maandag 21 februari 2011

Intermezzo – Hannes Wader

Met een aantal gelijkgestemden vorige week zaterdag afgereisd naar Duisburg-Rheinhausen. Wat we in deze treurige nederzetting aan de rand van de Kohlenpott te zoeken hadden? Hannes Wader! Een in Nederland nauwelijks bekende Duitse Liedermacher, geestverwant van Reinhard Mey (‘Gute Nacht Freunde …’), met dit verschil dat Wader (1942) zich altijd als een geëngageerder zanger heeft laten kennen. Uiterst links geëngageerd, welteverstaan, lees Wikipedia er op na of luister en kijk op YouTube. Maar het allerbeste kunt u zijn cd Hannes Wader singt Arbeiterlieder uit 1977 aanschaffen. Zó mooi!In een nagenoeg uitverkochte Rheinhausenhalle bewees Wader vorige week zaterdag vooral dat hij méér is dan een zanger van strijdliederen. Hij bewees dat bijzonder overtuigend, alleen had ik sterk de indruk dat het merendeel van de aanwezigen juist voor Wader-de-protestzanger was gekomen. Dat bleek uit de enthousiaste reacties bij zijn aankondiging het concert te besluiten met het in z’n oorspronkelijke versie uit de jaren zeventig daterende, maar intussen tekstueel aangepaste Trotz alledem. Een lied tégen het kapitalisme en vóór een socialisme mit neuem Schwung. Een wens die zich wellicht lastig laat vervullen, aldus Wader, maar dromen van een betere wereld behoedt ons voor berusting. Kijk, dat is een gedachtegoed dat deze oude socialist, communist of hoe je het beestje ook wil noemen, wel aanspreekt! In dit licht bezien mag het u niet verbazen dat ik de supermarktenstrijd die dezer dagen in Horst woedt (overigens tegelijk met de winkelopeningstijdenoorlog), met onverholen genoegen gadesla. Dat ze elkaar maar lekker de koppen inslaan. Wat zou het niet prachtig zijn als schoolkinderen in de hele wereld over honderd jaar leren dat de kladderadatsch van het kapitalisme in 2011 begon in het Nederlandse plaatsje Horst. Wacht auf, Verdammte dieser Erde – Dem Morgenrot entgegen.
Nu het nog niet zover is, warm ik me aan mensen als Hannes Wader. Maar ook aan die jonge Horster sociaaldemocratische politicus die me zaterdag, net voordat een horde PVV’ers het Wilhelminaplein overspoelde, toevertrouwde dat van alles wat er op het moment gebeurt, de teloorgang van het begrip solidariteit hem het meest ter harte gaat (je zou er warempel nog van op de PvdA gaan stemmen ook). Daarom draag ik deze link naar het Solidaritätslied (in de versie van Hannes Wader) speciaal op aan Roy.Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: mocht u nog door de kapitalistische grootgrutter uit Zaandam die zich in Horst dreigt te vestigen uitgegeven voetbalplaatjes in uw bezit hebben waar u toch niets mee doet, dan houden Tom en ik me, gelijk vorig jaar, aanbevolen.

maandag 14 februari 2011

Intermezzo - Daadkrachtig verder

Hoe daadkrachtig staat ie daar, ôzze Ger, in het weiland tegenover vliegveld Beek (Maastricht Aachen Airport krijg ik niet uit m’n strot), uitkijkend over de A2. Ongebroken, met rechte rug, óók daar op dat plateau in het donkere zuiden, die poel des verderfs. Ik zal maar eerlijk toegeven dat m’n chauvinistische hart open bloeide, toen ik er vanochtend nog voor zonsopgang een foto van maakte. Iets dergelijks was me gisteren ook al overkomen. Nota bene in m’n eigen Horst, waar de megabouwmarkt de stelling dat profeten in eigen land niet worden geëerd werkelijk op grandioze wijze logenstrafte (je vraagt je alleen af waarom ie vandaag een kopje kleiner is gemaakt):Ook geweldig: dat Dagblad De Limburger vrijdag paginagroot de in dit geval groene loper voor ‘m uitlegde.

Maar helaas, helaas. Er zijn ook lieden die door andere emoties overmand worden zodra Ger in hun blikveld verschijnt. Levert Ger weer eens een cinematografisch meesterwerkje af op YouTube, krijgt ie prompt bakken shit van GeenStijl (klik hier en hier) over zich heen en loopt z'n YouTubekanaal binnen de kortste keren vol met de meest denigrerende reacties. Zo is het de Piet van Veenfilm en De Asielzoeker vergaan en ongetwijfeld is z’n nieuwste rolprent, het gisteren geopenbaarde en veelgelaagde De Naakte Waarheid, hetzelfde trieste lot beschoren.Kots- en kotsmoe ben ik dat Ger Driessen-bashen onderhand. Gelukkig ben ik niet de enige. Afgelopen weekend namen enkele leden van het campagneteam van Ger contact met me op. Om hun waardering te uiten over de faire berichtgeving over Ger op Horst-sweet-Horst. Maar daarnaast hadden de heren nog een vraag. Net als ik bleken ze meer dan genoeg te hebben van de vuilspuiterij van iedereen die, in het kielzog van GeenStijl, reageert op de YouTubefimpjes van Ger. Was het niet mogelijk die fims voortaan op Horst-sweet-Horst te publiceren? Horst-sweet-Horst heeft immers ook een groot bereik en heeft bovendien het grote voordeel dat het geen doelwit is van GeenStijl, waardoor de kans op negatieve reacties te verwaarlozen is.Uiteraard voelde ik me bijzonder gevleid dat de heren juist Horst-sweet-Horst beschouwden als het meest geschikte medium om de Driessentapes voortaan op te openbaren. Als dit het middel is om Ger in het zadel te houden, dan leent Horst-sweet-Horst zich daar met alle plezier voor. Ger voor Horst – Horst voor Ger.
Vandaag meteen maar de première:
Dat er tot 2 maart nog heel wat filmpjes mogen volgen!

Klein mysterie 228 – Declaraties

Tweet van wethouder Leon Litjens van afgelopen dinsdag: ‘Wij krijgen vragen over onze declaraties. We hebben niets te verbergen dus iedereen kan ze inzien op www.horstaandemaas.nl’.Bekloppt of niet, ik ben zo iemand die de declaraties van het Horster gemeentebestuur dan inderdaad op internet gaat bekijken. Stuk voor stuk heb ik ze doorgenomen, die eindeloze staten van ‘Reis- en verblijfkosten voor reizen, gemaakt voor uitoefening van het ambt’. Zie het maar als een beloning voor de transparantie van de dames en heren.Ben ik er iets wijzer van geworden? Wat dacht je wat! Zo blijkt dat burgemeester en wethouders bijzonder slechte eters zijn. Of beter gezegd: bijzonder slechte eters op kosten van de gemeenschap. Mensen die de hele dag op pad zijn voor ons, zou ik ook graag een etentje op onze rekening gunnen, maar blijkbaar is dat hun eer te na. Zelfs als de hongerklop echt dreigt toe te slaan, willen ze ons niet op kosten jagen. Want wat doet Leon Litjens als hij het op 2 september 2010 rond een uur of acht echt niet langer kan houden? Hij slaat bij BP tankstation De Veenen in Ede voor 1,69 euro een ‘broodje ei wit’ in en voor 2,25 euro een ‘bolletje gehakt’. Hoe vertederend!De declaraties leren ons verder dat onze bestuurders verknocht zijn aan hun automobiel. Of Leon Litjens nu in Maastricht de opening van Resto Van Harte bijwoont (op 1 juni) dan wel in Den Haag Raymond Knops bezoekt (op 30 september), of Freek Selen nu naar Leeuwarden (7 juni) of Enschede (15 september) moet voor VNG-bijeenkomsten, of Birgit Op de Laak nu acte de présence geeft op een PvdA-wethoudersbijeenkomst in Maastricht (13 maart): ze stappen allemaal in de auto.Alleen de burgemeester himself en wethouder Op de Laak maken behalve van de auto ook regelmatig gebruik van de trein. De burgemeester eerste klas, de wethouder tweede. Spreekt vanzelf, verschil moet er zijn. Wie denkt dat het wethouderschap een aaneenschakeling van feestjes en partijen is, vergist zich. Er zitten ook veel vervelende verplichtingen bij. Eén voorbeeld slechts: wethouder Selen moet op 31 mei naar Sevenum. Bij ‘doel’ vermeldt hij: ‘Verplicht bezoek kermis.’ Dat noemen we nu opofferingsgezindheid. Gewoon klasse dat de wethouder dat kloteklusje in naam van ons allemaal opknapt. En denk nu niet dat hij de kaartjes voor de draaimolen, de rups en de botsauto’s declareert. Nee, het enige dat hij in rekening brengt, zijn de drie autokilometers van z’n huis naar de kermis en vice versa. Maar heeft wethouder Litjens nu gelijk met z’n bewering dat het college niets te verbergen heeft wat betreft declaraties? Ik zou er bijna m’n hand voor in het vuur durven steken. Neem nu wethouder Selen. Die dient voor de maand juli doodleuk twee nagenoeg identieke onkostenformulieren in. Het ene op 2 augustus, het andere op 9 september. Beide keren door hem zelf getekend, beide keren voor akkoord getekend door de concerncontroller (zoek zelf naar de verschillen; klik op de afbeeldingen om ze te vergroten):
Curieus. Mij dunkt dat als je eerlijk opbiecht dat je twee nagenoeg dezelfde declaraties hebt ingediend, je inderdaad niets te verbergen hebt. Chapeau!

Klein mysterie 227 – ‘t Tömpke

In de week waarin België actie voerde voor het behoud van het frietkot als ‘deel van de Belgische cultuur’ trof ik op de deur van friture ’t Tömpke in Melderslo deze mededeling aan:De iezegrimmen van de Voedsel en Waren Autoriteit zullen het toch niet gemunt hebben op ’t Tömpke? Verontrustend. Voor fritesliefhebbers. Maar beslist ook voor frietkotarchitectuurliefhebbers. Laat ik nu uitgerekend tot die laatste categorie behoren. Ik beschik zelfs over internationale documentatie over het onderwerp:Op basis daarvan zeg ik: friture ’t Tömpke kan de vergelijking met de beste Belgische frietkotten en Duitse Imbissbuden glansrijk doorstaan. Zoekend naar een karakterisering van ’t Tömpke kom je uit bij begrippen als eigenwijs, je moet me maar nemen zoals ik ben, onafhankelijk, ontdaan van elke opsmuk, nuchter, aan mijn lijf geen polonaise, eerlijk, ietwat shabby, improvisatievermogen. Wat voor woorden je er verder ook nog tegenaan zou gooien, het komt allemaal op hetzelfde neer: friture ’t Tömpke is een gebouw(tje) met karakter. Dat je bovendien dertig, veertig jaar terugzet in de tijd. Je zou niet vreemd opkijken als een nozem in leren jackie z’n opgevoerde Kreidler hier plotseling op de stoep parkeert en eenmaal binnen doodgemoedereerd een blikje bier bestelt. Of als Lottum de boel kort en klein komt slaan – een patatje oorlog maar dan letterlijk. Een woord als kwalitaria is hier vloeken in de kerk: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Excuseer me als ik een beetje doordraaf, maar het verdwijnen van ’t Tömpke – iets zegt me dat die naam van later datum is dan de opstallen – zou me werkelijk pijn doen. In gedachten een rondgang door Horst aan de Maas makend, kan ik me nauwelijks voorstellen dat er in enige andere kern van de gemeente nog zo’n authentiek frietkot te vinden is. Kunnen die hotemetoten die zo druk zijn met de wederopbouw van de ruïne van kasteel Ter Horst hun aandacht niet ook eens richten op ’t Tömpke? Mocht ’t Tömpke toch ooit het loodje leggen, dan heeft Melderslo in elk geval wel een waardig opvolger in huis: Dit kot dient op het moment als tijdelijke (?) vervanger van ’t Tömpke, zij het met een beperkter assortiment:

maandag 7 februari 2011

Top 5 – Reacties op Piet van Veenfilmpje

Wees eens eerlijk: moest u er stiekem niet om gniffelen? Goed, u bent dan wel van de linkse kerk, dus van die papen moet u niets hebben, maar was dit eigenlijk niet ontzettend geinig? Humorrrr. Lachen, gieren, brullen. Monty Python, maar dan beter. Nee, natuurlijk weigert u dat toe te geven, u bijt nog liever het puntje van uw tong af. Wat zegt u? U heeft geen idee waar ik het over heb? Ja zeg, maak dat de kat maar wijs. Bijna twaalfduizend mensen hebben er intussen naar gekeken, het is de talk of the town en u zou er niet van op de hoogte zijn? Ammehoela. Natúúúrlijk weet u wel dat ik het over het Piet van Veenfilmpje van Ger Driessen op YouTube heb, ontken het nu maar niet. En weet u wat het mooie is? Dit is nog maar het begin! Heus waar. Wat dacht u van dat filmpje over z’n nieuwe auto? Ook al zo’n dijenkletser. Staat bol van de spitsvondige humor. En dan zit De Naakte Waarheid er ook nog aan te komen. De opnamen zijn afgelopen woensdag gemaakt, heeft ie zelf getwitterd. Alleen die titel al maakt nieuwsgierig. Wat u zich daarbij voor moet stellen? Nee, geen pikanterieën in de Veld-Oostenrijkse bergen. Dacht u nu werkelijk dat Ger zich tot zo’n niveau zou verlagen? Daar doet u ‘m toch echt tekort mee. Ik voorspel u: dit wordt zíjn campagne. Hij voelt zich als een vis in het water, die Grand Old Man-rol is ‘m op z’n lijf geschreven. Wat zegt u? ‘De campagne amper begonnen en hij moet nu al z’n toevlucht zoeken tot dit soort praktijken’, zei u dat nu werkelijk? Hoe komt u daar nou bij? De linkse druiven zijn wel heel erg zuur. Jaloers zeker dat u zelf geen kandidaten van dit kaliber in uw gelederen heeft? Wat nou ‘Een verkapte Hollywoodsollicitatie van een tweederangs schooltoneelacteur’? Goh, wat bent u lollig zeg! Maar weet u? Velen zijn u al voorgegaan.

Mijn top 5 van You Tubereacties op het Piet van Veenfilmpje van Ger Driessen: 5. ‘Toch wel mooi dat sommige mensen zichzelf diskwalificeren voor het politieke vak.’ (plukenplok)4. ‘Dit is best verdrietig.’ (Hillebrand80)3. ‘Narcisme. persoon die als het ware verliefd is op zichzelf. De belangrijkste kenmerken zijn: zelfingenomenheid, sterk overtuigd zijn van eigen kwaliteiten en grootheidsgevoelens met betrekking tot zichzelf. synoniem: narcissisme.’ (alaspeanutbutter)2. ‘Het zet in ieder geval aan tot denken. Waarover is me trouwens nog niet helemaal duidelijk.’ (koningspenk)1. ‘Zelfs de dobber zit verkeerd om kuiken! rood moet naar boven!’ (onfire01)

Klein mysterie 226 – Exitpestcontrol

Wat u zich waarschijnlijk niet realiseert, is dat je van het maken van zo’n weblog ook nog eens iets opsteekt. Horst-sweet-Horst als een soort van éducation permanente. Zo zou ik zonder dit weblog waarschijnlijk voor eeuwig onwetend zijn gebleven van de afkorting HACCP en al helemaal van de betekenis ervan. Nu ik wel weet wat voor prachtigs er allemaal achter schuilgaat, staat m’n leven heus niet ineens compleet op z’n kop. Toch kan de wetenschap dat HACCP Hazard Analysis and Critical Control Points betekent altijd ergens goed voor zijn. Afwachten waarvoor natuurlijk, maar iets zegt me dat die afkorting beslist geen overbodige ballast is in mijn afkortingenbagage.
Intussen vraagt u zich wellicht af waar mijn belangstelling voor HACCP zo plotseling vandaan komt. Welnu, dat is allemaal te danken aan deze advertentie, afgelopen week gepubliceerd in ons veelgelezen prachtblad Hallo Horst aan de Maas:Voordat Horst-sweet-Horst bestond, zou ik beslist geen acht hebben geslagen op dergelijke cryptische advertenties. Nu evenwel in potentie in alles een stukje huist, ben ik er juist op gespitst. In de categorie ik-heb-werkelijk-geen-flauw-benul-waarvoor-hier-reclame-wordt-gemaakt-advertenties gooit bovenstaande advertentie bijzonder hoge ogen. Zou het een cursus betreffen die pesten tegen moet gaan (ook in de horeca i.v.m. HACCP)? Een detector die afgaat du moment er ergens gepest wordt (ook in de horeca i.v.m. HACCP)? Een apparaat dat de pest van een druipneus tegengaat (ook in de horeca i.v.m. HACCP)?
Zoals zo vaak biedt het internet uitkomst. Google ‘HACCP’ en in een handomdraai kom je meer te weten over Hazard Analysis and Critical Control Points dan je lief is. Tik www.exitpestcontrol.nl in en in één oogopslag is duidelijk dat het om overlast van ongedierte, vogels en mollen gaat. Niets spectaculairs. Niets ook om een stukje over te schrijven. Ware het niet dat in dat websiteadres (en het daarvan afgeleide e-mailadres) een vreemde tegenstrijdigheid besloten ligt. Want ik ben hopelijk niet helemaal van lotje getikt als ik beweer dat het toch die pest is, die naar de exit moet en niet de pestcontrole? Ik kan zo enkele namen verzinnen die de lading in mijn ogen beter dekken: www.exitpest.nl, www.pestcontrol.nl, www.ntranzpestcontrol.nl (wie zei daar dat ik niet hip ben?) of www.entrancepestcontrol.nl (wie zei daar dat ik niet degelijk ben?). Toch ben ik de bedenker van www.exitpestcontrol.nl dankbaar. Zonder zijn of haar vondst had dit stukje namelijk nooit het leven gezien en was het maar de vraag geweest of ik de betekenis van HACCP goed tot me had laten doordringen.

Actualisatie – TerugBlik

Wonder boven wonder hebben de vorige week zondag in de Schoolstraat doorstane ontberingen ook nog tot iets moois geleid. Zoals ik al schreef klaarde m’n gemoed danig op van de fraaie tekst die ik aantrof in de etalage van tweedehands boekenwinkel TerugBlik. M’n enthousiasme daarover uitte ik niet alleen op deze plaats maar tevens in een e-mail aan de winkeleigenaar. Die bedankte mij op zijn beurt voor het compliment. Verder deelde hij mee dat hij zelf regelmatig korte verhaaltjes schrijft en dat hij, nadat hij mijn blog ‘eens had bekeken’, tot het besluit was gekomen er zelf ook een te maken. Hij liet er bepaald geen gras over groeien: al diezelfde dag (1 februari) was www.zeverzak.blogspot.com in de lucht. Intussen staan er vijf stukjes op, over uiteenlopende onderwerpen als oma’s snoeptrommel, de verpakkingsterreur, liefde voor auto’s en kauwgumresten op trottoirs (‘stoepplakkers’). Bijzonder lezenswaardig!En zo maakt Horst-sweet-Horst school. Al is het uiteraard ook weer niet de bedoeling dat ZeverZak Horst-sweet-Horst overvleugelt. Wel goed, maar niet gek.

maandag 31 januari 2011

Intermezzo – TerugBlik (1)

Zondagmorgen. Negen uur. IJzige wind. Zwaarbewolkt. Vijf graden vorst. Zul je altijd zien: heb ik eindelijk besloten om, in navolging van Frans van Schoonderwalt, de Schoolstraat aan een nadere analyse te onderwerpen, krijg je dit. Maar een man een man, een woord een woord. Fototoestel mee, handschoenen aan, pen en papier in de binnenzak van de jas en stappen maar. Ik moet en ik zal die Schoolstraat klein krijgen. Huisnummer 59, Acu-Balance. Even noteren wat er precies op dat bord aan het begin van de oprit staat. Pen en papier, zaten die niet in m’n broekzak? Nee dus. In de vrij lege jaszak linksonder dan? Ook niet. Wacht, eerst even die druppel wegpoetsen die zo irritant aan m’n neus bungelt. Natuurlijk, pen en papier had ik in de binnenzak van m’n jas gestopt. De meest onpraktische plaats die je maar kunt bedenken, te meer omdat die binnenzak een klittenbandsluiting heeft die zich alleen met grof geweld laat openen. Pen doet het niet. Wel godverdegodver. Foto maken dan maar. Verder. Weer een neusdruppel. Bij nummer 51 doet de pen het nog steeds niet. Wat een lelijkheid trouwens. Neusdruppel. Zou de Schoolstraat de lelijkste straat van Horst zijn? Foto maken van straatnaambordje. Batterij leeg. Neusdruppel. Wonder boven wonder heb ik gedacht aan reservebatterijen. Handschoenen uit. Neusdruppel. Nieuwe batterijen. Maïskolven boven de voordeur op nummer 35. Foto van maken? Durf ik niet. Bang om te worden betrapt. Noteren dan maar. Pen doet het nog altijd niet. Neusdruppel. Wat een lelijke voortuintjes hier zeg. En dan al die rolluiken. En geparkeerde auto’s. Neusdruppel. Waarom ben ik in vredesnaam juist vandaag aan deze exercitie begonnen? Schone zakdoek. Niet opgeven, gewoon doorgaan. Einde van de straat komt in zicht. Neusdruppel. Je zult hier maar wonen, in deze afzichtelijke straat. Verkeersdrempel. Bladkorf. Rolluik. Neusdruppel. Vreemd dat je zo’n hekel kunt krijgen aan een straat. Lelijk voortuintje. Nog een lelijk voortuintje. Neusdruppel. Het lelijkste voortuintje van allemaal. Rolluik. Totaal deprimerend casino. Neusdruppel. Einde Schoolstraat. Hè, hè, dat hebben we gehad. Oversteken. Veemarkt. Tweedehands boekenwinkel TerugBlik. Neusdruppel. En dan ineens hangt daar in de etalage dit (klik op de afbeelding voor een vergroting):Literatuur met een grote L of niet, deze, door De Peel in brand van Rowwen Hèze geïnspireerde tekst deed me op slag alle ellende en ergernissen van de voorgaande drie kwartier vergeten.
Nooit geweten trouwens dat Peyton Place op zaterdag werd uitgezonden.

Intermezzo – De Schoolstraat revisited

The times they are a-changin’ – zelfs in de Schoolstraat. In een serie over Schoolstraten in Nederland portretteerde Frans van Schoonderwalt in De Volkskrant van 13 januari 2001 de Horster Schoolstraat (klik op de afbeelding voor een vergroting):De afgelopen tien jaar heeft in die Schoolstraat geen oorlog gewoed, heeft er geen aardbeving plaatsgevonden en is ze ook van ander natuurgeweld verschoond gebleven. En toch, toch is de Schoolstraat van januari 2011 een heel andere Schoolstraat dan de Schoolstraat van januari 2001. Geruisloos verdwenen in de afgelopen tien jaar tuin-, dier- en steencentrum Severens op nummer 49, het stenen paartje onder een doorzichtige paraplu in de tuin van nummer 53, het stenen paartje onder een stenen paraplu in de voortuin van nummer 30, het uit de grond groeiende stuk verroest ijzer op nummer 43 (toen en nu bewoond door Thijs Houwen), de in het gelid staande rijen kerstbomen tegenover het tuincentrum, het weiland ter hoogte van nummer 53.De Triangel op nummer 5 en het Tapijthuis op nummer 7 maakten plaats voor respectievelijk Straten Assurantiën BV en Galerie Judy Straten (‘Indien gesloten: svp pakketten voor Schoolstraat 7 afleveren bij Schoolstraat 5’). Nummer 11 vroeg in 2001 de gasten van rockcafé Babouche om hun fietsen zoveel mogelijk aan de overkant te zetten, ‘dit in verband met de beschadiging van de muur’. Vandaag de dag verzoekt nummer 11 deemoedig: ‘Gelieve geen fietsen te plaatsen a.u.b.’ De bewoner van nummer 3 omschreef Van Schoonderwalt in 2001 als ‘de trouwste man van Horst’. Voor zijn raam hingen drie glas-in-loodpaneeltjes. ‘Het eerste is voor 40 jaar lid van RKSV Wittenhorst, het tweede voor lid van verdienste van de Kon. Harmonie Horst. Het derde kan ik niet thuisbrengen: Hiltho 1970.’ Nu zijn de glas-in-loodpaneeltjes weg, de rolluiken nagenoeg altijd dicht en is Jan van Heijster – want hij was die ‘trouwste man van Horst’ – ook alweer bijna tien jaar dood (maar niet vergeten, alleen al omdat hij nog altijd ongeëvenaard is in het met smaak naar binnen werken van een mok koffie met sloten melk én een paar flinke klodders slagroom).
’t Schippertje op nummer 6 is er nog. Tien jaar terug waren de kindervestjes in de aanbieding, vandaag gaan de borduurpakketten met vijftig procent korting de deur uit. Gokpaleis Las Vegas op nummer 2 mag tegenwoordig dan wel Flamingo Casino heten, het oogt nog even doods als tien jaar geleden. Op nummer 1 prees café-restaurant Soestdijk zich destijds aan met verse mosselen en Ware Witte van het vat. De Ware Witte is gebleven; in plaats van verse mosselen zijn er nu Palm en Das. Ook Soestdijk heeft een andere naam gekregen: Carpe Diem, ‘food & bar’. Wel waarschuwt een raambiljet de ‘Geachte Gast’: ‘We hebben besloten per 1 januari 2011 Carpe Diem uitsluitend te openen op reservering.’De Westsingel bestond in 2001 alleen nog maar op de tekentafel. Nu doorklieft hij de Schoolstraat precies op de plaats waar de bebouwde kom ophoudt. Van Schoonderwalt noteerde dat de straat vanaf hier ‘de natuur opzoekt’. De bebouwing wordt inderdaad iets minder dicht. Rijtjeshuizen maken plaats voor boerderettes en nep-landhuizen. Een enkel perceel is nog onbebouwd. Maar natuur? Daarvoor kun je anno 2011 echt niet meer in de Schoolstraat terecht. Voor champignonkwekerijen evenmin (terwijl Van Schoonderwalt nog stuitte op ‘de ene kwekerij na de andere’). Maar dan weer wel voor acupunctuur, homeopathie en APS-pijntherapie op nummer 59 en visagie in BeautySalon Sybilla op nummer 50. Eveneens nieuw – of althans toentertijd niet opgemerkt door Van Schoonderwalt – zijn de twee maïskolven boven de voordeur van nummer 35. Vruchtbaarheidssymbolen?Bladkorven dan (nu drie). Waren die er in 2001 al? En verkeersplateaus (nu eveneens drie)? Van Schoonderwalt rept er in elk geval met geen woord over. In tegenstelling tot de gaskastjes. De exemplaren in de tuinen van de nummers 51 en 53 zijn nog steeds alive and kicking. Gebleven in de tuin van nummer 53 zijn ook de kruik waaruit water in een vijver vloeit en de twee stenen ganzen. De ganzen hebben in de voorbije tien jaar zelfs een rood strikje om hun nek gekregen – het lijkt ten minste onwaarschijnlijk dat juist die rode strikjes de scherpe observator Van Schoonderwalt zouden zijn ontgaan.Ten slotte het hek van de Weisterbeekschool – de school op nummer 8 waaraan de straat haar naam ontleent. Aan dat hek klampten zich destijds drie uitgezaagde figuren vast: een meisje in tuinbroek en twee voetballende jongens. Geweken is de speelse onschuld van toen, gekomen de kilte van een verboden toegangbordje.Verboden toegang? Tot een school? Is het al te cynisch om te concluderen dat in dit ene bordje het verschil tussen januari 2001 en januari 2011 besloten ligt? The times they are a-changin’. Inderdaad.

zondag 23 januari 2011

Intermezzo – In eigener Sache (3)

Ik kan het elke blogger die om wat voor reden dan ook met een motivatieprobleem(pje) kampt, aanraden: schrijf erover en je zult zien dat de hartverwarmende reacties je vervolgens weer over de streep trekken. Dat overkwam althans mij. Negen (openbare) reacties maar liefst leverde m’n stukje van vorige week op (een aantal dat eerder alleen werd gehaald bij een bijdrage over het Groene Woud). Allemaal even aardig, meelevend en stimulerend. Ik kan ze alleen maar uit de grond van m’n hart danken, die zes vrouwen en drie mannen. Ja, inderdaad: zes vrouwen, drie mannen. Stond ik wel van te kijken, van die scheve verhouding. Klein Mysterie. Een afspiegeling van het lezersbestand van Horst-sweet-Horst? Kan ik me ondanks het ontbreken van harde cijfers nauwelijks voorstellen. Uit schriftelijke en mondelinge reacties dacht ik altijd op te kunnen maken dat mannelijke en vrouwelijke lezers elkaar ongeveer in evenwicht hielden.Is empathie tonen dan wellicht iets feminiens? Iets dat bij vrouwen beter is ontwikkeld dan bij mannen? Als ervaringsdeskundige in de afgelopen weken kan ik die vraag alleen maar met ‘nee’ beantwoorden: im groβen Ganzen gaat mannen het betonen van medeleven evengoed af als vrouwen. Hebben mannen er dan misschien meer moeite mee dit in het openbaar te doen? Laten we het daar maar op houden. Want als ik zou zeggen dat het ook nog mogelijk is dat die vrouwen heimelijk iets van me willen, zou ik ze alleen maar tegen me in het harnas jagen – wel het allerlaatste dat ik wens.Gaat Horst-sweet-Horst nu op de oude voet verder? Dat is teveel gezegd. ‘Voorlopig op therapeutische basis’, lijkt me een betere omschrijving. Wat dat precies inhoudt? Zelf ook geen idee, we zien wel. Ter afsluiting nog iets dat ik vorige week vergat te vermelden en dat in al z’n triestheid eigenlijk ook wel weer lachwekkend is. Eén dag (24 uur) na de crematie van onze ‘dierbare’ viel deze brief in de brievenbus (klik op de afbeelding om haar te vergroten):De een z’n dood is de ander z’n brood – maar dan letterlijk. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb, mocht een van úw dierbaren komen te overlijden.