Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
maandag 4 januari 2010
Actualisatie – De visboer en het kruidenvrouwtje
Gisteravond op dvd het Italiaanse meesterwerk Caos calmo aanschouwd.
Dat herinnerde me er aan dat ik op 14 december schreef dat ik de kerstdagen zou benutten om na te denken over de vraag of ik me zou laten omscholen tot filmregisseur. Dit naar aanleiding van het verhaal over de visboer en het kruidenvrouwtje en het filmscenario dat ik daarvoor in gedachten had.
Nu heb ik de kerstdagen voor veel en van alles benut, maar niet voor het nadenken over een omscholing tot filmregisseur. Was natuurlijk ook niet helemaal serieus bedoeld, de schoenmaker-blijf-bij-je-leest-gedachte is me niet vreemd. Dit neemt niet weg dat ik nog steeds van mening ben dat er uit het verhaal over de visboer en het kruidenvrouwtje beslist een speelfilm te peuren valt. Ik denk daarbij aan iets in de droogkloterige stijl van Alex van Warmerdam of Aki Kaurismäki. Misschien moet ik beide heren maar eens een e-mail sturen met de mededeling dat in Meterik het materiaal voor een film zomaar voor het oprapen ligt.
Overigens, voor wie het nog niet wist: na het eerste artikel in De Echo van Horst over de visboer en het kruidenvrouwtje zijn er nog enkele verdere details naar buiten gekomen over het conflict. Die wil ik u beslist niet onthouden. Zo heeft de dorpsraad de gemeente gevraagd bordjes te plaatsen die het parkeren op vrijdag moeten verbieden. Verder zei dorpsraadvoorzitter Mat van Rijswick in De Echo dat het vertrek van visboer Gommans niet te voorkomen was: ‘Ik was erbij toen de zaak escaleerde. Gommans was erg boos en ging vreselijk tekeer tegen de familie Zaalberg. Terwijl zij Gommans juist geruime tijd van gratis stroom hebben voorzien en steeds hun best hebben gedaan om zijn standplaats vrij te houden.’ ‘Allemaal leugens’, aldus Gommans een week later in De Echo: ‘Hij zegt dat ik gratis stroom kreeg van de familie Zaalberg. Dat klopt. Maar die familie kwam bijna iedere week een grote tas met vis halen, die ze voor niks kregen. En hij zegt dat ik vreselijk tekeer ging. Dat is niet zo. Ik voelde me niet op mijn gemak, daarom ben ik weggegaan. Meneer Van Rijswick kwam zelf vis bij mij halen, en toen er een keer boompjes op het plein stonden waar ik nauwelijks aan voorbij kon, zei hij: “Kijk zelf maar hoe je op je plek komt”.’
Begint u nu een beetje te begrijpen waarom ik vind dat deze vete filmische potentie heeft?
Top 5 – Fietsenstallingsverbodsaanduidingen in Horst-centrum
Iets hypocriets heeft het wel: terwijl winkeliers de trottoirs in het centrum van Horst maar blijven bevuilen en versperren met van die afzichtelijke mobiele reclameborden,
willen ze onder geen beding dat er fietsen voor hun ramen en deuren worden geplaatst. Zullen we afspreken dat we die fietsen daar gewoon blijven neerzetten totdat de reclameborden zijn verdwenen?
Het is goed in het nieuwe coalitieakkoord te lezen dat ‘in samenwerking met het centrummanagement het convenant “reclame-uitingen”[wordt] geëffectueerd’. Dat geeft hoop. Of het gemakkelijk zal zijn alle winkeliers op een lijn te krijgen, valt echter te betwijfelen. Afgaande op de fietsenstallingsverbodsaanduidingen hebben we hier namelijk te maken met een zeer gemêleerd gezelschap. Op tweede kerstdag onderwierp ik die aanduidingen namelijk eens aan een vergelijkend onderzoek. Bij tien winkels in het Horster centrum trof ik pictogrammen en/of teksten aan die het stallen van fietsen moeten voorkomen. Laten nu alleen die van schoenenzaak Durlinger
en De Broekenhoek
hetzelfde zijn!
Het samenstellen van een top 5 van fietsenstallingsverbodsaanduidingen in Horst-centrum bleek niet eens zo’n heel eenvoudige opgave. De esthetiek van de aanduiding en de mate van vriendelijkheid van de tekst waren doorslaggevende factoren bij de beoordeling. Maar vind maar eens iets moois dat niet onvriendelijk is … Na een worsteling van meer dan een week is dit het resultaat:
5.
Esthetisch genoegen valt er niet aan te beleven, onvriendelijke tekst en bovendien hinken op twee gedachten (pictogram én tekst). Merk overigens op dat we hier duidelijk met twee verschillende typen fietsen van doen hebben.
4.

Drie nagenoeg identieke, niet bijzonder onvriendelijke teksten, maar de vormgeving is beslist voor verbetering vatbaar.
3.
Geen onsympathieke formulering en er is enige aandacht besteed aan de vormgeving. Minpunt: het ratjetoe van mededelingen in afwijkende vormgeving op een klein oppervlak.
2.
Met dat ‘gelieve’ én ‘a.u.b.’ de winnaar qua vriendelijkheid, bijna op het kruiperige af zelfs. Maar móói is toch echt anders.
1.
De combinatie van een redelijke mate van vriendelijkheid, afwijkend materiaalgebruik en een adequate belettering maakt dit bordje tot de onbetwiste nummer 1. Te vinden aan de parkeerplaatszijde van de Rabobank.
Het samenstellen van een top 5 van fietsenstallingsverbodsaanduidingen in Horst-centrum bleek niet eens zo’n heel eenvoudige opgave. De esthetiek van de aanduiding en de mate van vriendelijkheid van de tekst waren doorslaggevende factoren bij de beoordeling. Maar vind maar eens iets moois dat niet onvriendelijk is … Na een worsteling van meer dan een week is dit het resultaat:
5.
4.
3.
2.
1.
Klein mysterie 126 – Overvallen
Een golf overvallen op supermarkten en tankstations teisterde Noord-Limburg in de laatste weken van 2009. In Grubbenvorst was bijvoorbeeld het filiaal van Jan Linders het slachtoffer.
In reactie op de overvallen besloot de politie intensiever te gaan surveilleren, vooral rond openings- en sluitingstijden. Zonder twijfel zal dit een afschrikkende werking hebben op het geboefte. Maar wat je ook van het inbrekers- en overvallersgilde kunt zeggen, het is in elk geval niet gespeend van creativiteit. Dus je kunt er donder op zeggen dat het zijn activiteiten voortaan verplaatst naar een ander tijdstip of een andere doelgroep. De politie zal daar dan vervolgens weer op reageren met meer inzet, waarna de overvallers, enzovoort enzovoort. Kortom: een wedloop waarbij criminelen de dienaren van de heilige Hermandad steeds net een stapje voor zijn.
Misschien levert een fundamenteel andere kijk op het probleem wel betere resultaten op. Die gedachte moet ook hebben geleefd bij het Horster filiaal van drogisterijketen Etos.
Hebben steeds ingrijpender maatregelen om dieven, inbrekers en overvallers uit je winkel te weren geen effect? Nee? Waarom zou je de betreffende dames en heren dan niet expliciet uitnodigen om juist jouw zaak met een bezoek te vereren? Waarom zou je hen niet heel nadrukkelijk wijzen op een open deur – zelfs in alle vroegte op tweede kerstdag, toen ik deze foto nam?
Briljant idee, als u het mij vraagt. Want ik ken geen enkele rechtgeaarde kleine of grotere crimineel die er ook maar een seconde over zou denken om op zo’n uitnodiging in te gaan: ‘Deuren die open zijn? Dat is verdacht. Misschien ligt daar binnen wel een heel regiment koddebeiers me op te wachten. Nee, laat ik maar liever voor een winkel kiezen die er van buiten angstaanjagend onneembaar uitziet. Is de slagingskans minstens even groot en heb ik ook nog een beetje eer van m’n werk. Daar doe ik het tenslotte allemaal voor.’
Zou het niet goed zijn als het voorbeeld van de Horster Etos navolging kreeg?
Misschien levert een fundamenteel andere kijk op het probleem wel betere resultaten op. Die gedachte moet ook hebben geleefd bij het Horster filiaal van drogisterijketen Etos.
Actualisatie – Zwaluwstraatflats (2)
Op 23 juli 2008 vroeg ik mij af waarom in 2007 slechts drie van zes identieke flats aan de Zwaluwstraat in Horst een facelift hadden ondergaan. Een klein jaar geleden berichtte ik dat ook de drie resterende flats een opknapbeurt zouden krijgen. De renovatie begon op 2 februari en werd op 12 december feestelijk afgesloten.
Het hele proces heeft dus even geduurd, maar het resultaat is er ook naar.
Horst is er weer een stuk op vooruit gegaan!
(U merkt: als ik goed m’n best doe, kan ik best positief zijn.)
Enige resterende vraag: wordt ook de dwarsligger nog aangepakt?
zaterdag 2 januari 2010
Intermezzo – In eigener Sache (1)
Je kunt grenzen bereiken.
Je kunt grenzen markeren.
Je kunt grenzen overschrijden.
Maar je kunt ook over grenzen heenkijken en grenzen verleggen. Dat is wat hier gaat gebeuren. Horst-sweet-Horst heeft namelijk besloten zich neer te leggen bij de realiteit. Die is dat Horst intussen meer is dan de zes kernen van de oude gemeente Horst. Horst-sweet-Horst zal zich niet langer verzetten tegen die bittere werkelijkheid en begeeft zich voortaan frequenter dan voorheen buiten de grenzen van de oude gemeente Horst. Is de sky dan de limit? Als het nodig of wenselijk is wel, ja.
Maar doorgaans zal Horst-sweet-Horst zich bezighouden met zaken die spelen binnen de zestien kernen van de gemeente die minimaal voorlopig de naam Horst aan de Maas draagt. Waarbij natuurlijk blijft gelden: wat het zwaarste is (Horst), moet het zwaarste wegen. Wees desondanks gewaarschuwd Broekhuizen, Broekhuizenvorst, Evertsoord, Grubbenvorst, Kronenberg, Lottum, Meerlo, Sevenum en Swolgen! En Tienray dan? Daar heeft Horst-sweet-Horst het afgelopen jaar al heel wat mee te schaften gehad (klik hier, hier en hier).
Een andere vernieuwing is dat het ‘vooraf’ waarmee de afgelopen anderhalf jaar elk scherm opende, nu naar (een link in) de zijlijn is verbannen. Aan de balk aan de rechterzijde van het scherm is verder een blokje toegevoegd met brothers in crime: links naar websites waarmee Horst-sweet-Horst zich meer of minder verwant voelt. Tenslotte zal elk nieuw bericht voortaan van zogenaamde labels worden voorzien, opdat Horst-sweet-Horst beter doorzoekbaar wordt. Overigens zijn vrijwilligers die de 310 eerder gepubliceerde berichten willen labellen hierbij van harte uitgenodigd.
Dat was het voor nu wel zo’n beetje. Vanaf maandag weer snel over naar de kleine mysteries, de intermezzo’s, de top 5-en en de actualisaties.
Dat was het voor nu wel zo’n beetje. Vanaf maandag weer snel over naar de kleine mysteries, de intermezzo’s, de top 5-en en de actualisaties.
dinsdag 29 december 2009
Actualisatie – Oplossingen ter opheffing van de overlast van felgekleurde schommels die reflecteren in ramen van woonkamers
Zal ik maar open kaart spelen? Nou, goed dan. Tot een uur voordat ik gisteravond mijn top 5 van vreemd genoeg compleet uit de aandacht verdwenen zaken publiceerde, stond pand Cuppen helemaal niet op 1. Tot zeven uur had ik deze tekst in gedachten voor de nummer 1 positie:
1. De reflectie van felgekleurde schommels in ramen van woonkamers. Allemaal leuk en aardig, mensen die in hun woongenot worden bedreigd door een schommel die reflecteert in de ramen van hun woonkamer, maar het trieste is natuurlijk dat er al maanden geen schommel meer hangt in het speeltuintje van Op de Vlis.
De nieuwe wethouder van schommelzaken – whoever that may be – zou zich onsterfelijk maken door op de dag na zijn of haar ambtsaanvaarding persoonlijk de schommel terug te gaan hangen op de plaats waar hij thuishoort.
De afgelopen maanden bezocht ik regelmatig Op de Vlis om te zien of de zoveel overlast veroorzakende en in juni plotsklaps spoorloos verdwenen schommel intussen was teruggehangen. Telkens kwam ik van een koude kermis thuis. Alvorens ik tot publicatie van die top 5 van vreemd genoeg compleet uit de aandacht verdwenen zaken overging, wilde ik me er gisteravond van vergewissen dat Op de Vlis inderdaad nog altijd schommelloos was. Wat schetst mijn verbazing – u voelde ‘m natuurlijk al aankomen: de schommel is terug! (In tweevoud nog wel, constateerde ik vanochtend toen ik enkele foto’s maakte.)
Hoe de glorious return of the swings te verklaren? Zijn de bewoners die klaagden over de reflectie van de schommels in de ramen van hun woonkamer misschien verhuisd? Met zachte drang uit de buurt verwijderd? Heeft de schommeldief wroeging gekregen? Zijn de schommels voorzien van een onzichtbare antireflectiecoating? Wat is trouwens de rol van verantwoordelijk wethouder Marcella Dings-Polderman in dezen? Heeft ze haar probleemoplossend vermogen opnieuw aangesproken en zich onsterfelijk gemaakt door na de skatebaankwestie op de valreep nog een tweede vlekje weg te werken?
Me dunkt dat hier wederom een schone taak is weggelegd voor de lokale en regionale media.
1. De reflectie van felgekleurde schommels in ramen van woonkamers. Allemaal leuk en aardig, mensen die in hun woongenot worden bedreigd door een schommel die reflecteert in de ramen van hun woonkamer, maar het trieste is natuurlijk dat er al maanden geen schommel meer hangt in het speeltuintje van Op de Vlis.
maandag 28 december 2009
Top 5 – Vreemd genoeg compleet uit de aandacht verdwenen zaken (1)
Staat u mij aan het eind van het jaar één terugbliklijstje toe? Een top 5 van vreemd genoeg compleet uit de aandacht verdwenen zaken?
5. Tal van wederopbouwprojecten. Al maanden geen nieuws meer over de herbouw van de stations van America en Griendtsveen, de Sint-Joriskapel in Hegelsom en de boerderij bij de molen in Meterik. ‘Mooi zo houden’, zou ik zeggen. Persoonlijk zou ik er geen bezwaar tegen hebben als de ruïne van kasteel Ter Horst
ooit een zelfde lot zou zijn beschoren.
4. De grote zilverreiger.
Dé ontdekking van vorige winter, deze winter nog niet gesignaleerd. En dat terwijl Thijs Coppus al op 19 oktober twitterde dat hij bij Echt de grote zilverreiger vanuit de trein had waargenomen.
3. Mijn integratiepoging. Op 5 oktober riep ik in Horst verblijvende Polen op deze tekst
voor mij te vertalen in ruil voor een etentje op mijn kosten. Dit zou moeten bijdragen aan mijn integratie in de Horster samenleving. Niet één Pool die reageerde! Integratie moet wel van twee kanten komen! Er reageerde wel een – naar ik veronderstel – Nederlander: Ruud W. Hij gokte dat de tekst te maken heeft met de teruggave van belastingen en hoopte dat hij daarmee in aanmerking zou komen voor een frietje. Omdat het me stug lijkt dat er nog een Poolse reactie komt, wil ik Ruud W. hierbij verzoeken contact met me op te nemen, zodat we een afspraak kunnen maken voor een etentje, desnoods in een friettent.
2. De komst van een hippisch centrum bij het ruiterterrein in de Kasteelse Bossen/Kasteelpark Ter Horst.
Het laatste dat ik er over kan vinden, is een uit mei daterend bericht dat meldt dat er vóór de zomer zekerheid is over de komst van het centrum. Hopelijk mogen we uit het feit dat die zekerheid er vóór de zomer niet is gekomen, afleiden dat het project is afgeblazen.
1. De afbraak van pand Cuppen.
Staat naar mijn gevoel al jaren op de nominatie, maar komt er – gelukkig – steeds maar niet van. Zouden die mooie brievenbus of de verstoorde rust van de bewoners van appartementencomplex De Doolgaard soms roet in het eten gooien? Of toch de kredietcrisis?
5. Tal van wederopbouwprojecten. Al maanden geen nieuws meer over de herbouw van de stations van America en Griendtsveen, de Sint-Joriskapel in Hegelsom en de boerderij bij de molen in Meterik. ‘Mooi zo houden’, zou ik zeggen. Persoonlijk zou ik er geen bezwaar tegen hebben als de ruïne van kasteel Ter Horst
4. De grote zilverreiger.
3. Mijn integratiepoging. Op 5 oktober riep ik in Horst verblijvende Polen op deze tekst
2. De komst van een hippisch centrum bij het ruiterterrein in de Kasteelse Bossen/Kasteelpark Ter Horst.
1. De afbraak van pand Cuppen.
Intermezzo – Radio Kootwijk
Mooi weer Tweede Kerstdag, dus het leek me een goed idee om ook eens een bijdrage aan de CO2-uitstoot te leveren en naar Radio Kootwijk te rijden.
Waar ligt Radio Kootwijk?
Midden op de Veluwe, circa tien kilometer ten zuidwesten van Apeldoorn.
Wat is Radio Kootwijk?
Radio Kootwijk is een voormalig zenderpark, gebouwd vanaf 1918 en in steeds verder afgeslankte vorm functionerend tot 1999. Het diende aanvankelijk vooral als communicatieverbinding met Nederlands-Indië en later ook met andere delen van de wereld. Radio Kootwijk is tevens de naam van het dorp dat bij het zenderpark ontstond door de bouw van woningen voor werknemers.
Welke functie heeft het zenderpark Radio Kootwijk nu?
Geen. Allerlei wilde herbestemmingsplannen uit het begin van deze eeuw leidden tot niets. Uiteindelijk heeft Staatsbosbeheer het park enkele weken geleden voor een euro overgenomen van de Dienst Landelijk Gebied. De bedoeling is nu dat het complex een bezinningscentrum wordt.
Wat vind ik van Radio Kootwijk?
Geweldig. Indrukwekkend. Blikvanger is Gebouw A, een door rijksarchitect Julius Luthmann in 1920 ontworpen hal voor de grote dynamo van de radiozendapparatuur voor de lange golf. Omdat Luthmann geen hout en ijzer mocht gebruiken, bestaat het gebouw in zijn geheel uit beton. Voeg daarbij dat het tot in het laatste detail is afgewerkt in art-decostijl en u begrijpt dat hier waarlijk sprake is van een voor Nederland unieke architectonische schepping.
Helaas was het interieur van het gebouw zaterdag niet toegankelijk, maar de buitenkant alleen al is imposant genoeg. De desolate ligging en de verdere bebouwing (waaronder de watertoren:)
in de omgeving van gebouw A (bijnamen: De Kathedraal en De Sfinx) maken het geheel er alleen maar aantrekkelijker op.
Wat heeft Radio Kootwijk met Horst aan de Maas te maken?
Voor zover ik weet helemaal niets. Wel sterkte dit bezoek mij in de overtuiging dat we ook in Horst zuinig moeten zijn op misschien op het eerste gezicht minder tot de verbeelding sprekende gebouwen (denk aan gebouw Mooren, maar ook aan de verpleegstersflat en Elzenhorst). Verder vroeg ik mij af wat de reactie zou zijn als iemand vandaag de dag in Horst op het gekke idee zou komen een gebouw te ontwerpen dat geheel uit staal (zoals dit in Dessau:)
of beton bestaat. Je mag hopen dat hem of haar niets in de weg zou worden gelegd.
Midden op de Veluwe, circa tien kilometer ten zuidwesten van Apeldoorn.
Wat is Radio Kootwijk?
Radio Kootwijk is een voormalig zenderpark, gebouwd vanaf 1918 en in steeds verder afgeslankte vorm functionerend tot 1999. Het diende aanvankelijk vooral als communicatieverbinding met Nederlands-Indië en later ook met andere delen van de wereld. Radio Kootwijk is tevens de naam van het dorp dat bij het zenderpark ontstond door de bouw van woningen voor werknemers.
Geen. Allerlei wilde herbestemmingsplannen uit het begin van deze eeuw leidden tot niets. Uiteindelijk heeft Staatsbosbeheer het park enkele weken geleden voor een euro overgenomen van de Dienst Landelijk Gebied. De bedoeling is nu dat het complex een bezinningscentrum wordt.
Geweldig. Indrukwekkend. Blikvanger is Gebouw A, een door rijksarchitect Julius Luthmann in 1920 ontworpen hal voor de grote dynamo van de radiozendapparatuur voor de lange golf. Omdat Luthmann geen hout en ijzer mocht gebruiken, bestaat het gebouw in zijn geheel uit beton. Voeg daarbij dat het tot in het laatste detail is afgewerkt in art-decostijl en u begrijpt dat hier waarlijk sprake is van een voor Nederland unieke architectonische schepping.
Wat heeft Radio Kootwijk met Horst aan de Maas te maken?
Voor zover ik weet helemaal niets. Wel sterkte dit bezoek mij in de overtuiging dat we ook in Horst zuinig moeten zijn op misschien op het eerste gezicht minder tot de verbeelding sprekende gebouwen (denk aan gebouw Mooren, maar ook aan de verpleegstersflat en Elzenhorst). Verder vroeg ik mij af wat de reactie zou zijn als iemand vandaag de dag in Horst op het gekke idee zou komen een gebouw te ontwerpen dat geheel uit staal (zoals dit in Dessau:)
Klein mysterie 125 – Gasthuis
Dialect moet je doen. Niet lezen, niet schrijven, maar praten. Niets zo vreselijk als het moeten lezen of schrijven van een dialecttekst. U kent dat wel: zo’n worsteling door een woud van trema’s, umlauts en accenten circonflexe, aigu dan wel grave. Volstrekt zinloos ook, al die diakritische tekens. Want of je nu roeteketoet keumt aaltied oet schrijft of roêteketoêt keumt aaltîed oêt: de dialectspreker weet toch wel wat je bedoelt en hoe je het uitspreekt en de niet-dialectspreker weet toch niet wat je bedoelt en hoe je het uitspreekt. Niets om je erg druk over te maken dus, zou je denken. Toch woedt er al lange tijd een oorlog met als inzet de juiste spelling van de Limburgse dialecten. Heel vermakelijk. Des te treuriger dat de strijd de laatste jaren enigszins is geluwd. Daarom vanaf deze plaats een welgemeende poging de vijandelijkheden weer wat nieuw leven in te blazen. Ik mag tenminste hopen dat de verschillende kampen een gefundeerde en van elkaar afwijkende mening hebben over de juiste schrijfwijze van het woord ‘gasthuis’ in het Horster dialect. Voor zover ik na heb kunnen gaan, zijn er momenteel drie versies in omloop: 

Zouden de dialectologen zich eens over dit probleem willen buigen? En elkaar hierover liefst de koppen in willen slaan (figuurlijk dan)? Mocht dit onvoldoende zijn om de strijd nieuw leven in te blazen dan levert een tweede vraag over hetzelfde woord hopelijk meer stof tot discussie (en meer) op: hoort in het Horster (Hoorster? Hoarster? Hôrster? Hoooooorster?) dialect die t eigenlijk wel thuis in het woord ‘gasthuis’?
Actualisatie – Skatebaanschande (5)
Niemand zal me er van kunnen verdenken dat ik een trapveldjeshater ben. Sterker: meer dan eens heb ik hier mijn voorliefde voor trapveldjes beleden. Hoe kan het dan dat het me droef te moede werd toen ik afgelopen dinsdag in Dagblad De Limburger las dat Horst over enkele maanden een voetbalveldje rijker zal zijn? Omdat het is gepland op de plaats waar lange tijd een skatebaan was gepland, tussen de Van Merwijckstraat en de A73.
Koudwatervrezende buurtbewoners wisten de komst van de skatebaan te verhinderen door jarenlang dwars te liggen. Nu krijgen ze dan een voetbalveldje dat tevens geschikt is voor hand- en basketbal. Een volstrekt misplaatste beloning voor burgerlijke ongehoorzaamheid – anders kan ik het echt niet zien.
Zoals al eerder gezegd zijn de buurtbewoners de grootste boosdoeners. Toch kunnen ook vraagtekens worden gezet bij de handelwijze van verantwoordelijk wethouder Marcella Dings-Polderman. Ik neem graag aan dat de skatebaan een lastig dossier is en als de wethouder in afscheidsinterviews zegt het jammer te vinden dat de aanleg van een skatebaan niet is gerealiseerd, geloof ik haar op haar woord. Van de andere kant: als vier jaar onvoldoende zijn om een skatebaan te realiseren, is er dan geen sprake van een gebrek aan doortastendheid? Is het niet een beetje gemakkelijk om – in De Echo van Horst – bij het scheiden van de markt te pleiten voor een onderzoek naar de wensen van de skatende jeugd, nadat je dat vreemd genoeg blijkbaar vier jaar achterwege hebt gelaten? Is het niet een tikkeltje zelfgenoegzaam als je – in Dagblad De Limburger – zegt blij te zijn dat ‘dit vlekje’ (het conflict met de buurtbewoners) nu is weggewerkt en dat je met het voetbalveldje bovendien goedkoper uit bent en meer jongeren bereikt? Getuigt het van tact als je de skatebaanloze jeugd vijf jaar lang bij het gemeentehuis laat skaten en het dan plotsklaps onmogelijk maakt,
terwijl nota bene volgens een collega-wethouder een oplossing voor de skatebaanproblematiek in zicht is?
Uit welk budget wordt trouwens geput voor dat voetbalveldje, toch niet uit dat voor de skatebaan?
Abonneren op:
Posts (Atom)