maandag 14 januari 2013

Top 5 – Werkelijke redenen van het vertrek van Leon Litjens

Het is natuurlijk geen toeval dat Leon Litjens (CDA) zijn vertrek als wethouder van de gemeente Horst aan de Maas op een maandagavond bekendmaakt: als trouw volger wéét hij dat dan doorgaans enkele stukjes op Horst-sweet-Horst verschijnen. Sluw als meneer is, denkt hij door de openbaring van z’n afmars daarmee samen te laten vallen, te kunnen ontsnappen aan het zoveelste snerende Horst-sweet-Horststukje over hem. Maar dan heeft hij toch echt buiten de waard gerekend.
Een stukje over de betekenis van Leon voor Horst aan de Maas en voor Horst-sweet-Horst komt later wel een keer. Nu heet van de naald eerst een top 5 van de werkelijke redenen van zijn opstappen. Want u gelooft toch niet dat hij er ook maar één woord van meent als hij zegt dat ‘in de huidige mediacratie drie periodes te veel is’? Mediacratie? In Horst aan de Maas? Laat me niet lachen! Daarom hier, exclusief op Horst-sweet-Horst, de top 5 van werkelijke redenen van het vertrek van Leon Litjens:

5. Hij trekt de eeuwige discussies met Elly Michiels-Fleuren niet langer. 


4. De terugkeer van Thijs Coppus in de Horster gemeenteraad bezorgt hem al wekenlang nachtmerries. 

3. De voorraad bloemetjes waarmee hij elke nieuwe Horster winkelier verblijdde, is na zeven jaar uitgeput.


2. Hij wil na al die jaren eindelijk eens het begrip dat hij op de kaart heeft gezet zélf in de praktijk brengen: spin-off.

1. Hij wil ten langen leste iemand anders de kans geven op de eerste plaats van meest getagde personen van Horst-sweet-Horst te komen.

Actualisatie – Containers (2)

Herinnert u zich de container aan de Kleefsedijk in Sevenum nog? Die container langs de Kattenstaartse beek? Die container waarover afgelopen zomer twee stukjes op Horst-sweet-Horst verschenen (klik hier en hier)? Die container waaraan een door Jeu van Helden wonderschoon beschreven boerenvete ten grondslag lag? Die container die daar al op z’n minst vanaf april 2001 stond? Welnu, die container is verdwenen, zo constateerde ik op nieuwjaarsdag tijdens een rondje rijden.
Nadat ik zelf was bekomen van de teleurstelling, verwittigde ik Jeu per e-mail van het trieste nieuws: ‘De container aan de Kleefsedijk, jouw container mogen we wel zeggen, is weg! Zul je altijd zien, ding staat er meer dan tien jaar, er wordt een paar keer over geschreven en ineens is hij weg. Ik vind dat ze ons op z’n minst hadden mogen inlichten over het hoe en waarom.’
Dit was vervolgens de reactie van Jeu:
‘Het is natuurlijk een ijzersterk gereedschap dat je in handen hebt. Ergens een paar keer over schrijven en het is verdwenen. Ik weet nog wel een aantal onderwerpen, maar jij hoogstwaarschijnlijk zelf ook.
Over het hoe en waarom van zijn verdwijnen hadden ze ons, containerconservators, uit fatsoen inderdaad wel mogen inlichten. Dat we het nu niet weten is aan de andere kant misschien veel spannender en biedt de vrijheid om het zelf in te vullen. Daar gaan we:
Heeft Mien de moeite genomen om, met een emmertje sop achter op de trekker, dat ding helemaal schoon te maken zodat hij er weer netjes uitziet, beginnen ze te zeuren dat het er niet mooier op is geworden. Het is ook nooit goed, krijg ik weer stank voor dank. Weg met dat ding, ik wil er niets meer over horen!
Of:

Door de hoge temperaturen heeft de boer al last van het voorjaarsgevoel en de daarmee gepaard gaande lust om op te ruimen. Inmiddels ziet hij ook wel in dat het jarenlang een ontsierend element in het landschap is geweest.
Maar de meest waarschijnlijke optie is:

Door een plotselinge opwelling van het alom aanwezige vredebarende kerstgevoel in deze tijd van het jaar heeft boer A eens goed over zijn hart gestreken. Zou het niet eens goed zijn om met boer B in gesprek te gaan en de oude vete te beslechten? Mien heeft toch altijd wel gelijk gehad, met koppigheid bereik je niks.
Hoe dan ook ...

Wat rest is een foto van een zompig landschap met een verzopen containervoetafdruk en een aantal vreemde pijpen die uit de grond schieten en je het idee geven dat er elk moment een yellow submarine boven water kan komen. Dit alles onder een dreigend hollandse-meesters-wolkenpakket dat voor nog meer water gaat zorgen en de intimiderend schimmige schaduw van een persoon die het hele tafereel met een kleine pliep vastlegt in honderden pixels. Ik hoor zelfs het weemoedige gejammer van hazen, konijnen en ander rondhangend gespuis die zojuist zijn beroofd van hun droge en riante onderkomen. En dat in deze barre tijden.’
Ik heb Jeu teruggemaild dat ie echt z’n roeping heeft gemist en schrijver had moeten worden. Lees die laatste alinea nou nog eens. Is toch om jaloers van te worden? Nóg is het niet te laat.

Klein mysterie 414 – Vraagverhelderingsgesprek

‘Goedemorgen, wat kan ik voor u betekenen?’
‘Uit Hallo Horst aan de Maas en de gemeentelijke website heb ik begrepen dat ik bij u terecht kan voor een vraagverhelderingsgesprek.’
‘Klopt helemaal, ik ben een van de drie vraagverhelderingsgespreksleiders in gemeentelijke dienst. Wat is uw vraag?’
‘Of die Van Rooij ze nog wel alle zeven op een rijtje heeft.’
‘Potjandozie, zeg, dat is inderdaad wat we noemen een vrij troebele vraag. Zou mooi zijn als we die wat helderder kunnen krijgen. Laten we met elkaar eens op zoek gaan naar de vraag achter de vraag.’
‘De vraag achter de vraag?’
‘Ja, wij kijken altijd graag naar het totaalplaatje.’
‘Goed. De vraag achter de vraag is of er ook cursussen komen die burgers moeten wapenen tegen de babbeltrucs van Kees van Rooij.’
‘Heel mooi, dat is al een stuk helderder. Hoe komt u eigenlijk bij uw vraag?’
‘Dat is geen heldere vraag. Kunt u uw vraag misschien verhelderen? Bedoelt u hoe ik bij mijn vraag kom of hoe ik bij mijn vraag achter de vraag kom?’
‘Haha, u heeft helemaal gelijk. Doe maar de vraag achter de vraag.’
‘Akkoord. In Dagblad De Limburger van donderdag zegt Kees van Rooij dat er in het kader van inbraakpreventieproject Waak voor Inbraak cursussen komen die ouderen moeten wapenen tegen oplichters met babbeltrucs. En toen vroeg ik me dus af of er ook cursussen komen die burgers moeten wapenen tegen babbeltrucs van burgemeesters.’
‘Hoezo dat?’
‘Omdat het door de babbeltrucs van onze burgemeester lijkt alsof Waak voor Inbraak nog een beetje voorstelt, terwijl het in werkelijkheid compleet op z’n gat ligt.’
‘Geef eens invulling aan die visie.’
‘Nou, het geld is gewoon op. Dramatisch natuurlijk voor z’n project waar alle bobo’s altijd zo hoog van hebben opgegeven. Doe dan alsjeblieft niet alsof het winst is dat de website en die mallotige bordjes overeind blijven. Mag ik dat babbeltrucs noemen?’
‘Dat is tenminste een heldere vraag.’
‘En het antwoord?’
‘Heel goed! Alwéér een heldere vraag! Ik heb de vragen nu wel zo’n beetje op een rijtje.’
‘Maar mij gaat het natuurlijk om de antwoorden.’
‘Voordat we daar een definitieve klap op kunnen geven, bespreken we eerst in teamverband of er een breder palet aan oplossingen voor de hulpvraag in beeld komt.’
‘Maar waar moet ik rekening mee houden?’
‘Nou, als ik u was zou ik me maar voorbereiden op een afschaling naar de minimale variant.’
‘Helder.’

Klein mysterie 413 – De Oude Lind (1)

De Oude Lind is een café-restaurant aan de Venrayseweg in Horst. Het heeft een geschiedenis die op z’n minst teruggaat tot de negentiende eeuw. Een jaar geleden verwoestte een brand de bovenverdieping van het inmiddels Aan Tafel geheten etablissement. Bovendien ontstond ernstige schade aan de benedenverdieping. Sindsdien oogt het pand als een bouwval.
Op nieuwjaarsdag kreeg ik van een lezer een e-mail over De Oude Lind: ‘Jij als historicus zal je ongetwijfeld ergeren aan het historische pand De Oude Lind, hoe het er momenteel bijligt. Een aanfluiting voor Horst. Hoe heeft het zover kunnen komen? Waarom gebeurt daar niks? Wie is nu eigenaar van het pand? De “vorige eigenaar” heeft het pand nog gerenoveerd. Momenteel lijkt het wel of er steeds meer ruiten ingegooid worden, en dat het ook de huidige eigenaar weinig interesseert! Is hier geen rol voor de gemeente weggelegd? Allemaal vragen, die niet alleen mij maar ook velen bezig houden.’
De e-mail bevat vier vragen: hoe heeft het zover kunnen komen? Waarom gebeurt er niets? Wie is de eigenaar? Kan de gemeente er iets aan doen? Allemaal vragen die ook mij bezighouden, maar op alle vier heb ik niet eens het begin van een antwoord. Laat ik me daarom beperken tot het vermoeden van de e-mailer dat ik me erger aan de tegenwoordige staat van De Oude Lind. Is dat zo? Erger ik me aan het huidig aanzien van De Oude Lind? Goeie vraag. Na rijp beraad met mezelf ben ik tot de slotsom gekomen dat de huidige toestand me wel bevreemdt, maar dat ik me er niet aan erger. Waarom niet? Ook daar heb ik lang over nagedacht. Ik denk dat vier factoren een rol spelen:
1. ik ben te jong om de glorietijd van De Oude Lind nog te hebben meegemaakt, ze is voor mij stukken minder legendarisch dan voor de generaties voor mij;
2. het pand op zich is (was?) geen architectonisch hoogstandje, niet eens erg markant. Dit in tegenstelling tot de ligging en de oude linde zelf;
3. ik erger me wat inrichting van de openbare ruimte betreft veel minder snel aan het doen en laten van particulieren dan aan het doen en laten van overheden;
4. ook in verval schuilt schoonheid, zelfs in het verval van De Oude Lind.
Mijn divansessie bracht me verder tot het inzicht dat De Oude Lind vooral in mijn hoofd huist. Zeg ‘De Oude Lind’ en onmiddellijk komen herinneringen boven aan de hellingbaan die toegang verschafte tot de zaal, aan koffietafels, aan het terras waar je je nauwelijks verstaanbaar kon maken, aan presentaties van verschillende boeken, aan elkaar steeds sneller opvolgende uitbaters, aan recepties, aan de kegelbaan, aan lezingen van het LGOG, aan bruiloften, aan de bij welke uitbater dan ook slechte bediening, aan de benauwde vergaderzaaltjes op de bovenverdieping.
Misschien iets te kort door de bocht geformuleerd: de teloorgang van het fenomeen dat De Oude Lind ooit was doet me pijn, de herinneringen eraan zijn me dierbaar, de boom is onvervangbaar, maar het pand kan me gestolen worden. Zelfs als historicus.

maandag 7 januari 2013

Klein mysterie 412 – Textielcontainers

Eerst de feiten:
1. Twee weken geleden maakte de gemeente Horst aan de Maas bekend dat ze ging samenwerken met ‘een nieuwe partij’ voor de inzameling van textiel. Inderdaad zijn de groene containers van ReShare, een onderdeel van het Leger des Heils,
afgelopen week overal in Horst aan de Maas vervangen door lichtblauwe van Sam’s Kledingactie, dat kleding inzamelt voor Cordaid Mensen in Nood.
2. Afgelopen vrijdag opende De Volkskrant met een artikel waarin wordt gezegd dat een groeiend aantal gemeenten een vergoeding vraagt voor het plaatsen van containers voor de inzameling van textiel. Dit vanwege de sterk gestegen prijzen voor textiel.

3. Een dag later berichtte Dagblad De Limburger dat Noord-Limburgse gemeenten charitatieve organisaties eveneens laten betalen voor het plaatsen van containers voor gebruikte kleding. Oók Horst aan de Maas. Verantwoordelijk wethouder Birgit op de Laak (PvdA-PK) zegt in het artikel: ‘Die social return [mensen uit de sociale werkvoorziening die worden ingezet bij de kledinginzameling], het goede doel en de prijs waren voor ons redenen om voor Sam’s Kledingactie te kiezen. Afval is geld waard, er kan dus voor betaald worden. En of de gebruikte kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, ze komt toch op dezelfde plek terecht.’
Wat moeten we hier nu van vinden? Wat moet ík hiervan vinden? Lastige vraag die me het hele weekeinde heeft gekweld (vervelend gevolg van voetballoze weekeinden) en waarmee ik m’n naaste omgeving tot vervelens toe heb lastiggevallen. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het geloof ik toch wel heel vreemd vind dat de gemeente Horst aan de Maas gaat verdienen aan de inzameling van tweedehands textiel. En wel hierom:
1. dat de gemeente de kosten die ze maakt in rekening brengt, akkoord, maar waarom zou ze geld moeten verdienen aan mijn tweedehands spullen? Als ik u gratis en voor niets een door mij gelezen boek geef, vraagt de gemeente u daar toch ook geen geld voor?

2. is het zelfs in een (helaas) kapitalistische maatschappij als de onze niet pervers je voor te doen als een weldoener als er niets te halen valt en op het moment dat je flink kunt beuren je handje op te houden?
3. waarom gaat de opbrengst van de oudpapierinzameling wel naar goede doelen? Omdat de opbrengst van oud papier minder is dan die van textiel? En wat dan als de prijzen van oud papier ook sterk gaan stijgen?

4. de gemeente Horst aan de Maas presenteert zich nadrukkelijk als een millenniumgemeente. Millenniumgemeenten dragen bij aan acht internationale afspraken die de armoede in de wereld moeten halveren. Zij doen dit onder meer door duurzaam beleid en eerlijke handel. Charitatieve organisaties laten betalen voor de inzameling van textiel lijkt me te botsen met de doelstellingen van millenniumgemeenten;

5. wethouder Op de Laak heeft misschien wel gelijk als ze zegt dat, ongeacht of de kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, gebruikte kleding op dezelfde plek terechtkomt. Maar daar is het toch niet om te doen? Het gaat er toch om dat een commerciële inzamelaar per definitie zoveel mogelijk geld in eigen zak wil stoppen en een charitatieve inzamelaar per definitie goed wil doen?
Slotconclusie: als je wilt dat een zo groot mogelijk deel van de opbrengst van je tweedehands textiel naar een goed doel gaat, zou je wel gek zijn als je het in een op Horster gemeentegrond geplaatste container stopt.
Corrigeer me maar als mijn redenering niet klopt. Vaak is het fijn om gelijk te hebben; in dit geval zou ik het geloof ik fijn vinden ongelijk te hebben.

Top 5 – Horster voederverbodsbordjes

Een beetje tot m’n eigen verbazing bleek er nog geen Horst-sweet-Horst top 5 van voederverbodsbordjes te bestaan. Hoogste tijd dus om daar verandering in aan te brengen. Niet dat ze zo heel spectaculair zijn, hoor, die voederverbodsbordjes. Agressie is in dit genre helaas ver te zoeken, daarvoor moet je toch echt bij de hondenpoepverbodsbordjes zijn. Voederverbodsbordjes kenmerken zich door een beleefd-doch-dringend-verzoeken-wij-u-toontje. Tja, wat moeten we er verder nog over zeggen? Laten we maar gewoon beginnen. Hier komt ie, de top 5 van Horster voederverbodsbordjes (klik desgewenst op de afbeeldingen om ze te vergroten):

5. Venloseweg, Grubbenvorst:
Zoals bekend is het voederen van veelkleurige lederen voetballen de afgelopen tijd uitgegroeid tot een probleem waarvan de reikwijdte vooralsnog niet valt te overzien. Heel goed dus, die expliciete waarschuwing om deze bal niet te voeren.

4. De Hees, Sevenum:
Wéér zo’n lege wei! Als je niet wat beters te doen had, zou je warempel M. Lenssen nog gaan bellen ook om hem of haar te vragen of minipaardjes überhaupt wel met het blote oog waarneembaar zijn.  

3. Beekstraat, Horst:
Overdaad schaadt. Dat geldt voor het voeren van dieren, maar dat geldt ook voor waarschuwingen op aan een hek van dierenweiden bevestigde gelamineerde briefjes.

2. Vroeger had je Mr. Ed, het sprekende paard: Tegenwoordig heb je Bimmel, de schrijvende schimmel:
Bimmel is te vinden aan de Deurneseweg in Griendtsveen.

1. Venloseweg, Grubbenvorst:
Bimmel, de schrijvende schimmel is nog niets vergeleken bij Daan, de dichtende haan en Aleid, de rijmende geit.

Actualisatie – Officieuze straatnamen (10)

Als ik érgens een achterstand mee heb opgelopen, is het wel met de officieuze straatnaamborden. Komt denk ik een beetje omdat officieuze straatnaamborden min of meer eeuwigheidswaarde hebben: er is bijna altijd wel iets actuelers dat de aandacht vraagt en die bordjes staan er over een week, maand of jaar toch nog wel. Met als gevolg dat ze op de lange baan worden geschoven – en daar maar heel lastig weer vanaf komen. Zo liggen er nog minimaal vijf op behandeling te wachten.
Een van mijn voornemens voor 2013 was om voortaan binnen een week na melding dan wel ontdekking van een officieus straatnaambordje er een stukje aan te wijden. En wat denkt u? Meteen de eerste week van het nieuwe jaar komt er een melding binnen! Van Peter Janssen. Van wie anders, zou ik haast zeggen.
America. Gerard Smuldersstraat. Aan het begin van het onverharde pad, links naast huisnummer 64, grenzend aan het terrein waar de laatste jaren de slotconcerten van Rowwen Hèze plaatsvinden:
Peter: ‘Ik heb geen idee van de betekenis van de naam, maar moet wel zeggen dat het me tamelijk onsmakelijk in de oren klinkt. Dat zal wel komen door het woord “klef”. Maar dat betekent in het Americaanse dialect vast iets heel anders.’
Met Peter tastte ook ik in het duister. En inderdaad zijn er beslist appetijtelijker officieuze straatnamen.
In dit soort gevallen zijn er altijd twee mogelijkheden: er wat op los fantaseren dan wel een serieuze poging wagen het mysterie te ontrafelen. In dit geval besluit ik voor het laatste te kiezen.
Een palindroom is het in elk geval niet, een ambigram en een spiegelwoord evenmin. En op het eerste gezicht ook geen anagram. Zou het dan een Peter en mij onbekend dialectwoord zijn? Beide Horster woordenboeken erop nageslagen, maar niets hoor. Een toponiem dan? De Tranchotkaart, een begin negentiende-eeuwse kaart, tevoorschijn getoverd. Noppes. Vervolgens Van 16 naar America, hét standaardwerk over de geschiedenis van America. Nada. Google dan, zal ongetwijfeld toch wel iets te melden hebben over tilsklef? Had je gedacht. Niente.
Net als het me beter lijkt er toch wat op los te gaan fantaseren, valt me ineens iets in. Heb je in Venray niet de Veltumse Kleffen? En in Overloon de Kleffenloop? Snel het Venrays woordenboek uit de kast gegraaid en …yes! Klef = heuvel. Voor de zekerheid ook nog maar het Meerlo-Wanssums woordenboek erbij gehaald. Bladzijde 159:
Met enige fantasie en in de wetenschap dat in dit platte ontginningslandschap een molshoop al gauw een berg heet, kun je aan de Gerard Smuldersstraat inderdaad iets onderscheiden wat enigszins aan een hellinkje doet denken.
Tilsklef dus toch een toponiem? Klef dus toch een Horster woord? Of een Americaans woord, zoals Peter al veronderstelde? En wie is in vredesnaam die Til? Misschien iets voor u om er wat op los te fantaseren?

maandag 31 december 2012

Intermezzo – 2012

Tweet met het hoogste kijk-mij-eens-lef-hebben-gehalte: ‘Floriade: een half miljard spin-off, 10 a 15 miljoen extra investeringen, 8 miljoen tekort in exploitatie. Wat hapert hieraan?’ (Ger Driessen)
Zieligste verkeersbord in de nabijheid van nep-authentiekste muur:
Meeste uitroeptekens: Johan!!!!!!!!!!!!!!!
Intrigerendste tweet: Y.
Mooiste aanwinst: Tante Pollewop.
Beste wat Horster gemeenteraad is overkomen: de terugkeer van Thijs Coppus.
Verkeersbord dat het meeste geweld is aangedaan:
Meelijwekkendste bloembakken: de Sevenumse.  
Beste dijenkletser: Floriade.
Meest gemist: straatmuzikanten.
Vermoeiendste gespreksonderwerp: afvalbeleid.
Beste Horst-sweet-Horst bloed-onder-de-nagels-vandaanhaler: Raymond Knops.
Slechtst naar Horst-sweet-Horst geluisterd: de bouwers van de Sint-Joriskapel in Hegelsom.
Scheelste vogel: wiewouw.
Meeste spin-off in kortste tijd: Floriade.
Grootste gemis van Horst-sweet-Horst: discussie.
Onbetrouwbaarste plaatsnaambord:
Meest bedreigde Horster openbare bibliotheek: allemaal.
Zorgwekkendste twitterterugval: Ger Driessen (slechts 25 tweets in 2012, waarvan ook nog 8 op 21 januari).
Minst gemist: Gerd Leers.
Talrijkste metamorfoses: Eduard van de Griendt.
Initiatiefrijkste gemeenteraadslid: Roy Bouten.
Zotste nominatie: die voor de Hein Roethofprijs.
Grootste persoonlijke uitglijder: MIBO-magazijn.
Best verpakte gebouw:
Problematischte Horster caps locktoets: die van LEON LITJENS.
Op de glasvezelaars na onbetrouwbaarste sujetten: Engelse asfalteerders.
Ernstigste twee taalfouten in één graffitowoord (aangetroffen in de jongeren ontmoetingsplek in Broekhuizenvorst):
Beklagenswaardigste stewards: de Horster centrumstewards.
Lekkerste eieren: gepimpte Hegelsomse.
Meest ten onrechte compleet veronachtzaamde kerstwens:

Intermezzo – Nieuwjaarstoespraak

Wat Anne Jan Roeleveld kan, kan Horst-sweet-Horst ook. Anne Jan kreeg door een handigheidje toegang tot de kersttoespraak van Bea; Horst-sweet-Horst kreeg door een handigheidje toegang tot de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester van Horst aan de Maas, Kees van Rooij. Verschil tussen Anne Jan en Horst-sweet-Horst is wel dat eerstgenoemde de hele toespraak liet uitlekken, terwijl Horst-sweet-Horst volstaat met één passage, zodat de rest morgen nog een verrassing is. Overigens is het de vraag of de burgemeester de betreffende passage zelf heeft geschreven. In de kantlijn stonden namelijk de letters ‘LL’ gekliederd, misschien niet geheel toevallig de initialen van een niet nader te noemen wethouder van Horst aan de Maas. Enfin, hier komt de betreffende passage:

‘En dan, dames en heren, wil ik, nu ik toch aan het omkijken ben, ook graag even met u terugblikken op iets dat ons in 2012 als Horst aan de Maas op de kaart heeft gezet. Niet alleen in Nederland, nee, in heel Europa. Iets waarvan de opbrengst in 2012 misschien nog een beetje tegenviel, maar tevens iets waarvan onze prachtige gemeente in 2013 en de jaren daarna beslist ontzettend veel zoete en rijpe vruchten gaat plukken. Spin-off noemen we dat in vakjargon. Ik merk aan uw reacties dat u al weet waar ik op doel … ja … inderdaad … de uitzendingen van het televisieprogramma Keuringsdienst van Waarde van 20 en 27 december!
Zonder dat we er iets voor hebben hoeven doen, gaat onze naam als champignondorp nu toch maar mooi al dagenlang over de wereld. Van alle kanten hebben we er reacties op gekregen, tot uit Polen toe. Voor het eerst sinds tijden hebben we weer eens een 101-tje gescoord op Teletekst. Naar verluidt heeft de minister van Sociale Zaken, de heer Asscher, zelfs z’n kerstreces onderbroken om de uitzendingen te kunnen aanschouwen. Zet onze fantastische zomaar even ook in Den Haag op de kaart. [applaus]
Ja, dames en heren, u zult het met me eens zijn, als het begrip ‘Horstpromotie’ ooit ergens op van toepassing was, dan wel op die twee uitzendingen. En hoewel de tweede uitzending dus pas enkele dagen achter ons ligt, zijn de positieve effecten nu al allerwegen merkbaar. Tot in de verre omtrek zijn alle hotels voor de komende weken volgeboekt met journalisten. Denk u eens in hoeveel airtime dat Horst aan de Maas oplevert! En geheid in prime time, want u bent het hopelijk toch met me eens dat het behoorlijk uniek is wat zich in onze champignonsector allemaal afspeelt? [applaus]
En, dames en heren, laten we zoals gezegd vooral ook de spin-offeffecten niet vergeten die op ons liggen te wachten. Niet alleen in 2013, nee, tot in lengte van jaren. Ik verheug me bijvoorbeeld nu al op het bezoek van de leden van de Commissie voor de Rechten van de Mens. En ons mooie Nationaal Asperge- en Champignonmuseum De Locht zal absoluut garen spinnen bij een tentoonstelling over hoe het allemaal zo gekomen is. Zou het in dit kader overigens geen goed idee zijn om in navolging van de zichtstal ook een zichtcel in te richten? Ik durf de voorspelling wel aan dat het ook daar zou stormlopen. [applaus]
Ten slotte zou ik criticasters, want die zijn er natuurlijk ook weer – zuurpruimen heb je altijd en overal [instemmend gelach] – graag willen herinneren aan de wijze woorden van mijn illustere voorganger, die een jaar of tien geleden na het binnenslepen van een groot evenement de memorabele woorden sprak: ‘No guts, no glory.’ [staande ovatie]
Tot zover. Wilt u trouwens zorgen dat de burgemeester dit stukje niet onder ogen krijgt? Anders zou ie ook nog in staat zijn bovengenoemde passage over te slaan en daar is ze toch echt te mooi voor.