserveerd op een bedje van stro en gelardeerd met gebakken dennennaalden. Jongeren van nu zouden er hun neus voor ophalen, maar voor ons was het een absolute delicatesse. En moet je nagaan: van al die zestien kinderen liep alleen m’n jongste zusje een maagperforatie op!Na 1935 werden de tijden geleidelijk weer wat beter. Niet dat we het breed hadden, maar m’n moeder hoefde voor het kerstdiner in elk geval niet meer haar toevlucht te nemen tot gestampte kerstballen. In de zomer van 1963 overleed ze, 72 jaar oud. Mijn god, wat had ik een respect voor die vrouw: zichzelf heel haar leven wegcijferend om in een moeilijke tijd zestien kinderen groot te brengen. Ik vond dat ik dat respect op de een of andere manier moest uiten. In mijn ogen kon dat niet beter dan door voortaan met Kerstmis gestampte kerstballen te eten. M’n vrouw en kinderen hebben me er om uitgelachen, maar ik vond dat het zo hoorde. En zo komt het dat mijn kerstmenu dit jaar, ijs en weder dienende, voor de vijftigste keer uit gestampte kerstballen bestaat.Wist u trouwens dat ze bijzonder voedzaam zijn? Er schijnen antioxidanten in te zitten. Soms verbeeld ik me dat m’n moeder dat in 1935 al wist. Wat wel jammer is, is dat de kwaliteit van de ballen elk jaar minder wordt. De oerdegelijke Hollandse kerstbal van vroeger bestaat niet meer. Man, die liet zich pas stampen! Met die Oost-Europese en Aziatische ballen van tegenwoordig is het wel anders. Waar ik vroeger in een paar dagen klaar was, begin ik nu rond carnaval al met de voorbereidingen. Maar goed, zo lang de gezondheid het toelaat, heb ik het er allemaal graag voor over. Ik doe het tenslotte voor m’n moeder.
Nu ik erover nadenk: misschien is het wel een idee voor uw lezers nu alvast een voorraadje kerstballen aan te leggen. Je weet nooit. Ik houd m’n hart vast met al dat gedoe over de euro.
De lekkerste ballen? De zilveren. Niet verder vertellen, hoor!’
Nu ik erover nadenk: misschien is het wel een idee voor uw lezers nu alvast een voorraadje kerstballen aan te leggen. Je weet nooit. Ik houd m’n hart vast met al dat gedoe over de euro.
De lekkerste ballen? De zilveren. Niet verder vertellen, hoor!’
Klein mysterie 298 – Onthoofding
Horst-sweet-Horst is niet in de eerste plaats bedoeld om persoonlijke perikelen met lezers te delen. Soms valt er evenwel niet aan te ontkomen. Bijvoorbeeld wanneer er in m’n directe omgeving sprake is van een onthoofding.
Zoals wel vaker opende ik woensdagochtend de gordijnen. Nietsvermoedend. Uiteraard nietsvermoedend, want wie opent er nu ietsvermoedend de gordijnen? Goed, ik opende dus de gordijnen om vervolgens te worden geconfronteerd met dit tafereel:
Een uiterst luguber tafereel mag ik wel zeggen. Mijn schapen onthoofd! Mijn geliefde blauwe schapen die zo vaak hadden gefungeerd als decorstukken bij een enscenering voor Horst-sweet-Horst.
Duitse schapen waren het, creaties van Aktionskünstler und Blauschäfer Rainer Bonk. Een jaar of zeven, acht geleden gekocht op de schapenmarkt in Duisburg. Vallende walnoten bezorgden beide dieren enkele herfsten terug een gat in de rug. Een klap die ze wonderwel doorstonden: hun levenslust en vitaliteit boetten er niet merkbaar door in.
Over het motief voor de gruweldaad van afgelopen week tast ik volledig in het duister. Vredelievender dieren dan mijn blauwe schapen kom je zelden tegen: ze hadden er niet het minste bezwaar tegen als eekhoorns en allerlei vogelsoorten hun kop (of hebben schapen een hoofd?) als rust- dan wel uitkijkplaats gebruikten, kinderen waren van harte welkom op hun rug en als ze in de gaten hadden dat de wekelijkse wasbeurt eraan zat te komen, begonnen ze spontaan met hun oren te klapperen. En nu dan ineens onthoofd.
Of ik een vermoeden heb van de dader? Wat heet vermoeden? Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik te stellen dat Jan de W. de man achter deze beulsdaad is. Maanden heb je geen last van ’m en dan ineens slaat ie weer in alle hevigheid toe. En altijd zijn z’n eerste slachtoffers de weerlozen, de schrijnende gevallen, de kwetsbare groepen. Opmerkelijk aan het onderhavige geval is de klinische wijze waarop Jan de W. te werk is gegaan: met feilloze precisie heeft ie de koppen van de rompen weten te scheiden. Uit het feit dat de lijven van beide schapen nog fier overeind stonden, leid ik af dat er geen voorafgaande worsteling heeft plaatsgevonden.
Mijn blauwe schapen waren overigens niet de enige slachtoffers die Jan de W. afgelopen week maakte. Zaterdag constateerde ik dat hij de vliegende blauwe dolfijn aan de Grauwveenweg in Griendtsveen
hoogstpersoonlijk van z’n voetstuk had gehaald.
Het mag voor zich spreken dat ik de zaak (zaken) in handen heb gegeven van de dierenpolitie.
Zoals wel vaker opende ik woensdagochtend de gordijnen. Nietsvermoedend. Uiteraard nietsvermoedend, want wie opent er nu ietsvermoedend de gordijnen? Goed, ik opende dus de gordijnen om vervolgens te worden geconfronteerd met dit tafereel:
Een uiterst luguber tafereel mag ik wel zeggen. Mijn schapen onthoofd! Mijn geliefde blauwe schapen die zo vaak hadden gefungeerd als decorstukken bij een enscenering voor Horst-sweet-Horst.
Duitse schapen waren het, creaties van Aktionskünstler und Blauschäfer Rainer Bonk. Een jaar of zeven, acht geleden gekocht op de schapenmarkt in Duisburg. Vallende walnoten bezorgden beide dieren enkele herfsten terug een gat in de rug. Een klap die ze wonderwel doorstonden: hun levenslust en vitaliteit boetten er niet merkbaar door in.
Over het motief voor de gruweldaad van afgelopen week tast ik volledig in het duister. Vredelievender dieren dan mijn blauwe schapen kom je zelden tegen: ze hadden er niet het minste bezwaar tegen als eekhoorns en allerlei vogelsoorten hun kop (of hebben schapen een hoofd?) als rust- dan wel uitkijkplaats gebruikten, kinderen waren van harte welkom op hun rug en als ze in de gaten hadden dat de wekelijkse wasbeurt eraan zat te komen, begonnen ze spontaan met hun oren te klapperen. En nu dan ineens onthoofd.
Of ik een vermoeden heb van de dader? Wat heet vermoeden? Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik te stellen dat Jan de W. de man achter deze beulsdaad is. Maanden heb je geen last van ’m en dan ineens slaat ie weer in alle hevigheid toe. En altijd zijn z’n eerste slachtoffers de weerlozen, de schrijnende gevallen, de kwetsbare groepen. Opmerkelijk aan het onderhavige geval is de klinische wijze waarop Jan de W. te werk is gegaan: met feilloze precisie heeft ie de koppen van de rompen weten te scheiden. Uit het feit dat de lijven van beide schapen nog fier overeind stonden, leid ik af dat er geen voorafgaande worsteling heeft plaatsgevonden.
Mijn blauwe schapen waren overigens niet de enige slachtoffers die Jan de W. afgelopen week maakte. Zaterdag constateerde ik dat hij de vliegende blauwe dolfijn aan de Grauwveenweg in Griendtsveen
hoogstpersoonlijk van z’n voetstuk had gehaald.
Het mag voor zich spreken dat ik de zaak (zaken) in handen heb gegeven van de dierenpolitie.
Abonneren op:
Posts (Atom)






