maandag 5 maart 2012

Top 5 – Versierde hondendrollen

Wat moet het leven toch eenvoudig zijn als je gelooft in het bestaan van een god. Dan constateer je op een nevelige donderdagmorgen in de Kasteelse Bossen dat zomaar ineens alle hondendrollen er van een kek doorschijnend zilvergrijs kroontje zijn voorzien,
dan hoef je slechts te denken ‘Kijk, Hij heeft weer eens een prachtig werk verricht’ en dan kun je je de rest van de dag onbezorgd bezighouden met de dingen die er werkelijk toe doen.

Anders is het als je zegt:
Dan ben je het aan jezelf verplicht naar een verklaring te zoeken voor dat curieuze verschijnsel. Je de rest van de dag onbezorgd bezighouden met de dingen die er werkelijk toe doen, kun je dan wel op je buik schrijven. Het ongeluk wil natuurlijk weer dat ik tot deze laatste categorie behoor.

Mijn top 5 van verklaringen voor het feit dat alle hondendrollen in de Kasteelse Bossen op donderdagochtend 1 maart 2012 zomaar ineens van een kek doorschijnend zilvergrijs kroontje waren voorzien:
5. Het betreft hier een actie van de gezamenlijke Horster bakkers om aan te tonen dat ze in tegenstelling tot andersluidende berichten wel degelijk in staat zijn een toefje slagroom aan te brengen op de taart.

4. Dit feit moet worden geïnterpreteerd als een welgemeende afscheidsgroet van Koning Winter, die iedereen op deze manier wil bedanken voor het ook dit jaar weer in hem gestelde vertrouwen.

3. We hebben hier te maken met een door de Horster politie aangebrachte hondenlekkernij als kleine blijk van waardering voor alle honden die zich de afgelopen weken hebben omhangen met de welbekende felgele Waak voor Inbraakhondenpenning.

2. Het gaat hier om een eerbetoon in het kader van Nationale Complimentendag van een anonieme Horster VVV-fan aan de nieuwe ster aan het Noord-Limburgse voetbalfirmament: Ton Lokhoff.

1. Het betreft hier een onderdeel van de campagne Herwaardering voor de Bolus van de stichting BF (Bolus Forever) die met lede ogen moet toezien hoe de welgevormde hondendrol het in de strijd om de publieke waardering voor dierlijke excrementen steeds vaker moet afleggen tegen de muggenscheet.

Klein mysterie 321 – Reclameborden (2)

De strijd over een reclamebord langs de A73 tussen vereniging Behoud De Parel en de gemeente Horst aan de Maas doet me denken aan armpje drukken: een fascinerend schouwspel met een buitensporig machogehalte dat adrenalineverhogend werkt, maar uiteindelijk nergens over gaat.
Voor de toeschouwer is zo’n spelletje pas leuk als ie zich kan identificeren met een van de deelnemers en daarmee partij kan kiezen. Bij het conflict om het reclamebord wil me dat al meer dan een half jaar niet lukken. Uiteraard ligt mijn eerste sympathie bij de underdog (Behoud De Parel), maar om nou iemand louter en alleen op basis van z’n blauwe ogen te vertrouwen? Ik zou ook bij god niet weten hoe ik een keuze moest maken tussen appels met peren vergelijken en oog om oog, tand om tand (Behoud De Parel) en meten met twee maten (gemeente).
Eerst die appels, peren, ogen en tanden. Volgens Behoud De Parel wil de gemeente niet optreden tegen een illegaal varkensbedrijf aan de Laagheideweg en daarom zou de gemeente ook geen actie mogen ondernemen tegen het bord van Behoud De Parel. Dus als de politie niet optreedt tegen voetbalvandalisme zou ze ook hardrijders niets in de weg mogen leggen? Lijkt me geen redenering die heel lang stand houdt. Bovendien: als iemand anders iets illegaals doet dat niet wordt bestraft, wil dat dan automatisch zeggen dat jij op jouw beurt ook iets illegaals mag doen?

Daartegenover staat dus meten met twee maten. Waarom langs de ene autosnelweg wel reclameborden of zelfs –masten toestaan en langs de andere niet?
Waarom zijn reclameborden langs de autosnelweg wel landschapontsierend en reclameborden langs gemeentelijke of provinciale wegen niet?
Waarom wel optreden tegen reclameborden langs de autosnelweg en niet tegen reclameborden in dorpscentra?
Dit zou je natuurlijk allemaal af kunnen doen met de dooddoener dat ik zelf appels met peren aan het vergelijken ben. Geloof ik niets van, maar zelfs dan zou iemand me toch eens uit moeten leggen op grond van welke wetten, regels of argumenten deze recent langs de A73 aangebrachte reclame voor kloosterhotel Sint-Joseph in Tienray wel zou mogen blijven staan.
Maakt het me misschien wat eenvoudiger eindelijk toch eens partij te kiezen in de wedstrijd armpje drukken.

Intermezzo – Jachthut (20)

In het stukje van vorige week over Het Overkwartier bleef nog een merkwaardigheid onvermeld: een jachthut. De ervaring heeft me zo langzamerhand wel geleerd dat elk Horster bos van enige importantie over een jachthut beschikt. Nieuw was dat ook bossen zonder enige importantie het blijkbaar niet zonder jachthut kunnen stellen. Waarbij dient opgemerkt dat de hut in Het Overkwartier een vreemde eend in de bijt is – en zo model staat voor het hele bos.
Wat is het geval? De betreffende hut is de eerste toegangsloze Horster hut waarmee ik tot dusverre in aanraking ben gekomen. Geen trap, geen touwladder, geen ankers in de boom.
Hetgeen het vermoeden doet rijzen dat de jager van dienst wel eens een naaste verwant van Karlsson (‘världens bästa Karlsson’) zou kunnen zijn – in dit bos moet je niets voor onmogelijk houden.
Nu we het er toch over hebben, meteen ook maar drie recente toevoegingen aan de onderhand lange lijst van Horster jachthutten. In de Paes, van Horst uit gezien ter linkerzijde van de Grensweg, stond enkele weken geleden deze sleephut:
Intussen bewijst ze vermoedelijk elders goede (dan wel ‘goede’) diensten; hier is ze alweer verdwenen.

Ook in de Paes, maar dan langs het beekje dat ter hoogte van Ashorst de Veld Oostenrijk passeert, trof ik deze, wat lastig te onderscheiden Leitersitz aan:
De meest recente ontdekking deed ik zaterdag in het bosje ten westen van het onverharde deel van de Dijkerheideweg.
Eveneens een Leitersitz, maar in zoverre atypisch dat dit exemplaar zich midden in het bos bevindt, terwijl je jachthutten doorgaans juist aan de randen van het bos tegenkomt.
Op circa honderd meter voor de hut: een voederplaats met maïskolven, bieten en brokjes.
Niet om de dieren stuk voor stuk af te schieten, wel – zo leerde jager J. me vorig jaar – om het wild beter te kunnen beoordelen (aanspreken) op leeftijd en conditie. Maar da’s logisch.
Minder goed, of beter gezegd helemaal niet, kon ik de omgewoelde aarde pal naast de voederplaats verklaren. Sowieso had ik geen lust die aarde met de hand op te gaan graven (ik had m’n schop weer eens thuis laten liggen), maar toen ik er ook nog eens de resten van de vacht van een dier op zag liggen, kon ik de verleiding al helemaal eenvoudig weerstaan. Probleem is alleen dat ik daardoor nog nieuwsgieriger ben geworden naar wat er begraven kan liggen. Is er geen lezer die zich wil opofferen om het mysterie te ontraadselen?

maandag 27 februari 2012

Klein mysterie 320 – Den Doolhorst

Toch weer even wennen gisteren, een zondagavond zonder Van Kooten en De Bie sloegen weer toe! Na de eerste aflevering stelde televisierecensent Jean-Pierre Geelen in De Volkskrant van 6 februari voor een plein naar het duo te vernoemen, ‘grenzend aan de Cor van der Laaklaan, de Aad van der Naadstraat en het Mémien Holboogsteegje’. Opwindend idee, zeker als je in een gemeente woont die qua straatnaamgeving op morsdood spoor is beland. Je zult maar aan de
of de
wonen.
En dan zitten de Groentestraat en de Kassenstraat er nog aan te komen. Namen die je associeert met spruitjeslucht, sanseveria’s, sleutelkinderen, kunstgras, houten schuttingen, draadjesvlees, tuinkabouters, vitrage en bordjes met het opschrift ‘Verboden te voetballen’.
Dood in de pot. Nee, dan inderdaad de Louc Hobbemakade, de Gebroeders Temmeslaan, de Vieze Manplaats, het Mehmet Pamukhofje, het Hekkingplantsoen en het Meneer Foppeplein. Bruisend, enerverend, spannend, uitdagend. De ook in Horst aan de Maas ingestorte woningmarkt zou er danig van opfleuren, zoveel is wel zeker.

Maar toch: laten we in dit opzicht vooral niet te hard oordelen over Horst aan de Maas. Noem mij namelijk één andere gemeente, één andere plaats met een naar een personage van Wim de Bie vernoemd appartementencomplex. Het vreemde is alleen dat hier nooit ruchtbaarheid aan is gegeven. Minstens zo vreemd is dat het geen type betreft dat behoort tot ons collectieve televisiegeheugen. Dus geen Diana Charitéstaete, Walter de Rochebrunedomein of Tedje van Eshove.
Nee, om duistere redenen hebben de naamgevers gekozen voor iemand uit het post-Van Kooten en De Bietijdperk. Iemand uit de solocarrière van Wim de Bie. Iemand die juist is gewist uit ons collectieve televisiegeheugen. Want wees eens eerlijk: herinnert u zich nog wie of wat professor A.I. den Doolhorst was? Ik zal u helpen. Professor A.I. den Doolhorst kwam regelmatig voorbij in het in 2000 en 2001 uitgezonden De Bühne van De Bie. Oud-hersenonderzoeker Den Doolhorst leed aan p.d. – pseudo-dementie. (Den Doolhorst was bijgevolg een collega van de zaterdag door Youp van ’t Hek in NRC Handelsblad als zwaar dement neergezette professor Tulleken.) Z’n vileine dochter Rutke Krans-den Doolhorst praat hem levensmoeheid aan, probeert hem een euthanasieverklaring op te dringen en regelt z’n begrafenis met ’m zonder dat hij weet waarover het gaat. Naar die professor Den Doolhorst is in Horst dus een appartementencomplex vernoemd.
Jemig de pemig.

Top 5 – Horster keten

Citaat uit het weblog van wethouder Leon Litjens van donderdag 9 februari: ‘Als gemeente willen wij onze vergunningen- en ruimtelijke ordeningsprocessen sterk gaan dereguleren. Dit willen we gaan doen door de principes van ‘Supply Chain Management’ toe te gaan passen. Uitvoering moet samen met de keten gebeuren en daarom willen we deze aanpak bespreken met de Regieraad.’ Ook na tien keer lezen is de portee van deze woorden me volstrekt onduidelijk. Eenvoudiger gezegd: ik begrijp er geen snars van. Het enige wat wel vaststaat is dat de Regieraad en de keten een belangrijke rol in het hele verhaal moeten gaan spelen.
Met het oog daarop kan het lijkt me geen kwaad vandaag met een top 5 van Horster keten te komen. Want dat ‘de keten’ uit het citaat van de wethouder klinkt me iets te algemeen. Hij weet toch ook wel dat Supply Chain Management staat of valt bij de keuze van de juiste keten? Anders blijft zo’n Regieraad ook veel te veel in het luchtledige hangen.
Meer dan genoeg geouwehoer vooraf, zur Sache: mijn top 5 van Horster keten:

5. Schoolstraat, Horst:
Les 1 uit het ketenhandboek: een keet hoort te allen tijde op wielen te staan. Beter één keet op wielen in de hand dan tien wielloze keten in de lucht.

4. Leopold Haffmansstraat, Horst:
Behalve wielloos dient een keet ook reclameloos te zijn. De Regieraad zou al z’n geloofwaardigheid verliezen als hij zaken zou doen met van opzichtige reclame voorziene keten.

3. Schadijkerweg, Meterik:
Keten en mobiele eenpersoons toiletcabines zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De fijngevoeligheid en het reukorgaan zijn er evenwel bij gebaat dit gegeven niet al te letterlijk te nemen. Kijk, dit oogt al meteen een stuk beter (Bloemvenweg, America):

2. A73, ter hoogte van Witveldweg, Grubbenvorst:
Voorzitter André Vollenberg van Behoud De Parel deze week in Hallo Horst aan de Maas: ‘Op de plaats waar Behoud De Parel tot nu toe een groot billboard langs de A73 had geplaatst, is een schaftkeet geplaatst.’ Jammer dat hij niet weet dat je een keet niet dieper kunt beledigen dan door haar ‘schaftkeet’ te noemen. Dan nog liever ‘bouwkeet’. Als je toch per se van een voorvoegsel gebruik wilt maken, is ‘directiekeet’ een aardig alternatief, waarbij het niet ter zake doet of de directie ooit daadwerkelijk in de keet vertoeft. Maar een keet wordt pas echt recht gedaan door haar als ‘salonwagen’ te betitelen.

1. Schengweg, Horst:
Eén keet is géén keet.

Klein mysterie 319 – Sportkrant

Voor actueel voetbalnieuws moet je tegenwoordig bij Plus zijn.
In het Horster filiaal pikte ik zaterdag de ‘ruilmiddageditie’ van de Sportkrant mee. Met zo’n naam ben je dan even bang dat het een blad betreft dat voor de helft of meer gevuld is met non-nieuws over tweederangssporten als tennis, hockey, wielrennen en schaatsen. Gelukkig valt dat reuze mee. Wat zeg ik? Niettegenstaande de naam zijn alle vier de bladzijden van de Sportkrant uitsluitend en alleen gewijd aan de enige sport die er werkelijk toe doet (klik op de foto voor een vergroting).
Lees de (gratis) Sportkrant en je valt van de ene verbazing in de andere. Vergeet voortaan Johan Derksen, Jack van Gelder, Frits Barend en al die andere opgeblazen types: het werkelijk opzienbarende voetbalnieuws vind je in de Sportkrant. Zomaar een greep uit deze editie: Robbie Jenniskens wordt zeer nadrukkelijk in verband gebracht met Ajax, Jordi Thijssen stapt deze zomer over naar Vitesse, Sven Kuijpers wordt de nieuwe trainer van FC Twente en ondanks z’n zware enkelblessure biedt De Graafschap Stef Verbong contractverlenging aan.
Voeg daar de column van Tom Heijligers, het exclusieve interview met Vince Versleijen en het voetbalweerbericht aan toe en duidelijk wordt dat we hier te maken hebben met een belangrijke nieuwe speler op de Nederlandse voetbalbladenmarkt die Voetbal International geduchte concurrentie zal gaan aandoen.
Met z’n nadruk op transfernieuws en –geruchten doet de Sportkrant een beetje denken aan La Gazzetta dello Sport.
Er is echter één levensgroot verschil: waar het befaamde, op roze papier gedrukte Italiaanse sportdagblad slechts hoogstzelden op een foutje valt te betrappen, daar barst het Horster equivalent van de feitelijke onjuistheden. Dat Co Adriaanse als trainer van FC Twente wordt aangeduid zou nog met een wel heel erg vroege deadline te maken kunnen hebben en valt de samenstellers daarom misschien niet euvel te duiden. Maar de nijvere verdediger Stan Verhaagh, die na het openbreken van z’n contract in elk geval tot 2015 bij VVV zal blijven, ‘aanvaller’ en ‘vleugelspits’ noemen?
En hoe vaak heeft Sjoert Peeters de dames en heren journalisten nu al niet aan hun verstand proberen te peuteren dat z’n voornaam op een t eindigt? En toch schrijft de Sportkrant doodleuk: ‘PSV in onderhandeling met FC Utrecht over transfer Sjoerd Peeters.’
Het allerbontst maakt het blad het in een bericht over de transfer van Emil Litjens van ADO Den Haag naar Roda JC. De doorgaans zo betrouwbare doelman wordt in de kolommen van de Sportkrant opgevoerd als ‘de getalenteerde aanvaller’.
Doet je toch een beetje twijfelen aan de betrouwbaarheid van al die andere berichten.

Klein mysterie 318 – Het Overkwartier

Mocht het ooit tot een top 5 van merkwaardige Horster bossen komen, dan zou het merkwaardig zijn als Het Overkwartier niet op de eerste plaats zou belanden. Vanwaar die merkwaardigheid?
In de eerste plaats omdat ik er vrij zeker van ben dat Het Overkwartier het meest onbekende Horster bos is. De Schadijkse Bossen, de Moelbaerenbos, het Schuitwater en de Heesbeemden zullen bij de meeste inwoners van Horst aan de Maas een bel doen rinkelen. Maar het zou me verbazen als het aantal inwoners van Horst aan de Maas dat Het Overkwartier weet te situeren de dubbele cijfers overstijgt.
Dan die naam, waaraan elke associatie met een bos vreemd is en die evenmin een toponiem is. Mag ik dat merkwaardig vinden? Vergelijk het met een bos dat je zou willen vernoemen naar de technisch adviseur van een Mexicaanse voetbalclub. Dan noem je dat toch ‘Johan Cruijffbos’ en niet ‘Johan Cruijff’?
Bij een bezoek aan Het Overkwartier stapelen de merkwaardigheden zich verder op. Je stuit eerst op de restanten van wat ooit een desolate bank was (in 2009 nog nummer 3 in de top 5 van desolate Horster banken),
vervolgens op het naambord van het bos en ten slotte op een bevogelpoept en groen uitgeslagen verklarend tekstbordje. Uit dit laatste blijkt dat het bos op 21 maart 1996 is aangeplant door de leerlingen van de groepen 7 en 8 van de basisscholen uit de toenmalige gemeenten Horst en Sevenum.
Mooi. Héél mooi. Maar waarom? Waartoe? Wat was de aanleiding? En vooral: waarom juist hier? Wat heeft het zuidwestelijke uiteinde van de Vossenheuvel gemaakt tot de ideale locatie voor dit bos? Met welke bedoeling is destijds besloten het open ontginningslandschap aan de rand van de Peel op te offeren aan een door berken gedomineerd bos(je) van enkele hectaren?
Het toppunt van merkwaardigheid bevindt zich evenwel in het hart van Het Overkwartier: een kuil van naar schatting 5 x 3 x 1,5 meter omgeven door het uitgegraven zand.
Het is dat ik niet zo heel achterdochtig ben aangelegd, anders zou ik er nog wat van gaan denken ook. Evengoed zou ik er niet het minste bezwaar tegen hebben als iemand de kuil, en liever nog het hele bos, aan de 5xW+H-formule zou onderwerpen.