maandag 5 september 2011

Top 5 – Geschenken die me mogelijk alsnog kunnen doen verleiden me in te schrijven voor glasvezel

Niets zo veranderlijk als een mens. Een dooddoener eerste klas, ik weet het. Toch kan ik met de beste wil van de wereld geen toepasselijkere beginzin voor dit stukje bedenken. Wat is er aan de hand? Vorige week beweerde ik nog met grote stelligheid dat glasvezel niet aan mij was besteed.
Intussen ben ik aan het twijfelen geraakt. Daarvoor zijn twee aanleidingen:
1. de advertorial afgelopen week in Hallo Horst aan de Maas. Acht Horster hotshots sommen daarin de vele zegeningen van glasvezel op. Infrastructuroloog Leon Litjens: ‘Vroeger bestond een infrastructuur uit een weg en riolering, tegenwoordig is de snelheid van het internet van groot belang. Het is echt een infrastructuur voor de toekomst.’ Gemeenschapsdenker Jan Nabben: ‘Zo worden we met z’n allen in 1 klap aangesloten op de toekomst! Met glasvezel maken we onze gemeente aantrekkelijk voor bedrijven, iets waar we allemaal van profiteren.’ Neoliberaal marktdenker Arie Stas: ‘Ik denk dat het vooral fijn is dat we als consument meer te kiezen krijgen. We krijgen meer aanbieders van internet, tv en telefonie, want het is een openbaar netwerk. Dat is goed voor ons als consument.’
2. Het een van de voorbije dagen ongetwijfeld ook op uw deurmat neergeplofte zakje Pickwick English Tea Blend, met het daaraan gekoppelde vooruitzicht van ‘een heerlijke high tea 2 personen’ als ik me aanmeld voor glasvezel bij OnsBrabantNet.
Acht autoriteiten en een theezakje die me moeten overhalen tot de aanschaf van glasvezel. Eerlijk is eerlijk: het was vooral dat theezakje dat de twijfel deed toeslaan. Noem het naïef, maar pas na dat zakje drong het besef tot me door dat ik een bepaalde marktwaarde vertegenwoordig. Zonder dat ik er iets voor heb hoeven te doen, blijken bedrijven bereid voor mij hun beurs te trekken. Ik ben commercieel interessant!
Maar het is nog veel mooier: het feit dat verschillende bedrijven dingen naar mijn gunsten, betekent tegelijkertijd dat ik in een machtspositie zit: ik kan eisen stellen. Ik ben te koop! Natuurlijk niet voor zo’n lullig theezakje, maar wie weet wat er gebeurt als ik iets echt lekkers krijg voorgehouden. Daarom, dames en heren glasvezelaars, hierbij mijn top 5 van geschenken die me ondanks al m’n principes en eerder geuite bezwaren mogelijk alsnog kunnen doen verleiden me in te schrijven voor glasvezel:

5.
Twee aardbeienseizoenen lang gratis Lambada’s van Het Aardbeienland naar behoefte.

4.
Vijf jaar lang gratis de meest kitscherige beeldjes uit de collectie van Action naar behoefte.

3.
Twee jaar lang gratis gedroogde blauwe bessen van Douven Blauwe Bessen naar behoefte.

2.
Twee jaar lang eenmaal per week een gratis kersenkruimelvlaai van bakkerij Gerards-Steeghs.

1.
Vijf jaar lang gratis Tegels konijn van slagerij Joosten naar behoefte.

Laat maar komen al dat moois, dan maak ik aan het eind van de week wel de balans op.

Actualisatie – Olifantspaden (7)

Eerst maar even wat feitelijke mededelingen over de Olifantenpaadjesavond op 22 september, hebben we dat alvast gehad. De avond wordt ingeluid met een Horster olifantenpaadjeswandeling onder deskundige leiding (ahum). Aanvang: 18.30 uur. Vertrekpunt: café Cambrinus, Venrayseweg 94 te Horst. Duur: ongeveer een uur. Daarna om 20.00 uur vervolg van het programma in Cambrinus met een presentatie door Jan-Dirk van der Burg, samensteller van een recent verschenen fotoboek over olifantenpaadjes. Zijn presentatie wordt voorafgegaan en gevolgd door gesproken columns van enkele Horstenaren. De definitieve line-up volgt nog. Deelname aan de wandeling en toegang tot de presentatie zijn gratis en aanmelding vooraf is niet nodig.
Dan terug naar het onderwerp zelf. Onlangs ontdekte ik in Melderslo een olifantenpaadje nabij de Sint-Odakerk.
Wat wil dat zeggen, een olifantenpaadje bij een kerk? Dat de belangstelling voor de mis het aantal zitplaatsen regelmatig overstijgt waardoor kerkgangers in hun concurrentiestrijd om een zitplaats op weg naar het godshuis afkortingen gaan creëren? Of dat de aandrang van de gelovigen tot een grote dan wel kleine boodschap na wéér zo’n ellenlange dienst (en bij gebrek aan een kerktoilet) zo groot is dat ze de kortste weg naar huis kiezen?
Waar ik vooralsnog evenmin een vinger op heb kunnen leggen, zijn de uitslijtingen in het gras onder de bomenrij ten oosten van het olifantenpad. In eerste instantie vermoedde ik dat ze waren ontstaan door neervallende regendruppels. Maar dan zou je uitslijtingen in de vorm van een cirkel verwachten, terwijl dit steeds op z’n hoogst halve cirkels zijn. Bovendien bevinden ze zich steeds bij de ene boom aan de noordzijde en dan bij de volgende aan de zuidzijde.
Zou er sneeuw liggen, dan zou je kunnen denken aan een slalomparcours voor langlaufers. Maar er ligt geen sneeuw. Een slalomparcours voor nordic walkers? Was die rage niet allang weer voorbij? Maar dan nog vraag je je af waarom de uitslijtingen niet aan weerszijden van de bomen zitten.
Wie zei daar ook alweer dat Melderslo ‘het non-descripte gehucht bij Horst aan de Maas’ is?

Klein mysterie 275 – Hennevot

Met z’n reactie op Containercrisis heeft Peter een lade in m’n geheugen weten open te trekken die jarenlang muurvast op slot zat. Peter schreef: ‘Bij ons op de Sint Jozefschool riepen we altijd “ruzie, hou um blauw”. Doet me trouwens denken aan het groepje jongens dat altijd gearmd over de speelplaats lopend “wie deut der mei soldutje” zong. Of “wie deut der mei pliesie en boef”.’
Hieruit blijkt dat er zelfs tussen lagere scholen die hemelsbreed misschien twee kilometer van elkaar verwijderd liggen, levensgrote verschillen in speelplaatscultuur kunnen bestaan. Ik ben wel jaloers op dat ‘ruzie, hou um blauw’. Klinkt toch net iets poëtischer en geciviliseerder dan ons Weisterbeekse hysterische gebrul (‘Ru-zie! Ru-zie! Ru-zie!’).
Anders ligt het met ‘wie deut der mei soldutje’ en ‘wie deut der mei pliesie en boef’. Nogal armzalig vergeleken met wat wij, gearmd over de speelplaats lopende Weisterbeekse jongens zongen (en wat dus dankzij Peter uit die stoffige geheugenlade opdook): ‘Wie deut der mei henne-vot-vot-vot?’ Met een lekker lang aangehouden eerste lettergreep van ‘henne’, gevolgd door een als mitrailleurvuur klinkend ‘vot-vot-vot’. Wat hennevot precies behelsde, staat me niet meer helder voor de geest, maar ik neem aan dat het een tikspelletje was. Wellicht kunnen generatiegenoten opheldering verschaffen?
De herontdekking van hennevot roept allerlei vragen op. Waar komt die curieuze benaming van het spel bijvoorbeeld vandaan? Is ze eeuwenoud of verzonnen door een (bijna) leeftijdsgenoot van mij? Is hennevot iets exclusiefs Weisterbeeks? Of is het misschien overgenomen uit het Duitse grensgebied waar het Henne-Arsch (‘Wer spielt mit Henne-Arsch-Arsch-Arsch?’) heet? Heeft hetzelfde spel elders andere benamingen? Hoe lang is hennevot gespeeld op de Weisterbeek? Alleen door mijn generatie of ook door generaties voor en na mij? Wat me in elk geval onwaarschijnlijk lijkt, is dat hennevot er tot op de dag van vandaag heeft weten voort te bestaan en al helemaal niet onder dezelfde benaming.
Voor de zekerheid zal ik het een dezer dagen toch eens aan m’n Weisterbeekiaanse nichtje (groep 6) en neefje (groep 5) vragen. En als ik dan toch met hen aan de praat ben, zal ik bovendien eens informeren of jongens dan wel meisjes überhaupt nog gearmd over de speelplaats lopen om al zingend anderen op te roepen mee te doen met een spelletje. En als ze dan nog altijd niet verveeld hun heil hebben gezocht bij hun Nintendo, zal ik hen ook eens confronteren met de vraag of er nog Horster kinderen zijn die dialect met elkaar spreken. Waarmee we dankzij hennevot zijn aanbeland bij een van de grote raadselen van de moderne tijd: waarom spreken Horster kinderen waartegen thuis uitsluitend in het dialect wordt gepraat doorgaans onderling Nederlands? Maar dat is iets voor een andere keer.

Klein mysterie 274 – Vogelkooi

Zoals Jan Blokker zich ooit afvroeg of hij wel links genoeg was, zo stel ik mezelf regelmatig de vraag of ik nog wel scherp genoeg ben. Neem nu deze vogelkooi.
Hoe lang zou die hier al aan die boom tussen Kasteellaan en zwemvijver van de Kasteelse Bossen hangen? Weken, maanden, jaren? Misschien ben ik er wel tientallen keren aan voorbijgegaan. Nooit ook maar iets gezien. Een situatie die wellicht nog jaren had kunnen voortduren, als iemand me er afgelopen week niet op gewezen had. Hoewel ik allerlei verzachtende omstandigheden aan zou kunnen voeren (ik kan niet altijd overal alles zien, het ding vormt zo’n eenheid met z’n omgeving dat je het nauwelijks opmerkt, in m’n olifantenpaadjesopsporingsdrang heb ik te veel naar beneden gekeken etc.), voelt dat toch als een nederlaag: ben ik nog wel scherp genoeg?
Het zou me ook niets verbazen als die kooi daar juist is opgehangen met de bedoeling mij te testen: hoe lang duurt het voordat hij in de gaten heeft dat daar een kooi hangt? Lijkt me zelfs een heel plausibele verklaring, want welke malloot klautert anders – al dan niet met medeneming van een keukentrap – in die boom om er een kooi in op te hangen? Ga maar na: mensen die hun pietje moe zijn, klimmen niet met kooi en al in een boom om pietje de vrijheid te geven en hebben bovendien geen aanleiding de kooi daarna op te hangen.
Dagrecreanten die zo gehecht zijn aan het gekwinkeleer van hun kanarie dat ze ’m maar mee hebben genomen? Gelooft u zelf toch niet. Bovendien: waarom zouden ze ’m aan het eind van de dag dan niet meer mee naar huis hebben genomen? En voor een door vogelvangers opgehangen lokkooi hangt ze weer te veel in het zicht. Is de kooi dan misschien een kunstinstallatie (titel: Gevlogen vogel)? Valt niet geheel uit te sluiten, maar waarom is er dan geen ruchtbaarheid aan gegeven?
Wacht! Wacht! Er valt me ineens iets in. Ja, hoor, dat moet het zijn: de kooi is bedoeld om de inzendingen van de ideeënwedstrijd over de toekomst van de nabijgelegen kasteelruïne in te deponeren. Ze hangt op een zo moeilijk bereikbare plaats om ervan verzekerd te zijn dat de inzenders de wedstrijd serieus nemen én om te voorkomen dat ideeën weggekaapt worden. Heel zeker weten, kan niet mis. Hoef ik me gelukkig ook geen zorgen meer te maken over m’n scherpte (over m’n linksheid maakte ik me sowieso al geen zorgen).

maandag 29 augustus 2011

Actualisatie – Olifantspaden (6)

Om nu alvast vet en met HOOFDLETTERS in uw agenda te noteren: 22 september Horst-sweet-Horst Olifantenpaadjesavond in café Cambrinus, Venrayseweg 94 te Horst!
Een paar maanden geleden refereerde ik in enkele stukjes aan het fotoboek dat Jan-Dirk van der Burg in mei publiceerde over olifantenpaadjes.
Toen ik daarna op de olifantenpaadjeswebsite van Jan-Dirk ontdekte dat hij ook lezingen (inclusief film) verzorgde over dit zo boeiende fenomeen, wierp ik eens een balletje bij hem op. Hij reageerde enthousiast en bleek bereid in ruil voor een reiskostenvergoeding naar Horst af te reizen. Ondanks de tegenvallende respons op mijn oproep om uw belangstelling voor een olifantenpaadjesavond aan mij kenbaar te maken, vond ik dat ik deze uitgelezen kans niet mocht laten liggen en besloot ik het er maar op te wagen. En al helemaal nadat ik in Jan Duijf, de uitbater van Cambrinus, een enthousiaste, welwillende en meedenkende bondgenoot had gevonden. Je maakt mij trouwens ook niet wijs dat er niet minimaal 25 mensen te vinden zijn die zo’n avond bij willen wonen.
Nadere details over het programma volgen nog, maar ga er maar vanuit dat de presentatie van Jan-Dirk vooraf wordt gegaan door een fietstocht (bij goed weer) dan wel wandeltocht (bij slecht weer) langs en over een aantal Horster olifantenpaadjes. Verder ben ik in een vergevorderd stadium van onderhandeling met enkele gastsprekers over de voordracht van een column over olifantenpaadjes. Zegt, mailt, blogt, twittert, skypet, chat, pingt en facebookt het voort!
Intussen begin ik me steeds meer dingen af te vragen over olifantenpaadjes. Kan bijvoorbeeld mijn vermoeden dat olifantenpaadjes veeleer een stads
dan een dorps verschijnsel zijn met feiten worden gestaafd? Hoe groot is het percentage straten en wegen dat z’n bestaan als olifantenpaadje is begonnen? Of is het misschien zo dat elk onverhard pad in wezen een olifantenpad is? Klopt mijn verklaring voor de kromming in veel olifantenpaadjes of heeft Peter van Straten gelijk? Waarom zijn die paadjes juist naar olifanten genoemd? Is, zoals Jan Duijf veronderstelt, het Horster woord voor olifantenpaadje inderdaad ‘knienspedje’?
Mocht er op 22 september aan het einde van de avond nog tijd over zijn (iets waar ik niet van uit ga), dan hoeven er in elk geval geen pijnlijke stiltes te vallen.

Klein mysterie 273 – Glasvezel (1)

Kijkt u ook zo reikhalzend uit naar 11 september? Nee, niet vanwege de herdenking van de aanslagen in New York. Goed dat het wordt herdacht, maar niks om je op te spitsen. Ook niet vanwege de op die dag te verspelen wedstrijd VVV-PSV. Lijkt me namelijk niets om je over te verkneukelen, ik kan nu al uittekenen hoe het zal gaan: een machteloos VVV en een zoals altijd abominabel PSV dat in de tweede helft via een paar laffe countertjes de punten veiligstelt. Nee, de werkelijke reden dat ik zo verlangend uitzie naar 11 september is dat Horst aan de Maas vanaf die dag hopelijk zal zijn verlost van de glasvezelreclameterreur waar de gemeente nu al maanden door wordt geteisterd.
Ik leef in het volle besef dat wij Horstenaren ons niet altijd allemaal even netjes gedragen, dat we dagelijks zonden begaan, dat we dingen doen die het daglicht niet kunnen velen. Daarvoor behoren we ons te schamen en zou een corrigerende tik wellicht op z’n plaats zijn. Maar worden we met de met bakken tegelijk over ons uitgestorte glasvezelellende niet buitensporig zwaar bestraft voor ons wangedrag?
Sinds begin mei heb ik zeven, acht aan mij gerichte brieven ontvangen waarin de loftrompet over glasvezel wordt gestoken. Wekelijks staan de lokale nieuwsbladen vol met vaak paginagrote advertenties die je de hemel op aarde beloven als je overstapt op glasvezel. In Horst-centrum zijn een glasvezelwinkel
en een Glasvezel Infocentrum geopend.
In alle kernen zijn en worden glasvezelinformatieavonden gehouden. Dit alles wordt uit de kast gehaald in de hoop dat op 11 september dertig procent van de Horster huishoudens ‘ja’ heeft gezegd tegen glasvezel. Want alleen dan zal het walhalla zich openen. Of zoals wethouder Freek Selen in De Trompetter van 18 mei zei: ‘Met glasvezel zijn we in één keer aangesloten op de toekomst.’
Hoewel ik me over van alles en nog wat druk kan maken, zal het me volkomen worst wezen of Horst aan de Maas glasvezel krijgt. Elke lust om me in de materie te verdiepen, is me vergaan door het reclamebombardement van de verschillende aanbieders. Daar bovenop komt nog de ondoorzichtigheid, onbetrouwbaarheid en tegenstrijdigheid van de verstrekte informatie. Wat in elk geval niet ondoorzichtig is, is dat in deze branche veel geld te verdienen valt. Anders kan ik althans al die inspanningen om Horst aan de Maas aan de glasvezel te krijgen niet verklaren.
Ik zal me dus niet inschrijven voor glasvezel op een van de inschrijvingsdagen. Toch wil ik elke andere Horstenaar hierbij oproepen zich vóór 11 september wel bij het inschrijvingsloket te vervoegen. In een van de laatste brieven die ik ontving las ik namelijk dat het percentage van dertig procent van de Horstenaren dat ‘ja’ zegt tegen glasvezel, wel ‘in zicht, maar nog niet bereikt’ is.
De goede verstaander weet dan dat nog geen twintig procent ‘ja’ heeft gezegd. De goede verstaander weet ook dat de diverse aanbieders zich, na alle financiële inspanningen die ze zich de afgelopen maanden hebben getroost, niet zomaar zullen neerleggen bij een nederlaag.
Dus ik voorspel: mocht de dertig procent op 11 september niet zijn gehaald, dan wordt de inschrijvingstermijn gewoon met een maand of twee verlengd en wordt de reclamecampagne nog verder verhevigd. Wilt u dat? Nee? Dan weet u wat u te doen staat.

Boodschappenbriefje – Fonduevlees halen bij Lam (5)

Zo interpreteerde Gé Peeters dit boodschappenbriefje:
In het huishouden van ons gezin ben ik degene die meestal de boodschappen doet. Een briefje heb ik eigenlijk niet nodig: ik weet precies wat we wekelijks nodig hebben en kan dat zelfs met de ogen dicht uit de schappen halen. Het woordje ‘eigenlijk’ in de vorige zin verraadt dat ik niet altijd zonder briefje op pad ga. Als ik dingen nodig heb die ik normaal niet hoef te halen, dan noteer ik die op een briefje. Naast de ‘gewone’ dingen, die ik immers toch niet vergeet, is dit mijn hulpmiddel. Om een voorbeeld te geven: wij hebben nooit jam in huis. Maar als het plots zomer wordt, zijn er gezinsleden die een beschuitje met bosvruchtenjam niet te versmaden vinden. Dus op het lijstje: bosvruchtenjam.

Deze oeverloze inleiding is mijn verklaring voor dit briefje. Een doorgewinterde boodschapper heeft op dit briefje alleen die boodschappen opgeschreven die hij normaal niet nodig heeft.
Fonduevlees halen bij Lam: de kern zit ’m hier in ‘bij Lam’. De boodschapper heeft wel vaker fonduevlees nodig. Yves en Chantal komen wel vaker, en ook tijdens Pasen, Hemelvaart en Pinksteren wordt er gefonduud. Maar de vorige keer viel het vlees van de Plus zo tegen, dat we het nu maar eens bij Lambert moeten proberen. Het is wel wat duurder, maar dan heb je ook wat. Is een Vakslager, hoor.
Suiker. Als ik twee pakken suiker per jaar nodig heb, dan is het heel wat. Ook bij mij moet dat op het lijstje, het is geen routineboodschap.
Tulpen: de uitleg van jou is uitstekend. Zo zou het mij ook vergaan. Ook ik zou met de verkeerde bloemen thuis komen. De rapen gaar? Drie dagen logeerkamer! Dat probleem is te omzeilen met tal van smoezen:
- De tulpen waren op.
- De bloemist adviseerde mij wat anders.
- Ze hadden alleen gele tulpen, daar houd jij niet van.
- Ik dacht: laat ik je eens verrassen en niet die doodsaaie tulpen meenemen.
- Tulpen lijkt op Gulpen. Weet je nog dat jij daar toen de wegenkaart op de kop hield?
- De tulpen waren in de aanbieding, en ik ga echt geen kortingsbloemen voor jou kopen, schatje.
- Ik moest de hele tijd aan dat liedje denken. Vreselijk, jij hebt er toch ook een hekel aan?
Bier: bier heeft de briefjesschrijver wel vaker nodig. De clou zit ‘m in de onderstreping. Als ik iets onderstreep, is er iets met de te halen boodschap.
Wijn is rode wijn. Wijn met een streep is witte wijn. Koffie zijn de padjes voor de senseo. Koffie is senseokoffie met een smaakje; Vienna bijvoorbeeld. Dus deze boodschapper heeft geen ‘gewoon’ bier nodig, maar bier: kijken of de Tarwebok van Heineken er al is, en anders de Herfstbok van Grolsch.
Dat de boodschapper een man moet zijn, beaam ik. Bovenstaande streepjestheorie is te ingewikkeld voor vrouwen.

Gé Peeters

Boodschappenbriefje – Fonduevlees halen bij Lam (4)

Zo interpreteerde Ger Gubbels dit boodschappenbriefje:
Boeiende kwestie: evenals jij denk ik, dat het boodschappenlijstje is opgesteld voor iemand anders. Dat blijkt uit de toevoeging “bij Lam”. Als de schrijfster zelf op pad was gegaan, had ze wel geweten waar ze moest zijn.
Inderdaad betreft het hier een schrijfster, een vrouwelijke opdrachtgever, die ik, gezien het handschrift, schat tussen de 30 en de 40. Opvallend is, dat de hoofdletter
F een blokletter is en dat de hoofdletter L een schrijfletter is. Dat zien we ook bij de b van bij (blok-) en de b van bier (schrijfletter).
Dit zou erop kunnen duiden, dat de toevoeging bier van een ander persoon afkomstig is. Ook het feit dat het woord bier onderstreept is, zou hiervoor een aanwijzing kunnen zijn evenals de plek waar het staat (met een streepje achter suiker, terwijl het logischer was geweest om er een opsomming van te maken (suiker, tulpen, bier onder elkaar). Maar omdat de andere drie letters van bier wel bij het handschrift passen, vervalt deze optie.
Het zou ook nog kunnen, dat de schrijfster het bier niet van de Plus wil, maar van Weijs (zelfde parkeerplaats) en dat ze daarom het bier op een aparte plek en op een aparte manier genoteerd heeft. Maar dan had ze er, net als bij de slager, waarschijnlijk de naam wel bijgeschreven: fonduevlees halen bij Lam, bier halen bij Peter.
De laatste mogelijkheid is, dat mevrouw het briefje klaar had en dat haar man vanuit zijn stoel in de kamer nog opmerkte, dat het bier ook op was. Enigszins geërgerd heeft ze toen bier in deze vorm en op deze plek genoteerd.
Verder lijkt me, dat de auteur van het briefje in Horst woont, waarschijnlijk in de buurt van de Plus. Mensen die verder weg wonen doen hun boodschappen voor de hele week in een keer en gaan niet alleen voor suiker (als het juist is, dat het bier later is toegevoegd) nog eens terug naar de Plus. Bovendien denk ik, dat de schrijfster slager Lam persoonlijk kent (anders heeft ze het over de slager, Joosten of Lambert) en wil de lezer het briefje begrijpen, dan moet ook hij de voornaam van de slager kennen.
Ten slotte is het duidelijk, dat het briefje is geschreven in het voorjaar, waarschijnlijk maart of april. Dat valt niet alleen op te maken uit de tulpen, maar natuurlijk ook uit het feit dat er fonduevlees gehaald moet worden (en geen barbecuevlees).
Samengevat denk ik dat: het briefje is geschreven door een vrouw tussen de 30 en 40 jaar. Haar man moet de resterende boodschappen doen voor een fondueavondje met vrienden in maart of april.

Ger Gubbels

Boodschappenbriefje – Fonduevlees halen bij Lam (3)

Zo interpreteerde Jacqueline dit boodschappenbriefje:
Kom ik in de keuken en ja hoor, het zal ook eens niet, heeft die kloothommel het lijstje mee voor a.s weekend. Ik heb het hem nog zo gezegd, dat Sjeng en Mien dit weekend komen fonduen en dat ik alvast met een lijstje maken ben begonnen en dat hij dus dat andere moet hebben, dat wordt dus geen braadworst vanavond.

Jacqueline

Boodschappenbriefje – Fonduevlees halen bij Lam (2)

Zo interpreteerde Ingrid Koenen dit boodschappenbriefje:
Het begon met het briefje op de aanrecht de dag ervoor;
* Fonduevlees halen bij Lam.
Ik schrijf het alvast op, anders vergeet hij het morgen nog.
Och en eigenlijk nog suiker, maar goed.
De rest heb ik al allemaal in huis … hè? 4 flesjes bier? Kratje al leeg? Sjongejonge dus nog een kratje bier (onderstreept om het drinkgedrag van manlief woordeloos te bekritiseren.)
Tja als ie dan toch naar de Plus moet, dan haalt hij ook maar efkes de suiker en wat tulpen.

Ingrid Koenen

Actualisatie – Boodschappenbriefje (1)

Zo af en toe maak je van die blunders die je nog lang bij zullen blijven. Mij overkwam dit vorige week. Vanaf deze plaats riep ik lezers op mij hun eigen interpretatie van een boodschappenbriefje te sturen. Ik deed dat in de stellige overtuiging dat toch niemand zou reageren – leer mij mijn pappenheimers kennen.
Wat is nu het geval? Ik blijk mijn pappenheimers helemaal niet te kennen! Niet minder dan vier lezers namen de moeite hun eigen interpretatie te geven aan mijn boodschappenbriefje van vorige week.
Maar dat is toch prachtig, waar zit ’m dan die blunder in? Dat zal ik u even uit de doeken doen. Die vier lezersinterpretaties getuigen van originaliteit, humor, taalgevoel, inlevingsvermogen, fantasie en nog zo wat dingen. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling is. Want ik ben toch degene die hier wekelijks moet zorgen voor originaliteit, humor, taalgevoel, inlevingsvermogen, fantasie en nog zo wat dingen? Ik zie in die lezersinterpretaties niet meer en niet minder dan een poging de koning van z’n troon te stoten. Vandaar dus die blunder.
Enfin, het kwaad is nu eenmaal geschied, wie a zegt, moet ook b zeggen en wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. Dus wil ik Gé, Ger, Ingrid en Jacqueline hierbij zeer hartelijk danken voor hun bijdrage. Ik heb even zitten puzzelen op de vraag op welke manier ik hen het meest recht kan doen. Uiteindelijk heb ik besloten er vier aparte stukjes van te maken, dus ook van de interpretaties van Ingrid en Jacqueline, die oorspronkelijk als een reactie op mijn stukje van vorige week binnen kwamen.
Verder heb ik in de balk rechts op het scherm naast de (steeds verder uitdijende) categorieën ‘onopgeloste mysteries’, ‘opgeloste mysteries’, ‘mijn top 5 van’, ‘intermezzo’s’ en ‘actualisaties’ ook een rubriek ‘boodschappenbriefjes’ toegevoegd. Daarin plaats ik voortaan elke interpretatie van een boodschappenbriefje, of die nu van mij of van een lezer afkomstig is, als een apart bericht. Want nu ik toch niet meer op m’n schreden kan terugkeren, en nu blijkt tot welke verrassende resultaten m’n oproep heeft geleid, moest ik maar eens vaker m’n fantasie loslaten op boodschappenbriefjes en daarna lezers vragen hetzelfde te doen.
Maar intussen blijven interpretaties van het briefje van vorige week (of van een boodschappenbriefje dat u zelf gevonden heeft) nog steeds van harte welkom. Mail (HorstsweetHorst@gmail.com) me!