zaterdag 10 november 2018

Klein mysterie 761 – Bibliotheek (17)

Nogmaals de bibliotheek. Zoals vorige week geschreven (klik hier) heeft de bibliotheek het gemeentebestuur verzocht om een extra subsidiebedrag van 193.300 euro voor 2019. Het gemeentebestuur wenst hieraan niet te voldoen. Tijdens de voorbereidende gemeenteraadsvergadering van afgelopen dinsdag was de financiële toestand van de bibliotheek ruim een half uur lang onderwerp van gesprek (klik hier en ga naar 3.04.00). Besloten werd nog niks – dit gebeurt pas op 20 november – maar duidelijk werd wel dat de gemeenteraad van goeden huize zal moeten komen om het gemeentebestuur nog van gedachten te doen veranderen.


Jos Gubbels (D66+GroenLinks) legde verantwoordelijk wethouder Han Geurts (CDA) het vuur het meest na aan de schenen. Zijn meest prangende vraag: kan BiblioNu, de openbare bibliotheek, failliet gaan? Het antwoord zou natuurlijk moeten luiden: ‘Nee, we zullen de bibliotheek nooit failliet laten gaan.’ Maar zo ver wilde de wethouder niet gaan:
‘Het voorstel is om in 2019 een bibliotheekvoorziening in Horst aan de Maas overeind te houden. Kan de bibliotheek failliet gaan? Ja, de bibliotheek zou in theorie failliet kunnen gaan. Maar dat proberen we dus te voorkomen door aan de dienstverlening te sleutelen. Er landt [in 2020] hoe dan ook een concept met bibliotheekwerk in ’t Gasthoês, ook als BiblioNu failliet gaat. Maar wij willen de bibliotheek niet failliet laten gaan. Dat is niet wat onze voorkeur heeft. Mochten zich in 2019 onvoorziene omstandigheden voordoen dan komen wij met een voorstel.’
Geruststellend? Niet bepaald. Kras was ook dat de wethouder het enkele malen deed voorkomen alsof het een gunst is dat de bibliotheek in 2019 de dienstverlening mag terugschroeven. Een omkering van zaken zonder weerga.


Hoogst opmerkelijk was verder dat de wethouder zijn voorganger, Ger van Rensch, nog enkele trappen na verkocht. Bijvoorbeeld in het geval van de bibliotheekvisie: die wordt pas begin volgend jaar opgesteld, terwijl ze er al veel eerder had moeten liggen, aldus de wethouder. En ook het feit dat de bibliotheek jarenlang heeft ingeteerd op haar reserves, had voorkomen moeten worden, zo verklaarde de wethouder.


Hoe het nu verder gaat? Naar verwachting zal de gemeenteraad op 20 november wel weten af te dwingen dat BiblioNu in 2019 in elk geval niet failliet gaat. Maar daarmee hebben we het goede nieuws wel gehad. Die extra subsidie gaat er zeker niet komen. En tussen de regels door lezend werd dinsdag eveneens wel duidelijk dat er vanaf 2020 in ’t Gasthoês een totaal uitgeklede bibliotheek komt te zitten – ‘een concept met bibliotheekwerk’ is iets heel anders dan een volwaardige openbare bibliotheek.

Hoe triest toch allemaal.

maandag 5 november 2018

Klein mysterie 760 – Bibliotheek (16)

‘Bibliotheken rechnen sich nicht, aber sie zahlen sich aus’
Een Duitse wijsheid die helaas maar niet tot de bestuurderen van de gemeente Horst aan de Maas wil doordringen. Je hebt zo van die dingen waarvan de winst niet alleen (of helemaal niet) in geld valt uit te drukken. Musea, bibliotheken, kunst en cultuur in het algemeen: ze veraangenamen ons leven, het mijne zelfs in zeer hoge mate. En toch staan ze altijd onder druk. Omdat kwantificeerbare geldelijke winst steeds meer is gaan prevaleren boven niet kwantificeerbare sociale en maatschappelijke winst. Omdat alles meetbaar moet zijn, zelfs dat wat niet meetbaar is.


Na jarenlang interen op de reserves (onder meer omdat de gemeente de bibliotheek heeft opgezadeld met een veel te duur gebouw) is de bodem van de kas van de openbare bibliotheek in Horst aan de Maas nu bereikt. Aanleiding voor de bibliotheek om bij het gemeentebestuur aan te kloppen voor een extra subsidiebedrag van 193.300 euro voor 2019. Het gemeentebestuur wenst niet te voldoen aan dit verzoek. En zet daarmee, zoals het zelf erkent, welbewust de dienstverlening, de werkgelegenheid, de kwaliteit en zelfs het voortbestaan van de bibliotheek op het spel. Hoogst onbegrijpelijk en kwalijk, je mag alleen maar hopen dat de gemeenteraad het gemeentebestuur in de raadsvergadering van 20 november zal terugfluiten.


Wat het besluit van het gemeentebestuur des te onbegrijpelijker maakt, is het feit dat begin volgend jaar een nieuwe gemeentelijke bibliotheekvisie wordt opgesteld. Met het afwijzen van de extra subsidie neemt het gemeentebestuur alvast een voorschot op die visie. Want u dacht toch niet serieus dat de bibliotheek eerst volledig wordt uitgekleed en vervolgens weer opnieuw wordt aangekleed? Veel logischer zou het zijn om nu die extra subsidie toe te kennen, daarna de nieuwe bibliotheekvisie vast te stellen en de bibliotheek vervolgens op basis van die nieuwe visie te gaan aan- dan wel uitkleden. 


Omdat alles kwantificeerbaar moet zijn, is ook bekend hoe hoog de gemiddelde gemeentelijke subsidie voor bibliotheekwerk is. Die bedraagt per inwoner van Nederland 21,70 euro per jaar. Weet u hoeveel die gemeentelijke subsidie per inwoner van Horst aan de Maas in 2018 bedraagt? 12,58 euro, dus net iets meer dan de helft van het landelijk gemiddelde! Doe daar voor 2019 vijf euro bovenop en de bibliotheek is uit de problemen. Zo simpel kan het zijn. 


Ik heb er een hekel aan om altijd maar weer Lucebert aan te halen als bedreigingen voor kunst en cultuur opdoemen aan de horizon. Maar in dit geval kan ik er toch echt niet omheen:

‘Alles van waarde is weerloos’

zondag 4 november 2018

Intermezzo – Verdriet, woede, schaamte

‘Wanneer heb je voor het laatst gehuild?’, is een vraag die dagblad De Limburger elke zaterdag stelt aan iemand uit de sportwereld. Wanneer ík voor het laatst heb gehuild? Gisteravond. In filmtheater De Nieuwe Scene in Venlo. Ik moest huilen van verdriet, schaamte en woede. 


Eerst het verdriet. Vertoond werd 3 Hours, een korte speelfilm van Ammar Al Kallas over het waargebeurde verhaal van de oversteek van de Syrische vluchteling Ahmad Al Zoubi van Turkije naar Griekenland. Ahmad vluchtte in 2015 vanuit zijn geboorteland Syrië naar Turkije. Na het betalen van grof geld aan smokkelaars belandde hij in de nacht van 4 op 5 januari 2016 samen met 52 anderen in een rubberboot die bestemd was voor maximaal 25 personen. Twee kilometer voor de Griekse kust gebeurde het onvermijdelijke: de boot kapseisde. De meeste opvarenden verdwenen na korte of langere tijd in zee. Ahmad wist z’n hoofd boven het ijskoude water te houden, met op z’n rug Lamees, een 8-jarig meisje, wier moeder dood in zee dreef. Drie uur wist Lamees zich vast te klampen aan Ahmad en toen gebeurde ook met haar het onvermijdelijke. Ahmad, totaal uitgeput, wist, net als elf anderen, wel de Turkse kust te bereiken. Waarna hij weer helemaal terug bij af was. Hij zat eerst een maand in een Turkse gevangenis en moest zich daarna wéér onderwerpen aan genadeloze smokkelaars. Maar ditmaal lukte de oversteek naar Griekenland wel. Uiteindelijk kwam hij in Venlo terecht.

Gisteren zat Ahmad in de zaal. Na afloop van de film – die veel poëtischer was dan je zou verwachten en daardoor misschien wel extra aangrijpend was – beantwoordde hij vragen. Onder het publiek: tientallen mensen, misschien ook wel uit Horst aan de Maas, die iets vergelijkbaars als Ahmad hebben meegemaakt.   

Ik moest huilen van schaamte omdat wij, zogenaamd geciviliseerde Westerlingen, dit allemaal hebben laten gebeuren en nog steeds laten gebeuren.

Ik moest huilen van woede over onze politici, die met hun uitgestreken gezichten cynische plannetjes als de ‘Turkijedeal’ en ‘opvang in de eigen regio’ hebben bekokstoofd, verdedigd en uitgevoerd met het oog op electoraal gewin. En hun ogen welbewust sloten voor de wetenschap dat ze daarmee tienduizenden mensen de dood injoegen. Wanneer zou hun zelfvoldaanheid plaatsmaken voor schaamte?


P.S. 3 Hours is komende zaterdag nogmaals te zien in de ECI Cultuurfabriek in Roermond. Ahmad behoort ook dan weer tot de aanwezigen. Klik hier voor meer informatie.

woensdag 31 oktober 2018

Intermezzo – Spooktrein

Woensdag 31 oktober 2018, 6.43 uur, station Horst-Sevenum (klik op pijl om filmpje te starten; afspelen met geluid aan):

maandag 29 oktober 2018

Top 5 – Keukentafels van Horster gemeenteraadsleden

Nou, dat viel om de dooie donder nog niet mee, zeg, om een top 5 van keukentafels van Horster gemeenteraadsleden samen te stellen (klik ook hier en hier)! Omdat ze in wezen alle tien bijzonder zijn én als dank voor de medewerking van de betreffende dame en heren, heb ik ze allemaal in de top 5 opgenomen. Over criteria heb ik lang nagedacht. Uiteindelijk heb ik de begeleidende tekst die acht van de tien raadsleden meestuurden het zwaarst laten wegen. Pech dus voor Roy Bouten en Jos Gubbels: zij voorzagen hun keukentafel niet van commentaar.

Genoeg geouwehoerd, hier komt ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van keukentafels van Horster gemeenteraadsleden:

5. Roy Bouten (PvdA)
Toch vreemd dat een Ajax-attribuut ontbreekt.

Jeroen Brouns (Essentie)
Zijn eigen commentaar: ‘Hierbij onze/mijn keukentafel. Die wordt veelal gesierd door Lego. Zie foto met een Legohuis. Met een achtergrond in vastgoed en huisvesting is en blijft bouwen me altijd ontspanning bezorgen. Ik mag ‘t graag samen met mijn 2 zoontjes doen.’
Wekt herinneringen aan mijn eigen keukentafel van vroeger, waarop altijd een Lego-voetbalstadion prijkte.

Jos Gubbels (D66+GroenLinks)
Die vaas!

Alex Janssen (CDA)
Zijn eigen commentaar: ‘Hierbij een blik op onze keukentafel ‘s morgens vroeg als alle kippen nog op stok zijn. Kijk goed, volgens mij kun je hier wel ff los gaan ...’
Het is een misverstand dat ik altijd ff zou willen losgaan.

Thijs Lenssen (SP)
Zijn eigen commentaar: ‘Had nog niet opgeruimd.’
Zou die Oor bedoeld zijn voor saaie momenten tijdens de raadsvergadering?

Kay Thijssen (Essentie)
Zijn eigen commentaar: ‘Keukentafel is denk ik typerend voor een vloggend raadslid en student! ;)’
Maar toch niet alle vloggende raadsleden en studenten zullen een hand op hun keukentafel hebben liggen?

4. Jim Weijs (D66+GroenLinks)


Zijn eigen commentaar: ‘Hierbij de mijne. Die is wel redelijk “functioneel” merk ik op. Twee laptops (voor werk en voor vrije tijd), een koptelefoon, het boek wat ik nu aan het lezen ben (Patrick Rothfuss, The Name of the Wind) en twee boeken van mijn favoriete schrijfster (Louise Erdrich).’
Functioneel ja. Maar vooral ook heel vol.

3. Bram Hendrix (Essentie)


Zijn eigen commentaar: ‘Gemiddeld genomen liggen er iets meer broodkruimels en restjes hagelslag bij maar dat was al mooi opgeruimd! Lego vult ook regelmatig de tafel, maar zeker ook auto's. Liefst zelfrijdende exemplaren, wel zo vermakelijk.’
Maar die vaas met bloemen staat net iets uit het lood. Net als de hele tafel trouwens.

2. Danny van Hees (CDA)


Zijn eigen commentaar: ‘De sobere middagtafel van ons, zonder poespas maar met Grad en uiteraard zonder schouw.’
Die Grad! En vier stoelen in vier verschillende kleuren!

1. Aniet Fonteyne (SP)


Haar eigen commentaar: ‘Was het bijna vergeten, dus zojuist nog snel een foto gemaakt. Met leuk toeval dat gisteren de nieuwe Spanning in de bus viel. De kat die op de foto staat heet Prutske. Heb nog een kat, die heet Fidel, was wel grappig geweest als die er ook nog bij had gestaan.’
Dat van die Spanning (met Karl Marx op het omslag) zullen we dan maar voor waar aannemen. Let ook even op de bijzondere vorm van de keukentafel van Aniet.

zondag 28 oktober 2018

Klein mysterie 759 – De keukentafel van Horster gemeenteraadsleden (2)

Onbedoeld zijn ze even blijven liggen, de keukentafels van Horster gemeenteraadsleden. Even ter opfrissing van uw geheugen (klik ook hier): tijdens de voorbereidende gemeenteraadsvergadering op 4 september deed VVD-fractievoorzitter Peter Elbers een opmerkelijke onthulling over zijn keukentafel. Lees maar:
‘Vaak worden er goedkope Chinese of andere surrogaatluchtwassers aangeschaft die net zoveel functie hebben zoals bij mij op de keukentafel de namaakschoorsteen.’
Dit riep de vraag op wat andere gemeenteraadsleden eigenlijk op hun keukentafel hebben staan. Daarom deed ik een oproep aan alle raadsleden mij een foto van hun keukentafel te sturen. Het resultaat overtrof mijn stoutste verwachtingen: liefst tien foto’s van gemeenteraadslidkeukentafels druppelden binnen! Negen van een mannelijk raadslid, één van een vrouwelijk. Bij die van mannen overigens niet die van Peter Elbers. Hij liet me weten dat hij zijn ‘keukentafelgeheimen’ verder niet uit de doeken wenste te doen, dit ‘geheel los van uw creatieve manier van aanpak’. Waarvoor ik uiteraard het volste begrip heb. De tien raadsleden van wie ik wel een foto ontving, wil ik bij dezen ontzettend hartelijk danken voor het inkijkje in hun privéleven.


Gemeenteraadslidkeukentafels moet je de eer geven die hen toekomt. Daarom heb ik besloten er twee stukjes aan te wijden: een dezer dagen de Top 5 van keukentafels van Horster gemeenteraadsleden en nu een wat algemenere beschouwing over de Horster gemeenteraadslidkeukentafel. Die is vooral bruin, in een aantal verschillende varianten. Enige dissonant is de witte tafel van Jos Gubbels (D66+GroenLinks).


Ook wat betreft materiaal geen bokkensprongen: oerdegelijk hout is favoriet, op korte afstand gevolgd door formica. Alleen de tafel van Bram Hendrix (Essentie) springt er een heel klein beetje uit: zijn keukentafel bestaat behalve uit hout ook uit glas.


Lege Horster gemeenteraadslidkeukentafels bestaan niet. Bijna lege gemeenteraadslidkeukentafels evenmin. Het meest minimalistisch in dit opzicht zijn nog de keukentafels van Danny van Hees (CDA) en Bram Hendrix. Qua volte van de keukentafel scoren Kay Thijssen (Essentie) en Jim Weijs (D66+GroenLinks) het hoogst.


Zes van de tien gemeenteraadslidkeukentafels worden opgesierd door bloemen en/of planten. Een ander veelvoorkomend object is de laptop (vijf van de tien). Ook fysiek leesvoer behoort tot de favoriete attributen – dat zal toch niet met het oog op de intellectuele uitstraling van de dame en heren speciaal voor de foto zijn aangesleept? Vertederend zijn de twee keukentafels met Lego-objecten, van Jeroen Brouns (Essentie) en opnieuw Bram Hendrix.


Sterke drank valt alleen waar te nemen op de keukentafel van Roy Bouten (PvdA) – de andere heren en de dame zullen de sterke drank speciaal met het oog op de foto toch niet snel onder hun keukentafel hebben verstopt? Een spelletje kom ik alleen tegen bij Alex Janssen (CDA). Fruit is uitsluitend aanwezig op de keukentafels van Aniet Fonteyne en Thijs Lenssen. Wat de vraag oproept of fruit op de keukentafel een voorwaarde is om SP-gemeenteraadslid te mogen worden. Meest luguber: de hand op de keukentafel van Kay Thijssen.


Ten slotte: van tevoren vroeg ik me af of aan de Horster gemeenteraadslidkeukentafels wellicht valt af te lezen tot welke partij de keukentafelbezitter behoort. Nee dus. Geen touw aan vast te knopen, geen patroon in te ontdekken.

zaterdag 20 oktober 2018

Intermezzo – Kruispunt Horst / Gertie Janssen en Eric Toebosch

Is er eens een keer iets moois en bijzonders te zien in Horst, komt er geen kip kijken! Dat trieste lot treft de expositie Kruispunt Horst, met prachtig, indringend werk van Gertie Janssen en Eric Toebosch.


Komt dat doordat Hallo Horst aan de Maas er behalve deze weinig inspirerende aankondiging geen aandacht aan heeft geschonken?


Of heeft het misschien iets te maken met het feit dat de expositie plaatsvindt in Kloosterhof? Dat Horstenaren principieel Kloosterhof mijden zolang die al eeuwen geleden beloofde renovatie niet is uitgevoerd?


Principes zijn er om gekoesterd te worden, maar toch is deze expositie het beslist waard om over die principes heen te stappen. Zo vaak komt het immers nou ook weer niet voor dat in Horst aan de Maas hoogwaardige hedendaagse kunst te zien is.


De titel Kruispunt Horst is niet zomaar gekozen. Gertie Janssen (1949) woont weliswaar in Malden, maar is een telg uit het geslacht der ‘Janssen de Mulders’. Venlonaar Eric Toebosch (1949) maakte zestien jaar lang furore als tekendocent aan de Jacob Merlo Mavo in Horst. En nu ontmoeten deze leeftijdgenoten elkaar in Horst. Allebei hebben ze een passie voor het Verre Oosten, iets dat in hun beider werk duidelijk tot uiting komt. Ze delen trouwens nog wel meer: het zijn beiden in de eerste plaats schilders, hun werk kenmerkt zich door de uitbundige kleuren en ze gebruiken allebei een veelheid aan materialen als basis voor hun werk.


Zoals altijd bij kunst: je hoeft het van mij niet mooi of goed te vinden. Maar je weet pas of je het mooi of goed vindt als je het hebt gezien. Dus dringend advies: loop morgen, donderdag, vrijdag, zaterdag of volgende week zondag (tussen 12.00 en 18.00 uur, vrijdag tot 21.00 uur) gewoon eens binnen in de voormalige kledingzaak op Kerkstraat 5. Je wordt er met open armen ontvangen, krijgt desgewenst een persoonlijke toelichting van de kunstenaars en wordt voorzien van een drankje. En dat allemaal gratis en voor niks!


Oh ja, Eric Toebosch voegde me nog toe dat een bezoek ook zeker is aan te raden voor mensen van rond de zeventig die zich niet meer helemaal lekker voelen en hun familieleden. Hij beschilderde in Vietnam namelijk enkele tientallen urnen die werden geglazuurd en afgebakken en die hier nu te koop zijn.

zondag 7 oktober 2018

Intermezzo – Varkensbedrijf Hazenhorstweg

Drie weken geleden verscheen in Hallo Horst aan de Maas een ingezonden brief van twee bewoners van de Hazenhorstweg in Sevenum. Ze spraken daarin hun verontrusting uit over de dreigende uitbreiding met 1800 vleesvarkens van een varkensbedrijf ‘in onze achtertuinen’. Kern van hun betoog: doordat uit recent onderzoek van de universiteit van Wageningen is gebleken dat luchtwassers veel minder rendement hebben dan verondersteld, wordt het leefmilieu aan de Hazenhorstweg nóg slechter dan het al was. Bovendien:
‘De gemeente wil een vergunning afgeven op basis van verkeerde gegevens die de ondernemer heeft doorgegeven. (…) Wij vinden het dan ook onbegrijpelijk dat de overheid kiest voor de ondernemer die verkeerde informatie heeft verstrekt en de omwonenden opzadelt met stank, vervuiling en gezondheidsrisico’s.’
Afgelopen dinsdag was de brief onderwerp van gesprek in de gemeenteraadsvergadering (klik hier en ga naar 2.35.00 uur). D66+GroenLinks, PvdA en SP trokken fel van leer tegen de voorgenomen vergunningverlening. Ter illustratie enkele flarden uit het betoog van Richard van der Weegen (PvdA): ‘dossier met lange voorgeschiedenis’, ‘we delen de zorgen’, ‘grenst aan een natuurgebied’, ‘onbegrijpelijk dat dit kan in een landbouw-extensiveringsgebied’, ‘volstrekt niet duurzame oplossing’, ‘terechte zorgen over de aannames over de geuruitstoot’.


Verantwoordelijk wethouder Bob Vostermans (CDA) deed wat hij meestal doet: zich op de vlakte houden. Ter illustratie ook uit zijn betoog enkele flarden: ‘het is ingewikkeld’, ‘het is zowel voor de ondernemer als voor de buurtbewoners een probleem’, ‘de foutieve aannames over de geuruitstoot van luchtwassers zijn een landelijk probleem’, ‘het gaat om een vergunde situatie’, ‘er is geen juridische basis om te kunnen zeggen “We scheuren de vergunning door” want dan volgen schadeclaims’, ‘we gaan ernaar kijken’, ‘we hebben te dealen met een bestaande vergunning’, ‘ik wil een winstwaarschuwing afgeven’.


Thijs Lenssen (SP) vond dat er sprake was van een nieuwe situatie nu blijkt dat de huidige vergunning is verleend op basis van gegevens die niet kloppen. ‘Maar die vlieger gaat niet op, er is geen sprake van een nieuwe situatie, dat hebben we juridisch laten uitzoeken’, aldus de wethouder. Nu handhavend optreden noemde hij ‘ingewikkeld’.


Gelukkig wensten D66+GroenLinks, PvdA en SP zich niet neer te leggen bij deze prietpraat. Ze eisten inzage in de juridische adviezen. Of het ergens toe zal leiden? Ik vrees van niet. Zolang het tegendeel niet is bewezen, ga ik er vanuit dat ook deze coalitie, ondanks alle mooie woorden in het coalitieakkoord, de intensieve veehouderij ruim baan zal geven. Tekenend in dit verband is dat CDA en Essentie zich niet mengden in de discussie.

zaterdag 29 september 2018

Intermezzo – Floor

Gisteren in Venray bij de opening van de solotentoonstelling van Floor Hermans en de première van de documentaire FLOOR geweest. Het werd een mooie, roerende avond.


Floor was voor mij heel lang een mythisch figuur. Een kunstenaar uit Meerlo die ik alleen kende uit de krant. Daarin werd bij tijd en wijle verslag gedaan van het conflict dat Floor jarenlang met de gemeente Meerlo-Wanssum had over de hoog opgetaste autobanden die zijn erf sierden als onderdeel van een kunstproject. Werk van hem zag ik nooit. Werd het überhaupt wel tentoongesteld?


Ik leerde Floor kennen (nou ja, een beetje dan) toen we drie jaar geleden, op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis, allebei verzeild raakten in een groepje mensen dat de gemeente Horst aan de Maas (tevergeefs) probeerde aan te zetten tot meer dadendrang bij de opvang van vluchtelingen. In de marge spraken we wel eens over zijn kunstenaarschap, zijn drijfveren en zijn zorgen over wat er met zijn werk zal gebeuren als hij er niet meer is. Ook de vraag waarom zijn werk nooit te zien was, kwam aan de orde. ‘Misschien omdat het te expliciet, zeg maar gerust pornografisch is?’, opperde Floor.


Maar nu is er dan eindelijk die grote solotentoonstelling. Niet in het Bonnefantenmuseum in Maastricht, niet in Van Bommel Van Dam in Venlo, niet in het Odapark in Venray. Wel in een leegstaand winkelpand in Venray. Op initiatief van Cultura Venray. Een prijzenswaardig initiatief, alleen al omdat het pas mogelijk is een oordeel vellen over het werk van Floor en het al dan niet (te) expliciete, pornografische, choquerende, provocerende (of hoe je het ook wilt noemen) karakter daarvan, als dat werk ook te zien is.


Choquerend en provocerend vond ik het absoluut niet wat ik gisteren zag, pornografisch misschien, expliciet beslist. Maar dat is toch geen geldige reden om het niet ten toon te stellen? Ik zal niet zeggen dat ik het allemaal even mooi of goed vind of dat ik de achtergronden allemaal doorzie, maar indrukwekkend is het zeker.


Wat beslist helpt bij het doorgronden van zijn oeuvre, is de documentaire FLOOR, die gisteren in première ging en die is gemaakt door Ruud Lenssen en Marijn Poels. Een geweldige documentaire die niet alleen een reclame is voor de tabaksindustrie (zoals ik iemand hoorde zeggen), maar vooral ook duidelijk maakt hoezeer het leven van Floor zijn weerslag heeft gevonden in zijn werk. Zijn drugsgebruik, zijn demonen, zijn echtscheidingen, zijn traumatische ervaringen als tekenleraar, zijn hart voor vluchtelingen en arbeidsmigranten, zijn worstelingen met seksualiteit, zijn humor, zijn teleurstelling over het afgewezen worden door de gevestigde kunstwereld, zijn vallen en opstaan: het zit allemaal in de ontroerende documentaire.


Maar goed, ga de tentoonstelling en de documentaire gewoon bekijken (mijn advies: eerst documentaire, daarna tentoonstelling) en vorm daarna zelf een oordeel.


Schoolstraat 26 Venray, tot en met 25 november op vrijdag van 10.00 tot 21.00 uur, op zaterdagen van 10.00 tot 16.00 uur en op koopzondagen van 11.00 tot 17.00 uur.


En de toegang is gratis!

(met dank aan Ruud Lenssen voor foto 1, Frank Schijven voor foto 4 en Sanne Aben voor foto 6)

dinsdag 25 september 2018

Intermezzo – Assimilatieverlichting (2)

Onmiskenbaar is de herfst in aantocht. Dat betekent dat de hoogtijdagen voor de assimilatieverlichting – een fenomeen dat Horst aan de Maas met al z’n kassen al decennia teistert – ook weer aanstaande zijn. Opkomende zonnen nadat de zon net is ondergegaan, hanengekraai midden in de nacht, helse branden overal aan de einder.


Treurigmakend en tegelijkertijd van een grote schoonheid – een apocalyptische, angstaanjagende schoonheid. Precies die contradictie komt mooi aan het licht (inkoppertje, sorry) in een heel Europa omvattend project over lichtvervuiling van de jonge Italiaanse kunstenaar Jessica Bizzoni. Zij was een van de deelnemers aan Destination Unknown, een reizende artist-in-residence-organisatie die de afgelopen maanden in Venlo was neergestreken. Enkele weken geleden raakte ik in Venlo met Jessica in gesprek. Juist de assimilatieverlichting was een van de dingen die haar in Venlo en omgeving onmiddellijk waren opgevallen. Ze hoopte dat ze de assimilatieverlichting zou kunnen ‘vangen’ in foto’s voor de eindpresentatie van Destination Unknown. Die eindpresentatie vond dit weekend plaats. Benieuwd of het haar was gelukt, was ik uiteraard van de partij. Welnu, ik kan u verklappen dat het haar is gelukt! Behalve onder meer prachtige foto’s van een helverlichte nachtelijke hemel boven Venlo


exposeerde Jessica ook al even prachtige foto’s van de effecten van assimilatieverlichting op het nachtelijk firmament boven Venlo en omgeving (laat u vooral niet misleiden door mijn veel minder prachtige foto’s van die foto’s).


Ze had het natuurlijk bij die prachtige foto’s kunnen laten, maar dat deed ze gelukkig niet. Nee, ze stelde – schriftelijk op de muren van de expositieruimte en mondeling in gesprek met bezoekers – ook allerlei confronterende, ongemakkelijke, tot nadenken verplichtende vragen. Is het wel écht nodig dat we het hele jaar door elke dag onder kunstmatig licht geteelde tomaten eten? Kunnen we daadwerkelijk niet zonder die bos snijbloemen op tafel in februari? Wat doet al die nachtelijke verlichting met mens, dier en plant? Moet de stadsbrug in Venlo heus de hele nacht verlicht zijn? Wat voor zin heeft het om gebouwen de hele nacht aan te lichten? Kan het zo zijn dat energiezuinigere LED-verlichting juist vanwege haar zuinigheid bijdraagt aan een toename van de lichtvervuiling? Vanwaar al die nachtelijke verlichting? Om het veiligheidsgevoel te vergroten? Bevordert verlichting echt de veiligheid? Hebben we geen recht op een onverlichte sterrenhemel?


Stuk voor stuk vragen waar wij – ikzelf incluis – best wel eens vaker bij stil zouden mogen staan.

zaterdag 22 september 2018

Klein mysterie 758 – Nestcafe

‘Hebben mannen écht altijd zin?, vroeg Japke-d. Bouma zich gisteren af in haar column in NRC Handelsblad (klik hier). ‘Nou nee hoor’, is haar door een hoogleraar seksuologie bevestigde conclusie. Evenzeer komt het Japke-d. onwaarschijnlijk voor dat vrouwen tijdens de seks vaak aan boodschappenlijstjes liggen te denken:
‘Ik hoor ook weleens dat vrouwen tijdens de seks vaak aan boodschappenlijstjes liggen te denken. Dan zou het dus zo zijn dat mannen tijdens het schrijven van boodschappenlijstjes aan seks denken en vrouwen tijdens de seks aan boodschappenlijstjes – dat zou toch wel heel inefficiënt zijn.’
Inefficiënt inderdaad, maar is het misschien tóch zo? De wereld hangt toch van inefficiëntie aan elkaar? Ik kom hier op door dit onlangs door M. bij Plus Lucassen in Horst opgeraapte boodschappenbriefje dat ik toevallig (?) gisteren van haar cadeau kreeg (klik op de afbeelding om haar te vergroten):


Licifers.
Joghert.
Nestcafe.

Het is toch bij god onmogelijk dat de gedachten van de man die dit briefje heeft geschreven ergens anders dan bij seks waren tijdens het schrijven? Of dacht u soms dat zijn gedachten bij de wasbeurt voor de auto waren? Of bij het knippen van zijn teennagels? Of bij die tweede goal van Tagliafico? Dat gelooft u toch zelf niet? Nee, de gedachten van deze man waren tijdens het schrijven van dit briefje slechts bij één ding. Dát ding.

Maar wacht eens even. Is dit briefje wel door een man geschreven? Komt een man wel op het idee om Inleg kruisjes dag + Nach op het boodschappenlijstje te zetten? Of heeft z’n vrouw hem gedicteerd? ‘Piet, schrijf op: lucifers, inlegkruisjes dag en nacht, twee flessen ijsthee, yoghurt …’ Maar zo gezeglijk zijn mannen toch niet? Nee, het kan niet anders of dit boodschappenbriefje is geschreven door een vrouw. Maar waar verkeerden haar gedachten dan tijdens het schrijven? Bij de aardappels die nog geschild moesten worden? Bij voorstelrondjes? Bij de tattoo die ze wil laten zetten? Natuurlijk niet. De gedachten van de vrouw waren tijdens het schrijven van dit briefje slechts bij één ding. Dát ding.

Het is dus net andersom: vrouwen denken tijdens het schrijven van boodschappenbriefjes aan seks en mannen tijdens de seks aan boodschappenlijstjes. Resteert de vraag waaraan mannen denken tijdens het schrijven van boodschappenlijstjes. En de vraag waaraan vrouwen denken tijdens de seks.    

donderdag 20 september 2018

Intermezzo – Kinderpardon

‘Daar gaan wij niet over.’ Het was weer het oude liedje afgelopen dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering. Aan de orde was een motie (klik hier) van D66+GroenLinks, PvdA en SP over het kinderpardon. Daarin riepen genoemde partijen het college van burgemeester en wethouders op bij de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid te pleiten voor een oplossing voor een groep van vierhonderd in Nederland gewortelde kinderen voor wie uitzetting uit Nederland dreigt. Bovendien zou het college de staatssecretaris moeten verzoeken op korte termijn een nieuw terugkeerbeleid te ontwikkelen met soepelere en kortere procedures.


‘Daar gaan wij niet over’, riepen CDA (‘Gewoon samen doen’), Essentie en VVD (’Gewoon. Doen’), samen een raadsmeerderheid, in koor. En dus werd de motie verworpen.  


‘Daar gaan wij niet over.’ Flagrante onzin! Natuurlijk gaan ‘wij’ daar wel over! Ik zou daar allerlei argumenten voor kunnen bedenken. Maar ik speel in dit geval graag leentjebuur bij PvdA-fractievoorzitter Roy Bouten. Die hield een vlammend, emotioneel betoog vóór de motie en veegde en passant de vloer aan met het ‘Daar-gaan-wij-niet-over’-gelul. U zou het moeten terugluisteren (klik hier en ga naar 1.50.23 minuten), maar omdat u dat toch niet doet, heb ik het grotendeels voor u uitgeschreven (iets dat Roy Bouten zelf niet heeft gedaan, zo maakte hij me bij navraag duidelijk):


‘Ik hoor anderen het hier hebben over “terugkeren” en “thuisland”. Maar er zitten kinderen bij die nog nooit in dat land zijn geweest. Je kunt niet terug naar een plek waar je nooit bent geweest! Dat is taalkundig niet mogelijk, dat is praktisch niet mogelijk, dat is menselijk niet mogelijk. Een land waar je nog nooit bent geweest, waarvan je de taal niet spreekt, waar je niemand kent, is géén thuisland.’
‘Met het CDA hebben we over dit soort moties in 2012 ook al pittige discussies gehad [klik hier]. Er gaan nu mensen tegen deze motie stemmen, die destijds, toen het om Mauro ging – die in Venray woonde, óók niet in Horst aan de Maas – een motie hebben ingediend en nu tegen zijn. Ik vind dit teleurstellend. Teleurstellend als politicus, teleurstellend als mens.’
‘Mevrouw Wijnhoven [CDA], u zegt terecht: procedures moeten beter, soepeler, sneller. Die oproep kan niet krachtig genoeg zijn. Want uiteindelijk gaan wij er wel over. Want uiteindelijk zijn het misschien de klasgenootjes van kinderen die hier op onze basisscholen zitten. Misschien moet de burgemeester straks bij een uitzetting met die klasgenootjes gaan praten. Uiteindelijk is het onze samenleving die de dupe is van een systeem dat niet werkt. En het systeem wérkt niet!’ 
‘Laten we nou eens gewoon ophouden met de drogreden dat wij hier niet over gaan. Wij hebben wel een verantwoordelijkheid, namelijk een verantwoordelijkheid voor de inwoners van Horst aan de Maas. Het zijn ónze mensen waar het om gaat, het zijn ónze kinderen waar het om gaat. Ik vind echt dat we nu massaal die oproep moeten doen: kom nou eens met een goede procedure zodat mensen snel duidelijkheid hebben! Als je niet een systeem kunt bedenken dat mensen binnen twee, drie jaar duidelijkheid geeft, dan moet je daarvan de consequenties dragen.’
En zo is het. Driewerf hulde!

donderdag 13 september 2018

Intermezzo – Gele bergen

prachtige nazomeravond
stukje rennen om het Meterikse Veld

Crommentuijnstraat

verblindende laagstaande zon

Bergsteeg
(aka Mountain Lane)

leegte
in de verte de molen
de kerk
links de Gaelen Baerg
(of wat er nog van rest)
jeugdidylle
rechts grote varkensstallen
daarachter grote gaele bergen


het zal toch niet?
meer, meer, meer
groter, groter, groter

zandweg dwars door het Meterikse Veld

leegte
achter de bomen verdwenen zon
links mais
rechts de grote varkensstallen
daarachter de grote gaele bergen


het moet haast wel
meer, meer, meer
groter, groter, groter

houdt het dan nooit op?