woensdag 23 maart 2022

Intermezzo – Afscheid

Laatste vergadering van de ‘oude’ gemeenteraad gisteravond. Een vergadering die in het teken stond van het afscheid van dertien gemeenteraadsleden: de voltallige SP-fractie (Sonja van Giersbergen, Michael van Rengs en Mariet Roelofs), de CDA’ers Eric Brouwers, Annemie Craenmehr-Hesen, Marian Gubbels-van den Munckhof, Frenk Peeters, Henk Peters, Henk Weijs en Loes Wijnhoven-Dirckx, D66+GroenLinkser Henk Kemperman, Essentialist Jeroen Brouns en PvdA’er Anita Wagenaar. Voor sommigen was het afscheid definitief, voor anderen gloort nog hoop als een partijgenoot-raadslid wordt benoemd tot wethouder.


Hoezeer ik het ook vaak oneens ben geweest met sommigen: ik ga ze missen, alle dertien. Ze zijn op een bepaalde manier toch jarenlang onderdeel geweest van mijn leven. Op een afstandje, dat wel: de meesten heb ik überhaupt nooit gesproken, met anderen heb ik hoogstens een enkel woord in het voorbijgaan gewisseld. De enige die ik een klein beetje beter ken, is Annemie Craenmehr-Hesen, gemeenteraadslid sinds 2010. Met haar had ik gisteravond het meeste te doen. Dat ze vorige week niet werd herkozen, viel haar rauw op het dak, zo bleek. Toen ik begin januari met Annemie wandelde (klik hier) blaakte ze nog van de ambitie en keek ze uit naar een nieuwe periode als gemeenteraadslid.


Ook voor Eric Brouwers, eveneens een kundig raadslid, moet de klap hard zijn aangekomen. Bij Henk Weijs was de pijn minder: hij had zijn afscheid al enige tijd geleden aangekondigd. Trouwe lezers van dit blog weten dat ik Henk regelmatig heb verketterd. Vooral als hij weer eens de moraalridder uithing en collega-raadsleden de les ging lezen, zat ik me groen en geel te ergeren. Maar zou ik me ook zo hebben geërgerd als hij raadslid zou zijn geweest namens een partij waarvoor ik meer sympathie heb? Waarschijnlijk niet. Sowieso was hij sterk in het debat, kende hij zijn dossiers en durfde hij in de aanval te gaan – allemaal zaken die niet voor elk raadslid gelden.  


Het vertrek van Jeroen Brouns (te weinig stemmen voor herverkiezing) is eveneens een verlies: net als Henk Weijs een vaardig spreker en debater en inhoudelijk sterk. En ook aan hem kleeft iets moraalridderachtigs, wat hij gisteravond bevestigde met een iets te lange en iets te stichtelijke toespraak.


Pijnlijk is dat Horst aan de Maas het minimaal vier jaar lang zal moeten stellen zonder SP-gemeenteraadsfractie. Daarover binnenkort een afzonderlijk stukje. Het afscheid van de drie fractieleden gisteravond werd wat mij betreft ontsierd door een uitglijder van burgemeester Ryan Palmen in zijn aan fractievoorzitter Sonja van Giersbergen gerichte toespraakje.


De burgemeester sprak gisteren alle afscheidnemende raadsleden persoonlijk toe. Hij deed dat op de manier waarop hij patent heeft: breedsprakig, maar makkelijk formulerend, hartelijk, hier en daar een kwinkslag. Prima dus. Des te onbegrijpelijker dat hij naast de warme woorden die hij tot Sonja van Giersbergen richtte, tot twee keer toe meende te moeten opmerken dat zij naar zijn smaak soms té kritisch was geweest. Natuurlijk mag de burgemeester dat vinden en natuurlijk mag hij dat zeggen. Maar niet op dit moment en niet op deze directe manier. Dit temeer omdat hij zich bij geen enkele van de twaalf andere afscheidnemers aan zo’n unverfroren oordeel waagde. Jammer, smet op deze avond.

donderdag 17 maart 2022

Intermezzo – Oekraïne

Ja, ik wist dat Lviv een fantastische stad moet zijn. En ja, natuurlijk ken ik de ontroerende beelden van die oudjes die een dansje maken op die trappen in Odessa. En oh ja, ik las vijf jaar geleden Het land dat maar niet wil lukken van Fleur de Weerd. Maar tot voor kort was Oekraïne voor mij toch vooral een land waar gevoetbald werd. Geweldig gevoetbald soms. Wat heb ik niet genoten van het Dynamo Kiev (nu ‘Kyiv’) onder leiding van meesterbrein Valeri Lobanovski (‘Valerij Lobanovskyj’). Nooit zal ik ook vergeten hoe ik op 23 oktober 1985 Oleg Protasov (‘Oleh Protasov’) en Gennadi Litovtsjenko (‘Hennadij Lytovtsjenko’) namens Dnjepr Dnjepropetrovsk (‘Dnipro Dnipropetrovsk’) in Eindhoven zag schitteren tegen PSV.


Maar toch wist ik tot een kleine maand geleden eigenlijk niks van Oekraïne.

Was het maar voor altijd zo gebleven.

Nu alles helaas is zoals het is, organiseert Zeen, de kunstenaarsvereniging uit Horst aan de Maas, een kunstveiling. De opbrengst gaat naar Fundacja Wolno Nam, een welzijnsorganisatie die in het Poolse Krakow vluchtelingen uit Oekraïne opvangt. Kijk op de Facebookpagina van Fundacja Wolno Nam (klik hier) en raak onder de indruk van wat deze organisatie allemaal doet en hoe het eraan toegaat in het opvanghuis voor Oekraïense vluchtelingen.


Krakow is de thuisstad van Agata Siwek, kunstenaar, lid van Zeen en initiatiefnemer van deze veiling. Inwoner van Evertsoord ook, maar nu is ze voor even in Polen. Zij schrijft:
‘Op dit moment ben ik in mijn home town Krakow en met eigen ogen kan ik zien hoe publieke gebouwen, winkels, bedrijven, sporthallen, beursgebouwen etc omgebouwd worden tot verblijven voor honderdduizenden vluchtelingen. Alles wordt door vrijwilligers georganiseerd en dankzij donaties gerealiseerd. Geld is overal heel hard nodig en wij kunnen zorgen dat er een beetje geld beschikbaar gesteld wordt ook vanuit Nederland.’
Dat beetje geld vanuit Nederland komt dus ook uit Horst aan de Maas. Want de kunstveiling van Zeen, waarvoor zowel leden als niet-leden van Zeen werk beschikbaar hebben gesteld, heeft inmiddels al meer dan vijfduizend euro opgebracht voor Fundacja Wolno Nam. En het mooie is dat dat bedrag alleen nog maar hoger kan worden: de veiling duurt nog tot en met komende zondag.


Dringend advies: klik hier, scroll door het grote en uitermate gevarieerde aanbod aan kunstwerken en bied op een of meerdere van die kunstwerken. Het geld komt direct – en zonder dat er ergens iets aan een strijkstok blijft hangen – terecht daar waar het nodig is. De betreffende Oekraïners zullen u dankbaar zijn.

Intermezzo – Misschien Wel Vrij Verhelderend Verkiezingsonderzoek (3)

Uitslagen in percentages van de gemeenteraadsverkiezingen sinds het ontstaan van de gemeente Horst aan de Maas:

woensdag 16 maart 2022

Intermezzo – Verkiezingsdag

I
16 maart, verkiezingsdag. Zit al maanden in m’n hoofd. Verkiezingsdag is een andere dag dan andere, m’n hele leven al zo geweest. Ouderlijk bepaald. Lichte opwinding, de hele dag door. Het nieuws nog intensiever volgen dan anders. Het lange bange wachten op de uitslag.


II
Ik ben stemgerechtigd sinds 1983. Als ik goed heb geteld ga ik vandaag voor de 38e keer in mijn leven stemmen. Sinds m’n achttiende geen enkele verkiezing overgeslagen. Elf keer heb ik gestemd voor de Tweede Kamer, negen keer voor gemeenteraad en Provinciale Staten en acht keer voor het Europees parlement.

III
Mijn oudste herinnering aan een stembureau dateert denk ik uit 1970. Gemeenteraadsverkiezingen. Ik was 5 en ging mee met m’n vader, kandidaat-gemeenteraadslid, naar het in een stembureau omgetoverde Groene Kruisgebouw aan de Venrayseweg.


In mijn herinnering waren er drie stemhokjes naast elkaar. Natuurlijk mocht ik mee het stemhokje in. Ongetwijfeld mocht ik van m’n vader ook het stembiljet in de stembus deponeren. Meer staat me er niet van bij, maar het moet een enorme indruk op me hebben gemaakt.

IV
Vast onderdeel van de verkiezingsdag is ook de verkiezingsuitslagvoorspelling. Daarvoor heb ik een – al zeg ik het zelf – geniale tactiek ontwikkeld. Die is zo geniaal omdat ik er altijd als winnaar uit tevoorschijn kom. Dat zit zo: voor partijen waarvan ik hoop dat ze zo min mogelijk zetels behalen, voorspel ik altijd een vrij hoog aantal zetels. Behalen die partijen minder zetels dan ik had voorspeld, dan zit voor mij de winst in de opluchting dat ze toch minder groot zijn geworden dan ik had gevreesd. Behalen die partijen onverhoopt wel het aantal door mij voorspelde zetels, dan smaak ik tenminste nog het genoegen van de juiste voorspelling. Mijn voorspelling dit keer (tussen haakjes het aantal in 2018 behaalde zetels: CDA 9 (10), Essentie 5 (5), D66+GroenLinks 3 (4), PvdA 2 (2), VVD 2 (2), Perspectief 1 (nvt), BVNL 5 (nvt).


V
Probaat middel om de verkiezingsdag door te komen: vergelijkend stembureaubordjesonderzoek. Ook vandaag weer lonend.



VI
Bij verkiezingsdagen horen ook verkiezingsuitslagavonden. Gemeenteraadsverkiezingsuitslagavonden zijn de mooiste verkiezingsuitslagavonden. Gemeenteraadsverkiezingsuitslagavonden zijn voor mij onlosmakelijk verbonden met Jan Nabben. CDA’er, maar dat zij hem vergeven. Hij was zo lang als ik me kan herinneren presentator van de uitslagavond. En hij deed dat ge-wel-dig! Legendarisch de avonden in 1978 en 1982 in de openlucht, op het Wilhelminaplein. Op dit knipsel uit het Dagblad voor Noord-Limburg van 1 juni 1978 staat Jan rechts op de foto met in zijn rechterhand de microfoon. Prominent, midden in beeld, de al even legendarische Jan van Heijster. Niet uitgesloten dat ik zelf ergens tussen de meeschrijvers zit.


Uit het bijschrift:
‘Op een groot bord werden de uitslagen genoteerd en meteen voorzien van commentaren van plaatselijke politici. De organisatoren van deze happening, die ruim duizend mensen op de been bracht, hadden de uitslag van de verkiezingen in Horst eerder dan het officiële hoofdstembureau.’
De uitslagenavond verhuisde van buiten naar binnen en van zaal De Sport naar ’t Gasthoês, maar de opzet is altijd hetzelfde gebleven: uitslagen, commentaren, interviews. De sfeer ook: geroezemoes, gedrink, gelach, geknarsetand, gejuich. En gevloek. Dat is steevast afkomstig van mij. Want verkiezingsuitslagen vallen altijd tegen. Echt altijd.

dinsdag 15 maart 2022

Intermezzo – Het verdriet van Marijke, Adri en Bernadette

‘Toen we hier pas woonden kon je in de verte nog De Knoepert zien liggen’, zegt Marijke Hirs (73). ‘We’ zijn Marijke en haar man Adri Lukker (75). ‘Hier’ is de verbouwde boerderij van Marijke en Adri aan de Zeesweg in Sevenum waarin ze sinds 1984 wonen. De Knoepert in Blerick was tot aan zijn sloop in 1999 de grootste flat van Nederland. Ook Bernadette Minten-van de Riet (63) had jarenlang zicht op De Knoepert. Ze woont al haar hele leven aan de Venloseweg, met een beetje fantasie zou je haar de achterbuurvrouw van Marijke en Adri kunnen noemen. Bernadette herinnert zich zelfs dat de Venloseweg niet meer dan een zandweg was. Uit mijn eigen jeugd staat me de eindeloze lege vlakte tussen Sevenum en voormalig woonwagenkamp De Römer nog helder voor de geest. Hoe anders is het nu.


Het is donderdagavond. We zitten met z’n vieren aan de keukentafel van Marijke en Adri. Ruim twee uur. Om te praten over de ontwikkelingen in het gebied rondom de Zeesweg en de Venloseweg. Het gesprek verloopt zoals een goed keukentafelgesprek behoort te verlopen: volkomen ongestructureerd. Feiten, anekdotes, geruchten, krantenknipsels, herinneringen, foto’s, beschuldigingen en wat dies meer zij vliegen over tafel. Zo’n feit is bijvoorbeeld dat van de eindeloze lege vlakte tussen Sevenum en Blerick niets meer over is. In steeds hoger tempo zijn beide plaatsen elkaar genaderd. Wat leeg was is volgebouwd met grootschalige bedrijvigheid, veelal gevestigd in megalomane hallen, cynisch genoeg allemaal onder de benaming Greenport. De definitieve bezegeling van de eenwording van Sevenum en Blerick staat voor de deur. In het geval van de Lukkers zelfs letterlijk: de voorbereidingen om de vijftien hectare tussen Venloseweg, Zeesweg en Dorperdijk vol te bouwen met immense, minimaal vijftien meter hoge hallen van de van oorsprong Franse logistiekgigant Geodis zijn in volle gang. Adri: ‘Vorig jaar zaten daar nog kraanvogels te foerageren.’


Dat de veelvraat die Greenport heet intussen ook zijn oog zou hebben laten vallen op ’t Hetje – zeg maar het gebied tussen Zeesweg en Molenbeek – is vooralsnog niet meer dan een gerucht. Mocht dit werkelijkheid worden dan zouden de Lukkers het veld moeten ruimen, inclusief de deels openbare groene oase die ze op hun perceel tot stand hebben gebracht.


Ik proef bij Marijke, Adri en Bernadette van alles: onbegrip, cynisme, strijdbaarheid, verbittering. Toch is de overheersende gemoedstoestand denk ik verdriet. Verdriet om wat hen persoonlijk is en wordt aangedaan. Maar misschien nog wel meer verdriet om de overrompelende snelheid waarmee de belangen van de buurtbewoners en het landschap worden platgewalst, om het welbewust verstoren van een eeuwenoude balans, om het gehuichel van bestuurders, om het altijd maar weer vooropstellen van het economisch belang, om de leugentjes, om de teloorgang van de menselijke maat, om de politiek die het allemaal maar heeft laten gebeuren, om het genadeloos vernietigen van kleinschaligheid. Bernadette, met een variant op een aloude Sevenumse slogan: ‘Zaerum waas biëstig schoeën!’


Wat Marijke, Adri en Bernadette precies vrezen van Klavertje 5, de verhullende benaming van dit onderdeel van Greenport? Verslechtering van de leefbaarheid door geluidsoverlast en lichtvervuiling. En door een enorme toename van zwaar vrachtverkeer – wat wil je anders met 102 laaddoks in de planning? Arbeidsmigranten zijn niet hun grootste angst. Marijke: ‘Wij zijn hier ook ooit vanuit het westen naartoe verhuisd als arbeidsmigranten.’


Ze voelen zich verjaagd, niet gehoord, in de steek gelaten door de gemeente. Toch hebben ze nog altijd hoop dat de Raad van State een stokje voor de vestiging van Geodis zal steken. Denk trouwens niet dat ze tegen elke vorm van bebouwing zijn. Het is het grove geweld van nu dat hun tegen de borst stuit, met bijvoorbeeld een woonwijk zouden ze bijvoorbeeld goed kunnen leven.


Waar de dreigende ruimtelijke ontwikkelingen de afgelopen jaren wel toe hebben geleid: de buurtbewoners hebben een veel hechtere onderlinge band gekregen. Aanvankelijk streed iedereen voor zijn eigen zaak, maar geleidelijk drong het besef door dat ze samen sterker staan. Bernadette: ‘Greenport heeft ervoor gezorgd dat we dichter naar elkaar toe zijn gegroeid.’

Een dag later fiets ik nog eens door het gebied om wat foto’s te maken. Nu al is de verkeersdrukte er groot. Als je hier het afgelopen jaar niet meer bent geweest, ben je binnen de kortste keren je oriëntatie kwijt. Het schaamgroen, een passender woord dan de bestuurlijke term ‘landschappelijke inpassing’, is al aangeplant.


Verdrietig allemaal inderdaad. Gelukkig zijn er ook tekenen van strijdbaarheid te zien.

maandag 14 maart 2022

Intermezzo – Misschien Wel Vrij Verhelderend Verkiezingsonderzoek (2)

De Volkskrant onderzocht voor heel Nederland de vaakst voorkomende voornamen van kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezingen. Horst-sweet-Horst deed hetzelfde onderzoek enkele weken geleden al voor Horst aan de Maas.

De top 7 van Nederland: 1. Jan; 2. Peter; 3. Hans; 4. Henk; 5. Wim; 6. Paul; 7. Rob. Drie van die zeven namen komen ook voor in de top 7 van Horst aan de Maas, zij het in een andere volgorde. Meest teleurstellend: de prachtige voornaam Wim komt geen enkele keer voor op de Horster kandidatenlijsten.


De kandidatenlijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen in Horst aan de Maas tellen in totaal 147 namen. Horst-sweet-Horst onderzocht de verhouding man-vrouw. Trek zelf uw conclusies.  

vrijdag 11 maart 2022

Top 5 – Horster pinbancair erfgoed

Bekentenis: ik lijd aan zelfscankassafobie. Ik heb het idee dat alles wat maar mis kán gaan, ook mis zál gaan zodra ik me bij een zelfscankassa ophoud. Waanidee? Koudwatervrees? Ongetwijfeld. Toch is het zo. Aan mijn lijf geen zelfscankassa.

Ooit zal het wel hetzelfde zijn gegaan toen pinautomaten hun opwachting maakten. Mezelf kennende ben ik nog jarenlang naar het postkantoor getogen om daar een cheque in te vullen en vervolgens van de dienstdoende baliemedewerker – meestal T.E. – de verlangde hoeveelheid contact geld overhandigd te krijgen. Aan mijn lijf geen pinautomaat. Totdat er echt niet meer aan te ontkomen viel. En ik, uiteraard, het gemak van pinnen ontdekte. Waarom was ik daar niet veel eerder mee begonnen?

En nu, naar schatting een jaar of dertig verder, is de pinautomaat – ‘geldautomaat’ schijnt het officiële woord te zijn – alweer bijna passé. Slachtoffer van de almaar voortschrijdende digitalisering. Een ernstige aantasting van het straatbeeld zou ik het verdwijnen van de pinautomaten niet willen noemen. Zo mooi waren ze nu ook weer niet. De pinautomatische nalatenschap daarentegen is wel van een verbluffende schoonheid. Minimalisme in zijn meest pure vorm.


Waar schoonheid is, liggen bedreigingen altijd op de loer. Zo ook in dit geval. Voormalige bankgebouwen krijgen een andere bestemming. Verlies van pinbancair erfgoed is het schrijnende gevolg. Maar ook als voormalige bankgebouwen nog niet zijn herbestemd liggen bedreigingen, zoals die van de verfroller, levensgroot op de loer. Hoogste tijd daarom om de schijnwerper te richten op dit ondergeschoven kindje, in de hoop dat dit zal leiden tot meer aandacht en waardering voor pinautomatische sporen. Komt ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horster pinbancair erfgoed:

5a. America, Kabroekstraat, voormalige Rabobank


Dit pareltje zou aanmerkelijk hoger genoteerd staan in deze top 5 ware het niet dat het inmiddels tot mijn grote leedwezen is verdwenen. In 2019 straalde het nog in volle glorie.

5b. Horst, Kerkeveld, voormalige Rabobank


Woeste excellentie. Was onderdeel van een fraai ensemble:


Inmiddels is dit de trieste aanblik:


4. Horst, Jacob Merlostraat, voormalige ING


Te veel tierlantijntjes. Niet strak genoeg.

3. Swolgen, Kanakker, voormalige Rabobank


Onderdeel van een groter geheel:


2. Lottum, Monseigneur Schravenlaan, voormalige Rabobank


The beauty and the beast
, broederlijk naast elkaar, onderdeel van een uitermate fascinerend bancair landschap.


1. Sevenum, Molenveldweg, voormalige Rabobank


Robuuste, ongenaakbare pracht. Vormt samen met de allereerste afbeelding bij dit stukje een ijzersterk duo.

dinsdag 8 maart 2022

Intermezzo – Toos Buijssen

‘Ineens drong het afgelopen zaterdag bij mijn zoektocht naar straten die naar personen zijn vernoemd tot me door: als we de vrouwelijke leden van het koninklijk huis en de heiligen buiten beschouwing laten, heeft Horst (of althans de oude gemeente Horst) helemaal geen straten die naar vrouwen zijn vernoemd. Is het niet eens tijd dat daar verandering in komt?’

Dit schreef ik op 8 juli 2008 (klik hier), Horst-sweet-Horst was net een week in de lucht. Inmiddels zijn we een kleine veertien jaar verder. Als ik me niet vergis – niet uitgesloten dat ik de afgelopen jaren iets over het hoofd heb gezien – is Hanna van de Voort nog steeds de enige vrouw in de hele gemeente Horst aan de Maas met een officiële straatnaam (vrouwelijke heiligen en vrouwelijke leden van het koninklijk huis daargelaten). Diep triest! Goed om daar vandaag, op Internationale Vrouwendag, nog eens bij stil te staan.


Je zou je kunnen afvragen of er dan misschien geen straatnaamwaardige vrouwen zijn. Tuurlijk zijn die er wel! Ik heb in dat stukje uit 2008 maar ook in 2016 (klik hier) een hele reeks namen genoemd. Een van mijn suggesties was Toos Buijssen, de eerste vrouwelijke Horster wethouder. Toos (1955-1999) behoorde in 1976 tot de oprichters van de PvdA-afdeling Horst-Sevenum. In 1982 trad ze namens de PvdA toe tot de gemeenteraad. Dat bleef ze totdat ze in 1989 Arie Stas tussentijds opvolgde als wethouder. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1990 was ze vervolgens lijsttrekker. De PvdA behaalde drie zetels en Toos nam opnieuw zitting in het college van burgemeester en wethouders. Vier jaar later hield ze de lokale politiek voor gezien.


Toos Buijssen overleed op 9 juli 1999 op 44-jarige leeftijd. Toenmalig burgemeester Romé Fasol herdacht haar in de gemeenteraadsvergadering van 15 juli van dat jaar (klik ook hier):
‘Wij herinneren ons Toos Buijssen van haar werk hier in de gemeen­teraad. Strijdbaar voor de idealen, waarin haar mede­mens centraal stond. Een goed lid ook van haar fractie. Wie met haar sprak, ontmoette in haar de bevlogenheid van de sociaal-democratie. Een meer dan uitstekend lid ook van het college van burgemeester en wethouders. Integer om­gaand met de midde­len van onze gemeenschap. Collegiaal als weinig anderen. Zo was ze ook. Met wie zij optrok, kon op haar bou­wen. Ik laat zeker niet onvermeld dat zij ook wethouder was voor personele aangelegenheden. Daarin kon ze haar genegenheid voor haar medemens evenzeer kwijt. Rechtvaardigheidsgevoel en waarde­ring voor de inzet van medewerkers maakten haar geliefd in dit huis. De laatste jaren, na haar aftreden in 1994, liet ze zich hier wat minder zien.’
Zou het misschien zo kunnen zijn dat er mannen zijn die om minder een straatnaam in Horst aan de Maas naar zich vernoemd hebben gekregen?

maandag 7 maart 2022

Intermezzo – Verdozing

Ondanks alle rampspoed die ons treft, zijn er ook nog lichtpuntjes. Ze zijn weliswaar schaars, maar ze zijn er. Zo’n lichtpuntje is bijvoorbeeld dat Horst aan de Maas nu een eigen variant op De Speld heeft. U kent De Speld niet? Welnu, De Speld is een satirische digitale krant (klik hier). Je treft er artikelen aan met koppen als ‘Bekijk het positief: 24 miljoen kippen gaan iedere maand in Nederland dood aan iets anders dan de vogelgriep’ en ‘Vleesvarkentje dat levend gekookt werd krijgt gelukkig wel 3 Beter Leven-sterren’.

De lancering van de Horster variant op De Speld is betrekkelijk geruisloos verlopen. Sinds jaar en dag had Horst aan de Maas in Nieuws uit Horst aan de Maas een lokale nieuwssite. Afgelopen week veranderde die naam plotseling in Nu Horst aan de Maas. Zonder dat het met zoveel woorden werd gezegd blijkt nu dat die naamsverandering ook een koerswending markeert: de site richt zich niet langer op nieuws, maar legt zich voortaan toe op satire. Al binnen enkele dagen is Nu Horst aan de Maas tot grote hoogten gestegen. Een voorlopig hoogtepunt werd vandaag bereikt. Nu Horst aan de Maas kopt: ‘CDA Horst aan de Maas gaat voor geen verdere uitbreiding Greenport.’


Lees verder even mee (klik ook hier):
‘De groei van het gebied op en over de grens met Venlo is vanaf de start veel sneller gegaan dan verwacht. Daarom moet er nu de rem op. De schaarse industriegrond mag niet opgeslokt worden door grote logistieke bedrijven. Het CDA pleit voor een regionale economische visie. Van daaruit moeten dan afspraken gemaakt worden met de andere betrokken gemeenten en de provincie. Totdat die afspraken er zijn, wordt er wat het CDA betreft geen enkele kavel meer bestemd in het gebied.’
Het CDA dat al eeuwenlang op alle plekken die er toe doen aan het roer zit. Het CDA dat steevast kirde van genot bij elke nieuwe vierkante meter in Greenport Venlo die werd volgeplempt met grote logistieke bedrijven. Het CDA dat mensen in de hoogste kringen van Greenport tot zijn leden mag rekenen. Het CDA dat een motie in de gemeenteraad van Horst aan de Maas die opriep tot een einde aan de verdozing van Greenport achteloos terzijde schoof.

Dát CDA zou nu ineens de rem erop willen zetten? Dát CDA zou nu ineens een einde willen maken aan de verdozing van Greenport? Dát CDA zou nu ineens geen enkele kavel in het gebied meer willen bestemmen?

Satire in optima forma. Zó geraffineerd! Werkelijk briljant! Ga zo door Nu Horst aan de Maas! Kan De Speld nog een puntje aan zuigen!

vrijdag 4 maart 2022

Intermezzo – Modelwoning

De Limburger bevat vandaag een foto van een hoge stapel zandzakken voor de muren van het kinderziekenhuis in Lviv. Zestig jaar geleden lag er een hoge stapel zandzakken voor de voordeur van een woning in de Steffensstraat in Horst. Aanleiding voor de zandzakken, zowel nu in Lviv als toen in Horst: een mogelijke Russische aanval. Met dit verschil dat de Russische dreiging nu in Lviv aanzienlijk groter is dan toen in Horst.


De Steffensstraat ligt in de Norbertuswijk, het Neej Dörp dat in de jaren zestig van de vorige eeuw uit de grond werd gestampt om het hoofd te bieden aan het ook toen heersende woningtekort. De jaren zestig waren ook de tijd van de Koude Oorlog. Daarin lag steeds een conflict op de loer tussen het kapitalistische westen en het communistische oosten. Boven dit conflict – dat nooit daadwerkelijk tot uitbarsting kwam – zweefde een permanente dreiging van de inzet van kernwapens. Diezelfde dreiging toverde president Poetin afgelopen zondag ineens weer uit de hoge hoed.


Om de Nederlandse bevolking te beschermen tegen vijandelijke luchtaanvallen werd in 1952 de BB (Bescherming Bevolking) opgericht. In 1961 publiceerde de BB de huis-aan-huis verspreide folder Wenken voor de bescherming van uw gezin en uzelf. Die bevatte het dringende advies in elke Nederlandse woning een schuilplaats in te richten met het oog op een mogelijke atoomaanval. Maar een folder is ook maar een folder, zo realiseerde de BB in Horst zich. En dus kwam ze op het geniale idee een zojuist gereedgekomen woning in de Steffensstraat (huisnummer 7) in te richten volgens de Wenken uit de folder.


Van 11 tot en met 19 mei 1963 werd de modelwoning opengesteld voor bezichtiging. Circa duizend bezoekers – veel meer dan verwacht – maakten van deze mogelijkheid gebruik. Wat ze aantroffen? Onder meer een met honderd zandzakken gebarricadeerde voordeur, geblindeerde ramen met wit geschilderde hardboardplaten (de witte verflaag zou de lichtflits van de atoomexplosie weerkaatsen), proviand voor drie weken, een noodtoilet, een nooddouche, noodverlichting en een alarmfluitje. Om het binnendringen van radioactieve stofdeeltjes te voorkomen, was de woning met tochtstrips, plakband en zachte zeep vrijwel luchtdicht afgesloten.


Aan de hand van maquettes kregen bezoekers van aanwezige BB’ers verdere tips hoe te handelen in geval van een atoomaanval. ‘Juist in deze tijd, nu het wereldfront nog rustig is, heeft men de gelegenheid om de nodige voorbereidingen te treffen.’ Met een investering van 350 gulden was je al een heel eind, zo hielden de BB’ers de bezoekers voor.


Of veel Horstenaren inderdaad 350 gulden zullen hebben uitgetrokken voor het atoomaanvalklaar maken van hun woning? Mwah. Of die investeringen van 350 gulden daadwerkelijk voldoende zouden zijn geweest om een atoomaanval te overleven? Mwah. Of de dreiging met een atoomaanval ditmaal wel ten uitvoer zal worden gebracht? Mwah. Of in dat geval een alarmfluitje veel soelaas zal bieden? Mwah.  

Dit stukje is vooral gebaseerd op een artikel in het Dagblad voor Noord-Limburg van 29 mei 1993. Ook de foto’s 1, 4 en 5 zijn daaruit overgenomen. Zijn er mensen die de modelwoning destijds hebben bezocht en er herinneringen aan hebben? Of zijn er lezers die vrijwilliger waren bij de BB? Dan zou ik graag met u in contact komen. Stuur een mail naar horstsweethorst@gmail.com en u hoort van mij.

maandag 28 februari 2022

Intermezzo – Misschien Wel Vrij Verhelderend Verkiezingsonderzoek (1)

Frequentie waarin het woord ‘vluchteling’ (en zijn vervoegingen) voorkomt in de verkiezingsprogramma’s van de aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 deelnemende partijen in Horst aan de Maas (waarbij dient aangetekend dat het verkiezingsprogramma van het CDA nog altijd niet is verschenen).


D66-GroenLinks:
‘D66-GroenLinks wil mensen die op de vlucht zijn voor oorlog of onderdrukking een veilige haven bieden. Tijdens hun procedure zijn vluchtelingen onderdeel van onze gemeente. Dat vraagt inzet van henzelf, maar ook van ons als lokale samenleving.’
Perspectief Horst aan de Maas:
‘Er is aandacht voor vluchtelingenopvang. We zorgen ervoor dat nieuwkomers voldoende middelen krijgen om mee te kunnen doen. Dat betekent een warm welkom en hulp om zo snel mogelijk van werk en eigen inkomen te genieten.’
BVNL Horst aan de Maas:
‘Vluchtelingen dienen veilig te worden opgevangen, maar bij voorkeur in hun eigen land. Er komen geen nieuwe vluchtelingen bij in Horst aan de Maas. Iedereen die kan werken, werkt. Hierbij kan de gemeente de vrijwilligersorganisaties die zich inzetten voor vluchtelingen faciliteren.’

zaterdag 26 februari 2022

Intermezzo – Stoplichten (1)

Waar in Horst stonden de eerste stoplichten (verkeerslichten schijn je officieel te moeten zeggen, maar wtf)? Typisch zo’n vraag die de stemming op een verjaardagspartijtje kan doen omslaan van gemoedelijk in grimmig. ‘In een woning aan de X-straat, waar de verjaardag van Y werd gevierd, raakten de gemoederen gisteravond dusdanig verhit dat politie-ingrijpen noodzakelijk was’, lees je dan de volgende dag op Nieuws uit Horst aan de Maas of in de krant.


Mijn geheugen geeft mij in dat de eerste stoplichten in Horst verschenen op de kruising Venrayseweg – Wittebrugweg, bij wat toen nog De Oude Lind heette. Maar sommige mensen uit mijn nabije omgeving worden niet moe mij te wijzen op mijn haperende geheugen. Een deel van hen behoort tot de school die er heilig van overtuigd is dat de kruising Venrayseweg – Noordsingel de primeur had op Horster stoplichtengebied.


Ook de vraag waar de eerste Horster stoplichten verrezen moet je eigenlijk niet met de waarheid willen verpesten. Zal ik daarom niet doen. (Niet uit te sluiten valt trouwens dat iemand dat ooit al heeft gedaan en me daar naar aanleiding van dit stukje fijntjes op zal wijzen.) Op basis van een uit de collectie krantenknipsels van een voormalig bewoner van de Oranjestraat opgediept artikel uit Dagblad De Limburger durf ik nu wel het sterke vermoeden uit te spreken dat de kruising Venrayseweg – Noordsingel in 1993 of 1994 is voorzien van stoplichten.


In dat artikel noemt verkeerskundige J. van Grinsven het overigens geen verkeers- of stoplichten maar ‘rijlichten’ – wat ik op basis van eigen ervaringen een flagrante ontkenning van de werkelijkheid zou willen noemen.


Het artikel verscheen in de krant van 31 maart 1993. Aanleiding was een informatieavond over de herinrichting van de kruising. Omwonenden spraken daar hun verontrusting uit over de voorgenomen plaatsing van stoplichten. Ze vreesden opstoppingen. Bovendien voorzagen ze sluipverkeer in de Norbertuswijk en op de Gastendonkstraat en Wittebrugweg. Verantwoordelijk wethouder Ger Driessen betoogde dat de stoplichten juist voor meer veiligheid en een betere verkeersafwikkeling zouden zorgen. Desondanks beloofde hij de noodzaak van stoplichten nog eens te bekijken:
‘Misschien zijn ze nu niet nodig, maar het verkeer neemt de komende jaren alleen maar toe. Over enkele jaren kunnen we niet meer zonder.’
Houd me ten goede, maar Ger Driessen een beetje kennende zijn die stoplichten er in 1993 of 1994 gewoon gekomen. Hoe dan ook moet De Grote Visionair worden nagegeven dat we inmiddels inderdaad niet meer zonder kunnen.

vrijdag 25 februari 2022

Ingezonden – Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Horst-sweet-Horst ontving onderstaande ingezonden bijdrage van Peter Janssen uit America. Overigens stopt Horst-sweet-Horst vanaf nu met het publiceren van ingezonden bijdragen. Het plaatsen van reacties blijft uiteraard wel gewoon mogelijk op dit blog en op Facebook.

Provincie kleurt Horst aan de Maas oranje rood

Oranje rood. De mooie kleuren van de zonsondergang. Voor Horst? De Provincie oordeelt over Horst aan de Maas ook met oranje rood. Een ondergang of beter, afgang. Hoe hemels klinkt de regiovisie, hoe droef blijkt het bestuur. Hoe hemels is de omgevingsvisie. Hoe droef het participatieproces. Als je de roze bril nooit afzet zie je geen oranje rood. Zo stak de gemeente jaren de kop in het zand.

De stand van zaken?

Gemeentelijk erfgoed wordt door wethouder Han Geurts slecht beheerd vindt de Provincie. Code  Oranje rood. Bedreigend voor onze gemeente. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlange waarschuwingen vanuit inwoners over willekeur in handhaving. Gebrek aan lerend vermogen. Niet juist beheren en actualiseren van vergunningen. Wettelijke taken verwaarlozen. Willekeur en ongelijke behandeling. Een antwoord weigerende wethouder Tegels treedt de structuurvisie met voeten. Oordeel van de Provincie over zijn beleid. Oranje rood. Verscherpt toezicht.

Jarenlang uitdelen van kraaltjes en spiegeltjes. Korte termijn electoraat plezieren, niet dienen en ordenen.

De meeste afdelingen onder verscherpt toezicht. Een zware reprimande. Ga maar op de gang staan. Falend beleid: het zwembad, geschrapt omdat wethouder Geurts de gaten van het Gasthoes moest stoppen. Grepen in de onderhoud pot. Resultaat? Een scootmobiel kan niet in de lift. Het gebouw is niet af. En ook een sporthal kwam er verre van democratisch in Meterik. Alles centraliseren richting Horst. En het te verwachten exploitatieoverzicht kan de raad krijgen na de verkiezingen. Slecht democratisch bestuur en America in de steek gelaten.

Wat met spiegeltjes en kraaltjes onder Kees van Rooij verwaarloosd is moet nu weer opgebouwd worden. De prijs van een jarenlange overheersing van één partij.

Ook de raad treft blaam. Gebrek aan kritische houding van coalitiepartijen hield een zwak bestuur in stand. Wij stellen de kaders, zeggen Essentie, CDA, PvdA en ook D66+GL met regelmaat. Door boterzachte kaders kon het Gasthoes uit de hand lopen. Ook bij de omgevingsvisie slappe kaders. Een dure lege huls verkocht als visie veehouderij. Kritisch onderzoek van een rekenkamer had kunnen helpen. Maar de coalitie liet de rekenkamer inslapen. Zo bleven spiegeltjes en kraaltjes leidend. Een kritisch onderzoek over het Gasthoes houdt wethouder Geurts met een fabeltje geheim. De doofpot van Han. Democratisch Oranje rood. En de organisatie het ondergeschoven kindje.

Horst aan de Maas verdient een sterk gemeentelijk apparaat dat zijn burgers volgens de regels eerlijk kan bedienen. Het gehele college en vooral falende politiek verantwoordelijke wethouders Kuipers, Beurskens, Bouten, Geurts en Tegels is dit manco aan te rekenen. Spiegeltjes en kraaltjes partij. Jarenlange hegemonie. Oranje rood.


De foto toont de houding van die overheersende partij. Wij zijn er voor jou . Echt? Een rolstoel wordt geblokkeerd. De in zijn ogen belangrijke wethouder eist zijn plaats. De inwoner moet zich maar schikken. De gemeente als obstakel. Oranje rood!! Oranje rood!!

Het college kijkt liever naar de borstklopperij in haar promotiefilmpje. Maar de werkelijkheid is oranje rood. Verscherpt toezicht!!!!

Voor wie werkt u college? En Rudy, ga aan de kant!!

Peter Janssen, America

woensdag 23 februari 2022

Intermezzo – Hoogst Interessant Maar Volkomen Nutteloos Verkiezingsonderzoek (2)

Op veler verzoek meteen ook maar de nummers 2a en 2b in de serie Hoogst Interessant Maar Volkomen Nutteloos Verkiezingsonderzoek, uitgevoerd door Horst-sweet-Horst: de frequentie waarin dierennamen (2a) en de woorden ‘jeugd’ en ‘jongeren’ en hun vervoegingen (2b) voorkomen in de verkiezingsprogramma’s van de aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 deelnemende partijen in Horst aan de Maas (waarbij dient aangetekend dat de verkiezingsprogramma’s van CDA en BVNL vooralsnog onvindbaar zijn).