maandag 15 december 2008

Klein mysterie 46 – Modder (1)

Zoals er officieuze straatnaambordjes zijn, zo zijn er ook officieuze verkeersborden. Je ziet ze wel eens staan in de tuin van een pasgetrouwd stel of in een straat met veel kinderen waar te hard wordt gereden. Maar hoeveel officieuze verkeersborden ik in mijn leven ook nog zal tegenkomen, ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog eens mooiere exemplaren zal aantreffen dan de twee die ik zaterdagochtend bij toeval ontdekte. Na een rondje rennen aan de Houtweg reed (ja, ja, ik ben zo iemand die de auto meeneemt om te gaan rennen) ik via de Sint-Maartensweg huiswaarts. Ter hoogte van het in de bossen verscholen trafohuisje zag ik daar ineens dit geïmproviseerde bordje:Hoe sympathiek! Iemand (een buurtbewoner? De modderveroorzaker?) die de argeloze verkeersdeelnemer wijst op slipgevaar door op en naast de weg gelegen modder. Stelt u zich eens voor: die man of vrouw heeft achtereenvolgens de moeite genomen om (1) op internet een afbeelding van het bord ‘slipgevaar’ te kopiëren, (2) daar het woord ‘modder’ onder te zetten, (3) bord en woord te printen op een printer die grote formaten aankan, (4) de afbeelding met lichtbruine tape te bevestigen op een houten bord, (5) het bord aan een paal te spijkeren en ten slotte (6) een gat te graven om bord en paal te kunnen plaatsen. Slechts een ongelooflijke kniesoor zal opmerken dat het houten bord eigenlijk net iets te klein is voor de afbeelding (of de afbeelding te groot voor het bord).
Na gedetailleerde bestudering van het bordje vervolgde ik mijn weg met een glimlach om mijn lippen. Ik sloeg weinig acht op het bordje dat ik na het modderspoor circa honderd meter verderop aan de andere zijde van de weg zag staan. Dit zou immers wel identiek zijn aan het andere bordje, zo veronderstelde ik.
Om foto’s te maken, keerde ik ’s middags terug naar de Sint-Maartensweg. Ditmaal kwam ik van de andere kant aangereden. Ineens werd me duidelijk dat ik ’s ochtends volkomen ten onrechte geen acht had geslagen op het tweede bordje:Hoe sympathiek, maar ook hoe aandoenlijk! Observeer dat bordje nu eens aandachtig. De maker heeft (1) getracht een driehoek te zagen uit een stuk hardboard, (2) daar handmatig en zonder gebruikmaking van een liniaal met rode en witte verf een gevaarsbord en het woord ‘modder’ op geschilderd, (3) daar met bruine tape die blijkbaar niet al te best wilde plakken een gevarendriehoek op bevestigd, (4) daar een dun paaltje tegenaan geslagen en ten slotte (5) een gat gegraven om bord en paal te kunnen plaatsen.
Mocht uw vertrouwen in de mensheid om wat voor reden dan ook geschonden zijn, dan wordt het op deze manier weer volledig hersteld, dacht ik zo.
Om te voorkomen dat dit toch al lange stukje nóg langer zou worden, laat ik de meeste waaromvragen maar achterwege. Eén wil er echter wel stellen. Toen ik gisteren de beide borden nog eens rustig in me op wilde nemen, ontdekte ik tot mijn grote teleurstelling dat ze waren verdwenen – terwijl de modder nog in volle glorie aanwezig was. Waarom? Meegenomen door een officieuze-borden-verzamelaar? Verwijderd op last van de politie? In revisie?

maandag 8 december 2008

Actualisatie – Lambertuspleinpaaltjes

Naar aanleiding van het stukje van vorige week over de diverse typen paaltjes op het Lambertusplein kreeg ik een e-mail van mijn neef uit Sittard. Hij beval me dit artikel ter lezing aan. Nu heb ik in de loop der jaren al heel wat waardevolle adviezen en nuttige tips van mijn neef uit Sittard mogen ontvangen, maar veel betere heb ik nog niet gehad (ik zou hem bijna gaan vergeven dat hij Fortuna-supporter is, maar dat zou wat al te veel eer zijn; bovendien lost dat probleem zich hoogstwaarschijnlijk vanzelf op). Een waar feest van herkenning, die bijdrage op www.irri.nl (léés en bekijk trouwens die hele site). Horst blijkt absoluut niet alleen te staan in zijn diversiteit aan paaltjes: in Heerlen is het ook goed raak. De auteur van het stuk heeft het vermoeden dat er een paaltjesfetisjist werkzaam is bij de afdeling openbare werken van de gemeente Heerlen. Het zal toch niet zo zijn dat die man of vrouw (mijn intuïtie zegt me dat het een man is) daarnaast nog wat bijklust voor de gemeente Horst aan de Maas?

Klein mysterie 45 – Spraakverwarring?

Met het drievaks hek aan de Sint-Odastraat (zie actualisatie houten Horster boerenhekken) is iets vreemds aan de hand. Of beter gezegd: met het weiland waar het hek toegang toe verleent, is iets vreemds aan de hand.Ik heb al eens onthuld dat ik tot het vreemde slag van mensen behoor dat wel eens voor z’n plezier een gemeenteraadsvergadering bezoekt. Enkele maanden geleden woonde ik een vergadering bij waarin Ger Hermans gebruikmaakte van het spreekrecht voor burgers. Hij ageerde tegen de voorgenomen toepassing van de Wet Voorkeursrecht Gemeenten op een bepaald perceel. Omdat ik niet alle Horster kadastrale perceelnummers uit mijn hoofd ken, had ik eerlijk gezegd geen flauw idee om welk stuk grond het nu eigenlijk ging. Ik stond er verder niet meer bij stil, totdat ik deze week de agenda voor de gemeenteraadsvergadering van 16 december eens zorgvuldig bekeek. Agendapunt 4, ingekomen brieven, brief nr. 24: ‘Brief van de heer G. Hermans d.d. 10 november 2008 inzake “Bezwaarschrift”’. Ondanks de lengte (elf bladzijden plus bijlagen) kan ik iedereen lezing van deze brief aanraden. Voor wie die wijze raad niet opvolgt, zal ik hier in het (heel) kort proberen te schetsen wat er aan de hand is. De heer Hermans is eigenaar van een weiland aan de Sint-Odastraat in Melderslo. Niet zomaar een weiland, maar een weiland dat in zijn huidige vorm minstens tweehonderd jaar oud is, aan de rand van een beekdal ligt, wordt begrensd door een oude houtwal, niet agrarisch wordt gebruikt en sinds drie jaar ecologisch wordt beheerd. Een landschappelijk en cultuurhistorisch juweeltje dus. Mooi zo laten, met je vingers van af blijven, zou je denken. Toch wil de gemeente de mogelijkheid openlaten dat het perceel in de toekomst een andere bestemming krijgt dan de huidige (natuur) dan wel intensiever gebruikt gaat worden. Daarom wil ze de Wet Voorkeursrecht Gemeenten er op van toepassing verklaren. Dit nu stuit de heer Hermans tegen de borst. Hij strijdt ervoor dat de huidige natuurbestemming ook in de toekomst gehandhaafd blijft. Wat de zaak tot een klein mysterie maakt, is dat de heer Hermans citeert uit een aantal documenten waaruit blijkt dat de gemeente aan het weiland ook altijd een natuurbestemming heeft toebedacht! Waarom dan toch die Wet Voorkeursrecht Gemeenten? Ik zou burgers die vechten voor een natuurbestemming van hun grond juist koesteren. Of is hier misschien sprake van een compleet uit de hand gelopen spraakverwarring? Op 16 december toch maar weer eens de publieke tribune van de raadszaal beklimmen …

Actualisatie – Houten Horster boerenhekken

Zaterdag getipt, vanmiddag gefotografeerd en vanavond op het weblog: het eerste in Horst gesignaleerde drievaks houten boerenhek model andreaskruis!

maandag 1 december 2008

Actualisatie – Banken (1)

De afgelopen weken heb ik me een- en andermaal lovend uitgelaten over de opknapbeurt die het Horster centrum momenteel ondergaat. Nu koester ik me echter weer in de oude vertrouwde rol van grekerd. De bank die vandaag werd geplaatst voor het pand waarin eens Albert Heijn was gevestigd, kan me namelijk absoluut niet bekoren. Op 8 september stelde ik vier vragen over de Horster banken: ‘Waarom altijd en eeuwig dat hout en nooit eens metaal of polyester? Waarom altijd en eeuwig dat sombere donkergroen en nooit eens een frissere, lichtere tint? Waarom altijd en eeuwig die retro-, welhaast kitscherige vormgeving en nooit eens iets eigentijds of futuristisch? Waarom altijd en eeuwig op zeker spelen en nooit eens met iets gewaagds of prikkelends komen?’ Al deze vragen zijn ook van toepassing op deze nieuwe bank, met dit verschil dat het ijzerwerk niet donkergroen maar zwart is. Degelijkheid troef, enige elegantie in de verste verste niet te bekennen, stijlvol is anders, zomaar uit de eerste de beste catalogus geplukt. Ach, laat ik er verder maar over ophouden, dadelijk ga ik me nog ergeren ook.

Klein mysterie 44 – Lambertuspleinpaaltjes (1)

Wat zou dit weblog zijn zonder paaltjes? Hoe vaak zou ik me nu al hebben voorgenomen er niet wéér over te beginnen? Maar ik kan het niet laten, ze blijven me intrigeren. Nu heb ik met mezelf afgesproken op 1 januari met de paaltjes te stoppen, zoals anderen op die dag zullen stoppen met roken of veel eten. Vandaag dus nog even geen afkicken, maar gewoon heerlijk mijn verslaving botvieren.
Duizenden keren moet ik ze zijn gepasseerd, nooit had ik er ook maar een seconde aandacht aan geschonken: de 26 paaltjes die moeten voorkomen dat auto’s vanaf het Lambertusplein de Steenstraat of de Kerkstraat inrijden. Tot afgelopen vrijdag, omstreeks half zes. Ineens zag ik het. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat ik dit al die tijd over het hoofd heb gezien? Want hier staat geen gewone rij paaltjes, nee, dit is een buitengewoon bijzondere rij paaltjes. Het nec plus ultra voor een paaltjesverslaafde. Over een afstand van nog geen vijftig meter vind je hier een staalkaart van wat Horst aan paaltjes te bieden heeft. En dat is bepaald niet misselijk. Ik neem de verschillende varianten even met u door. Laten we beginnen met deze twee verzinkbare palen: Ze getuigen van een moderniteit die je elders in het centrum van Horst niet aantreft. Ze contrasteren dan ook sterk met de historiserende stenen palen die de rij domineren:Je wilt een dorp zijn met stadse allure of je wilt het niet, dus ook amsterdammertjes (drie in totaal) ontbreken niet:En wat zou een staalkaart van Horster paaltjes zijn zonder de karakterloze bruine houten gevallen met roodwitte reflectoren waarvan Horst vergeven is? In twee kleurvarianten nog wel, een donkere (eenmaal) en een lichte (tweemaal):Het geheel biedt deze fraaie aanblik (helaas lukte het me niet een geslaagde foto te maken waarop ook de verzinkende palen voorkomen, maar die kunt u er zelf wel bij denken):Ik zou nu natuurlijk weer allerlei bespiegelingen kunnen wijden aan de waaromvraag. Toch laat ik dat nu maar eens een keer achterwege. Ik stel me gewoon tevreden met de ontdekking van een nieuw pareltje aan de kroon van Horster cultuurschatten.

maandag 24 november 2008

Actualisatie – Olympische vlam

Soms, heel soms, verbeeld ik me wel eens dat mijn hier uitgesproken mening er toe doet. Dat de Horster beleidsbepalers elke maandagavond vol spanning zitten te wachten op het moment dat hier weer een briljant idee verschijnt, een weloverwogen mening wordt geformuleerd of een schijnbaar onoplosbaar probleem in een handomdraai als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dit is helaas slechts verbeelding, in werkelijkheid wordt er niet naar mij geluisterd. Of toch wel? Op 29 augustus vroeg ik me af of het de bedoeling was dat op de schaal van deze mast ooit de Olympische vlam zou gaan branden. Dit omdat ik me niet kon voorstellen dat het ding er omwille van zijn schoonheid was neergezet. Uiteraard was dit een verkapte oproep om het wanstaltige object stante pede te verwijderen. En wat ontdekte ik afgelopen week tot mijn verbazing?Weg! Er wordt wel degelijk naar mij geluisterd! Mijn mening doet er wel degelijk toe! Of zou het IOC hebben laten weten dat de Olympische Spelen nooit en te nimmer in Horst (aan de Maas) zullen worden georganiseerd?

Klein mysterie 43 – Fusieruzie

Hoewel sommigen er met gemak een weblog over kunnen vullen (klik hier), is de naam van een gemeente niet echt iets om van wakker te liggen. Een naam is maar een naam, beleid – om maar eens iets te noemen – is duizendmaal belangrijker. Bovendien woon en leef je in de eerste plaats in een dorp of stad (Horst, Meterik, Meerlo of als je het iets minder hebt getroffen Sevenum) en pas daarna in een gemeente (Horst aan de Maas, Meerlo-Wanssum of als je het iets minder hebt getroffen Sevenum).Dit gezegd hebbende, zijn er toch kanttekeningen te plaatsen bij het naamgevingsproces van de nieuwe gemeente die ontstaat als op 1 januari 2010 de gemeenten Horst aan de Maas en Sevenum en de dorpen Meerlo, Tienray en Wanssum fuseren. Misschien is het goed een vergelijking te trekken met Helden, Kessel, Maasbree en Meijel. Deze vier gemeenten gaan per 1 januari 2010 eveneens op in één nieuwe. Ook zij zijn op zoek naar een nieuwe naam. Dit gebeurt in een heldere, overzichtelijke procedure (zie www.uwvisie.nl). Hoe anders gaat het hier. Hier kwam een Commissie Naamgeving Fusiegemeente – waarvan het bestaan bij mijn weten nooit eerder aan de openbaarheid was prijsgegeven – op 16 oktober ineens plompverloren met het voorstel de nieuwe gemeente Horst aan de Maas te noemen. In november zouden de gemeenteraden van Horst aan de Maas, Meerlo-Wanssum en Sevenum vervolgens een besluit nemen. In de tussentijd kregen burgers de mogelijkheid op het voorstel van de commissie te reageren. Wat er met die reacties zou gebeuren, bleef onduidelijk. Nog vreemder: de beloofde besluitvorming door de gemeenteraden in november komt er helemaal niet. Want op 17 november bepaalden de fractievoorzitters van de gemeenten Horst aan de Maas, Meerlo-Wanssum en Sevenum ineens dat de in 2010 aantredende gemeenteraad maar moest beslissen over de gemeentenaam.Er is zeker iets voor te zeggen om de nieuwe gemeenteraad de naam te laten bepalen. Maar had dit dan eerder duidelijk gemaakt. Dan had die commissie van deskundigen er niet hoeven komen, dan had die vage, vrijblijvende peiling van de volksmening achterwege kunnen blijven en dan had niet de suggestie hoeven te worden gewekt dat in november een besluit zou vallen over de naam. Nu heeft het er alle schijn van dat het tegenstribbelende Sevenum tevreden moest worden gesteld. Is dit nu daadkracht? Nee, dit is pappen en nathouden. Om de hete brij heen draaien. De kerk in het midden houden.

maandag 17 november 2008

Klein mysterie 42 – Kunstwerkruil

De nummer 3 in mijn top 5 van kunstwerken in de Horster buitenruimte wordt bedreigd! De Echo van Horst meldde afgelopen week dat de dorpsraad van Melderslo het gemeentebestuur oproept het kunstwerk Linnen garens drogen te verplaatsen van de Kerkstraat in Horst naar Melderslo. In ruil daarvoor zou het kunstwerk van Fons Schobbers dat nu het grasveld voor de basisschool in Melderslo siert, een plek moeten krijgen bij Museum De Kantfabriek. Wethouder Dings-Polderman zou de dorpsraad hebben geadviseerd in gesprek te gaan met het museum: ‘Als zij het ook een goed idee vinden, staan wij er niet afwijzend tegenover.’ De Kantfabriek heeft echter al laten weten niets voor dit idee te voelen.
Wat moeten we hier nu van denken? Er is niets op tegen dat de Melderslose dorpsraad probeert een kunstwerk te verwerven. Wel is het curieus dat daarvoor een kunstwerk zou worden ingeruild, nota bene met goedkeuring van de wethouder. Een kunstwerk bovendien dat niet toevallig in dát dorp op díe plek staat. Nee, het thema van het werk (de spontaniteit en de kracht die de inwoners van Melderslo aan de dag hebben gelegd bij de opbouw van hun dorp) en de locatie zijn bepaald in nauw overleg tussen kunstenaar en dorpsraad. Dan gaat het toch niet aan het beeld zo maar even boem pats te verplaatsen naar een plek waar het geen enkele relatie mee heeft? Heel vreemd!In 1999 zei de toenmalige voorzitter van de Melderslose dorpsraad, Jan Litjens, het volgende over het kunstwerk: ‘Als je bij de kerk het beeld schuin van achteren bekijkt, heb je een prachtige blik op de gebogen golf. Die staat volgens mij voor de gebogen rug van de (werkende) mens. En in de uitstekende punt aan de achterkant kun je een aspergesbed zien. Zo is er wel meer aan te wijzen waaruit de relatie blijkt tussen het kunstwerk en Melderslo.’ Zo is het en niet anders. Mooi laten staan waar het staat.

Klein mysterie 41 – Hotseknotsend door Meterik

Vandaag een klein jubileum. Dit is namelijk het honderdste bericht dat op dit weblog verschijnt. Deze feestelijke gelegenheid wil ik aangrijpen om eens wat dieper in te gaan op verkeersobstakels. Horst is er zo langzamerhand van vergeven. Eerder verbaasde ik me al over de variëteit in waarschuwingsborden bij drempels. Nu gaat het me om de grote verscheidenheid in uitvoering van deze barrières.
Niets is zo verhelderend als een voorbeeld. Daarom heb ik me de afgelopen week het hoofd gebroken over de vraag waar in (de voormalige gemeente) Horst over een zo kort mogelijke afstand zo veel mogelijk verschillende drempels, plateaus en andere hindernissen te vinden zijn. Uiteindelijk heb ik in Meterik het traject van mijn dromen gevonden. Reist u met me mee?
Vertrekpunt is molen Eendracht Maakt Macht aan de Schadijkerweg. Ongeveer vanaf de molen zijn aan de rechterzijde op het wegdek dubbele witte strepen aangebracht die bij het naderen van de bebouwde kom van Meterik steeds breder worden.Zullen we maar aannemen dat de strepen zijn bedoeld om het autoverkeer vaart te laten minderen? Onze eigenlijke reis begint pas aan de rand van de bebouwde kom. Net voor de kruising met de Dr. Lemmenstraat (een oude bekende!) is daar het eerste obstakel te vinden: een drempel annex wegversmalling.Wat we verder aan hindernissen tegenkomen op het traject Schadijkerweg-Crommentuijnstraat-Speulhofsbaan (tot aan kruising met Oude Peeldijk) laat ik u op foto’s zien. Plateau op kruising Schadijkerweg-Bondserf:Wegversmalling annex plateau op kruising Schadijkerweg-Rector de Fauwestraat:Plateau op kruising Crommentuijnstraat-Speulhofsbaan:Plateau op kruising Speulhofsbaan-Jan Drabbelsstraat:Drempel op Speulhofsbaan:Slalom op Speulhofsbaan bij ingang parkeerplaats sportpark De Vonckel: Dubbele wegversmalling op kruising Speulhofsbaan-Oude Peeldijk: Hebt u meegeteld? Op een afstand van 1400 meter acht verkeersobstakels in zes varianten! Waarom? Waarom toch?
Vaak wordt gedacht dat ambtenaren saaie, ideeën- en initiatiefloze mensen zijn. Het Meterikse voorbeeld maakt duidelijk dat deze typering althans voor Horster verkeersambtenaren volstrekt bezijden de waarheid is. Ze beschikken over een creativiteit en ideeënrijkheid waaraan menig kunstenaar een puntje kan zuigen. Dat dat voor ons, eenvoudige burgers, soms wat te hoog gegrepen is, zegt waarschijnlijk meer over ons dan over de Horster verkeersambtenaren. Zoals het bij kunstenaars soms honderden jaren kan duren voordat hun werk op waarde wordt geschat, zo zal er misschien ook wat tijd overheen gaan voordat de Horster verkeersambtenaren met hun variëteit in drempels de waardering krijgen die ze verdienen. Ik zie dan ook helemaal niets in het recente pleidooi van wethouder Stas voor meer handhaving en minder drempels en plateaus. Genieën, ook al zijn ze vooralsnog onbegrepen, moet je juist in ere houden.

maandag 10 november 2008

Klein mysterie 40 – Centrumbestrating

Langzaam bekruipt me het vreemde gevoel dat ik milder aan het worden ben. Dát is niet de bedoeling! Terwijl ik juist groot genoegen schep in een potje zeuren en zuigen, heb ik me de afgelopen weken bezondigd aan positieve uitlatingen over de 95 duizend euro kostende verwijdering van de serre van v/h Van Heijster, de vervanging van het Norbertuskerktrottoir en de afbraak van de kiosk op het Wilhelminaplein. Hoewel daar ook cynisme over twee paaltjes bij sportpark Ter Horst, ergernis over de voorgenomen bouw van een schiethal door Davy Crockett en vraagtekens bij de ontglazing van het Meterikse Veld tegenover staan, heb ik toch het idee dat ik soms wat begin door te slaan in mijn loftuitingen. Laat ik me dan beïnvloeden door de anonymus die schreef ‘Als ik deze site zie en lees dan proef ik veel negativiteit’? Zelfs als dat zo zou zijn, dan zou ik het natuurlijk nooit toegeven. Nee, ik houd het toch op toeval, van een bewuste keuze is beslist geen sprake. Ik beloof u dan ook plechtig dat ik mijn uiterste best zal doen de komende weken weer eens enkele porties ongebreidelde negativiteit los te laten op verschijnselen in de Horster openbare ruimte. Maar vandaag nog even niet. Vandaag wil ik me nog één keer van mijn positieve kant betonen. Wil ik nog één keer een pluimpje uitdelen. Waarvoor dan wel? Voor het nieuwe plaveisel in het centrum van Horst. De oude bestrating kenmerkte zich door allerlei onbestemde patronen die slechts onduidelijkheid schiepen: De nieuwe is strakker en van alle overbodige tierlantijnen ontdaan. In een oogopslag is duidelijk welke ruimte voor voetgangers is bestemd en welke voor fietsers. Zoals het hoort dus, hulde!Heb ik er dan helemaal niets op aan te merken? Toch wel. Op 13 augustus pleitte ik voor herintroductie van het trottoir in het centrum van Horst. Niet gebeurd.
Nog meer bedenkingen? De inkt van het Convenant puiverbetering, reclames, uitstallingen en terrassen van de gemeente Horst aan de Maas is nog niet opgedroogd, of de eerste reclameborden zijn al weer gesignaleerd, terwijl het convenant juist het tegendeel beoogt. Nóg meer kritiek? Jazeker. De eerste stenen van de nieuwe bestrating die fietsers- en voetgangersstromen nadrukkelijk van elkaar scheidt, waren nog amper gelegd, of wethouder Litjens maakte op 24 september al bekend dat het gemeentebestuur overweegt om fietsen in het centrum te gaan verbieden.Zo is deze bijdrage ongewild toch nog een oefening in negativiteit geworden – dit smaakt naar meer.

Intermezzo – Kiosk

Afgelopen donderdag is de kiosk op de Veemarkt afgebroken.Na de verwijdering van de serre van v/h Van Heijster kreeg het Horster centrum daarmee de tweede kwaliteitsinjectie binnen korte tijd. Want een verbetering is het, een kioskloze Veemarkt. Nog niet eens zozeer omdat de kiosk geen architectonisch en esthetisch hoogstandje was, maar veel meer omdat het ding gewoon in de weg stond: van het voormalige postkantoor had je geen vrij zicht op het Wilhelminaplein en vice versa.Vergelijk dat eens met de nieuwe situatie: Wat me wel enigszins verontrust, is dat op artist’s impressions van het Wilhelminaplein en de Veemarkt in nieuwe gedaante nog steeds of opnieuw een kiosk figureert (bron afbeelding: weblog Arie Stas):De kiosk zou toch een tweede leven krijgen in museum De Locht? Ik houd het maar op een foutje van de artist, want het zal toch niet zo zijn dat er op de Veemarkt een opvolger zal verrijzen? Voorkomen is beter dan genezen!

dinsdag 4 november 2008

Intermezzo – 95.000 euro

Op 1 september besloot ik voortaan niet meer dagelijks maar wekelijks berichten aan dit weblog toe te voegen. Dat heeft als vervelende consequentie dat er bij tijd en wijle zaken op de plank blijven liggen. Zo nam ik me al enkele keren voor een bijdrage te wijden aan de zeer geslaagde verbouwing van voormalig café De Sport in Horst. Ik had willen schrijven over de mooie, rustige belettering in zilvergrijze tint, over het ontbreken van schreeuwerige reclame-uitingen en over de vervanging van de lelijke aangeplakte serre door niet of nauwelijks storende zwarte jaloezieën. Om de een of andere reden kwam het er steeds niet van en nu ben ik dan genadeloos ingehaald door de actualiteit.
Afgelopen donderdag onthulde Dagblad De Limburger namelijk dat de gemeente Horst aan de Maas 95 duizend euro heeft betaald voor het laten afbreken van de serre. 95 duizend euro! Voor dat geld had de gemeente ook andere goede daden kunnen verrichten: een nieuw gemeentelogo laten ontwerpen, een of meerdere kunstwerken aanschaffen, de windwatermolen aan de Witveldweg opkopen, Horster zegswijzen aanbrengen op trottoirbanden of het Horster dorpscentrum voorzien van strakke, moderne banken. Thijs Coppus voegt daar op zijn weblog nog de realisatie van een nieuwe hangplek en herinvoering van het schoolzwemmen aan toe. Allemaal waar. En toch … kan ik me, anders dan Thijs, wél vinden in het besluit om die 95 duizend euro uit te trekken voor de verfraaiing van het aanzicht van het Wilhelminaplein. Als – om maar eens een dwarsstraat te noemen – voor vele tonnen een weg wordt aangelegd of gereconstrueerd (denk bijvoorbeeld aan de volstrekt overbodige rotonde op de t-splitsing Midden Peelweg-Laagheideweg)wordt dat meestal als onvermijdelijk gezien en is er niemand die zich afvraagt of dat geld niet nuttiger besteed had kunnen worden. Gaat het om iets esthetisch, dan is de wereld meteen te klein. Besturen is keuzes maken en in het geval van de serre van De Sport had ik waarschijnlijk dezelfde keuze gemaakt. Als de vinger dan toch op de zere plek moet worden gelegd, zoek dan eerder in de richting van de onvergeeflijke blunder die de gemeente heeft begaan door ooit een bouwvergunning voor de serre af te geven. Dat het herstellen van die stommiteit 95 duizend euro kost, is bijzonder pijnlijk, maar als hiermee een lesje is geleerd, ben ik bereid door de zure appel heen bijten.

Actualisatie – Luchtepöäl

Op 28 augustus stelde ik vijf vragen over de Horster ‘luchtepöäl’. Ik heb er nooit ook maar een suggestie van een antwoord op gekregen. Zo moeilijk waren die vragen nu toch ook weer niet? Wordt dit weblog eigenlijk wel goed genoeg gelezen? Je zou je bijna af gaan vragen waarvoor of voor wie je dit allemaal doet. Juist op het moment dat ik echt gefrustreerd dreig te raken, wijst iemand me gelukkig op Alles moet weg van de Vlaamse auteur Tom Lanoye. Hoofdpersoon Tony Hanssen houdt daarin op een gegeven moment een lofzang op de autostrade en meer in het bijzonder de verlichtingsmasten daarvan. Beter dan ik het ooit zal kunnen, verwoordt hij de fascinatie die je voor ‘luchtepöäl’ kunt hebben: ‘Je hebt er, die zijn gewoon recht, en bovenaan hangt die lamp er zomaar aan, zonder boe of ba. Iemand zonder nek, daar lijkt het op. Je hebt er ook met een dwarspaal, met een lamp links en een lamp rechts. Die staan dan in de middenberm natuurlijk.’ En even verderop: ‘Je hebt er ook uit één stuk, heb je daar al eens op gelet, en die maken, hoe noem je zoiets, een knik is het niet, een welving is ook niet het juiste woord. Ze hangen ongeveer zoals een bureaulamp over de weg. Maar niet in een hoek, het is veel sierlijker dan dat. Alsof het ooit een lange rechte paal is geweest, die op driekwart van zijn hoogte soepel is beginnen door te buigen. Ongeveer zoals de stengel van een bloem. Het is trouwens zo, dat de dikte van die palen van onder naar boven toe versmalt, dus een vergelijking met een plant dringt zich wel op. Treurwilgachtig. Dat is misschien het woord. Behalve dan dat treuren, dat klopt niet. Als het avond is en de lampen aan die verwelkte palen gaan branden, en je zit achter het stuur en je ziet ze ineens kilometers ver aanfloepen, de ene een fractie van een seconde later dan de andere, zoals een rij dominostenen die omvalt … En nadat ze een tijdje zijn opgewarmd, komt eindelijk die oranje gloed … Daar is niets treurigs aan. Spijtig dat het maar één keer per dag gebeurt.’