maandag 20 juli 2015

Klein mysterie 659 – Fietspadverlichting

‘Verkiezingspropaganda.’
‘Puur een leugen.’
‘We schieten in een kerktorenreflex.’
‘Een loze belofte.’
‘Een paarse krokodildiscussie.’
‘Is dat populisme? Dan ben ik maar een populist.’

Was dat even genieten, dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering! Er gebeurde namelijk iets dat in Horst aan de Maas slechts hoogstzelden gebeurt: de emoties gierden door de raadszaal. Bij Roy Bouten (PvdA) meende ik op een gegeven moment zelfs wolkjes stoom uit z’n oren te zien komen.
Over de verlichting van het fietspad tussen Horst en Tienray ging het. Een al jarenlang gekoesterde wens. Door de bevolking van Tienray, Meerlo en Swolgen. En door de voltallige gemeenteraad. Alleen: het fietspad ligt langs een provinciale weg en dus is de gemeente niet aan zet. Dat was altijd het verhaal. Totdat Provinciale Staten onlangs een motie aannamen die erop neerkomt dat de provincie geld beschikbaar stelt voor veiliger fietspaden, mits gemeenten bereid zijn ook een financiële bijdrage te leveren. ‘Grijpen dat buitenkansje!’, zo redeneerden CDA en SP in Horst aan de Maas. Samen (!) dienden ze een motie in. Ze hadden berekend dat aanleg van fietspadverlichting tussen Horst en Tienray om en nabij de drie ton kost. Als Horst aan de Maas nu eens vijftig duizend euro reserveerde, dan zou die verlichting er toch wel komen?       
‘Precies de verkeerde aanpak’, aldus de overige partijen. Bram Hendrix (Essentie): ‘Over de inhoud verschillen we niet van mening, het gaat puur om hoe we dit aanvliegen. Eerst denken, dan doen. Niet andersom.’ En Roy Bouten: ‘We moeten dit in de goede volgorde doen: eerst de knelpunten in de hele gemeente inventariseren en niet nu 50 duizend euro op tafel leggen.’ En waarom waren de 1200 handtekeningen die het CDA voor de fietspadverlichting ophaalde nu ineens een argument, terwijl eerdere handtekeningenacties (Nieuw Gemengd Bedrijf, zwembad) dat nooit waren? En wat als de gemeentelijke bijdrage geen 50 duizend maar 150 duizend zou dienen te bedragen? En wat als er nog tien vergelijkbare knelpunten in de gemeente blijken te zijn? Zouden CDA en SP dan nog steeds bereid zijn de geldbuidel te trekken? Zo niet, dan maakten ze Tienray en omstreken nu blij met een dode mus.
Anthony van Baal (SP): ‘Wij willen ook kijken naar andere knelpunten. Maar we willen óók eindelijk iets aanpakken. Eindelijk kunnen we iets bieden. Is dat populisme? Dan noem me maar een populist.’ En Henk Weijs (CDA): ‘We reageren op nieuw beleid. Daar sorteren we op voor. We moeten de kans die er ligt nu verzilveren.’
En zo hakketakten ze nog een hele tijd door, zonder elkaar te kunnen overtuigen. En dus werd de motie aangenomen, CDA en SP hebben immers een raadsmeerderheid. Mijn mening? Euhhh … lastig, lastig, voor beide standpunten valt wel iets te zeggen. Uiteindelijk neig ik geloof ik toch meer naar D66, Essentie en PvdA. Ik kan niet ontkennen dat daarin ook de angst meespeelt dat mocht de verlichting er komen, het CDA dit succes – volkomen ten onrechte – zal claimen. Bekrompenheid van schrijver dezes? Ongetwijfeld. Toch zou ik er niet van staan te kijken als de stoomwolkjes uit de oren van Roy Bouten dezelfde voedingsbodem hadden.

Top 5 – Mogelijke verklaringen voor het niet vervangen van de Norbertuswijkse geveldoeken

‘Als de lokale media het nieuws niet oppikken, doet Horst-sweet-Horst het maar: de geveldoeken in de Norbertuswijk worden vervangen!’, zo schreef ik op 11 mei even triomfantelijk als provocerend als verheugd (klik hier). Ik beriep me daarbij op het meinummer van NorbertusNieuws. Daarin viel te lezen dat de in 2010 opgehangen en intussen danig vervaagde geveldoeken op donderdagmiddag 25 juni zouden worden vervangen door vijf nieuwe geveldoeken, opnieuw ontworpen door leerlingen van het Dendron College.
En nu moet ik u helaas mijn nederige excuses aanbieden voor mijn valse berichtgeving van 11 mei. En bekennen dat het volkomen terecht was dat de lokale media het nieuws niet oppikten. Van nieuwe geveldoeken in de Norbertuswijk is immers ook een maand na 25 juni nog altijd niets te bespeuren.
Waar is het misgegaan? De Horst-sweet-Horst top 5 van mogelijke verklaringen voor het niet vervangen van de Norbertuswijkse geveldoeken:

5. De nieuwe geveldoeken zouden ‘duurzaamheid’ als thema krijgen. Later is het besef doorgedrongen dat het pas echt van duurzaamheid zou getuigen de oude doeken te laten hangen totdat ze geheel zijn vergaan. En daarnaar is vervolgens gehandeld.

4. Het geldpotje van Wonen Limburg was leeg na het aanbrengen van de gevelplaten op de voormalige Weisterbeekschool (klik hier).

3. De nieuwe geveldoeken worden wel degelijk op donderdagmiddag 25 juni onthuld, alleen niet op 25 juni 2015 maar op de eerstkomende donderdagmiddag 25 juni ná donderdagmiddag 25 juni 2015: donderdagmiddag 25 juni 2020.

2. De herhaalde oproep van Horst-sweet-Horst om voorlopig maar eens even te stoppen met publieksparticipatieve kunst in Horst aan de Maas heeft gehoor gevonden. De Dendronleerlingen zijn met zachte hand terzijde geschoven en de Norbertuswijkse gevelwanden zijn ter beschikking gesteld aan vijf professionele kunstenaars die hun creativiteit mogen botvieren op elk één gevelwand.

1. Ten langen leste is men tot het inzicht gekomen dat die vervaagde doeken niet alleen een intrinsieke schoonheid bezitten, maar zelfs nog meer het aanzien waard zijn dan doeken in onvervaagde toestand.

dinsdag 14 juli 2015

Ingezonden – Plakat über die Lacksichheit und die lapzwanssichheit in Horst an der Maas

Horst-sweet-Horst blijkt nu zelfs in Duitsland te worden gelezen!
Zaterdag plaatste ik deze foto van een eerder die dag op de ingang van de Kasteelboerderij aangetroffen briefje op de Horst-sweet-Horst-Facebookpagina (klik op de afbeelding om haar te vergroten):
Vermoedelijk vormde het briefje voor een zekere Jan Taube uit de Kerkhofgasse aanleiding voor de volgende ingezonden bijdrage:

Plakat

über die Lacksichheit und die lapzwanssichheit in Horst an der Maas

Wir Friderich, von Gottes Gnaden König in Preußen, Markgraf zu Brandenburg, des heiligen Römischen Reichs Erz-Cämmerer und Churfürst, Souverainer und Oberster Herzog von Schlesien, Souverainer Prinz von Oranien, Neuchatel und Vallengin, wie auch der Grafschaft Glatz, in Geldern, zu Magdeburg, Cleve, Jülich, Berge, Stettin, Pommern, der Cassuben und Wenden, zu Mecklenburg und Crossen Herzog, Burggraf zu Nürnberg, Fürst zu Halberstadt, Minden, Camin, Wenden, Schwerin, Ratzeburg, Ostfriesland und Meurs, Graf zu Hohenzollern, Ruppin, der Mark, Ravensberg, Hohenstein, Tecklenburg, Schwerin, Lingen, Bühren und Leerdam, Herr zu Ravenstein, der Lande Rostock, Stargard, Lauenburg, Bütow, Arlay, Breda und Horst an der Maas etc. etc.

Thun kund und fügen hiermit zu wissen:

1.
Der König bestümmt wie mann die Deutsche Sprache schreipt.

2.
Jeder Unterdaan hat das recht seinen Betriep auf Eigeweise zu foehren.

3.
Freundschapscorruption is auch in Horst an der Maas strengstens untergezaagd. Indasbesondere gilt dass für die Lacksichheit und Lapzwanssichheit womit das CDA in Horst an der Maas mit Belangen von Unternehmern und Freiwillege spielt, und einen wehrtvollen historischer Bauernhof versjachert um daaraus ein blödes Phannenkuchenrestaurant machen zu kunnen.


Maatname:

Ab heute, den 14 julei 2015, stieht das CDA unter Koeratele en Voormundschaft von Horst-Sweet-Horst und Andries Brandsma. Úbertretungen werden sofort und rapide an meine Unterdanen in Horst an der Maas gemeldet.

 Jan Taube (Kerkhofgasse Horst)

zondag 12 juli 2015

Intermezzo – Anthony Wijnen (1)

Woensdagavond stonden we nog in de Hegelsomse hitte langs de lijn bij Wittenhorst-KRC Genk. Neefje Tom en ik. En hij. Grapjes makend met Tom (nog flauwer dan die van mij, aldus Tom, maar z’n gezicht sprak andere taal), ‘hands’ tegen de scheidsrechter roepend (terwijl het geen hands was), het grote interview met David Van Reybrouck en Alexander Pechtold in de NRC over G1000 en andere burgerinitiatieven nabeschouwend (moesten we in een ander verband maar eens op doorgaan). En ondertussen strooiend met woordspelingen die Tom meteen en ik pas vele minuten later begreep. Precies de Anthony Wijnen zoals ik ’m het afgelopen half jaar had leren kennen. Drie dagen later overleed-ie. Anthony!
Als bijna leeftijdgenoten moeten we vroeger achter de LTS nog wel eens samen hebben gevoetbald. Maar tot een jaar geleden was Anthony vooral iemand die ik kende zonder ’m te kennen. Een groet, misschien een keer een vluchtig gesprekje tijdens een wedstrijd van Wittenhorst of VVV – en dat was het dan. Dat veranderde in november vorig jaar. Bij een thuiswedstrijd van Wittenhorst raakten we aan de praat. Aanleiding zal vermoedelijk een Horst-sweet-Horst-stukje zijn geweest. Daarna ging het over z’n opleiding (stedenbouwkunde en planologie), z’n werk (adviseur planologie en stedenbouwkunde bij de gemeente Uden) en z’n betrokkenheid bij G1000 in Uden (waarover hij maar niet uitgepraat raakte). Ik vroeg ’m of hij een keer met mij een wandeling door het Horster centrum wilde maken, waarvan ik dan verslag zou doen op Horst-sweet-Horst. Een uitnodiging waar hij maar al te graag op inging, zoals ook bleek uit een e-mail die hij me nog geen uur na de wedstrijd stuurde en waarin hij en passant iets over zijn drijfveren uit de doeken deed: 
‘Lijkt me leuk om een wandeling te maken door Horst of ergens in de gemeente Horst. Misschien voor mij ook een stapje om me eens wat meer met Horst bezig te houden. Achterhalen en begrijpen waarom dingen gebeuren of zijn gebeurd is altijd leuk. Tegelijkertijd blijft het ook goed om jezelf te kunnen blijven verwonderen over het waarom van dingen. (…) En mocht je eens willen brainstormen over een ludieke actie, ben ik altijd voor in. Ook binnen de gemeente Uden bedenken we wel eens iets …’
Op een zaterdag in december maakten we onze wandeling. Een openbaring voor de nitwit die ik op stedenbouwkundig en planologisch gebied ben. Hij liet me naar Horst kijken zoals ik er nooit eerder naar had gekeken. Het resulteerde in drie stukjes (klik hier, hier en hier) waarin ik nog geen kwart kwijt kon van wat ik erin kwijt wilde. Daarna bleven we intensief contact houden tot de dag voor zijn overlijden. We wisselden tips over boeken en websites uit en maakten (niet tot uitvoering gebrachte) plannen voor tentoonstellingsbezoeken. In Venray ergerden we ons aan het angsthazenvoetbal van Wittenhorst in de derby tegen de aartsrivaal. Samen met twee andere gelijkgestemden richtten we Bureau Grappa op (klik hier), dat voor wat meer reuring in Horst aan de Maas moest gaan zorgen. Op zijn initiatief wandelden we nogmaals door het Horster centrum, nu in het gezelschap van de gemeentelijke stedenbouwkundige supervisor (klik hier).
En we zouden het Horster rijtjeshuis en zijn ontwikkeling in de loop der jaren in kaart gaan brengen. Ter voorbereiding daarop reden en wandelden we een hele middag lang door de periferie van Horst. Wéér zo’n openbaring. Wéér liet hij me naar Horst kijken zoals ik er nooit eerder naar had gekeken. Die top 5 van vorige week (klik hier) was een selectie uit wat we die middag allemaal tegenkwamen en was – voor wie dat niet mocht hebben begrepen – een ode aan Anthony. De boeiboorden in de Wervelstraat, de brandgang achter de Canadese woningen aan de Meterikseweg, het fascinerende ensemble op de crèmekleurige gevel aan de Noordsingel, de deuren van de woningwetwoningen aan de Noordsingel, de luifels boven de voordeuren in de Nieuwstraat: nooit zal ik ze meer kunnen passeren zonder de gedachte aan Anthony. Op termijn misschien een zegen – op het moment overheerst nog de pijn.
Het laatste woord is aan hemzelf. Uit een e-mail van 11 januari, waaraan hij verontschuldigend ‘Oei, alweer een heel epistel’ (hoe typerend!), toevoegde:
‘Ik probeer kritisch naar zaken te kijken of me te verwonderen en te begrijpen. Zo hoop ik steeds weer dingen bij te leren en mensen en hun verhalen serieus te nemen. Als voetballer speelde ik vaak tegen mezelf en wilde te goed doen. Als stedenbouwkundige heb ik aan dat soort onzekerheid moeten werken en in mijn huidige functie als planoloog ook. Ik ga er altijd van uit dat ik de waarheid niet in pacht heb maar in een politieke organisatie is het richting een wethouder soms van belang wel die zekerheid te bieden. Ik ben niet zo vaak onzeker over de inhoud of hoe ik iets stedenbouwkundig zie, maar ben niet meteen het type vuist op tafel. Een wethouder kijkt altijd naar de inhoud maar in bepaalde situaties gaat het in het spel meer nog over wat je meebrengt als persoon. Een bepaalde zekerheid. Ik ben meer een zoekende, bevragende stedenbouwkundige die gaat voor de uitdaging of het verhaal met passie. In de politiek gaat het natuurlijk vaak over de vraag hoe de verhoudingen liggen. Daarnaast spelen er in een gemeentelijke organisatie altijd belangen. Daarom sta ik ook erg achter een andere rol van de overheid en gemeente waarbij we meer naar buiten kijken, de dialoog echt aangaan en minder intern met onszelf bezig zijn.’ 

Intermezzo – Anthony Wijnen (2) / Bureau Grappa

Je bent jong en je wilt wat.
Je nadert de vijftig of je bent de vijftig al gepasseerd en je wilt nog steeds wat.
Wat doe je dan? Je richt een Bureau op. Bureau Grappa.

Zo ging het dit voorjaar. Op 5 juli overleed Anthony Wijnen, initiator, gangmaker en aanjager van Bureau Grappa. Op zijn afscheidsbijeenkomst, afgelopen donderdag, keek Bureau Grappa terug op het afgelopen half jaar. Bureau Grappa heeft geen eigen website. Toch willen we onze achting voor Anthony aan een groter publiek kenbaar maken. Daarom wordt de tekst, donderdag uitgesproken door Chiarangela van Lieshout, hier gereproduceerd:
Min of meer toevallig troffen we elkaar begin dit jaar: Erik van Maarschalkerwaard, Wim Moorman, Chiarangela van Lieshout en Anthony. De overeenkomsten in hoe we tegen de wereld om ons heen aankeken, bleken groot. Ook deelden we een gemeenschappelijke belangstelling voor al dan niet zichtbare details in onze samenleving. Al brainstormend gingen we op weg om de inwoners van Horst aan de Maas te prikkelen, verbinden en extra verdieping te geven. Met Anthony als initiator, gangmaker en aanjager. Met altijd die jongensachtige twinkeling in z’n ogen tijdens onze bijeenkomsten vol humor, discussie en gefilosofeer over een mooiere en beter functionerende samenleving.

Op initiatief van Anthony – uiteráárd op initiatief van Anthony – trokken we op een donderdagavond in april de stoute schoenen aan en eigenden ons een vergaderplek in cultureel centrum ’t Gasthoês toe. Zo werden we op middelbare leeftijd toch nog krakers. Zij het enigszins onzekere krakers, hopend om niet betrapt te worden – ook bravoure kent zijn grenzen. 

In dat Gasthoês begonnen we te smeden aan een groot plan. En ineens was er ook een naam: Bureau Grappa. Bureau Grappa zou de wereld gaan veroveren. Of dan toch op z’n minst Horst aan de Maas. Vier dagen later was er al een Manifest Bureau Grappa. Geschreven door Anthony – uiteráárd geschreven door Anthony.

Bureau Grappa was nog niet voldragen. Allesomvattend maar nog vluchtig en ongrijpbaar. Morgenmiddag – mor-gen-mid-dag! – zouden we weer bij elkaar komen. Waar? ‘Bij de Kasteelboerderij?’, opperden wij drieën gekscherend. Per kerende post reageerde Anthony: natuurlijk bij de Kasteelboerderij! Hij zou z’n campinggasstelletje, een tafeltje en twee stoelen meenemen en ter plaatse voor ons pannenkoeken bakken. (Volgers van de Horster actualiteit zal de diepere lading van dit aanbod niet ontgaan.) We moesten onze wensen maar doorgeven: naturel, jam, poedersuiker, spek of (Horster) kersen. Zeg het maar. En, oh, ja, of wij misschien nog een paar campingstoeltjes mee wilden nemen. ‘PS dit is geen grap’, schreef hij er voor de zekerheid nog bij. En ondertussen zouden wij, wíj van Bureau Grappa, plannen maken om de wereld te veroveren. Of dan toch ten minste Horst aan de Maas. Want we hadden zoveel ideeën, plannen en dromen ...

Wie gaat nu de Horster civieltechnische kunstwerken fotograferen en er een ode aan brengen? Wie gaat nu ’s nachts de Bureau Grappa-mailtjes beantwoorden? Wie gaat nu de pannenkoeken bakken? 

Mensen prikkelen, mensen aanzetten tot nadenken: dáárom was het Anthony te doen. Door vragen te stellen, door net even buiten de gebaande paden te treden, door de dingen ludiek op hun kop te zetten. Of zoals hij het zelf zei in een van de vele e-mails die we uitwisselden: ‘Ik houd er van om soms even zand in de machine te strooien waardoor het vanzelfsprekende ineens niet meer zo vanzelfsprekend lijkt.’

Iedereen hier aanwezig kent het: het vuur van de jeugd. Maar bij de meesten is dat vóór ’t dertigste levensjaar weer verdwenen. Bij Anthony was het vuur nog niet gedoofd. Of misschien was het pas net weer ontbrand. We weten het niet, we kenden Anthony immers pas een half jaar. Een half jaar dat een onuitwisbare indruk op ons heeft achtergelaten en waarin hij ons heeft geïnspireerd met zijn grote gedrevenheid, ontwapenende humor en aanstekelijk enthousiasme.

Anthony, een man en vader om trots op te zijn. 

Intermezzo – Anthony Wijnen (3) / Appartementencomplex Westsingel

Op zaterdag 13 december van het afgelopen jaar wandelde ik met stedenbouwkundige en planoloog Anthony Wijnen door het centrum van Horst (klik hier). Een van de dingen die me daarvan is bijgebleven, is het onderscheid dat hij maakte tussen gebouwen en complexen. Aan dat verschil – enigszins gechargeerd: een verschil tussen goed en slecht – wijdde ik op 12 januari van dit jaar twee afzonderlijke stukjes (klik hier en hier). Die waren vooral gebaseerd op een intensieve e-mailwisseling. Met een vaste rolverdeling: Anthony de bevlogen, enthousiaste onderwijzer die desnoods op z’n hurken ging zitten om mij, de geïnteresseerde, vragenstellende leerling, uit te leggen hoe het nu precies allemaal zat.    
In een van die e-mails refereerde Anthony aan het naar schatting vijf à tien jaar geleden gebouwde appartementencomplex op de hoek Westsingel-Waterstraat in Horst. Inderdaad een complex, in de visie van Anthony. Ter illustratie van het niveauverschil tussen mij en hem is het misschien aardig hier eerst mijn gedachten over het complex weer te geven en daarna de visie van Anthony.
Tekenend is misschien dat ik waarschijnlijk nooit een woord aan het complex had gewijd als Anthony er niet over was begonnen. Het was me eerder ook nooit opgevallen: ik wist dat het er stond, maar daar was ook alles mee gezegd. Mijn lekenoordeel, nadat ik het wat beter in me had opgenomen: een lelijk complex, even non-descript, saai en fantasieloos als zoveel andere appartementencomplexen in Horst aan de Maas. Waarom die stijlverschillen die de gevel aan de Westsingel tot een allegaartje maken? En waarom die Franse balkons, waarvan je van tevoren al kunt voorspellen dat de bewoners ze niet gaan gebruiken zoals de architect zou wensen dat ze ze gaan gebruiken?
U merkt: ik ben de mooi-lelijk-fase nog nauwelijks ontstegen, vel een niet beargumenteerd, op emoties gestoeld oordeel en kom in feite niet verder dan het stellen van enkele vragen.
Nee, dan Anthony! In een e-mail van 4 januari: 
‘Een voorbeeld waar ik vandaag langs reed was het complex op de hoek van de Waterstraat en de Westsingel. Het markeert de hoek van een straat met een toren maar die is omgelegd en op dit punt afgesloten met paaltjes. Het gebouw wil in zijn stijl iets herkenbaars huiselijks uitstralen, rode baksteen en puntdak. Aan de zijde van de Westsingel vormt het gebouw dan weer een wand. Dit sluit dan weer totaal niet aan bij de opzet van het open groen met de flats aan de Zwaluwstraat. Ook qua hoogte wil het niet vlotten. Het wil wel de plek of de straat met een toren en een wand markeren, maar mag ook niet te hoog zijn. De logica is niet echt aanwezig en de structuur en opzet leunt op niet twee maar drie benen. En zit de ingang wel op een logische plaats? Voor mij een wezensvreemd gebouw als je kijkt naar de omgeving.’
Het enige dat je er misschien op kunt aanmerken is dat hij drie keer ‘gebouw’ zegt waar hij waarschijnlijk ‘complex’ bedoelde. Maar verder: vakkundig en beargumenteerd afgeserveerd. 

Intermezzo – Anthony Wijnen (4) / Het TOP-incident

Overlijdt iemand die je dierbaar was dan bestaat al snel de neiging hem of haar heilig te verklaren. Ik moet bekennen dat ik daar in het geval van Anthony Wijnen ook wel enigszins last van heb. Maar niemand zonder zonden, zelfs Anthony niet. Op zijn begrafenisplechtigheid werd er door verschillende sprekers aan gerefereerd en Gé Peeters had me er enkele dagen eerder ook al aan herinnerd: het TOP-incident. Op 28 december 1985 verscheen dit stukje in het Dagblad voor Noord-Limburg. Lees en lach mee (klik erop om het te vergroten):
Voornoemde Gé Peeters rakelde dit incident 25 jaar na dato op in Tavebrello, zijn uiterst lezenswaardige maandelijkse nieuwsbrief over z’n illustere voetballoopbaan (en nog veel meer). Dit verleidde Anthony tot de volgende reactie, die Gé publiceerde in Tavebrello van januari 2011 en die ik hier met zijn toestemming reproduceer:
‘Ik speelde dacht ik op dat moment voor het eerste jaar in de A1, maar heb in die periode enkele keren meegedaan met het vierde elftal. Ik speelde in die wedstrijd op het middenveld en op een gegeven moment kwam er een nieuwe speler. Dit was een oudere ervaren speler en hij werd mijn directe tegenstander. Op een gegeven ogenblik had hij de bal en liep diagonaal over het veld. Ik maakte een vrij forse sliding op de bal en kreeg een vrije trap tegen. Mijn (oudere) tegenspeler begon tegen mij te kankeren dat ik nog maar net kwam kijken bij de senioren en dat hij mij wel eens even zou aanpakken. Hij maakte zich daarbij breed en ging vlak voor me staan. Ik wilde laten zien dat ik niet bang voor hem was en maakte mezelf ook even extra breed en groot. Daarbij bracht ik mijn hoofd omhoog. Ik raakte mijn tegenspeler niet. Daarop stuurde de scheidsrechter mij uit het veld. Ik vond dat erg onterecht en liep vol ongeloof en woedend in de richting van de kleedlokalen achter een van de doelen. Op dat moment werd inderdaad onze keeper uitgespeeld en dreigde er een doelpunt te komen. In mijn boosheid besloot ik de bal ver weg te trappen en daarna rende ik snel naar het kleedlokaal. De scheidrechter wist inderdaad niet wat te doen want hij had volgens de regels een scheidsrechtersbal moeten geven maar hij gaf een penalty. Mijn tegenspeler gaf na de wedstrijd in de kantine toe dat ik hem helemaal niet geraakt had en er eigenlijk niets aan de hand was. Ik heb op deze wijze later een formulier ingevuld wat nodig is als je het veld uitgestuurd werd en de straf bepaald moest worden. Mijn tegenspeler heeft dit ook zo ingevuld en ik heb geen boete of schorsing gekregen. Gelukkig kon ik daardoor meedoen in onze kampioenswedstrijd met de A1. We zijn toen 2 jaar op rij kampioen geworden met de A1.’
Die twee kampioenschappen met A1 vormden tevens het hoogtepunt van Anthony’s voetballoopbaan. Nog enkele seizoenen speelde hij als ‘robuuste verdediger, bij voorkeur voorstopper’ (dixit Gé) in het derde seniorenelftal en daarna was het welletjes. Later werd hij een trouw bezoeker van de thuis- en vaak ook uitwedstrijden van het standaardteam van Wittenhorst en ook bij VVV kwam ik hem geregeld tegen.
Resteert de vraag waar het TOP-incident zich afspeelde. ‘In Tienray’, aldus het Dagblad voor Noord-Limburg. Ik ken echter ook mensen die bij hoog en bij laag beweren dat sportpark Ter Horst de plaats van handeling was. Anthony doet er geen uitspraak over, maar schrijft wel: ‘Ik (…) liep vol ongeloof en woedend in de richting van de kleedlokalen achter een van de doelen.’ In Tienray lagen de kleedlokalen niet achter de goal en in Horst wel … Is er misschien een medespeler die uitsluitsel kan geven? (Zo niet dan duik ik het Wittenhorstarchief in.) 

maandag 6 juli 2015

Top 5 – Horster situaties waarvan ik weet dat iemand die ik (een beetje) kende en hoog achtte en die er niet meer is enorm kon genieten

De Horst-sweet-Horst top 5 van Horster situaties waarvan ik weet dat iemand die ik (een beetje) kende en hoog achtte en die er niet meer is enorm kon genieten. Woorden en verklaringen zouden het slechts verpesten, daarom louter foto’s:

5.

4.

3.

2.

1.

Ingezonden – De angst voor topofilie

Nooit gehoord van topofilie? Jan Duijf (topofiel uit de Kloosterstraat in Horst) legt haarfijn uit wat het is en waarom je er niet bang voor hoeft te zijn.

De angst voor topofilie
Gebrek aan praktiserende topofielen in onze gemeenteraad?

Topofilie betekent het houden van een plaats. Dit stuk gaat over een vorm van dat liefhebben: het gesteld zijn op het historische landschap van Horst aan de Maas. Er is veel gepubliceerd over de betekenis van het historische landschap voor de identiteit van een gemeente en haar inwoners. Een visie die mij persoonlijk aanspreekt, is dat de liefde van mensen voor hun eigen leefgebied een biologische oorsprong heeft, en dat het verkennen en bewandelen van de eigen woonomgeving een ingebakken manier van de mens is om een elementaire behoefte aan houvast en veiligheid te bevredigen. Wordt dit verlangen door onze gemeenteraad voldoende onderkend?

Vanuit een verlangen naar het eigene en het vertrouwde hechten inwoners aan historische bakens in hun landschap; koesteren ze het markante, het karakteristieke en het authentieke van het historische landschap. Omdat mensen met en in het landschap individuele ervaringen opdoen, kan deze al typische omgeving een nog persoonlijkere betekenis krijgen en identiteitsvormend werken.

Nu kan de topofilie gemakkelijk in een steeds kwader daglicht worden gesteld: van dat je Horst aan de Maas (weer) dichtplakt met kranten, via beschuldigingen van overdreven chauvinisme, tot een oorsprong in een Blut und Bodentheorie. Als een afgeleide van dit soort kritiek kan het streven naar het behoud en het herstel van het historische landschap worden misverstaan en weggezet; ten onrechte worden gediskwalificeerd als een teken van onrealistische behoudzucht, ideologische achterlijkheid of het frustreren van economische vooruitgang. 
Het Meterikse Veld is historisch waardevol
Aan de andere kant moeten we de destructieve uitwerking van de waan van de dag niet onderschatten. Blijkbaar wordt er in onze gemeente verlies aan verleden ervaren. Waarom legt men anders tegenwoordig een enorme ijver aan de dag bij het plegen van nostalgische, historiserende woningbouw? Vanwaar die nieuwe natuurgebieden? Vanwaar die ijver bij de restauratie van adellijke huizen, de Houthuizer molen, de opkomst van historische wandelpaden, het weer laten meanderen van de Groote Molenbeek, het herstel van houtwallen en de aandacht voor erfbeplanting? Het opknappen van het nu prachtige oude Horster kerkhof?

Natuurlijk spelen regelmatig economische overwegingen mee bij bovengenoemde activiteiten. Op zich is daar niks mis mee, maar de vele vrijwilligers worden eerder gedreven door idealistische motieven: het willen doorgeven van cultuurhistorisch erfgoed aan volgende generaties. En dan is topofilie wel degelijk een belangrijke drijfveer. Daarmee is het onderhoud en herstel van historisch landschap positief affectief geladen. Mensen kunnen echt van hun eigen landschap houden en willen zich daarvoor inzetten. En liefde bevordert het levensgeluk.

Het mooie werk van de vele vrijwilligers blijft niet onopgemerkt en laat prachtige sporen na in het landschap. Toch blijft hun arbeid in zekere zin ploeteren in de marge, want een stevig en actief beleid om ons waardevolle historische landschap te conserveren of weer op orde te brengen, kent onze gemeente niet.

Waarom speelt een modern behoud en herstel van de aanblik en de structuur van het historische landschap geen noemenswaardige rol van betekenis bij de beleidsdiscussies in onze gemeenteraad over het buitengebied? Bij de ontwikkeling van het nieuwe bestemmingsplan voor dat buitengebied? Juist nu het platteland nog meer onder druk komt te staan en de ruimtes steeds kleiner worden? Ziet niemand de noodzaak? Gebrek aan kennis? Moeilijk te combineren met economische belangen?

Toch niet bang om als topofiel te boek te staan? 


Jan Duijf (topofiel uit de Kloosterstraat in Horst)

Intermezzo – Bob

Dagblad De Limburger suggereerde afgelopen zaterdag dat Bob Vostermans een van de kandidaten is voor de tussentijdse opvolging van de Venlose wethouder Ramon Testroote. Horst-sweet-Horst vroeg de anderhalf jaar geleden aangetreden Horster wethouder uiteraard om een reactie.
Is de suggestie van Dagblad De Limburger uit de lucht gegrepen?
Bob Vostermans: ‘Terechte vraag, die op de juiste plaats is geland. Dat wil ik duidelijk zo afconcluderen. Ik denk dat ik ’m even terugpak.’
Dus u ontkent niet dat u in beeld bent voor een wethouderschap in Venlo?
Bob Vostermans: ‘Ik wil daar uiteraard niet op sturen maar uiteindelijk willen we allemaal wel het totaalplaatje zien. Daar sta ik voor aan de lat en dan moet je heel duidelijk met elkaar die stip zetten. Dat is hoe ik erin zit.’
Maar u bent pas anderhalf jaar in Horst aan de Maas. Uw klus hier zit er toch nog niet op?
Bob Vostermans: ‘Die wil ik graag mee terugnemen, daar committeer ik me aan. Het triggert me wel. Laten we zo zeggen: met z’n allen hebben we ons in de positie gebracht om kennislijnen uit te zetten, laat ik daar duidelijk in zijn. Er moet een goede argumentatie onder liggen, als we ’m even aan de voorkant pakken.’
Dus van kiezersbedrog is in uw ogen geen sprake?
Bob Vostermans: ‘Het is niet onlogisch dat je nu eerst die vervlechting doet. De geruststelling ligt voor mij meer in de tweede lijn. Daar zijn we duidelijk in de lead. Maar ik zeg u toe dat ik dat uitzoek. Dan pak ik de vragen terug zoals die er nog lagen.’
Ziet u nog andere beren op de weg?
Bob Vostermans: ‘Laat ik ’m zo pakken: dat hangt ervan af welk nieuw construct je met elkaar gaat optuigen. Er liggen uiteraard nog problemen wat betreft de spaghetti, maar daarvoor staan we met z’n allen aan de lat. Als dat de leidende lijnen zijn, is dat wat mij betreft ook in lijn met het speelveld dat er ligt.’
Dus we mogen er van uitgaan dat u over enkele maanden naar Venlo vertrekt?
Bob Vostermans: ‘Laat ik ‘m zo neerleggen: los van hoe smart je je doelen maakt, mag u afconcluderen dat ik daar ga landen.’
En waar precies?
Bob Vostermans: ‘Aan de voorkant! Zo zit ik er nu eenmaal in.’

Intermezzo – Weisterbeekschool (2)

Drie weken geleden publiceerde ik hier een stukje over de oude schoolfoto’s die kort tevoren waren opgehangen aan de gevel van de voormalige Weisterbeekschool. Ik schreef onder meer:
Na de verbouwing was de Weisterbeekschool mijn school niet meer. Maar sinds deze week heb ik mijn oude school toch weer een beetje terug. Een samenwerkingsverband tussen school en Wonen Limburg heeft ertoe geleid dat de foeilelijke witte trespaplaten boven de ramen van de voormalige Weisterbeekschool voortaan worden bedekt door dertig oude schoolfoto’s. De Weisterbeekschool, toen nog Jongensschool geheten, werd in 1921 gebouwd naar een ontwerp van de Roermondse architect Caspar Franssen. Ze bleef dienstdoen tot 1984, toen tegen de oudbouw aan een nieuwe school verrees. De oude, waarvoor even de sloophamer dreigde, werd omgetoverd in een appartementencomplex. 
Enkele dagen later schonk ook Omroep Reindonk in zijn televisie-uitzending aandacht aan de schoolfoto’s (klik hier). Het commentaar bij het 48 seconden durende filmpje luidt als volgt:
Dertig jaar lang was volgens velen de oude Weisterbeekschool in Horst de Weisterbeekschool niet meer. Maar sinds kort is de oude school weer een beetje terug. Een samenwerkingsverband tussen de basisschool en Wonen Limburg heeft ertoe geleid dat de witte trespaplaten boven de ramen van de voormalige Weisterbeekschool voortaan worden bedekt door dertig oude schoolfoto’s uit de periode 1921 en 1984. De Weisterbeekschool, toen nog Jongensschool geheten, werd in 1921 gebouwd naar een ontwerp van de Roermondse architect Caspar Franssen. Het gebouw bleef dienstdoen tot 1984, toen tegen de oude school aan een nieuwe school werd gebouwd. De oude school werd omgebouwd tot een appartementencomplex.
Hoe het kan dat beide teksten nagenoeg identiek zijn? ‘Toeval, kan gebeuren als je allebei vist in een kleine vijver, verder niet te moeilijk over doen’, zegt degene die het zou moeten weten. Die vermoedelijk ook van mening is dat je niet te moeilijk moet doen over een fiets gappen. Of ongevraagd bloemen plukken uit andermans tuin.

donderdag 2 juli 2015

Top 5 – Dezer dagen door veel extra liefde omgeven Horster hortensia’s

Te heet om er verder veel woorden en gedachten aan vuil te maken.
Vandaar zonder inleidende beschietingen en zonder motiveringen de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van dezer dagen door veel extra liefde omgeven Horster hortensia’s:

5. Spoorstraat, Tienray

4. Meterikseweg, Horst

3. Mackayweg, Tienray

2. Crommentuijnstraat, Meterik (al kan er ook een auto onder zitten)

1. Van Weedtstraat, Swolgen

maandag 29 juni 2015

Top 5 – Locaties uit mijn ijsjesverleden

Onlangs gekocht in Dortmund, toen ik daar J. en I. van het vliegveld moest halen. Thuisgekomen had ik al snel spijt van m’n aankoop omdat de prijssticker niet te verwijderen bleek (het op boeken en cd’s en dvd’s plakken van prijsstickers is een criminele handeling die zou dienen te leiden tot jarenlange eenzame opsluiting). Toen ik eenmaal in het boek begon, was die spijt weldra verdwenen: Axel Hacke schetst in Deutschlandalbum een indringend portret van Duitsland en de Duitsers.
Eén stuk is getiteld ‘Eis’ en begint zo:
‘Man müsste in Deutschland mal eine Umfrage machen: Menschen fragen nach ihrem ersten Eis. Wie es hieß, wie sein Geschmack war, wo man es holte … Wahrscheinlich könnte man überhaupt eine Geschichte des Landes schreiben mit Hilfe dieser Frage: Was jeweils wann und für wen das erste Eis war. Mein erstes Eis hieß Capri.’
Onvermijdelijk gevolg van het lezen van deze passage was dat ik in mijn eigen, weinig imposante ijsverleden begon te graven. Of de hiernavolgende weerslag daarvan bijdraagt aan eine Geschichte des Landes, waag ik te betwijfelen. Laten we het houden op een voetnoot bij de Horster geschiedenis van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Hier komt-ie, de top 5 van (Horster) locaties uit mijn ijsjesverleden:

5.
Meteen maar een bekentenis: erg heiß auf Eis ben ik nooit geweest. Lekker hoor, maar niet iets waar ik me voor verhang. En dan meteen ook maar een tweede bekentenis: verpakt ijs en softijs hebben me altijd meer kunnen bekoren dan vers ijs. Verwacht van mij dus geen lyrische recensies van het Clevers- of Passi-ijs. Dan nog eerder van Heldro, de 2CV onder de ijzen: zonder overbodige toeters en bellen, maar ongemeen lekker. In Horst sinds jaar en dag onder meer verkrijgbaar bij tankstation De Kamp.

4.
Een waterijsje was het eerste (zie nummer 1), maar niet uitgesloten is dat mijn eerste softijs een Jan Joosten-softijs was. Kleinste formaat hoorntje waarschijnlijk, verkrijgbaar aan het raam aan de Jacob Merlostraat dat nu met rolluiken zo hermetisch gesloten is. Voor een dubbeltje extra kreeg je er een laagje chocola op. Dat helaas meteen hard werd.
   
3.
Op dinsdag stond op de markt, vóór wat nu De Smidse is, altijd een oudere, wat norse man met bril en strohoed. Hij verkocht verpakt ijs uit wat denk ik een ijscobrommer heet. De man heeft waarschijnlijk al lang geleden het tijdelijke met het eeuwige verwisseld, maar wat zou er van zijn brommer zijn geworden?

2.
Vaste prik: op zaterdagmiddag voetballen in de Schaak en daarna op kosten van mijn vader een ijsje bij ’t Hukske in Meterik. Mijn vader steevast een mokkastick, ik meestal een vanille- of bananenstick, anderen een waterijsje, chocoladestick of split. Behalve X. Terwijl iedereen genoegen nam met een ijsje van veertig of maximaal vijftig cent, koos X altijd voor de TV-pak, een groot blok vanille-ijs van 1,50 gulden in een roodwitblauwe verpakking die een tv moest suggereren.    

1.
Waar nu Chinees-Indisch restaurant New Fong Shou is gevestigd, zetelde omstreeks 1970 de wasserette van Jac van den Munckhof. Je kon er ook snoep en ijs krijgen. En voetbalplaatjes. Zelfs op zondagmorgen. Ik weet zeker dat ik hier mijn eerste voetbalplaatjes heb gescoord. Nog geen Panini, maar Vanderhout (waarom geen Geschichte des Landes aan de hand van ieders eerste voetbalplaatjes?). Het zou me niet verbazen als ik hier ook mijn allereerste ijsje heb genuttigd. Een waterijsje, roodoranje, bevestigd aan twee stokjes die al snel plakkerig werden van het naar beneden druppelende gesmolten ijs. Naam? Merk? Al sla je me dood.

P.S. Het staat iedereen natuurlijk vrij zijn of haar (al dan niet Horster) ijsverleden met andere Horst-sweet-Horst-lezers te delen.