maandag 7 januari 2013

Klein mysterie 412 – Textielcontainers

Eerst de feiten:
1. Twee weken geleden maakte de gemeente Horst aan de Maas bekend dat ze ging samenwerken met ‘een nieuwe partij’ voor de inzameling van textiel. Inderdaad zijn de groene containers van ReShare, een onderdeel van het Leger des Heils,
afgelopen week overal in Horst aan de Maas vervangen door lichtblauwe van Sam’s Kledingactie, dat kleding inzamelt voor Cordaid Mensen in Nood.
2. Afgelopen vrijdag opende De Volkskrant met een artikel waarin wordt gezegd dat een groeiend aantal gemeenten een vergoeding vraagt voor het plaatsen van containers voor de inzameling van textiel. Dit vanwege de sterk gestegen prijzen voor textiel.

3. Een dag later berichtte Dagblad De Limburger dat Noord-Limburgse gemeenten charitatieve organisaties eveneens laten betalen voor het plaatsen van containers voor gebruikte kleding. Oók Horst aan de Maas. Verantwoordelijk wethouder Birgit op de Laak (PvdA-PK) zegt in het artikel: ‘Die social return [mensen uit de sociale werkvoorziening die worden ingezet bij de kledinginzameling], het goede doel en de prijs waren voor ons redenen om voor Sam’s Kledingactie te kiezen. Afval is geld waard, er kan dus voor betaald worden. En of de gebruikte kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, ze komt toch op dezelfde plek terecht.’
Wat moeten we hier nu van vinden? Wat moet ík hiervan vinden? Lastige vraag die me het hele weekeinde heeft gekweld (vervelend gevolg van voetballoze weekeinden) en waarmee ik m’n naaste omgeving tot vervelens toe heb lastiggevallen. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het geloof ik toch wel heel vreemd vind dat de gemeente Horst aan de Maas gaat verdienen aan de inzameling van tweedehands textiel. En wel hierom:
1. dat de gemeente de kosten die ze maakt in rekening brengt, akkoord, maar waarom zou ze geld moeten verdienen aan mijn tweedehands spullen? Als ik u gratis en voor niets een door mij gelezen boek geef, vraagt de gemeente u daar toch ook geen geld voor?

2. is het zelfs in een (helaas) kapitalistische maatschappij als de onze niet pervers je voor te doen als een weldoener als er niets te halen valt en op het moment dat je flink kunt beuren je handje op te houden?
3. waarom gaat de opbrengst van de oudpapierinzameling wel naar goede doelen? Omdat de opbrengst van oud papier minder is dan die van textiel? En wat dan als de prijzen van oud papier ook sterk gaan stijgen?

4. de gemeente Horst aan de Maas presenteert zich nadrukkelijk als een millenniumgemeente. Millenniumgemeenten dragen bij aan acht internationale afspraken die de armoede in de wereld moeten halveren. Zij doen dit onder meer door duurzaam beleid en eerlijke handel. Charitatieve organisaties laten betalen voor de inzameling van textiel lijkt me te botsen met de doelstellingen van millenniumgemeenten;

5. wethouder Op de Laak heeft misschien wel gelijk als ze zegt dat, ongeacht of de kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, gebruikte kleding op dezelfde plek terechtkomt. Maar daar is het toch niet om te doen? Het gaat er toch om dat een commerciële inzamelaar per definitie zoveel mogelijk geld in eigen zak wil stoppen en een charitatieve inzamelaar per definitie goed wil doen?
Slotconclusie: als je wilt dat een zo groot mogelijk deel van de opbrengst van je tweedehands textiel naar een goed doel gaat, zou je wel gek zijn als je het in een op Horster gemeentegrond geplaatste container stopt.
Corrigeer me maar als mijn redenering niet klopt. Vaak is het fijn om gelijk te hebben; in dit geval zou ik het geloof ik fijn vinden ongelijk te hebben.

Top 5 – Horster voederverbodsbordjes

Een beetje tot m’n eigen verbazing bleek er nog geen Horst-sweet-Horst top 5 van voederverbodsbordjes te bestaan. Hoogste tijd dus om daar verandering in aan te brengen. Niet dat ze zo heel spectaculair zijn, hoor, die voederverbodsbordjes. Agressie is in dit genre helaas ver te zoeken, daarvoor moet je toch echt bij de hondenpoepverbodsbordjes zijn. Voederverbodsbordjes kenmerken zich door een beleefd-doch-dringend-verzoeken-wij-u-toontje. Tja, wat moeten we er verder nog over zeggen? Laten we maar gewoon beginnen. Hier komt ie, de top 5 van Horster voederverbodsbordjes (klik desgewenst op de afbeeldingen om ze te vergroten):

5. Venloseweg, Grubbenvorst:
Zoals bekend is het voederen van veelkleurige lederen voetballen de afgelopen tijd uitgegroeid tot een probleem waarvan de reikwijdte vooralsnog niet valt te overzien. Heel goed dus, die expliciete waarschuwing om deze bal niet te voeren.

4. De Hees, Sevenum:
Wéér zo’n lege wei! Als je niet wat beters te doen had, zou je warempel M. Lenssen nog gaan bellen ook om hem of haar te vragen of minipaardjes überhaupt wel met het blote oog waarneembaar zijn.  

3. Beekstraat, Horst:
Overdaad schaadt. Dat geldt voor het voeren van dieren, maar dat geldt ook voor waarschuwingen op aan een hek van dierenweiden bevestigde gelamineerde briefjes.

2. Vroeger had je Mr. Ed, het sprekende paard: Tegenwoordig heb je Bimmel, de schrijvende schimmel:
Bimmel is te vinden aan de Deurneseweg in Griendtsveen.

1. Venloseweg, Grubbenvorst:
Bimmel, de schrijvende schimmel is nog niets vergeleken bij Daan, de dichtende haan en Aleid, de rijmende geit.

Actualisatie – Officieuze straatnamen (10)

Als ik érgens een achterstand mee heb opgelopen, is het wel met de officieuze straatnaamborden. Komt denk ik een beetje omdat officieuze straatnaamborden min of meer eeuwigheidswaarde hebben: er is bijna altijd wel iets actuelers dat de aandacht vraagt en die bordjes staan er over een week, maand of jaar toch nog wel. Met als gevolg dat ze op de lange baan worden geschoven – en daar maar heel lastig weer vanaf komen. Zo liggen er nog minimaal vijf op behandeling te wachten.
Een van mijn voornemens voor 2013 was om voortaan binnen een week na melding dan wel ontdekking van een officieus straatnaambordje er een stukje aan te wijden. En wat denkt u? Meteen de eerste week van het nieuwe jaar komt er een melding binnen! Van Peter Janssen. Van wie anders, zou ik haast zeggen.
America. Gerard Smuldersstraat. Aan het begin van het onverharde pad, links naast huisnummer 64, grenzend aan het terrein waar de laatste jaren de slotconcerten van Rowwen Hèze plaatsvinden:
Peter: ‘Ik heb geen idee van de betekenis van de naam, maar moet wel zeggen dat het me tamelijk onsmakelijk in de oren klinkt. Dat zal wel komen door het woord “klef”. Maar dat betekent in het Americaanse dialect vast iets heel anders.’
Met Peter tastte ook ik in het duister. En inderdaad zijn er beslist appetijtelijker officieuze straatnamen.
In dit soort gevallen zijn er altijd twee mogelijkheden: er wat op los fantaseren dan wel een serieuze poging wagen het mysterie te ontrafelen. In dit geval besluit ik voor het laatste te kiezen.
Een palindroom is het in elk geval niet, een ambigram en een spiegelwoord evenmin. En op het eerste gezicht ook geen anagram. Zou het dan een Peter en mij onbekend dialectwoord zijn? Beide Horster woordenboeken erop nageslagen, maar niets hoor. Een toponiem dan? De Tranchotkaart, een begin negentiende-eeuwse kaart, tevoorschijn getoverd. Noppes. Vervolgens Van 16 naar America, hét standaardwerk over de geschiedenis van America. Nada. Google dan, zal ongetwijfeld toch wel iets te melden hebben over tilsklef? Had je gedacht. Niente.
Net als het me beter lijkt er toch wat op los te gaan fantaseren, valt me ineens iets in. Heb je in Venray niet de Veltumse Kleffen? En in Overloon de Kleffenloop? Snel het Venrays woordenboek uit de kast gegraaid en …yes! Klef = heuvel. Voor de zekerheid ook nog maar het Meerlo-Wanssums woordenboek erbij gehaald. Bladzijde 159:
Met enige fantasie en in de wetenschap dat in dit platte ontginningslandschap een molshoop al gauw een berg heet, kun je aan de Gerard Smuldersstraat inderdaad iets onderscheiden wat enigszins aan een hellinkje doet denken.
Tilsklef dus toch een toponiem? Klef dus toch een Horster woord? Of een Americaans woord, zoals Peter al veronderstelde? En wie is in vredesnaam die Til? Misschien iets voor u om er wat op los te fantaseren?

maandag 31 december 2012

Intermezzo – 2012

Tweet met het hoogste kijk-mij-eens-lef-hebben-gehalte: ‘Floriade: een half miljard spin-off, 10 a 15 miljoen extra investeringen, 8 miljoen tekort in exploitatie. Wat hapert hieraan?’ (Ger Driessen)
Zieligste verkeersbord in de nabijheid van nep-authentiekste muur:
Meeste uitroeptekens: Johan!!!!!!!!!!!!!!!
Intrigerendste tweet: Y.
Mooiste aanwinst: Tante Pollewop.
Beste wat Horster gemeenteraad is overkomen: de terugkeer van Thijs Coppus.
Verkeersbord dat het meeste geweld is aangedaan:
Meelijwekkendste bloembakken: de Sevenumse.  
Beste dijenkletser: Floriade.
Meest gemist: straatmuzikanten.
Vermoeiendste gespreksonderwerp: afvalbeleid.
Beste Horst-sweet-Horst bloed-onder-de-nagels-vandaanhaler: Raymond Knops.
Slechtst naar Horst-sweet-Horst geluisterd: de bouwers van de Sint-Joriskapel in Hegelsom.
Scheelste vogel: wiewouw.
Meeste spin-off in kortste tijd: Floriade.
Grootste gemis van Horst-sweet-Horst: discussie.
Onbetrouwbaarste plaatsnaambord:
Meest bedreigde Horster openbare bibliotheek: allemaal.
Zorgwekkendste twitterterugval: Ger Driessen (slechts 25 tweets in 2012, waarvan ook nog 8 op 21 januari).
Minst gemist: Gerd Leers.
Talrijkste metamorfoses: Eduard van de Griendt.
Initiatiefrijkste gemeenteraadslid: Roy Bouten.
Zotste nominatie: die voor de Hein Roethofprijs.
Grootste persoonlijke uitglijder: MIBO-magazijn.
Best verpakte gebouw:
Problematischte Horster caps locktoets: die van LEON LITJENS.
Op de glasvezelaars na onbetrouwbaarste sujetten: Engelse asfalteerders.
Ernstigste twee taalfouten in één graffitowoord (aangetroffen in de jongeren ontmoetingsplek in Broekhuizenvorst):
Beklagenswaardigste stewards: de Horster centrumstewards.
Lekkerste eieren: gepimpte Hegelsomse.
Meest ten onrechte compleet veronachtzaamde kerstwens:

Intermezzo – Nieuwjaarstoespraak

Wat Anne Jan Roeleveld kan, kan Horst-sweet-Horst ook. Anne Jan kreeg door een handigheidje toegang tot de kersttoespraak van Bea; Horst-sweet-Horst kreeg door een handigheidje toegang tot de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester van Horst aan de Maas, Kees van Rooij. Verschil tussen Anne Jan en Horst-sweet-Horst is wel dat eerstgenoemde de hele toespraak liet uitlekken, terwijl Horst-sweet-Horst volstaat met één passage, zodat de rest morgen nog een verrassing is. Overigens is het de vraag of de burgemeester de betreffende passage zelf heeft geschreven. In de kantlijn stonden namelijk de letters ‘LL’ gekliederd, misschien niet geheel toevallig de initialen van een niet nader te noemen wethouder van Horst aan de Maas. Enfin, hier komt de betreffende passage:

‘En dan, dames en heren, wil ik, nu ik toch aan het omkijken ben, ook graag even met u terugblikken op iets dat ons in 2012 als Horst aan de Maas op de kaart heeft gezet. Niet alleen in Nederland, nee, in heel Europa. Iets waarvan de opbrengst in 2012 misschien nog een beetje tegenviel, maar tevens iets waarvan onze prachtige gemeente in 2013 en de jaren daarna beslist ontzettend veel zoete en rijpe vruchten gaat plukken. Spin-off noemen we dat in vakjargon. Ik merk aan uw reacties dat u al weet waar ik op doel … ja … inderdaad … de uitzendingen van het televisieprogramma Keuringsdienst van Waarde van 20 en 27 december!
Zonder dat we er iets voor hebben hoeven doen, gaat onze naam als champignondorp nu toch maar mooi al dagenlang over de wereld. Van alle kanten hebben we er reacties op gekregen, tot uit Polen toe. Voor het eerst sinds tijden hebben we weer eens een 101-tje gescoord op Teletekst. Naar verluidt heeft de minister van Sociale Zaken, de heer Asscher, zelfs z’n kerstreces onderbroken om de uitzendingen te kunnen aanschouwen. Zet onze fantastische zomaar even ook in Den Haag op de kaart. [applaus]
Ja, dames en heren, u zult het met me eens zijn, als het begrip ‘Horstpromotie’ ooit ergens op van toepassing was, dan wel op die twee uitzendingen. En hoewel de tweede uitzending dus pas enkele dagen achter ons ligt, zijn de positieve effecten nu al allerwegen merkbaar. Tot in de verre omtrek zijn alle hotels voor de komende weken volgeboekt met journalisten. Denk u eens in hoeveel airtime dat Horst aan de Maas oplevert! En geheid in prime time, want u bent het hopelijk toch met me eens dat het behoorlijk uniek is wat zich in onze champignonsector allemaal afspeelt? [applaus]
En, dames en heren, laten we zoals gezegd vooral ook de spin-offeffecten niet vergeten die op ons liggen te wachten. Niet alleen in 2013, nee, tot in lengte van jaren. Ik verheug me bijvoorbeeld nu al op het bezoek van de leden van de Commissie voor de Rechten van de Mens. En ons mooie Nationaal Asperge- en Champignonmuseum De Locht zal absoluut garen spinnen bij een tentoonstelling over hoe het allemaal zo gekomen is. Zou het in dit kader overigens geen goed idee zijn om in navolging van de zichtstal ook een zichtcel in te richten? Ik durf de voorspelling wel aan dat het ook daar zou stormlopen. [applaus]
Ten slotte zou ik criticasters, want die zijn er natuurlijk ook weer – zuurpruimen heb je altijd en overal [instemmend gelach] – graag willen herinneren aan de wijze woorden van mijn illustere voorganger, die een jaar of tien geleden na het binnenslepen van een groot evenement de memorabele woorden sprak: ‘No guts, no glory.’ [staande ovatie]
Tot zover. Wilt u trouwens zorgen dat de burgemeester dit stukje niet onder ogen krijgt? Anders zou ie ook nog in staat zijn bovengenoemde passage over te slaan en daar is ze toch echt te mooi voor. 

Klein mysterie 411 – Megahal

Verrommeling is een woord dat je in Horst aan de Maas in verkiezingstijd doorlopend hoort. En dan in de zin van ‘De verrommeling van het landschap baart ons grote zorgen’. Lees de verkiezingsprogramma’s er maar op na: al gebruiken ze het woord misschien niet expliciet, alle partijen schreeuwen van de daken dat ze willen waken voor verdere verrommeling van het buitengebied.
Verrommeling is óók een woord dat je in Horst aan de Maas buiten verkiezingstijd zelden hoort. En al helemaal niet in de zin van ‘De verrommeling van het landschap baart ons grote zorgen’. Wat je buiten verkiezingstijd wel hoort, zijn woorden als ‘economische noodzaak’, ‘lastige afweging’, ‘mooie impressiebeelden’, ‘belangrijk voor de werkgelegenheid’, ‘landschappelijke inpassing’ en ‘de medaille heeft twee kanten’.
Een oude wijsheid wil dat besluiten niet ín, maar buiten verkiezingstijd worden genomen. En dus woekert de verrommeling vrolijk voort. En dus kan het gebeuren dat het buitengebied van Horst aan de Maas binnenkort behalve door een megastal ook wordt ontsierd door een megahal. En als ik zeg megahal, dan bedoel ik ook megahal. Ik zou tenminste niet weten hoe je een hal van 150 bij 148 en een bouwhoogte tot 16,80 meter anders moet noemen. Ze komt te liggen in het voorheen zo goed als open gebied aan het einde van de Peelheideweg, parallel aan de Midden Peelweg, min of meer tussen de vakantieparken Loohorst en Meerdal in. Ga er voor de aardigheid eens kijken, de hal begint inmiddels behoorlijk vorm te krijgen.
U zou voor de aardigheid ook eens moeten doen wat ik de afgelopen week deed: terugluisteren naar de vergadering waarin de gemeenteraad nog juist voor het zomerreces besloot tot de bouw van de hal. Ben wel voorbereid op een ontluisterende ervaring. Tenzij u op zoek bent naar illustratiemateriaal bij de zegswijze ‘een besluit erdoor jassen’ – dan kunt u uw hart ophalen. Het begint er al mee dat de burgemeester z’n excuses aanbiedt voor de haast waarmee ‘een en ander op tafel is gelegd’. Het advies van de kwaliteitscommissie (whatever that may be) blijkt de gemeenteraad zelfs helemaal niet te hebben ontvangen. Het punt dan maar doorschuiven naar een volgende vergadering? Geen denken aan! Gewoon dat besluit nemen en dan zien we achteraf wel wat we eigenlijk hebben besloten! U vindt dat ik overdrijf? Goed, luister dan even mee naar Eric Beurskens (Essentie): ‘Gezien de snelheid die het plan heeft gekend, hebben we het verzoek of in een commissie achteraf, dus nádat we nu het besluit hebben genomen, nog eens toegelicht kan worden wat er nu precies gedaan wordt. Zodat we ook aandachtspunten naar voren kunnen brengen die we mogelijk toch nog uit de stukken halen als we écht de gelegenheid krijgen ze goed te lezen.’ Van die dingen dus. (Terzijde: bij mijn weten is het ook een half jaar na dato nog niet gekomen van de gevraagde toelichting in een commissie.)
Ondanks wat voorzichtige kanttekeningen, stemde de gemeenteraad uiteindelijk unaniem in met het collegevoorstel. Waardoor wij dus voor de eeuwigheid opgescheept zitten met die megahal.
Ach, weet u, als inwoner van Horst aan de Maas leef ik in het volle besef dat het economisch belang hier prevaleert. Overal, altijd en ten koste van alles. Maar kom er dan ook gewoon voor uit en laat die lulpraatjes in verkiezingstijd over verrommeling (in de zin van ‘De verrommeling van het landschap baart ons grote zorgen’) gewoon achterwege.

maandag 24 december 2012

Klein mysterie 410 – Bibliotheek (9)

Afgelopen donderdag stond deze opmerkelijke advertentie in Dagblad De Limburger:
Medewerkers ontslagen? Vertrekkende vrijwilligers? Dat hakt er even in zeg. Is ons het afgelopen half jaar nooit verteld op al die bijeenkomsten met mooiweerpraatjes over de toekomst van de Horster bibliotheken. Je ruikt gewoon dat hier stront aan de knikker is, en niet zo’n beetje ook. ‘Journalisten smullen van dit soort zaken, dus kaasje voor Dagblad De Limburger, dat doet morgen ongetwijfeld gedetailleerd uit de doeken wat er aan de hand is’, denk je dan. Je snelt de volgende ochtend naar de brievenbus, je bladert de krant van voor naar achter en van achter naar voor door, je vindt niets, je begint opnieuw te bladeren en ontdekt uiteindelijk dit minuscule berichtje:
Wat een afknapper. Kunnen ze scoren, geven ze niet thuis. Maar goed, de advertentie stond donderdag in de krant, misschien is het zelfs voor een professionele krant dan wel te kort dag om 24 uur later al met achtergronden te komen, zeker als je hoor en wederhoor wilt toepassen. Dus maar wachten op de zaterdagkrant. Geluk bij een ongeluk is dat dan ook nog deze tweet die wethouder bibliotheekzaken Ger van Rensch vrijdagmorgen uit doet gaan in de berichtgeving kan worden betrokken:
Zaterdag. Je snelt naar de brievenbus, je bladert de krant van voor naar achter en van achter naar voor door, je vindt niets, je begint opnieuw te bladeren en ontdekt uiteindelijk nog steeds niets. Wat een afknapper. Kunnen ze scoren, geven ze niet thuis. Maar goed, de advertentie stond donderdag in de krant, misschien is het zelfs voor een professionele krant dan wel te kort dag om 48 uur later al met achtergronden te komen, zeker als je hoor en wederhoor wilt toepassen. Dus maar wachten op de maandagkrant.
Maandag weer hetzelfde verhaal. Intussen blijf ik maar zitten met een aantal prangende vragen. Waarom worden de medewerkers ontslagen? Waarom stoppen de vrijwilligers? Hoe kan het dat blijkbaar niet alle Sevenumse bibliotheekleden de juiste informatie over de overgangssituatie hebben? Hoe ziet de duidelijkheid eruit die wethouder Van Rensch vrijdag heeft geschapen?
Met de twee krantloze kerstdagen in het verschiet ben ik het wachten op Dagblad De Limburger moe. Zijn  er misschien Horst-sweet-Horstlezers die duidelijkheid willen verschaffen? Desnoods anoniem?

Top 5 – Wittenhorster voetbaldieren

Voetbaldier. Speler of trainer die beweert niet zonder het voetballen te kunnen. Vaak zegt zo iemand: ‘Ik ben nu eenmaal een “voetbaldier”.’ Synoniem: voetbalbeest. (Arno Kantelberg, Voetbaltaal (Amsterdam 1997) p. 141)

Voetbaldier. Voetbalbeest; gepassioneerd voetballiefhebber en/of speler – ‘hij is een voetbaldier in hart en nieren’ (Groot voetbalwoordenboek van de Nederlandse taal (Baarn 2006) p. 214)

Ja hoor, ondanks alles, ze bestaan nog: voetbaldieren. Ze horen voetbal, ze eten voetbal, ze beminnen voetbal, ze stinken voetbal, ze lezen voetbal, ze praten voetbal, ze pissen voetbal, ze beschouwen voetbal, ze ruiken voetbal, ze voelen voetbal, ze poepen voetbal, ze drinken voetbal, ze ademen voetbal, ze vervloeken voetbal, ze léven voetbal. Overal vind je ze, de voetbaldieren. Horst-sweet-Horst vond ze bij Wittenhorst, observeerde ze en sprak ze. Hier komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van Wittenhorster voetbaldieren:

5.
‘Ja, misschien ben ik inderdaad wel een voetbaldier old school. Maar mag het alsjeblieft?’
 
4.
Type grote mond, klein hart. Niet te beroerd om jan en alleman op z’n flikker te geven, maar als de rechtsback van de E7 in de laatste minuut bij een 1-1 stand een penalty mist, is hij er als eerste bij om het jochie te troosten.

3.
‘Dat spitsje van de A3, dat wordt een hele grote. Niemand wil het geloven, maar neem van ons aan: als je al 32 jaar lang elke zaterdag de velden afstruint, krijg je er vanzelf een héél klein beetje kijk op, hoor. Ja, altijd samen. Nee, als onze vrouwen er niet achter stonden, was dat niet mogelijk geweest. Maar dat is de deal: wij voetballen, zij shoppen. Wanneer we ze dan zien? Nooit! Nee, grapje. Op eerste kerstdag en in jaren zonder EK of WK in juni. En dat is meer dan genoeg als je het ons vraagt.’

2.
Vers strootje in de mond, ogen samengeknepen tegen het felle zonlicht, bij voorkeur gehurkt zittend langs de lijn, paraplu naast zich in het gras geprikt voor het geval dat. Grossierend in happeliaanse wijsheden, maar tegenover Horst-sweet-Horst slechts te verleiden tot één uitspraak: ‘Als voetbal niet bestond, moesten ze het vandaag nog uitvinden.’
 
1.
‘Wat zeg je, oog ik niet als een voetbaldier? Hoor ik wel vaker. Iedereen heeft bij een voetbaldier altijd zo’n beeld van een wat sjofel type dat thuis niets te vertellen heeft. Klopt niks van. Ja, vroeger misschien. Maar het voetbaldier van vandaag de dag heeft echt wel wat meer in z’n mars. Als voetbaldier moet je er ook representatief uitzien, vind ik. Vandaar die stropdas. En je ziet, ook de digitalisering is aan het voetbaldier niet voorbijgegaan. Wat zeg je? Nee, aan namen heb ik niets, rugnummers moet ik hebben.’