maandag 13 september 2010

Intermezzo – Boerenerfautobanden

Bij de gesloopte muur van Stroucx en de geruisloze verdwijning van de Horster telefooncellen holde Horst-sweet-Horst hopeloos achter de feiten aan. Hoogste tijd om ook eens een keer te anticiperen op de feiten. Die feiten zijn dat de Limburgse boerenerven van autobanden worden ontdaan. U kent het beeld wel: vaak honderden autobanden die het plastic waarmee ingekuild veevoer is afgedekt op z’n plaats moeten houden. Heeft wel wat. Gaat ook een wetmatigheid achter schuil: zie je autobanden achter een boerderij liggen, dan weet je dat er koeien in de buurt moeten zijn en zie je koeien dan kunnen de autobanden ook niet ver weg zijn. Koe en autoband: in een onlosmakelijke wurggreep met elkaar verbonden. Daar komt, als het aan de LLTB ligt, dus binnen afzienbare tijd een einde aan. De Limburgse Land- en Tuinbouwbond is met een opruimactie begonnen. ‘Uit milieu-overwegingen, maar ook om de aantrekkelijkheid van het boerenerf te vergroten’, heet het op de website. Sowieso, zo gaat het verder, stappen steeds meer ondernemers over op zogenaamde sleufsilo’s en zijn veel banden letterlijk tot op de draad versleten.Wat vindt Horst-sweet-Horst van de opruimactie? Ach, er doen zich grotere rampen voor in de agrarische sector. Fraai zijn ze niet, die boerenerfautobanden, wel karakteristiek. Desalniettemin mogen ze van mij weg. Maar zouden sleufsilo’s de aantrekkelijkheid van het boerenerf daadwerkelijk vergroten?Vormt de opruimactie een acute bedreiging voor alle Limburgse banden? Niet bepaald. Een uiterst magere vijf procent van de boerenerfautobanden moet vrezen voor z’n voortbestaan. De LLTB schat namelijk dat er op alle Limburgse agrarische bedrijven bijna een miljoen autobanden in omloop zijn. Daarvan worden er dit jaar niet meer dan vijftigduizend gerecycled. Dus na 2010 nog 950 duizend te gaan.Hoe is het gesteld met de Horster boerenerfautobanden? Lastige vraag, omdat ik niet over harde cijfers beschik. Op zich zou ik er niet voor weglopen alle op dit moment op Horster boerenerven aanwezige autobanden te gaan tellen, maar bij gebrek aan vergelijkend historisch cijfermateriaal zou dat in wezen toch een vrij zinloze exercitie zijn. Laat ik me daarom beperken tot een inschatting. Die is dat het beslist niet slecht gaat met de Horster boerenerfautoband. Absoluut geen zeldzaamheid, hooguit wat minder dik gezaaid dan een jaar of tien geleden.
Heeft Horst-sweet-Horst nog tips voor doorgewinterde boerenerfautobandspotters? Jazeker. Een echte boerenerfautobandhotspot is te vinden aan de Snipweg in Kronenberg. En als ik u vertel dat de Driekooienweg in Evertsoord in spotterskringen bekend staat onder de naam Boerenerfautobandlane dan zegt dat hopelijk ook genoeg.

Klein mysterie 199 – Verbaal geweld

Zo kwam het Venlose verbaal geweld zaterdagavond bij verrassing niet uit New York maar uit De Koel. ‘No mosque here’ overstemd door ‘Hij is een hoerenjong’. Wat scheidsrechter Van Sichem allemaal bij elkaar floot (en vooral na afloop goedpraatte), was natuurlijk ook een ramp. Niet dat dat schrijver dezes verleidde tot deelname aan bovenstaande spreekkoren: schrijver dezes zul je in het openbaar niet snel kunnen betrappen op dergelijke verbale uitspattingen. Schrijver dezes is wel enigszins sensatiebelust en besloot daarom een filmpje te maken van de aftocht van Van Sichem, in de verwachting dat die wel eens tumultueus zou kunnen verlopen. Oordeel zelf of dat inderdaad het geval was:

Maar dit alles geheel terzijde. Wat ik niet goed begrijp is dat VVV straks ongetwijfeld moet boeten (in geld, of nog erger, punten) voor een in mijn ogen betrekkelijk onschuldige uiting van frustratie, terwijl die andere Venlonaar als beloning voor zijn stelselmatige belediging van complete volksstammen een plaats krijgt in de regeringscoalitie van deze natie.Welbeschouwd hebben we dat laatste overigens te danken aan een Horstenaar (of moeten we zeggen Meterikker?) – ere wie ere toekomt. Want had de opvolger van Ab Klink niet Raymond Knops (‘U kunt mij wel rekenen tot de rechts-conservatieve vleugel van het CDA’, tekende De Volkskrant op 7 september op uit zijn mond) geheten maar bijvoorbeeld Mustafa Amhaouch, dan was het nog maar de vraag geweest of Geert Wilders zijn zegen had gegeven aan heropening van de onderhandelingen met CDA en VVD. Maar Raymond is voor Geert een zekerheidje. Zo zie je maar: Horst spreekt zelfs op het hoogste niveau een woordje mee. Of we daar trots op moeten zijn?

Actualisatie – Oproep (2)

Nu Herman Tjeenk Willink (hoorde ik hem vanmiddag nu werkelijk zeggen ‘Ik ben er redelijk lauw loene in’?) alle seinen voor een coalitie van CDA, PVV en VVD weer op groen heeft gezet, is het misschien goed om eens te kijken wat er is gebeurd met mijn oproep van 2 augustus. Ik vroeg de twitterende en bloggende Horster CDA’ers toen zich hardop uit te spreken tegen die beoogde coalitie. Zes weken hebben ze daarvoor de tijd gehad. Lang genoeg om nu maar eens de balans op te maken. Laten we ze een voor een langs lopen.
Gedeputeerde Ger Driessen bood al enkele uren na mijn oproep duidelijkheid en betoonde zich overtuigd voorstander van de beoogde coalitie. Raymond Knops gaf vorige week dinsdag in De Volkskrant openheid van zaken: ‘Er is onderhandeld met de PVV en ik was het daarmee eens.’ Burgemeester Kees van Rooij deed op z’n weblog geen uitspraken over de kabinetsformatie.
Wethouder Leon Litjens leek vanaf 30 juli wel van de aardbodem verdwenen, totdat ie gisteravond ineens twitterde vanuit … Shanghai. Maar niet over de kabinetsvorming. De twee andere CDA-wethouders, Loes Wijnhoven-Dirckx en Ger van Rensch zijn geen twitteraars maar bloggers. Dat wil zeggen: het laatste bericht op het weblog van Loes Wijnhoven-Dirckx dateert van eind april.
Ger van Rensch meldde op 6 augustus dat hij veel nadenkt over de landelijke ontwikkelingen: ‘In hoeverre kun je als wethouder je persoonlijke overtuiging in de strijd gooien? Ik neem aan dat veel bestuurders op dit moment hiermee worstelen.’ Een waarschijnlijk nog immer voortdurende worsteling, want na 6 augustus uitte hij zich niet meer over dit onderwerp.
Resteert Marlies Janssen-Kusters, het sinds 21 juli twitterende CDA-raadslid uit Meerlo. Zette zich tot tweemaal toe af tegen wat intussen de mastodonten zijn gaan heten. Op 17 augustus: ‘Ruim baan voor alle zelfbenoemde partijprominenten in de pers. Of het CDA er iets mee op schiet?’ En een dag later: ‘Oudgedienden van het CDA roepen om het hardst. Is het dan zo moeilijk vertrouwen te hebben in je opvolgers? Times change, heren.’ Op 31 augustus voorspelde ze dat het CDA zou stoppen met de coalitieonderhandelingen. ‘Is dat goed? ja en nee en ja en nee en ja en nee.’ Tenslotte na het opstappen van Ab Klink als Tweede Kamerlid: ‘Verstandig besluit van Ab Klink. Na zo'n brief-actie is betrouwbaarheid weg.’Conclusies:
1. mijn oproep van 2 augustus was aan dovemansoren gericht;
2. de nalatenschap van Leopold Haffmans is bij de huidige generatie Horster CDA’ers in goede handen;
3. de twitterende en bloggende Horster CDA’ers leggen de loper uit voor Bruin I.Duidelijk.

Actualisatie – Telefooncellen (1)

Niet dat ik er aan twijfelde, maar zaterdag kon ik met eigen ogen constateren dat Judith gelijk heeft: op Loohorst – dat tegenwoordig door het leven gaat onder de verschrikkelijke benaming Sunparks Limburgse Peel – staat inderdaad nog een in werking zijnde openbare telefooncel.Over de naam van het model tast ik, als volslagen leek, in het duister. Het zou voor mijn gevoel best een 1100 cel kunnen zijn, maar ik geef mijn mening graag voor een betere. De wat plompe Loohorstcel kan wat mij betreft niet tippen aan de veel elegantere cel van Thijs Houwen. Maar laat ik daar verder niet over zeuren: een cel is een cel. Ik zou zeggen: spoed u naar Loohorst, voor hetzelfde geld is de cel morgen al niet meer. Is dit dan de laatste (min of meer) openbare telefooncel in Horst aan de Maas? Daarvoor zou ik m’n hand niet in het vuur durven steken. Omdat ik m’n hand überhaupt niet in het vuur durf te steken, schiet u daar echter niet zoveel mee op. Daarom iets concreter: niet uit te sluiten valt dat zich op andere Horster campings en vakantieparken ook nog telefooncellen bevinden. Zelf heb ik zaterdag mijn ogen eens de kost gegeven op de Schatberg. Een ervaring die gelijk staat aan een afdaling in de hel. Zonder resultaat bovendien. Kunnen we afspreken dat u de overige Horster campings en vakantieparken aan een inspectie onderwerpt en ons daarvan verslag uitbrengt?
Ik kan me voorstellen dat het u was ontgaan, maar behalve Judith was er nog een tweede die reageerde op het stukje van vorige week over de geruisloze verdwijning van telefooncellen uit de Horster openbare ruimte. Niet de minste zelfs: provinciaal SP-voorman Thijs Coppus. Hij twitterde enkele uren na publicatie van mijn stukje: “Wim, in Heerlen staat er nog een in het 'wild'.” Met foto nog wel: Het betreft een telefooncel bij het busstation in het Heerlense Maankwartier. Een pareltje. Het bijzondere is nu dat aan deze cel een mooi verhaal is verbonden dat rechtstreeks verband houdt met Horst. Ik wist dat. Thijs Houwen wist dat. Thijs Coppus weet het sinds vorige week (als dank voor het mogen gebruiken van zijn foto). En u? U laat ik nog even in het ongewisse. Gaat u eerst maar eens op zoek naar Horster camping- en vakantieparktelefooncellen.

maandag 6 september 2010

Klein mysterie 198 – Bibliotheek (2)

Onverminderd geloof ik in verheffing, onverminderd draag ik daarom openbare bibliotheken een warm hart toe, maar onverminderd wil dat niet zeggen dat ik kritiekloos ben. Richtte ik me eerder op (heerlijk germanisme) over de naam, de slogan, het logo en de gevelborden van de anderhalf jaar geleden geopende openbare bibliotheek van Horst, vandaag staat de uitstraling van de bibliotheek im Blickpunkt. Beter gezegd: het gebrek aan uitstraling. Want hoe mooi het gebouw van binnen ook mag zijn, van buiten doet het eerder denken aan een kantoor van de geheime dienst dan aan een bruisend centrum van leesplezier. Het is dat er twee van die gevelborden hangen, anders kun je er niet eens aan afzien dat hier een bibliotheek gevestigd is. Kil en ongenaakbaar zijn de eerste woorden die in me opkomen als ik het exterieur zou moeten karakteriseren. Doods, saai, netjes, clean. Een in zichzelf gekeerd gebouw dat zich afsluit van de buitenwereld, geen enkel contact zoekt met z’n omgeving. Exemplarisch is de achter pilaren verborgen ingang.Nu was dit allemaal geen probleem als het inderdaad het kantoor van de geheime dienst betrof. Natuurlijk stop je dat het liefste weg. Maar dit is geen kantoor van de geheime dienst. Dit is een bibliotheek. Waar iedereen, jong of oud, arm of rijk, zwart of wit, zich kan laven aan boeken en andere media. Om kennis op te doen, om te ontspannen, om plezier te hebben. Schreeuw dat dan ook van de daken, de muren, de ramen. Gooi open die deuren, steek die eeuwig gesloten lamellen in de fik, leg letterlijk de loper uit, doe iets met die tot lezen uitnodigende brede trap, zorg buiten openingstijd voor een aantrekkelijke belichting van vitrines met boeken en andere media. Kruip uit je schulp, kom uit die cocon. Lezen is verdomme een feest, straal dat dan ook uit.

Klein mysterie 197 – Telefooncellen

‘Verrek, hier is iets verdwenen’, zo realiseerde ik me toen ik vorige week de Meterikse kerk passeerde. Maar wat? De telefooncel natuurlijk! Zal toch minstens tien jaar tegen de zuidgevel van de kerk hebben geleund. Honderden Polen moeten in de loop der jaren via deze cel contact hebben gezocht met het verre vaderland. Met de tranen die hier zijn gelaten, kun je ongetwijfeld een emmer vullen. En nu ineens geruisloos verdwenen. Evenals de gesloopte muur van Stroucx een onmiskenbare verarming van de openbare ruimte, dat zeker. Toch gaat de verdwijning van die telefooncel me minder aan het hart. De cellen van de laatste decennia konden me nauwelijks meer bekoren – vooral omdat ik me (afgeleiden van) de cel van Brinkman en Van der Vlugt uit 1931 (!) nog zo goed herinner. Die blijft onovertroffen. Ik prijs me gelukkig dat ik me drie Horster exemplaren van dat klassieke model helder voor de geest kan halen. Het eerste stond op het trottoir voor kruidenier Grubben op de hoek Gebroeders Van Doornelaan – Noordsingel, het tweede bij de bushalte op de Veemarkt en het derde in de Mèrthal. Helemaal geweldig is dat die cel uit de Mèrthal in de tuin van Thijs Houwen een tweede leven heeft gekregen:Hoewel de eind twintigste-eeuwse cellen de vergelijking met de cel van Brinkman en Van der Vlugt dus niet kunnen doorstaan, leek het me – het lot van de Meterikse cel indachtig – geen slecht idee de resterende Horster telefooncellen op foto vast te leggen. Voor je het weet zijn ze immers allemaal geruisloos verdwenen. Vol goede moed ging ik met een nieuwe missie op pad. Maar daar kwam ik me toch van een koude kermis thuis. Sinds dit weekend vraag ik me ernstig af of Horst aan de Maas ook nog maar één in werking zijnde openbare telefooncel heeft. Want of ik nu in Meerlo, Grubbenvorst, Sevenum of Kronenberg kwam, nergens kon ik een telefooncel ontwaren. Zelfs op station Horst-Sevenum zocht ik tevergeefs. In Horst zelf dan? Daar stond toch sinds jaar en dag tussen Wereldwinkel en Sint-Lambertuskerk iets dat je met enige fantasie als ‘telefooncel’ zou kunnen omschrijven? Dat zou er toch nog wel zijn? Inderdaad, maar alles wijst er op dat ook dit ding z’n langste tijd heeft gehad. Een telefoon tref je er al niet meer in aan en sinds anderhalve maand is de elektriciteit afgesloten. Zou er dan echt in heel Horst aan de Maas geen operationele openbare telefooncel meer zijn? Of zie ik iets over het hoofd?

Klein mysterie 196 – Folder

Als mijn nichtje van 8 zich in de auto verveelt, gaat ze vrachtwagens tellen. Als mijn tante van 64 voor gesloten spoorbomen staat, gaat ze het aantal wagons van een goederentrein tellen. Zelf heb ik last van vele dwangmatigheden, maar juist niet van dwangmatig tellen. Met één uitzondering: als ik ergens iets lees in de trant van ‘Vijf argumenten voor een kiosk op het Lambertusplein’, ‘Acht voorbeelden van prominente CDA’ers die pas op latere leeftijd tot inzicht kwamen’ of ‘Tien potentiële locaties voor een Horster skatebaan’, dan zal ik altijd natellen of dat aangekondigde aantal ook wordt gehaald. U zult er versteld van staan hoe vaak dat niet het geval is. Zie bijvoorbeeld De Volkskrant van afgelopen woensdag:Een dag eerder had ik toevallig deze folder toegespeeld gekregen:Die bevat onder meer een lijstje van 10 dingen die je zeker moet doen in Horst aan de Maas:Inhoudelijk arbitrair, getalsmatig niets mis mee. Alleen al daarom verwacht je geen fout bij de opsomming van de zestien kernen van Horst aan de Maas. Mis:Het is dat ik geen inwoner van Swolgen ben, anders zou ik me ernstig gediscrimineerd voelen.

Bijzonder interessant leesvoer trouwens, die folder. Leerzaam bovendien. Ik kwam er van alles in tegen dat ik nog niet wist. Zo blijkt Horst aan de Maas (én in de Peel)ineens te zijn opgewaardeerd tot een regio: En die regio maakt op zijn beurt weer deel uit van de regio Venlo:Op de vraag of Swolgen daar misschien dan wel bij hoort, geeft de folder helaas geen antwoord.

Ook nieuw voor mij: De specialiteit van de overige twaalf kernen blijft jammer genoeg in nevelen gehuld. Tienray – Mariadorp, Hegelsom – Bonendorp en America – Rowwen Hèzedorp liggen voor de hand, maar naar de specialiteit van bijvoorbeeld Kronenberg, Meerlo en Swolgen ben ik oprecht benieuwd.

Laat verder de betekenis van deze zin even tot u doordringen:Dat betekent dus – ondanks het feit dat elk dorp zijn eigen specialiteit heeft – dat de regio Horst aan de Maas ook kernen telt die niet de moeite van een bezoek waard zijn. Welke? Daarover laat de folder zich niet uit.

Het beste nieuws – ik begrijp werkelijk niet hoe ik het heb kunnen missen – heb ik tot het laatst bewaard: in het centrum van Horst is betaald parkeren ingevoerd! Weliswaar alleen buiten de blauwe zones, maar het begin is er. Wordt er dan toch geluisterd naar Horst-sweet-Horst?

Klein mysterie 195 – Gr.veen

Verplaats u in gedachten naar een bos. Stel u een grote, keurig geordende stapel recent in mootjes gehakte boomstammen voor. Is het u wel eens opgevallen dat er van die in mootjes gehakte boomstammen altijd wel een paar gemerkt zijn?
U begrijpt me niet? Wacht, ik laat het u zien:Enkele tientallen gedecimeerde boomstammen waarvan er vijf zijn gemerkt. Twee met een roze B, één met een blauwe B, één met een X en één met het opschrift ‘Kr H.’. Nooit stond ik stil bij de betekenis van dergelijke merktekens. Er zijn immers prangender zaken om bij stil te staan. Bovendien: hoe lang ik bij sommige zaken ook stil zou staan, ik weet vrij zeker dat ik ze nimmer zou doorgronden. Zo zal het me wel altijd een raadsel blijven hoe het mogelijk is dat dit stukje door iedereen met een internetaansluiting waar ook ter wereld gelezen kan worden. Ik accepteer dat maar gewoon als een gegeven. Heeft ook iets bevrijdends: hoef ik m’n kostbare tijd in elk geval niet aan de oplossing van dát mysterie te besteden.
Maar altijd weer ligt het gevaar op de loer dat ik ongewild toch geïntrigeerd raak door iets waarvan ik vrij zeker weet dat ik het nooit zal kunnen doorgronden. Laat dat nu uitgerekend met die gemerkte boomstammen zijn gebeurd!
Terug naar bovenstaande foto. Gemaakt op de parkeerplaats van sportpark Ter Horst. Als de stapel niet groter zou zijn dan op de foto te zien is, had ik me er vermoedelijk niet druk om gemaakt (hoewel dat ‘Kr H.’ ontegenzeggelijk nieuwsgierigheidsprikkelend werkt). Maar die stapel is dus wél groter:Voor alle duidelijkheid ook nog een frontaal beeld van de op de voorgrond liggende stam: Nog een tweede stam heeft hetzelfde opschrift: ‘Gr.veen.’ Het lijkt me niet al te gewaagd te veronderstellen dat die letters een afkorting vormen van ‘Griendtsveen’. Daarin zit ‘m het mysterie dus niet. Het grote raadsel is wat twee boomstammen waarop met een spuitbus ‘Gr.veen’ is aangebracht, op de parkeerplaats van sportpark Ter Horst doen. Het werk van een Griendtsveense graffitispuiter? Lijkt me om allerlei redenen stug. Griendtsveense stammen die naar Horst zijn gebracht? Of Horster stammen die naar Griendtsveen moeten? In beide gevallen ontgaat me de logica van de eventuele vervoersbeweging.
Om verder kort te gaan: over een verklaring voor de opschriften op de stammen tast ik volkomen in het duister. Hoe treurig: toch ongewild stilgestaan bij iets waarvan ik vrij zeker wist dat ik het nimmer zou doorgronden en inderdaad geen klap verder gekomen. Het leven van een blogger gaat niet altijd over rozen.