maandag 11 oktober 2010

Top 5 – Verliezers inzake Wespengate

Juist op het moment dat het een beetje saai dreigde te worden in Horst, is er weer eens een affaire. Smullen! Wespengate zou ik het willen noemen. Dagblad De Limburger opende er afgelopen donderdag volkomen terecht het regiokatern mee. Een korte samenvatting, waarbij helaas veel tot de verbeelding sprekende details buiten beschouwing moeten blijven: vanwege wespenoverlast vraagt Nico Cordewener de gemeente Horst aan de Maas een stukje stoep te vervangen bij de ingang van zijn flat aan de Prinses Marijkestraat. Na uitvoerig onderzoek komt de gemeente tot de slotsom dat het om nuttige, niet stekende wespen gaat die slechts wat hoopjes zand veroorzaken. Mooi laten liggen dus, dat trottoir. Als het hierbij was gebleven, hadden we vermoedelijk nooit meer iets van de zaak vernomen. Maar per abuis kwam een aan wethouder Freek Selen gerichte e-mail van een ambtenaar groenbeheer ook bij Nico Cordewener terecht. Een e-mail waarin Nico Cordewener wordt bestempeld als ‘een type dat de zaak ook wil “uitdagen”’. Kaasje voor Dagblad De Limburger; affaire geboren. Behalve de hoopjes zand kwam er zo nog veel meer op straat te liggen. Hetgeen Horst-sweet-Horst in staat stelt een top 5 samen te stellen van verliezers inzake Wespengate: 5. Nico Cordewener. Wespenoverlast, geen nieuw trottoir en op de koop toe beledigd worden door een ambtenaar: into each life some rain must fall.4. de ambtenaar groenbeheer. Kreeg in de krant al op z’n falie van de wethouder: ‘Zo’n opmerking hoort in een ambtelijk advies niet thuis.’ Ik stel daar bovenop nog honderd strafregels voor: ‘Ik moet leren kwetsende opmerkingen over personen voortaan onder de pet te houden.’

3. de wespen.

Nuttig zijn en niet steken. En wat zegt Nico Cordewener? ‘’s Zomers moet je eerst tien wespen wegschoppen voor je naar binnen kunt.’ Lijkt me een mooie klus voor de animal cops.

2. een vooralsnog onbekende stratenmaker. Tussen sommige stoeptegels zitten volgens Nico Cordewener kieren van wel drie centimeter breed. Drie centimeter!Voor elke stratenmaker een aantasting in z’n beroepseer. Het zal toch niet zo zijn dat de Engelse asfalteerders hier hebben bijgeklust?1. Ron Boreas, gemeenteraadslid voor de PvdA-PK. Hoe durft die man eigenlijk te beweren dat wethouder Selen z’n gezicht niet laat zien als er problemen zijn? De wethouder zegt in Dagblad De Limburger toe dat hij zelf de toestand bij de flat ‘op komt nemen’. Daaruit kan ik slechts afleiden dat hij bereid is niet alleen z’n gezicht maar z’n hele hoofd in een wespennest te steken!

Actualisatie – Applaus

Als zwarte heeft hij het hier maar moeilijk. ‘Ga toch terug naar je eigen land.’ Hoe vaak krijgt hij het niet naar z’n hoofd geslingerd? Dagelijks wordt hij beschimpt, bespot en vernederd. Al z’n goedbedoelde integratiepogingen ten spijt, voelt hij zich almaar meer buitengesloten. Behandeld als een paria. Steeds vaker en op steeds brutere wijze wordt hij gedwarsboomd in het bijeenscharrelen van z’n dagelijkse kostje. Gezinshereniging zal er wel nooit meer van komen. Uitzichtloos, anders kun je z’n situatie niet noemen. Althans, tot voor kort. Want plotseling gloort er hoop aan de einder. Zit er misschien wel een generaal pardon aan te komen. Maakt verguizing plaats voor bewieroking. Wordt hij niet meer met de nek aangekeken maar op handen gedragen. En dat allemaal dankzij Ronnie Veldkamp. Ronnie wie? Ronnie Veldkamp. Bioloog uit Steenwijk. Eigenaar van Bureau Veldkamp, bureau voor ecologisch onderzoek en advies. Promovendus aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dankzij deze Ronnie ziet de toekomst voor de aalscholver – want over hem hebben we het hier – er in één klap een stuk zonniger uit. Wat ontdekte Ronnie namelijk na twintig jaar onderzoek? Dat de aalscholver de visstand in z’n eigen voordeel manipuleert. Simpeler gezegd: de aalscholver is geen visrover, maar juist een viskweker. Ronnie in NRC Handelsblad van 2 oktober: ‘In wateren die door aalscholvers worden bevist, groeit de visstand sneller aan dan in wateren zonder aalscholvers.’Rehabilitatie voor de aalscholver, dat is nog eens wat je noemt opzienbarend nieuws. Bij dezen zou ik dan ook Hengelsportvereniging ’t Bliekske op willen roepen de vorig jaar in de visvijver van de Kasteelse Bossen geplaatste visbeschermingskooien weer als de wiedeweerga te (laten) verwijderen. Andere aalscholverbestrijdingsmiddelen als kruiskroeskarpers en de zogenaamde Cormoshop met onderwatergeluiden kunnen eveneens de mestvaalt op. Vanaf nu moet het motto zijn: ruim baan voor de aalscholver. Na al die jaren van vernedering heeft hij er recht op dat we hem voortaan met alle egards behandelen, hem in de watten leggen, hem vertroetelen. Ik stel wel voor dat we dat klappen er gewoon in houden. Dat wil zeggen: geen agressief geklap meer om het dier te verjagen, maar een beschaafd, warm applausje om hem welkom te heten en hem te danken voor z’n goede daden. Moraal van het verhaal: altijd hoop blijven houden, hope dies last.

Klein mysterie 206 – Afblijven!

Vrijdag 8 oktober. Omstreeks 19.00 uur. Kraneveldweg, nabij de splitsing met Pastoorsveld. Bouwplaats. Hoop zwarte zand, begroeid met onkruid. Plotseling ontwaar ik dit bordje:Het is dat ik geen zwart zand nodig heb en meer dan twee kilometer verderop woon, anders had ik stante pede m’n kruiwagen gehaald en ‘m volgeladen met juist dit zand.
Grootspraak natuurlijk. Volgzaam als ik ben, zou het niet eens in me opkomen zoiets te doen. Desniettegenstaande zal ik niet verhullen dat dat bordje me mateloos irriteert. Waarom? Dat is nog niet zo eenvoudig onder woorden te brengen. Toch wil ik dat wel proberen, al was het maar omdat ik me voor kan stellen dat de plaatser van het bordje benieuwd is naar de reden van mijn ergernis. Goed. Wat me er eerst en vooral aan tegenstaat is de toonzetting. De agressie straalt er vanaf met dat rode kader, met die rode letters, met dat onderstrepen, met dat ‘afblijven’, met dat uitroepteken, met die pluralis majestatis, met dat dreigen met de politie. ‘Maar die eigenaar hoeft toch niet klakkeloos te accepteren dat z’n ongetwijfeld duurbetaalde zwarte zand wordt gestolen?’, hoor ik u al tegenwerpen. Natuurlijk niet, maar de vraag is of iets vriendelijker bewoordingen niet dezelfde uitwerking zouden hebben. Sterker nog, de vraag is of zo’n bordje überhaupt effect heeft. Dat brengt me op de volstrekte overbodigheid ervan. Nogal wiedes dat mensen van andermans zand af moeten blijven. Zoals mensen ook van andermans auto’s af moeten blijven. En van andermans bloemen. En van andermans brievenbussen. En van andermans vrouwen. En van andermans geld. En van andermans fietsbel. En van andermans weetikwat. Kon nog een mooie boel worden als daar allemaal bordjes ‘Afblijven!’ bij zouden komen te staan.
Blijkbaar zag ook de bordjesplaatser het heilloze van z’n missie in, want zaterdag was het bordje ineens naar de periferie verdwenen.Als hij daar nou enkele dagen mee zou hebben gewacht, had ik tenminste nog de illusie kunnen koesteren dat mijn woorden hem tot deze daad hadden bewogen.

Klein mysterie 205 – Slipgevaar

Sinds ik tien jaar geleden bij strenge vorst in een flauwe bocht op de Crommentuijnstraat in Meterik in een slip terechtkwam en mijn auto te pletter reed tegen deze boom (en zelf wonderwel zonder een centje pijn uit het wrak stapte), zul je van mij geen kwaad woord meer horen over verkeersborden die waarschuwen voor slipgevaar. Hoe meer van die borden, hoe liever. Ook over de enigszins gedateerde auto die het bord opsiert en over het feit dat het bord soms in een fluorescerend gele rechthoek gevangen zit, zul je mij niet horen. Waar ik het wel graag eens over zou hebben, zijn de tekstbordjes die zich meestal onder het pictogram bevinden. Dat die de ene keer met een hoofdletter beginnen en de andere keer niet en dat er weleens een tweede tekst onder verborgen zit, is eigenaardig, maar niets om van wakker te liggen. Wat me evenmin uit m’n slaap houdt, is het onderscheid dat her en der wordt gemaakt tussen neerslag en regen (al mag je bij een bord dat alleen waarschuwt voor slipgevaar bij regen natuurlijk nooit uitsluiten dat er automobilisten zijn die denken dat het slipgevaar is geweken op het moment dat de regen overgaat in hagel of ijzel).
Waar ik dan wel van wakker lig? Van ‘en’ of ‘of’ of ‘en/of’. That’s the question. ‘Bij neerslag EN vorst’ versus ‘Bij regen OF vorst’ versus ‘Bij regen EN/OF vorst’. Zeg het maar.
Bij neerslag EN vorst. Impliceert dit niet dat het slipgevaar zich pas voordoet als er neerslag valt bij temperaturen onder het vriespunt? Dat dus alleen de combinatie van neerslag en vorst tot slipgevaar leidt? Bij regen OF vorst. Wekt bij mij een beetje de indruk alsof de bordenmaker het zelf ook niet precies wist: ‘Kwam dat slipgevaar nu door de regen of door de vorst? Weet je wat? Ik deel m’n twijfel gewoon met de weggebruiker.’
Bij regen EN/OF vorst. Het ei van Columbus? Of maakt dit het alleen maar ingewikkelder? Help, ik word er gek van! Weet u, de schaarse keren dat ik uiteindelijk nog in slaap sukkel, droom ik steevast dat een dubbel ‘bij’ wel eens de oplossing voor alle interpretatieproblemen zou kunnen zijn: ‘bij neerslag en bij vorst’. Maar als ik dan badend in het zweet wakker schrik, dringt altijd weer het besef tot me door dat die tekst wel te lang zal zijn. Wie bezorgt me m’n nachtrust terug en overtuigt me van het feit dat ik de plank helemaal mis sla en dat alleen ‘en’ of ‘of’ of ‘en/of’ voldoende is?

maandag 4 oktober 2010

Intermezzo – Huisdierenzegening (2)

Werelddierendag. Ter ere daarvan gisteren weer de Horster huisdierenzegening. Door omstandigheden had ik vorig jaar de eerste editie editie gemist. Gelukkig was m’n agenda ditmaal vrij. Derhalve vervoegde ik me gisterochtend tijdig in het atrium van de Sint-Lambertuskerk. Zonder huisdieren welteverstaan (ik heb mijn huisdieren ongelovig opgevoed), maar dat mocht de pret niet drukken. Bij aankomst wachtte me meteen al een grote teleurstelling. Kapelaan Mielnik bleek verhinderd omdat hij Spikey, z’n zwarte labradorpup, nog de fles moest geven.In de persoon van de eveneens uit Polen afkomstige kapelaan Boniek had kapelaan Mielnik evenwel gezorgd voor een uiterst kundig vervanger – zij het enigszins op leeftijd. Aan alles was te merken dat kapelaan Boniek vaker met dit bijltje had gehakt. Waar nodig stelde hij met een liefdevolle aai een dier op z’n gemak, maar hij deinsde er ook niet voor terug zich misdragende dieren met een corrigerende tik tot de orde te roepen. Alvorens hij het met wijwater besprenkelde, had de kapelaan voor elk dier een persoonlijke boodschap. Zo wenste hij een drachtig varken een vruchtbaar jaar toe en riep hij een paradijsvogel en een bruine rat op het komende jaar lief te zijn voor elkaar. Kortom, kapelaan Boniek was duidelijk in z’n element. Totdat … totdat in de verte een loeiende sirene weerklonk. Meerdere sirenes zelfs. Dichterbijkomende sirenes. Angstaanjagend dichtbij komende sirenes. Honden begonnen te janken, ezels luidkeels te balken. Daarna daalde een onheilspellende stilte over het atrium neer. Die werd doorbroken door het geluid van klakkende laarzen. Zes zwaarbewapende agenten drongen het atrium binnen. Wat had dit te betekenen? Plotseling viel het kwartje: we waren hier getuige van het eerste optreden van de animal cops! Horst had weer eens een primeur. Met veel machtsvertoon werd kapelaan Boniek in de boeien geslagen en afgevoerd – de talrijke aanwezigen verbouwereerd achterlatend. Een van de agenten snauwde me nog toe: ‘Telefonische melding via 1-1-4 – Red een dier. Lik op stuk. Wat denkt die man wel niet met z’n wijwaterkwast. Weerloze dieren tegen hun wil natmaken. Dat noem ik een staaltje dierenmishandeling van het zuiverste water.’ En Dion? Dion zag dat het goed was. Vrijdag beklaagde hij zich in L1 Laat (op 21.30 minuten) nog dat honden onbestraft waren doodgeschopt door Marokkaans straattuig, vandaag kon hij tot z’n genoegen constateren dat een dierenmishandelaar, een buitenlander nog wel, in de kraag werd gegrepen. En wie weet, heeft de dierenpolitie met kapelaan Boniek wel een heel grote vis aan de haak geslagen. Want wat verklaarde Dion vrijdag in Dagblad De Limburger? Bij thuiskomst heb ik trouwens meteen de pissebeddenlijkjes in de kelder verdonkeremaand. Je weet maar nooit.

Klein mysterie 204 – Plaatsnaamborden (2)

Amerika. Brokeze. Grevors. Griendsveen. Haegelsem. Haors. De Kroeënenberg. Lottem. Melderse. Mieëldere. De Mieëterik. De Pieël. Tiendere. Vaors. Zaerem. Zwolge. De zestien kernen van de gemeente Horst aan de Maas in dialectspelling. Althans volgens Veldeke, de vereniging die de Limburgse taal en volkscultuur wil bevorderen. In maart 2009 riep het Huis voor de Kunsten de Horster gemeenteraad op genoemde dialectnamen voor dorpen te vermelden op de officiële blauwe plaatsnaamborden. Daarvoor had het Huis volgens De Echo van Horst van 26 maart 2009 twee argumenten:
1. je kunt bezoekers op een vriendelijke manier laten zien hoe bewoners zelf hun plaats noemen;
2. je symboliseert hiermee als gemeentebestuur de aandacht die je hebt voor de eigenheid van de kernen.
Of de gemeenteraad zich destijds heeft uitgesproken over de oproep van het Huis voor de Kunsten kan ik niet terugvinden, maar ik dacht van niet. Doet er ook niet zoveel toe, waar het om gaat is dat het college van burgemeester en wethouders op 21 september (2010 welteverstaan; klik op 21.09.2010) heeft besloten ‘af te zien van het opnemen van de dorpsnamen in het dialect op de bebouwde komborden’. Je zou wensen dat het college altijd zulke goede besluiten nam … Driewerf hulde! Wat er tegen is op dialectnamen op plaatsnaamborden? Wido Smeets heeft het op 15 februari 2003 in Dagblad De Limburger verwoord op een wijze die ik niet kan verbeteren (klik op de afbeelding voor een vergroting): Cruciale zin: ‘Je moet er wel erg beroerd aan toe zijn als je voor de bevestiging van je identiteit een tweetalig plaatsnaambordje nodig hebt.’ Zouden het dergelijke argumenten zijn die het gemeentebestuur hebben doen besluiten af te zien van de dialectnamen op de plaatsnaamborden? Je mag het hopen, maar helaas is de argumentatie voor het besluit niet naar buiten gebracht. Dus even zo goed kan het een ordinaire bezuinigingsmaatregel zijn. Of de vrees voor het uitbreken van een stammenstrijd over de exacte spelling. Een legitieme angst lijkt me, want mensen hebben elkaar wel eens voor minder de koppen ingeslagen dan de ‘k’ in Amerika, de ontbrekende ‘t’ in Griendsveen en de discutabele tweede ‘e’ in Zaerem – om slechts enkele hete hangijzers te noemen. Echter: hoe benieuwd ik ook ben naar de argumentatie van het college, van mij mag ze achterwege blijven. Want hoe meer aandacht voor deze zaak, hoe groter de kans dat er slapende honden worden wakker gemaakt. En dat is nu precies niet de bedoeling. Dus graag mondje dicht na het lezen van dit stukje. Laat het achterwege blijven van die dialectnamen maar mooi een geheimpje blijven tussen u, mij en het college.

Intermezzo – Jachthut (12)

Over de vraag of de storm van 14 juli een blessing in disguise was voor het aanstaande natuurbos in de Moelbaerenbos, zou je nog kunnen twisten. Wat evenwel zonneklaar is, is dat ik de jachthut aan de Slooierweg zonder de storm gegarandeerd voor eeuwig gemist zou hebben. Storm, ik ben je dankbaar!
De akker achter boerderij de Slooi is zonder meer de mooiste van heel Horst aan de Maas. Dit komt omdat ie in z’n geheel is omzoomd door bomen en struiken. Die verlenen ‘m ondanks z’n uitgestrektheid een ongekende intimiteit. Dat hij bovendien enkele meters hoger ligt dan z’n omgeving maakt de akker er alleen nog maar majestueuzer op.De storm van 14 juli sloeg op diverse plaatsen flinke bressen in de houtwal die de akker omzoomt. Vooral in de buurt van de splitsing Slooierweg – Nachtegaallaan is het nu een stuk eenvoudiger door de bomen de akker te zien. Jammer, deze tijdelijk verminderde beslotenheid. Als pluspunt staat daar dus tegenover (‘elk nadeel …’) dat de kaalslag een jachthut heeft blootgelegd. Vanaf de openbare weg ondanks z’n schutkleur duidelijk zichtbaar, deze Leitersitz: Wat valt er verder over te zeggen? Offen gestanden: vrij weinig. Of het zou moeten zijn dat de ladder juist een lik verf had gekregen toen ik er afgelopen woensdag foto’s van maakte. Een oordeel over het zitcomfort van de rieten stoel houdt u daarom tegoed van mij.

Klein mysterie 203 – Natuurlijk bos

Aangetroffen in de Moelbaerenbos aka Kasteelpark Ter Horst:Tot de grotere geneugten van het leven behoort de onverwachte confrontatie met dit soort mededelingen. Die zijn waarschijnlijk geboren uit de gedachte ‘laten we maar vertellen waarmee we bezig zijn, dan nemen we zeurkousen met lastige vragen de wind uit de zeilen’. Eerlijk is eerlijk: geen gekke gedachte. Dat wil zeggen: als de uitwerking goed is. Zo niet, dan is het effect averechts. Dan schep je geen duidelijkheid, maar zaai je twijfel en verwarring. Dat leidt dan weer tot stukjes van zeurkousen met lastige vragen. Zoals in dit geval. Want het lijkt me uitgesloten dat ik zonder die mededeling ook maar een letter aan dit bosperceel zou hebben gewijd. Maar die mededeling verplicht me er gelukkig toe.‘Hier wordt gewerkt aan een natuurlijk bos’, luidt de kop; ‘Bomen vellen’ de onderkop. Werken aan een natuurlijk bos. Door wie dan wel? De enige die bij mijn weten aan een natuurlijk bos kan werken, is de natuur. Anders is het geen natuurlijk bos meer. Is de mens natuur? Nee, natuur is juist (volgens Van Dale) ‘wat de mens om zich heen ziet en wat beschouwd wordt als nog niet door de mens gewijzigd’. Wie werkt hier? De mens. Duidelijk, met dat werken aan een natuurlijk bos hebben we een contradictio in terminis in optima forma te pakken.Bevat de mededeling nog meer lekkers waaraan taalliefhebbers hun vingers kunnen aflikken? Wat dacht je wat. ‘Bosomvormingsmaatregelen’ en ‘toekomstdunningen’ zijn toch woorden om in de opperste staat van verrukking van te geraken?
Waar je verder ook nog een hele boom over op zou kunnen zetten, is de vraag of de storm van 14 juli nu een blessing in disguise is geweest of juist niet. Lees voor de aardigheid de tweede alinea eens aandachtig:Is het dan logisch dat de derde alinea begint met de zinsnede ‘Helaas heeft de storm een gedeelte van het bos geveld’? Die bomen moesten toch sowieso het loodje leggen (zie tweede alinea)? Dan is een storm toch handiger dan allerlei machines? Lijkt me bovendien natuurlijker. En was het daar niet allemaal om begonnen?

woensdag 29 september 2010

Intermezzo – Zwartrijders

Onderweg naar huis reed ik gisteren aan het eind van de middag door de Loevestraat. Bijna aangekomen bij de splitsing met Venrayseweg en Jacob Merlostraat parkeerde enkele auto’s voor me ineens iemand z’n stationcar langs de straat, pal voor de ingang van Snackpoint Horst. De betreffende automobilist dook de snackbar in, z’n auto achterlatend op nog geen drie meter van de drukke splitsing. Ergerlijk en illegaal verkeersgedrag. Maar nu ook weer niet ergerlijk en illegaal genoeg om er enige ophef over te maken. Maakte het feit dat de automobilist een bekende Horster politicus van CDA-huize was, zijn gedrag ergerlijker en illegaler dan het al was? Nee. Trouwens, dat verkeersgedrag zou even ergerlijk en illegaal zijn als de automobilist een brildrager, een meisje met blauw haar, een jongen met een spleetje tussen z’n tanden, een bejaarde met een pet dan wel een Marokkaan was geweest. Waarschijnlijk zou ik nooit meer bij het voorval hebben stilgestaan, als ik niet bij thuiskomst deze tweet had gelezen, enkele uren eerder afgescheiden door Raymond Knops, het Meterikse Tweede Kamerlid voor het CDA: net in trein: stel jongens (van marokkaanse komaf) reist zwart in trein. eentje probeert te corrigeren. Verbaal lak aan gezag. #likopstuk.Ik doe er misschien beter aan alvast aan dit soort uitlatingen te wennen, maar ik word woest als ik zoiets lees. Moedeloos ook. En verontwaardigd.
Hoe moest ik die emoties uiten?
Een half uur lang met m’n hoofd tegen een muur bonken? Zou ik alleen mezelf mee hebben.
M’n woede van me af twitteren, zoals bijvoorbeeld Roy Bouten, Thijs Coppus en Els van der Molen deden? Ik twitter niet.
Een stukje op m’n weblog dan maar? Ok.
Cynisch, boos, vermanend, belerend, verontwaardigd, moralistisch, ironisch? Ik wist het niet. Na een uur niet, na twee uur niet, na tien uur niet, na twintig uur niet. Totdat ik me ineens het voorval van gisteren op de splitsing Loevestraat – Jacob Merlostraat – Venrayseweg herinnerde. Was daar geen analogie? Net als ik was Raymond Knops getuige geweest van een staaltje ergerlijk en illegaal gedrag. Maakte het feit dat ‘mijn’ automobilist een bekende Horster politicus van CDA-huize was, zijn gedrag ergerlijker en illegaler? Nee. Maakte het feit dat de zwartrijders van Raymond van ‘Marokkaanse komaf’ (anderen wezen er al op dat het knap is dat je dat er aan de buitenkant aan kunt zien) waren, hun gedrag ergerlijker en illegaler dan het al was? Nee. Trouwens, dat gedrag zou even ergerlijk en illegaal zijn als de zwartrijders brildragers, meisjes met blauw haar, jongens met een spleetje tussen hun tanden, bejaarden met een pet dan wel bekende Horster politici van CDA-huize waren geweest.Wie ooit op zoek mocht zijn naar een schoolvoorbeeld van populisme, kan ik bovenstaande tweet van Raymond Knops van harte aanbevelen.

maandag 27 september 2010

Top 5 – Rowwen Hèze-nummers

25 jaar bestaan én de Edison Oeuvreprijs winnen: dat kan Horst-sweet-Horst niet ongemerkt laten passeren. Hoogste tijd voor mijn top 5 van Rowwen Hèze-nummers.In vergelijking met m’n collectie boeken is m’n collectie cd’s vrij bescheiden. Veel meer dan 150 zullen het er niet zijn. Binnen die bescheiden collectie neemt Rowwen Hèze met tien cd’s kwantitatief de eerste plaats in (op twee Eleni Karaindrou met negen en op drie Goran Bregovic met zes). Ben ik daarmee een fan? Als je het zo wilt noemen, mag dat. Maar geen onvoorwaardelijke fan. Dat ik elke nieuwe cd van Eleni Karaindrou in the blind koop en van de laatste vijf albums van Rowwen Hèze er drie aan me voorbij heb laten gaan, zegt iets. Wat? Dat Rowwen Hèze me in de loop der jaren minder is gaan boeien. Waar ‘m dat in zit? Ja, probeer dat maar eens in een paar woorden te omschrijven. Een poging: de charme van Rowwen Hèze van de beginjaren lag voor mij in het samengaan van opzwepende, melancholieke of aanstekelijke muziek met uit het alledaagse Noord-Limburgse leven gegrepen, laag-bij-de-grondse teksten. Teksten die niet vervallen in sentimentaliteit of nostalgie. In míjn dialect nog wel. Dat dialect is gebleven, maar het lijkt alsof zowel muziek als tekst het afgelopen decennium zijn vervlakt, op de raechte waeg zijn beland. Bezadigder zijn geworden. Kort door de bocht geformuleerd: meer huisje-boompje-beestje. Daardoor zijn Rowwen Hèze en ik wat uit elkaar gegroeid. Jammer, maar als ik lees dat Rowwen Hèze op dit moment de Balkan heeft ontdekt, gloort er hoop. Een paar scheutjes Goran Bregovic en je zult zien dat het weer helemaal goed komt tussen ons. Merge wuurd ’t beter.Dit mag allemaal niet afleiden van het feit dat ik me gelukkig prijs dat wíj Rowwen Hèze hebben – en dat meen ik. Je zult toch opgescheept zitten met Neet oet Lottum, Beppie Kraft, Gé Reijnders of Gerard van Maasakkers. Die zullen stuk voor stuk hun kwaliteiten hebben, maar Rowwen Hèze – en dan dus met name het Rowwen Hèze van de eerste vijftien jaar – is echt onovertroffen in het in woord en muziek vangen van het dna van de regio. Mijn top 5 van Rowwen Hèze-nummers:5. Proate. Zó herkenbaar.4. D’n harde weg.
As ge ziet oetgerend
En alle regeltjes kent
Pas dan ziedde gewend
An de rechte weg, d’n harde weg
3. Klompendans, ex aequo met Maria.2. Thijs, maar ik had ook kunnen kiezen voor Dikke Nel of Koning Hay. Wat dacht u? Mensen als Thijs, Nel en Hay heb je overal, bands die ze in tekst en muziek tot leven kunnen wekken alleen hier.1. De Peel in brand. Heeft wel iets tragisch: zo ongeveer het eerste nummer van de band is 25 jaar later nog altijd het beste.

Top 5 – Banken met opschrift

Dit is het 500e bericht dat op Horst-sweet-Horst verschijnt. Vanaf het begin, nu twee jaar en bijna drie maanden geleden, had ik het voornemen een top 5 te maken van (zit)banken met een naam. Leek me geen al te lastige opgave, maar eens te meer werd duidelijk dat een mens zich kan vergissen. Kijk ik niet goed genoeg? Kan zijn. Het lijkt me bijvoorbeeld sterk dat er in die hele uitgestrekte gemeente Horst aan de Maas geen enkele leugenbank zou zijn. En je maakt me niet wijs dat Sevenum niet één bank met een naam zou hebben, terwijl er bij nagenoeg elke boom een verklarend bordje staat. Toch heb ik ze vooralsnog niet gevonden. Toen ik bovendien ontdekte dat een van de weinige Horster banken met een naam (op de splitsing Daniëlweg-Nachtegaallaan in Melderslo) op een gegeven moment verdwenen was, besloot ik in arren moede mijn blikveld te verruimen. Niet langer stelde ik me slechts tevreden met een naam, nee, een opschrift was voortaan ook genoeg. Die sortering bleek ietsje pietsje ruimer. In elk geval net voldoende om er een top 5 van te maken. Waarmee het volgende probleem zich aandiende: hoe breng je een hiërarchie aan? Heeft een bank met een naam per definitie een streepje voor op een bank met een opschrift? Hoe hoger de lullig- dan wel oubolligheidsgraad van het opschrift, hoe hoger de score? Of dient oorspronkelijkheid voorop te staan? Moet of mag de esthetiek van de bank ook nog een rol spelen?
U merkt: zo’n top 5 samenstellen is niet altijd een sinecure. Na een aantal doorwaakte nachten heb ik uiteindelijk maar besloten de sympathiefactor doorslaggevend te laten zijn: hoe meer sympathie ik koester voor bank en opschrift, hoe hoger de positie in de top 5.

5. Bij rotonde Horsterweg-Aartserfweg, Grubbenvorst:Ik heb m’n principes, daarom zou ik hier dus nooit gaan zitten. Dat lettertype, die aanhalingstekens, die gebiedende wijs, dat naar het Venloos neigende dialect: fouter kan het allemaal niet.

4. Roamweg, Broekhuizen:‘Zet ow efkes - rös en bitje’: net iets minder erg dan de nummer 5. Wat me aan beide opschriften tegenstaat, is de gemoedelijkheid die ze menen te moeten uitstralen. Neigt me teveel naar het Brabantse: a ge mao leut het en meer van dergelijke gruwelijkheden.

3. Hoek Wittenhorststraat-Prins Bernhardstraat, Horst:Net zo min als ik van leugenbanken of – nog erger – leugenbankjes houd, houd ik van wazelbanken. Blijkbaar ben ik niet de enige, want het is al minstens tien jaar geleden dat ik er iemand op heb zien zitten.

2. Aan de Maas in Lottum:De mooie ligging aan de Maas en het bescheiden naambordje spreken me vooral aan. Geen idee wie Verstege was en waarom hij of zij een bank naar zich vernoemd heeft gekregen. Minpuntje: de aanhalingstekens.
1. Tussen Librije en Wilhelminaplein, Horst:In een ander kader heb ik al eens de loftrompet gestoken over deze bank. Steekt met kop en schouders boven de andere vier uit.