Horst-sweet-Horst is niet in de eerste plaats bedoeld om persoonlijke perikelen met lezers te delen. Soms valt er evenwel niet aan te ontkomen. Bijvoorbeeld wanneer er in m’n directe omgeving sprake is van een onthoofding.
Zoals wel vaker opende ik woensdagochtend de gordijnen. Nietsvermoedend. Uiteraard nietsvermoedend, want wie opent er nu ietsvermoedend de gordijnen? Goed, ik opende dus de gordijnen om vervolgens te worden geconfronteerd met dit tafereel:
Een uiterst luguber tafereel mag ik wel zeggen. Mijn schapen onthoofd! Mijn geliefde blauwe schapen die zo vaak hadden gefungeerd als decorstukken bij een enscenering voor Horst-sweet-Horst.
Duitse schapen waren het, creaties van Aktionskünstler und Blauschäfer Rainer Bonk. Een jaar of zeven, acht geleden gekocht op de schapenmarkt in Duisburg. Vallende walnoten bezorgden beide dieren enkele herfsten terug een gat in de rug. Een klap die ze wonderwel doorstonden: hun levenslust en vitaliteit boetten er niet merkbaar door in.
Over het motief voor de gruweldaad van afgelopen week tast ik volledig in het duister. Vredelievender dieren dan mijn blauwe schapen kom je zelden tegen: ze hadden er niet het minste bezwaar tegen als eekhoorns en allerlei vogelsoorten hun kop (of hebben schapen een hoofd?) als rust- dan wel uitkijkplaats gebruikten, kinderen waren van harte welkom op hun rug en als ze in de gaten hadden dat de wekelijkse wasbeurt eraan zat te komen, begonnen ze spontaan met hun oren te klapperen. En nu dan ineens onthoofd.
Of ik een vermoeden heb van de dader? Wat heet vermoeden? Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik te stellen dat Jan de W. de man achter deze beulsdaad is. Maanden heb je geen last van ’m en dan ineens slaat ie weer in alle hevigheid toe. En altijd zijn z’n eerste slachtoffers de weerlozen, de schrijnende gevallen, de kwetsbare groepen. Opmerkelijk aan het onderhavige geval is de klinische wijze waarop Jan de W. te werk is gegaan: met feilloze precisie heeft ie de koppen van de rompen weten te scheiden. Uit het feit dat de lijven van beide schapen nog fier overeind stonden, leid ik af dat er geen voorafgaande worsteling heeft plaatsgevonden.
Mijn blauwe schapen waren overigens niet de enige slachtoffers die Jan de W. afgelopen week maakte. Zaterdag constateerde ik dat hij de vliegende blauwe dolfijn aan de Grauwveenweg in Griendtsveen
hoogstpersoonlijk van z’n voetstuk had gehaald.
Het mag voor zich spreken dat ik de zaak (zaken) in handen heb gegeven van de dierenpolitie.
Horst aan de Maas liefdevol, verontwaardigd, uitdagend, kritisch en verwonderd beschouwd
maandag 12 december 2011
Actualisatie – Action
Ik had beloofd dat ik de klantenservice van Action zou mailen over de geweigerde acceptatie van één munt van een cent op vrijdag 2 december in het Horster filiaal. Lang niet al mijn beloftes kom ik na – deze wel. Dinsdag ontving ik de volgende reactie van mevrouw Pronk van de afdeling klantenservice van Action:
Ik had het dus kunnen weten, het is volgens mevrouw Postma wettelijk toegestaan en volgens Germa zijn er talloze andere winkels die munten van één cent niet accepteren (ik beleefde bij Action mijn première). Mag ik het desondanks vreemd blijven vinden? Je hebt munten van één en twee cent, winkeliers stellen welbewust prijzen vast die je alleen met munten van één en twee cent kunt betalen maar kom je aan de kassa dan ben je verplicht die munten van één en twee cent in je portemonnee te laten zitten.
Mevrouw Postma zegt: ‘Het afvoeren van deze centen brengt veel kosten met zich mee.’ Maar wat is veel? Een tiende cent per munt? Een halve cent? Een cent? Een stuiver? Een dubbeltje? Hoeveel munten van een cent ontving Action vóór augustus 2009? Hoeveel duurder zouden de producten van Action gemiddeld worden als munten van één en twee cent wel welkom waren? Hoe zit het eigenlijk met de kosten van het afvoeren van andere munten? Is het afvoeren van munten van vijf cent goedkoper dan dat van munten van één en twee cent? Nee? Waarom accepteert Action munten van vijf cent dan wel?
Er zijn ergere misstanden op deze wereld (vraag me nu even niet welke), je ertegen verzetten is vechten tegen de bierkaai en er zijn duizend en een dingen die het meer waard zijn om bestreden te worden. Toch blijft het knagen. Mevrouw Postma nog maar eens een e-mail sturen. Hopelijk is ze andermaal genegen tot een antwoord. Misschien helpt het als ik nog wat reclame voor haar werkgever maak:
‘In reactie op uw email kunnen wij u het volgende mededelen. Action neemt sinds augustus 2009 geen 1 + 2 centen meer aan in de Nederlandse filialen. Dit is wettelijk toegestaan en staat aangegeven bij de ingang van de winkels en bij de kassa’s. Het afvoeren van deze centen brengt veel kosten met zich mee. Deze kostenbesparing stelt Action in staat om de artikelen laag geprijsd te houden.’Het is dus nog erger dan ik dacht: Action neemt ook munten van twee cent niet aan. Maar zoals mevrouw Pronk zegt hangt bij de ingang van de winkel inderdaad een pictogram dat duidelijk maakt dat munten van één en twee cent niet welkom zijn:
Ik had het dus kunnen weten, het is volgens mevrouw Postma wettelijk toegestaan en volgens Germa zijn er talloze andere winkels die munten van één cent niet accepteren (ik beleefde bij Action mijn première). Mag ik het desondanks vreemd blijven vinden? Je hebt munten van één en twee cent, winkeliers stellen welbewust prijzen vast die je alleen met munten van één en twee cent kunt betalen maar kom je aan de kassa dan ben je verplicht die munten van één en twee cent in je portemonnee te laten zitten.
Mevrouw Postma zegt: ‘Het afvoeren van deze centen brengt veel kosten met zich mee.’ Maar wat is veel? Een tiende cent per munt? Een halve cent? Een cent? Een stuiver? Een dubbeltje? Hoeveel munten van een cent ontving Action vóór augustus 2009? Hoeveel duurder zouden de producten van Action gemiddeld worden als munten van één en twee cent wel welkom waren? Hoe zit het eigenlijk met de kosten van het afvoeren van andere munten? Is het afvoeren van munten van vijf cent goedkoper dan dat van munten van één en twee cent? Nee? Waarom accepteert Action munten van vijf cent dan wel?
Er zijn ergere misstanden op deze wereld (vraag me nu even niet welke), je ertegen verzetten is vechten tegen de bierkaai en er zijn duizend en een dingen die het meer waard zijn om bestreden te worden. Toch blijft het knagen. Mevrouw Postma nog maar eens een e-mail sturen. Hopelijk is ze andermaal genegen tot een antwoord. Misschien helpt het als ik nog wat reclame voor haar werkgever maak:
dinsdag 6 december 2011
Actualisatie – Kiosk
Toeval? De ene dag vraag je je af of er iemand te vinden is die zich aan de kiosk op het Sint-Lambertusplein vast wil ketenen in een uiterste poging het gebouwtje voor de ondergang te behoeden, de andere dag zijn de sloopwerkzaamheden al in volle gang. Toeval?Als nog iemand de kiosk wil redden, is gezwinde spoed geboden. Zegt het voort!
maandag 5 december 2011
Klein mysterie 297 – Sinterklaas
Graag is Horst-sweet-Horst bereid te fungeren als doorgeefluik voor de Goedheiligman. Ik ontving vanochtend de volgende brief van hem:
Geachte heer,
U bent toch die meneer van dat weblog over Horst aan de Maas? Telkens als ik het lees, vraag ik me af of ik u eigenlijk niet als Zeurpiet in dienst zou moeten nemen. U kunt er wat van, zeg, queruleren schijnt u niet te deren!
Maar zur Sache, ik heb warempel nog meer te doen vandaag. Juist omdat klagen uw tweede natuur lijkt, wend ik me in dit geval tot u. Ik wil namelijk m’n beklag doen. En wel over de wijze waarop de Horster middenstanders mij menen te moeten vereeuwigen. Daar heb ik slechts één woord voor: schande! Een enkele positieve uitzondering niet te na gesproken, is het gewoonweg ten hemelschreiend hoe ik in deze gemeente wordt weggezet als seniele oude man, haveloze zwerver en drinkebroer. Terwijl ik nota bene grootafnemer ben.
U wilt voorbeelden? Die geef ik u met alle plezier. Laat ik beginnen met Intertoys. Ik ben verdorie de kurk die die winkel drijvende houdt. Maar moet u me daar nou zien hangen:
Een vogelverschrikker is er niets bij: bolle neus, onverzorgde, afgezakte baard, ingevallen wangen, geen voeten, geen staf, een hoofd dat qua omvang in geen enkele verhouding staat tot de rest van m’n lijf en ga zo nog maar even door. Wat een aanfluiting!
Dan naar de buurman van Intertoys, Sproetje Kindermode:
Dat lijkt er wat meer op. Alleen die ogen, tsja, ik weet niet, ik zie er iets vreemds aan.
Bij Trostomaatje is het weer m’n neus, het lijkt wel alsof ik zo uit de kroeg kom gerold:
En jovialiteit is goed, maar je kunt het ook overdrijven. M’n waardigheid wil ik toch wel graag behouden.
Hier, bij Albert Heijn ook weer die neus: Ik lust op z’n tijd best een neutje, maar zo krijgen mensen nog de indruk dat ik een zuipschuit eerste klas ben.
En bij Action laten ze dan weer m’n tong uit de mond hangen:
Ach, weet u, tot op zekere hoogte kan ik daar allemaal nog wel mee leven, ik ga altijd uit van het goede in de mens. Maar er zijn grenzen, ze moeten me niet op m’n ziel trappen. ‘Dat doen we in Horst ook niet’, zult u zeggen. Dan vergist u zich edoch schromelijk. Moet u eens zien hoe ik bij Meulendijks Sport te kijk sta:
In een Barcelonashirt! Ik! Als beschermheer van Real Madrid, mijn geliefde, mijn goddelijke, mijn Koninklijke! Heiligschennis van de bovenste plank! De socios fluiten me zaterdag tijdens El Clásico Bernabeu uit als ze hier weet van krijgen! Bart, je wordt bedankt!
Zo, dat moest ik even kwijt. Mag ik er op vertrouwen dat u dit epistel via Horst-sweet-Horst wereldkundig maakt? Hopelijk leidt het tot verbetering, anders zie ik me wellicht genoodzaakt Horst volgend jaar maar eens een keer over te slaan en dat lijkt me wel het laatste wat die brave borsten daar zouden willen.
Met welgemeende groet,
Sinterklaas
P.S. Wilt u de heer Van Lin mijn complimenten overbrengen? Die man mag er van u dan wel regelmatig van langs krijgen, hij zet me tenminste niet neer als een lulletje rozenwater:
Geachte heer,
U bent toch die meneer van dat weblog over Horst aan de Maas? Telkens als ik het lees, vraag ik me af of ik u eigenlijk niet als Zeurpiet in dienst zou moeten nemen. U kunt er wat van, zeg, queruleren schijnt u niet te deren!
Maar zur Sache, ik heb warempel nog meer te doen vandaag. Juist omdat klagen uw tweede natuur lijkt, wend ik me in dit geval tot u. Ik wil namelijk m’n beklag doen. En wel over de wijze waarop de Horster middenstanders mij menen te moeten vereeuwigen. Daar heb ik slechts één woord voor: schande! Een enkele positieve uitzondering niet te na gesproken, is het gewoonweg ten hemelschreiend hoe ik in deze gemeente wordt weggezet als seniele oude man, haveloze zwerver en drinkebroer. Terwijl ik nota bene grootafnemer ben.
U wilt voorbeelden? Die geef ik u met alle plezier. Laat ik beginnen met Intertoys. Ik ben verdorie de kurk die die winkel drijvende houdt. Maar moet u me daar nou zien hangen:
Een vogelverschrikker is er niets bij: bolle neus, onverzorgde, afgezakte baard, ingevallen wangen, geen voeten, geen staf, een hoofd dat qua omvang in geen enkele verhouding staat tot de rest van m’n lijf en ga zo nog maar even door. Wat een aanfluiting!
Dan naar de buurman van Intertoys, Sproetje Kindermode:
Dat lijkt er wat meer op. Alleen die ogen, tsja, ik weet niet, ik zie er iets vreemds aan.
Bij Trostomaatje is het weer m’n neus, het lijkt wel alsof ik zo uit de kroeg kom gerold:
En jovialiteit is goed, maar je kunt het ook overdrijven. M’n waardigheid wil ik toch wel graag behouden.
Hier, bij Albert Heijn ook weer die neus: Ik lust op z’n tijd best een neutje, maar zo krijgen mensen nog de indruk dat ik een zuipschuit eerste klas ben.
En bij Action laten ze dan weer m’n tong uit de mond hangen:
Ach, weet u, tot op zekere hoogte kan ik daar allemaal nog wel mee leven, ik ga altijd uit van het goede in de mens. Maar er zijn grenzen, ze moeten me niet op m’n ziel trappen. ‘Dat doen we in Horst ook niet’, zult u zeggen. Dan vergist u zich edoch schromelijk. Moet u eens zien hoe ik bij Meulendijks Sport te kijk sta:
In een Barcelonashirt! Ik! Als beschermheer van Real Madrid, mijn geliefde, mijn goddelijke, mijn Koninklijke! Heiligschennis van de bovenste plank! De socios fluiten me zaterdag tijdens El Clásico Bernabeu uit als ze hier weet van krijgen! Bart, je wordt bedankt!
Zo, dat moest ik even kwijt. Mag ik er op vertrouwen dat u dit epistel via Horst-sweet-Horst wereldkundig maakt? Hopelijk leidt het tot verbetering, anders zie ik me wellicht genoodzaakt Horst volgend jaar maar eens een keer over te slaan en dat lijkt me wel het laatste wat die brave borsten daar zouden willen.
Met welgemeende groet,
Sinterklaas
P.S. Wilt u de heer Van Lin mijn complimenten overbrengen? Die man mag er van u dan wel regelmatig van langs krijgen, hij zet me tenminste niet neer als een lulletje rozenwater:
Top 5 – Leugenaarsliedjes
Op 25 november zei staatssecretaris Henk Bleker van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie: ‘Excessen, zoals een bedrijf met een miljoen kippen of meer, passen niet bij Nederland. Gelukkig hebben we die excessen ook niet.’
Daarop vroeg Tweede-Kamerlid Henk van Gerven (SP) de staatssecretaris hoe zijn uitspraak zich verhield tot de geplande megastal met 1,2 miljoen kippen van het Nieuw Gemengd Bedrijf in Grubbenvorst. Hij antwoordde op 1 december: ‘Ik heb aangegeven dat een zeer gering percentage van de bedrijven een grotere omvang heeft dan wat overeenkomt met een bedrijf waar één of twee gezinsinkomens uit behaald kunnen worden. Bestaande bedrijven die qua omvang daar boven zitten komen dus ook voor.’Wat de staatssecretaris zegt dat hij heeft ‘aangegeven’, heeft hij helemaal niet aangegeven. Hij heeft iets heel anders gezegd. Of betekent ‘aangeven’ soms geen ‘zeggen’?
Hoe moeten we dit duiden? Een ernstige vorm van geheugenverlies? Woordkunstenarij? Nee, laten we er niet omheen draaien en gewoon man en paard (of pony) noemen: de staatssecretaris is een leugenaar. Medici moeten maar uitmaken of het hier pathologisch liegen, pseudologica phantastica dan wel confabulatie betreft.
Mijn top 5 van aan de staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie opgedragen leugenaarsliedjes, telkens gelardeerd met een tekstfragment dat me wel op hem van toepassing lijkt:
5. John de Bever - Kleine Leugenaar
Hij was nog heel jong toen alles begon
Met een leugen voor de gein
Maar steeds als hij weer een leugen verzon
Dan deed hij zijn moeder pijn
En iedere keer beloofde hij weer
Dat hij nooit meer liegen zou
Zijn moeder geloofde hem iedere keer
Maar hij bleef zijn woord niet trouw
4. Sex Pistols - Liar
Liar, lie, lie, lie
You liar, lie, lie
I think you’re funny
You're funny ha ha
I don’t need it
Don’t need your blah blah
Should’ve realised
I know what you are
3. The Eagles – Lyin’
You can’t hide your lyin’ eyes
And your smile is a thin disguise
I thought by now you’d realize
There ain’t no way to hide your lyin eyes
2. Böhse OnkelZ - Meister der Lügen
Doch ich bin wirklich gespannt,
was du noch inszenierst,
welche Lügen du erfindest,
wie du noch manipulierst,
Meister der Lügen,
du verkanntes Genie
1. De Stratemakeropzeeshow – Je bent een liegbeest
Je bent een liegbeest, een jokkebrok
Van acht’ren en van voren
Maar ga d’r asjeblieft mee door
Want ’t is zo grappig om te horen
Daarop vroeg Tweede-Kamerlid Henk van Gerven (SP) de staatssecretaris hoe zijn uitspraak zich verhield tot de geplande megastal met 1,2 miljoen kippen van het Nieuw Gemengd Bedrijf in Grubbenvorst. Hij antwoordde op 1 december: ‘Ik heb aangegeven dat een zeer gering percentage van de bedrijven een grotere omvang heeft dan wat overeenkomt met een bedrijf waar één of twee gezinsinkomens uit behaald kunnen worden. Bestaande bedrijven die qua omvang daar boven zitten komen dus ook voor.’Wat de staatssecretaris zegt dat hij heeft ‘aangegeven’, heeft hij helemaal niet aangegeven. Hij heeft iets heel anders gezegd. Of betekent ‘aangeven’ soms geen ‘zeggen’?
Hoe moeten we dit duiden? Een ernstige vorm van geheugenverlies? Woordkunstenarij? Nee, laten we er niet omheen draaien en gewoon man en paard (of pony) noemen: de staatssecretaris is een leugenaar. Medici moeten maar uitmaken of het hier pathologisch liegen, pseudologica phantastica dan wel confabulatie betreft.
Mijn top 5 van aan de staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie opgedragen leugenaarsliedjes, telkens gelardeerd met een tekstfragment dat me wel op hem van toepassing lijkt:
5. John de Bever - Kleine Leugenaar
Hij was nog heel jong toen alles begon
Met een leugen voor de gein
Maar steeds als hij weer een leugen verzon
Dan deed hij zijn moeder pijn
En iedere keer beloofde hij weer
Dat hij nooit meer liegen zou
Zijn moeder geloofde hem iedere keer
Maar hij bleef zijn woord niet trouw
4. Sex Pistols - Liar
Liar, lie, lie, lie
You liar, lie, lie
I think you’re funny
You're funny ha ha
I don’t need it
Don’t need your blah blah
Should’ve realised
I know what you are
3. The Eagles – Lyin’
You can’t hide your lyin’ eyes
And your smile is a thin disguise
I thought by now you’d realize
There ain’t no way to hide your lyin eyes
2. Böhse OnkelZ - Meister der Lügen
Doch ich bin wirklich gespannt,
was du noch inszenierst,
welche Lügen du erfindest,
wie du noch manipulierst,
Meister der Lügen,
du verkanntes Genie
1. De Stratemakeropzeeshow – Je bent een liegbeest
Je bent een liegbeest, een jokkebrok
Van acht’ren en van voren
Maar ga d’r asjeblieft mee door
Want ’t is zo grappig om te horen
Klein mysterie 296 – Action
Vrijdagmiddag. Sinterklaasaankoopje bij de Action. 2,89 euro. Wat in de Nederlandse logica 2,90 euro betekent. Ik haal m’n van het kleingeld uitpuilende portemonnee tevoorschijn. Diep een twee euromunt op. Een munt van vijftig cent. Een munt van twintig cent. Een munt van tien cent. Een munt van vijf cent. Twee munten van twee cent. En warempel heb ik ook nog een munt van een cent. 2,90 euro! Voldoening maakt zich van me meester: m’n portemonnee is een tikkeltje lichter en op de koop toe kan ik de caissière van wat kleingeld voorzien. Want als je caissières ergens een plezier mee kunt doen, zo heb ik altijd geleerd, is het wel met kleingeld. In de overtuiging een goede daad te verrichten overhandig ik de caissière de acht munten. ‘Alstublieft.’
‘Wacht, wacht, daar kan ik niets mee.’
‘Wablief?’
‘Die munt van één cent.’
‘Ja?’
‘Kan ik niet accepteren.’
‘Hoezo?’
‘Mag niet van m’n baas.’
‘Wat is dat dan? Een munt van één cent is toch een wettig betaalmiddel?’
‘Kan wel zijn, maar toch mag ik munten van één cent niet accepteren van m’n baas.’
‘Vreemd.’
Waarop ik de munt van één cent en de munten van twee cent terugnam, een munt van vijf cent tevoorschijn toverde en aan de caissière overhandigde en boos de winkel uitbeende. Was ik een assertiever type geweest, dan had ik de filiaalchef op het matje geroepen, de caissière m’n Sinterklaasaankoopje door de strot geduwd of was ik tot ware action overgegaan en had de hele klotezooi kort en klein geslagen. Maar in het echt is elke vorm van assertiviteit me vreemd. Ik ben zo iemand die over zich heen laat lopen. Geen weerwoord heeft. Pas thuis bedenkt wat ie had moeten zeggen of doen. Begrip heeft waar razernij op z’n plaats zou zijn. Ik ben een doetje.
Gelukkig is er altijd nog Horst-sweet-Horst als uitlaatklep voor m’n frustratie.
Welbeschouwd is het al vreemd dat je klakkeloos accepteert dat je 2,90 euro neer moet tellen voor iets dat 2,89 euro kost. Daar zou je nog tegenin kunnen brengen dat je ook slechts 2,90 euro hoeft te betalen voor iets van 2,92 euro (al geef ik u op een briefje dat het aantal producten van 2,89 euro dat van 2,92 euro verre overstijgt).
Ik wil me er ook nog wel bij neerleggen dat je omwille van de veiligheid in sommige winkels niet met biljetten van 100, 200 en 500 euro kunt betalen. Maar een munt van een cent weigeren? Dat wil er bij mij met de beste wil van de wereld niet in. En al helemaal niet als je munten van twee cent wel accepteert. Weet u wat? Ik stuur gewoon een e-mail naar de klantenservice van Action met een verzoek om opheldering.
Als kleine daad van verzet heb ik alvast dit eerder bij Action gekochte tegeltje (0,69 cent)
voorzien van een aangepast opschrift en daarna teruggelegd in de rekken van de Horster Action.
Ik sluit niet uit dat andere tegeltjes ditzelfde wrede lot te wachten staat als het antwoord van de klantenservice me niet bevalt.
Nee, inderdaad, veilig voor de pc gezeten is enige vorm van assertiviteit me niet vreemd.
‘Wacht, wacht, daar kan ik niets mee.’
‘Wablief?’
‘Die munt van één cent.’
‘Ja?’
‘Kan ik niet accepteren.’
‘Hoezo?’
‘Mag niet van m’n baas.’
‘Wat is dat dan? Een munt van één cent is toch een wettig betaalmiddel?’
‘Kan wel zijn, maar toch mag ik munten van één cent niet accepteren van m’n baas.’
‘Vreemd.’
Waarop ik de munt van één cent en de munten van twee cent terugnam, een munt van vijf cent tevoorschijn toverde en aan de caissière overhandigde en boos de winkel uitbeende. Was ik een assertiever type geweest, dan had ik de filiaalchef op het matje geroepen, de caissière m’n Sinterklaasaankoopje door de strot geduwd of was ik tot ware action overgegaan en had de hele klotezooi kort en klein geslagen. Maar in het echt is elke vorm van assertiviteit me vreemd. Ik ben zo iemand die over zich heen laat lopen. Geen weerwoord heeft. Pas thuis bedenkt wat ie had moeten zeggen of doen. Begrip heeft waar razernij op z’n plaats zou zijn. Ik ben een doetje.
Gelukkig is er altijd nog Horst-sweet-Horst als uitlaatklep voor m’n frustratie.
Welbeschouwd is het al vreemd dat je klakkeloos accepteert dat je 2,90 euro neer moet tellen voor iets dat 2,89 euro kost. Daar zou je nog tegenin kunnen brengen dat je ook slechts 2,90 euro hoeft te betalen voor iets van 2,92 euro (al geef ik u op een briefje dat het aantal producten van 2,89 euro dat van 2,92 euro verre overstijgt).
Ik wil me er ook nog wel bij neerleggen dat je omwille van de veiligheid in sommige winkels niet met biljetten van 100, 200 en 500 euro kunt betalen. Maar een munt van een cent weigeren? Dat wil er bij mij met de beste wil van de wereld niet in. En al helemaal niet als je munten van twee cent wel accepteert. Weet u wat? Ik stuur gewoon een e-mail naar de klantenservice van Action met een verzoek om opheldering.
Als kleine daad van verzet heb ik alvast dit eerder bij Action gekochte tegeltje (0,69 cent)
voorzien van een aangepast opschrift en daarna teruggelegd in de rekken van de Horster Action.
Ik sluit niet uit dat andere tegeltjes ditzelfde wrede lot te wachten staat als het antwoord van de klantenservice me niet bevalt.
Nee, inderdaad, veilig voor de pc gezeten is enige vorm van assertiviteit me niet vreemd.
Klein mysterie 295 – Kiosk
Zeverzak deelde Horst-sweet-Horst op 1 december mee dat ‘aan diverse mensen en door diverse mensen’ zou zijn toegezegd dat de kiosk op het Sint-Lambertusplein vóór 1 december zou worden gesloopt.
Hij suggereerde eens een kijkje te gaan nemen om te zien wat er van deze belofte terecht is gekomen. Pas gisteren (4 december) verkeerde ik in de gelegenheid de situatie ter plekke in ogenschouw te nemen. Benieuwd naar wat ik aan zou treffen, begaf ik me in alle vroegte pleinwaarts, maar (doorstrepen wat niet van toepassing is) de steen des aanstoots / de puist / het juweeltje / het glazen monster bleek nog volledig intact.
Wat kan ik er verder over zeggen? De toezegging ‘aan diverse mensen en door diverse mensen’ was mij niet bekend. Komt ervan als je je niet beweegt in bestuurders-, middenstanders-, journalisten- en centrummanageriële kringen. Mocht de toezegging inderdaad zijn gedaan, dan kan het haast niet anders of staatssecretaris Bleker is zich met het zaakje aan het bemoeien. Hij staat er immers om bekend dat hij bijzonder creatief met de waarheid weet om te springen (eufemisme voor: ‘hij laat een spoor van leugens na’).
Laat trouwens niemand de fout maken de kiosk af te schrijven voordat ie met de grond gelijk is gemaakt. Een kat mag dan negen levens hebben, deze kiosk doet het niet of nauwelijks voor minder. Gravend in m’n geheugen kom ik tot de conclusie dat het optrekje als onderkomen heeft gediend voor in elk geval de KPN (KPN Glasvezel Infocenter), ijssalon Passi, de SP, de Rabobank, boekhandel Willems (met of zonder Rietjens), de VVV en minstens één kledingwinkel (heette die niet Divanni?).Verder sluit ik niet uit dat ook Munckhof Reizen, cadeauwinkel Valentijn en een of meerdere andere kledingwinkels er voor kortere of langere tijd in waren gehuisvest. Bovendien is niet uitgesloten dat ik zo hier en daar nog iets over het hoofd heb gezien. Hoe het ook zij: geen slechte score voor een gebouwtje met een leeftijd van naar schatting maximaal dertig jaar. Wat zeg ik? Zou er ook maar één ander pand in Horst te vinden zijn dat meer functies heeft gehad?
Is het eigenlijk niet zonde om een kiosk met zo’n rijke historie te slopen? Er moet toch wel iemand te vinden zijn die zich aan de deuren wil laten vastketenen om te voorkomen dat de bulldozer z’n vernietigende werk doet? Al was het maar voor de reuring.
Hij suggereerde eens een kijkje te gaan nemen om te zien wat er van deze belofte terecht is gekomen. Pas gisteren (4 december) verkeerde ik in de gelegenheid de situatie ter plekke in ogenschouw te nemen. Benieuwd naar wat ik aan zou treffen, begaf ik me in alle vroegte pleinwaarts, maar (doorstrepen wat niet van toepassing is) de steen des aanstoots / de puist / het juweeltje / het glazen monster bleek nog volledig intact.
Wat kan ik er verder over zeggen? De toezegging ‘aan diverse mensen en door diverse mensen’ was mij niet bekend. Komt ervan als je je niet beweegt in bestuurders-, middenstanders-, journalisten- en centrummanageriële kringen. Mocht de toezegging inderdaad zijn gedaan, dan kan het haast niet anders of staatssecretaris Bleker is zich met het zaakje aan het bemoeien. Hij staat er immers om bekend dat hij bijzonder creatief met de waarheid weet om te springen (eufemisme voor: ‘hij laat een spoor van leugens na’).
Laat trouwens niemand de fout maken de kiosk af te schrijven voordat ie met de grond gelijk is gemaakt. Een kat mag dan negen levens hebben, deze kiosk doet het niet of nauwelijks voor minder. Gravend in m’n geheugen kom ik tot de conclusie dat het optrekje als onderkomen heeft gediend voor in elk geval de KPN (KPN Glasvezel Infocenter), ijssalon Passi, de SP, de Rabobank, boekhandel Willems (met of zonder Rietjens), de VVV en minstens één kledingwinkel (heette die niet Divanni?).Verder sluit ik niet uit dat ook Munckhof Reizen, cadeauwinkel Valentijn en een of meerdere andere kledingwinkels er voor kortere of langere tijd in waren gehuisvest. Bovendien is niet uitgesloten dat ik zo hier en daar nog iets over het hoofd heb gezien. Hoe het ook zij: geen slechte score voor een gebouwtje met een leeftijd van naar schatting maximaal dertig jaar. Wat zeg ik? Zou er ook maar één ander pand in Horst te vinden zijn dat meer functies heeft gehad?
Is het eigenlijk niet zonde om een kiosk met zo’n rijke historie te slopen? Er moet toch wel iemand te vinden zijn die zich aan de deuren wil laten vastketenen om te voorkomen dat de bulldozer z’n vernietigende werk doet? Al was het maar voor de reuring.
Intermezzo – Proevertje
Natuurlijk was ik aangenaam verrast toen ik donderdag in Hallo Horst aan de Maas eindelijk weer eens een op de actualiteit gebaseerd Proevertje van de Week van slagerij Joosten aantrof. En alsof het allemaal speciaal voor mij was gedaan, ook nog een op de voetbalactualiteit gebaseerd Proevertje:
Toch merk je dat Lam er na die maandenlange afwezigheid weer even in moet komen. Want hoe kun je nou aan komen zetten met een Cruijff-van Gaal gehaktsteak? Dat kan toch nooit een mals stukje vlees opleveren? Dat mengt zich toch niet? Je blijft toch altijd de verschillende bestanddelen proeven? En wat dacht u van die harde zwarte korstjes? Niet te verteren toch? Maar dazzz logiezzz, zou JC zeggen.Nee, als je wilt scoren met een vleesgerecht uit de Arena, probeer het dan met hete bliksem. Of duiveltjesvlees. Nee, nog beter: jachtschotel.Wat allemaal niet wegneemt dat het voorbeeld van de op de actualiteit inspelende advertenties van slagerij Joosten beslist navolging verdient. Laten we ons voor de aardigheid even alleen tot de voetbalwereld beperken. Een rijkere bron van inspiratie valt nauwelijks te bedenken. Ik garandeer u dat VVV-supporters bloemisterij ’t Witveld plat zullen lopen als die wereldkundig maakt dat ze ogentroost (euphrasia) in haar assortiment opneemt.
Verder kijk ik reikhalzend uit naar het moment waarop Bruna boeckensteunen in de aanbieding doet.
Dan paardenmelkerij ’t Vöske. Die zou gezien de huidige succesreeks toch wel gek zijn als ze geen Wittenhorsemelk op de markt bracht?
Onbegrijpelijk is ook dat Mode Centrum Frans Theelen ondanks de hegemonie van Manchester in het Engelse voetbal nog altijd geen reclame maakt voor mezèsterse bókse.
Waar is de snackbaruitbater die een verband legt tussen een patatje oorlog en de taferelen gisteren tijdens en na FC Utrecht-FC Twente? En die VVV-catastrofe in Almelo (is het echt teveel gevraagd van de heren grootverdieners om mij in elk geval de 21,50 euro van het kaartje terug te betalen?)
moet voor vuurwerkverkopers toch gefundenes Fressen zijn om de zevenklapper nog eens onder de aandacht te brengen?
Kom op, Horster middenstanders, zorg voor wat lichtpuntjes in deze donkere tijden en zet dat creatieve brein eens aan het werk. Ik reken op u.
Toch merk je dat Lam er na die maandenlange afwezigheid weer even in moet komen. Want hoe kun je nou aan komen zetten met een Cruijff-van Gaal gehaktsteak? Dat kan toch nooit een mals stukje vlees opleveren? Dat mengt zich toch niet? Je blijft toch altijd de verschillende bestanddelen proeven? En wat dacht u van die harde zwarte korstjes? Niet te verteren toch? Maar dazzz logiezzz, zou JC zeggen.Nee, als je wilt scoren met een vleesgerecht uit de Arena, probeer het dan met hete bliksem. Of duiveltjesvlees. Nee, nog beter: jachtschotel.Wat allemaal niet wegneemt dat het voorbeeld van de op de actualiteit inspelende advertenties van slagerij Joosten beslist navolging verdient. Laten we ons voor de aardigheid even alleen tot de voetbalwereld beperken. Een rijkere bron van inspiratie valt nauwelijks te bedenken. Ik garandeer u dat VVV-supporters bloemisterij ’t Witveld plat zullen lopen als die wereldkundig maakt dat ze ogentroost (euphrasia) in haar assortiment opneemt.
Verder kijk ik reikhalzend uit naar het moment waarop Bruna boeckensteunen in de aanbieding doet.
Dan paardenmelkerij ’t Vöske. Die zou gezien de huidige succesreeks toch wel gek zijn als ze geen Wittenhorsemelk op de markt bracht?
Onbegrijpelijk is ook dat Mode Centrum Frans Theelen ondanks de hegemonie van Manchester in het Engelse voetbal nog altijd geen reclame maakt voor mezèsterse bókse.
Waar is de snackbaruitbater die een verband legt tussen een patatje oorlog en de taferelen gisteren tijdens en na FC Utrecht-FC Twente? En die VVV-catastrofe in Almelo (is het echt teveel gevraagd van de heren grootverdieners om mij in elk geval de 21,50 euro van het kaartje terug te betalen?)
moet voor vuurwerkverkopers toch gefundenes Fressen zijn om de zevenklapper nog eens onder de aandacht te brengen?
Kom op, Horster middenstanders, zorg voor wat lichtpuntjes in deze donkere tijden en zet dat creatieve brein eens aan het werk. Ik reken op u.
maandag 28 november 2011
Klein mysterie 294 – Nieuw Gemengd Bedrijf (2)
Fantastisch nieuws deze week voor alle tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf (NGB), de geplande megastal met 1,2 miljoen kippen en 35 duizend varkens in Grubbenvorst. Want wat zei de staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Innovatie woensdag? ‘Excessen, zoals een bedrijf met een miljoen kippen of meer, passen niet bij Nederland. Gelukkig hebben we die excessen ook niet. Maar als zich een ontwikkeling voordoet waarbij die excessen zich aankondigen, wil ik een wettelijke mogelijkheid hebben om dat een halt toe te roepen.’
Alle reden dus om de vlag uit te hangen. Alleen is er één heel groot MAAR. Welk? De staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Landbouw die deze uitspraak deed, heet Henk Bleker. En dan weet je het verder wel. Gaat deze week waarschijnlijk zeggen dat bedrijven met meer dan een miljoen kippen inderdaad niet kunnen, maar dat twee miljoen hennen uiteraard geen enkel bezwaar zijn. Of dat hij niet wist dat Grubbenvorst in Nederland ligt. Of dat hij alleen excessen bedoelde die zich gaan aankondigen en geen excessen die zich al hadden aangekondigd. Of dat hij wel een wettelijke mogelijkheid wil hebben die excessen een halt toe te roepen, maar dat hij niet heeft gezegd dat hij daar ook gebruik van gaat maken. Linksom of rechtsom: wees ervan overtuigd dat meneer er zich wel weer uit weet te draaien. Leer mij Henk kennen. CDA’er tot in z’n haarvaten.Donderdag weten we misschien al meer. Henk van Gerven, Tweede-Kamerlid voor de SP, heeft de staatssecretaris namelijk vragen gesteld over de consequenties van diens uitspraak in relatie tot het NGB. Van Gerven verzoekt onder meer om beantwoording van zijn vragen vóór 1 december.
Intussen heeft een ander Kamerlid, Tjeerd van Dekken van de PvdA, zijn positie al bepaald. Hij twitterde vrijdag: ‘Bouw van veefabriek met 1,2 miljoen kippen in Horst aan de Maas moet niet doorgaan. Dat zou consequent beleid zijn.’Lovenswaardig standpunt. Zoveel staat buiten kijf. Maakt wel de vraag naar het standpunt van de lokale PvdA(-PK) weer actueel. Nog altijd tegen? Maar waarom heeft de PvdA-PK dan zitting genomen in een college van burgemeester en wethouders dat er op z’n zachtst gezegd niet op uit is het NGB te dwarsbomen? Mogen we daar na twee jaar eindelijk eens duidelijkheid over krijgen?
Alle reden dus om de vlag uit te hangen. Alleen is er één heel groot MAAR. Welk? De staatssecretaris van Landbouw, Economische Zaken en Landbouw die deze uitspraak deed, heet Henk Bleker. En dan weet je het verder wel. Gaat deze week waarschijnlijk zeggen dat bedrijven met meer dan een miljoen kippen inderdaad niet kunnen, maar dat twee miljoen hennen uiteraard geen enkel bezwaar zijn. Of dat hij niet wist dat Grubbenvorst in Nederland ligt. Of dat hij alleen excessen bedoelde die zich gaan aankondigen en geen excessen die zich al hadden aangekondigd. Of dat hij wel een wettelijke mogelijkheid wil hebben die excessen een halt toe te roepen, maar dat hij niet heeft gezegd dat hij daar ook gebruik van gaat maken. Linksom of rechtsom: wees ervan overtuigd dat meneer er zich wel weer uit weet te draaien. Leer mij Henk kennen. CDA’er tot in z’n haarvaten.Donderdag weten we misschien al meer. Henk van Gerven, Tweede-Kamerlid voor de SP, heeft de staatssecretaris namelijk vragen gesteld over de consequenties van diens uitspraak in relatie tot het NGB. Van Gerven verzoekt onder meer om beantwoording van zijn vragen vóór 1 december.
Intussen heeft een ander Kamerlid, Tjeerd van Dekken van de PvdA, zijn positie al bepaald. Hij twitterde vrijdag: ‘Bouw van veefabriek met 1,2 miljoen kippen in Horst aan de Maas moet niet doorgaan. Dat zou consequent beleid zijn.’Lovenswaardig standpunt. Zoveel staat buiten kijf. Maakt wel de vraag naar het standpunt van de lokale PvdA(-PK) weer actueel. Nog altijd tegen? Maar waarom heeft de PvdA-PK dan zitting genomen in een college van burgemeester en wethouders dat er op z’n zachtst gezegd niet op uit is het NGB te dwarsbomen? Mogen we daar na twee jaar eindelijk eens duidelijkheid over krijgen?
Intermezzo – Lost in Californië
Wie denkt dat het leven van een blogger een dagelijks feest is waarin je van hoogtepunt naar hoogtepunt hopt, wil ik bij dezen graag uit de droom helpen. Toegegeven: je doet wel eens een mooie ontdekking, hebt zo nu en dan een aardige ontmoeting of stuit een enkele keer op iets van een betoverende schoonheid. Dat zijn echter de uitzonderingen, normaliter is het één doffe ellende. Diepe miserie. Een aaneenschakeling van schrijnende gevallen. Denk aan Mauro, denk aan de intensieve veehouderij, denk aan Ger Driessen, denk aan het hele CDA. Allemaal groot leed. Daarnaast heb je het klein leed. Het klein leed dat je soms nog meer aangrijpt dan het grote, omdat het zo tastbaar is. Groot dan wel klein, die dagelijkse confrontatie met leed leidt tot een zekere gewenning. Uit zelfbescherming fabriceer je een schild waarop leed afketst of waardoor het tenminste wat zachter binnenkomt. Het maakt je minder kwetsbaar en het leven draaglijker. Maar hoe hecht die verdedigingslinie ook mag zijn, een onneembaar bastion is ze niet. Eens in de zoveel tijd ontdekt iets of iemand een gaatje en glipt naar binnen. Donderdag was het weer zover. Zonnige middag, aangename temperatuur, een cd met prachtige strijdliederen, kortom je waant je onaantastbaar in je automobiel. Totdat je in Californië arriveert. Waar, aan een lantaarnpaal op de kruising Sevenumseweg-Californischeweg-Horsterweg, een briefje hangt. Nog verdwaasd door Mikis Theodorakis’ Sto perigiali,
laat je je schild waarop alle leed afketst voor één keer in de auto liggen. Met funeste gevolgen:
(Klik op de foto voor een vergroting, maar voor de zekerheid heb ik de tekst ook maar even getranscribeerd:
Wanted poes!
Vlegelke je bent altijd welkom.
Tel: 0626205285
Ik lig al nachte wakker om dat ik jou zo mis
Mail naar marion.gommans@planet.nl / andre.coenders@planet.nl
Mijn leven is in gestort nu jij weg bent. Ik mis je zo.
En boven het kindergezicht waaruit ontelbare tranen vloeien: Ik nu.)Pats, pats, pats. Alsof er met een moker op je kop wordt getimmerd. Hartverscheurend. Om stil van te worden.
laat je je schild waarop alle leed afketst voor één keer in de auto liggen. Met funeste gevolgen:
(Klik op de foto voor een vergroting, maar voor de zekerheid heb ik de tekst ook maar even getranscribeerd:
Wanted poes!
Vlegelke je bent altijd welkom.
Tel: 0626205285
Ik lig al nachte wakker om dat ik jou zo mis
Mail naar marion.gommans@planet.nl / andre.coenders@planet.nl
Mijn leven is in gestort nu jij weg bent. Ik mis je zo.
En boven het kindergezicht waaruit ontelbare tranen vloeien: Ik nu.)Pats, pats, pats. Alsof er met een moker op je kop wordt getimmerd. Hartverscheurend. Om stil van te worden.
Actualisatie – Stekbaere
Als kleuter speelde ik wel eens met een buurtgenootje dat Sjampol heette. Vraag me niet naar z’n achternaam, vraag me niet hoe ie eruit zag, vraag me zelfs niet of ie kon voetballen. Het zou me niet verbazen als z’n aantrekkingskracht vooral gelegen was in z’n exotische voornaam. Want let wel: we hebben het nu over het begin van de jaren zeventig, toen Horster jongetjes nog gewoon Hans, Ton, Peter, Rob, Jan of Wim heetten. Ik kan me althans met de beste wil van de wereld geen Ruben, Jayden, Thomas, Jesse, Sem of Milan (allemaal voorkomend in de top 10 van populairste jongensnamen van 2010) voor de geest halen. Als dan te midden van al die oersaaie Hansen, Tonnen, Peters, Robben, Jannen en Wimmen ineens een Sjampol opduikt, neem je die maar al te graag op in je kring van vriendjes.
Pas toen Sjampol al jaren uit beeld was verdwenen, wist ik de zeepbel door te prikken. Wat mij altijd als Sjampol in de oren had geklonken, was in werkelijkheid natuurlijk Jean-Paul. Weliswaar ook exotisch, maar toch van een mindere orde dan Sjampol.
Hoe kom ik hierop? Door de vraag die Thijs Coppus stelde in reactie op het stukje ‘Stekbaere’: ‘Bramen zijn in het Horsters toch brombaere?’ Bramen in het dialect brombaere? En geen brándbaere? Als je er even over nadenkt, klinkt brombaere eigenlijk inderdaad logischer dan brándbaere. Had ik me dan gewoon al m’n hele leven vergist? Was wat mij altijd als brándbaere in de oren had geklonken, in werkelijkheid brombaere? Brándbaere als Sjampolletje? Thijs Coppus die een tweede zeepbel doorprikt?
Met angst en beven sloeg ik er È maes inne taes (‘d’n iërste á-zet tot ut vâslegge va’n plat Hôrster wöärd en oëtdrukkinge’) op na. En ziedaar, op bladzijde 13:Yes! Niks brombaere, geen Sjampolletje, gewoon brándbaere (of brândbaere). Een juichtoon da-vre langs de velden.
Moraal van dit verhaal: zelfs Thijs Coppus heeft heus niet altijd gelijk.
Pas toen Sjampol al jaren uit beeld was verdwenen, wist ik de zeepbel door te prikken. Wat mij altijd als Sjampol in de oren had geklonken, was in werkelijkheid natuurlijk Jean-Paul. Weliswaar ook exotisch, maar toch van een mindere orde dan Sjampol.
Hoe kom ik hierop? Door de vraag die Thijs Coppus stelde in reactie op het stukje ‘Stekbaere’: ‘Bramen zijn in het Horsters toch brombaere?’ Bramen in het dialect brombaere? En geen brándbaere? Als je er even over nadenkt, klinkt brombaere eigenlijk inderdaad logischer dan brándbaere. Had ik me dan gewoon al m’n hele leven vergist? Was wat mij altijd als brándbaere in de oren had geklonken, in werkelijkheid brombaere? Brándbaere als Sjampolletje? Thijs Coppus die een tweede zeepbel doorprikt?
Met angst en beven sloeg ik er È maes inne taes (‘d’n iërste á-zet tot ut vâslegge va’n plat Hôrster wöärd en oëtdrukkinge’) op na. En ziedaar, op bladzijde 13:Yes! Niks brombaere, geen Sjampolletje, gewoon brándbaere (of brândbaere). Een juichtoon da-vre langs de velden.
Moraal van dit verhaal: zelfs Thijs Coppus heeft heus niet altijd gelijk.
Klein mysterie 293 – Zelfredzaamheid
Opmerkelijk bericht zaterdag in Dagblad De Limburger. Omdat het zo kort is, tik ik het even helemaal over: ‘Bewoners van nieuwe of omgenummerde woningen in Horst aan de Maas krijgen van de gemeente geen gratis huisnummerbordje meer. Volgens de gemeente worden die bordjes namelijk vaak niet bij de voordeur bevestigd omdat de bewoners een eigen exemplaar kopen. Dat mag, als de huisnummerbordjes maar goed zichtbaar zijn, vindt de gemeente. Ze juicht deze vorm van “zelfredzaamheid” juist toe. Bovendien spaart het de gemeente kosten als ze geen gratis huisbordjes meer levert.’Het huisnummerbordje als indicator voor de mate van zelfredzaamheid van je inwoners. Je moet er maar opkomen. Persoonlijk beschouwde ik Horstenaren met gemeentelijke huisnummerbordjes altijd als mensen van stavast, als rotsen in de branding: recht door zee en niet met elk windje meewaaiend. Mensen waar je op kunt bouwen, zelfredzaam tot op het bot. Dit in tegenstelling tot de bezitters van een eigen huisnummerbordje.
Dat waren in mijn beleving verwende slappelingen, gevoelig voor elke modegril. Maar het blijkt dus weer eens precies andersom te zijn: niet de mensen met een eigen huisnummerbordje zijn de watjes, nee, degenen met een gemeentelijk huisnummerbordje.
Sulletjes die gepamperd worden. Verwende apen die ten onder gaan bij het eerste zuchtje tegenwind. Zeurpieten die om het minste of geringste bij de gemeente op de stoep staan.
Mijn eigen huisnummerbordje? Eh … Doet dat ter zake dan? Dacht het niet. Maar goed, omdat het anders toch binnen de kortste keren op straat ligt, zal ik open kaart spelen:
Reddeloos verloren. Finaal door het ijs gezakt. Ontmaskerd. Ik zal in elk geval de begroeiing rond het bordje verwijderen, zodat het de gemeentelijke hulpdiensten in geval van een ramp in een oogopslag duidelijk is dat hier een zacht gekookt ei woont.
(Vlak trouwens ook het kostenbesparingsaspect niet uit. Elke cent is mooi meegenomen, zeker nu deze week bekend werd dat de gemeente Horst aan de Maas voor miljoenen het schip in dreigt te gaan bij de verkoop van grond op businesspark Venlo Greenpark. Dat zijn op z’n minst veertigduizend huisnummerbordjes.)
Dat waren in mijn beleving verwende slappelingen, gevoelig voor elke modegril. Maar het blijkt dus weer eens precies andersom te zijn: niet de mensen met een eigen huisnummerbordje zijn de watjes, nee, degenen met een gemeentelijk huisnummerbordje.
Sulletjes die gepamperd worden. Verwende apen die ten onder gaan bij het eerste zuchtje tegenwind. Zeurpieten die om het minste of geringste bij de gemeente op de stoep staan.
Mijn eigen huisnummerbordje? Eh … Doet dat ter zake dan? Dacht het niet. Maar goed, omdat het anders toch binnen de kortste keren op straat ligt, zal ik open kaart spelen:
Reddeloos verloren. Finaal door het ijs gezakt. Ontmaskerd. Ik zal in elk geval de begroeiing rond het bordje verwijderen, zodat het de gemeentelijke hulpdiensten in geval van een ramp in een oogopslag duidelijk is dat hier een zacht gekookt ei woont.
(Vlak trouwens ook het kostenbesparingsaspect niet uit. Elke cent is mooi meegenomen, zeker nu deze week bekend werd dat de gemeente Horst aan de Maas voor miljoenen het schip in dreigt te gaan bij de verkoop van grond op businesspark Venlo Greenpark. Dat zijn op z’n minst veertigduizend huisnummerbordjes.)
Abonneren op:
Posts (Atom)







