maandag 11 februari 2013

Intermezzo – Park De Peelbergen

Laten we er op deze middelste van de drie dolle dagen voor de verandering gewoon eens een aantal moppen in gooien. Wat had u gedacht van elf, om in de sfeer te blijven? 
Kent u die mop al van die bijna 32 miljoen kostende ovale racebaan van vier kilometer voor Indy Carraces met tribunes voor honderdduizend toeschouwers die op initiatief van de Venrayse ondernemer Harry Maessen in Park De Peelbergen zou komen? Ze kwam niet!
Kent u die mop al van dat Chinapark met zevenhonderd arbeidsplaatsen, jaarlijks een miljoen bezoekers en 75 miljoen investeringskosten dat in Park De Peelbergen zou komen, zoals burgemeester Léon Frissen van Horst aan de Maas op 26 augustus 2003 bekendmaakte? Het kwam niet!
Kent u die mop al van die attractie ‘in de orde van grootte van het Chinapark’ die in Park De Peelbergen zou komen en waarover tussen 2004 en 2008 werd onderhandeld? Ze kwam niet!
Kent u die mop al van dat tempo dat in 2007 in de ontwikkeling van Park De Peelbergen zou komen na negen jaren van stagnatie? Het kwam niet!
Kent u die mop al van die grote borden die bij de toegangswegen naar Park De Peelbergen zouden komen? Ze kwamen niet!
Kent u die mop al van die eigen website voor Park De Peelbergen die ook voor buitenlanders leesbaar moest zijn? Ze kwam niet!
Kent u die mop al van dat attractiepark voor senioren dat in Park De Peelbergen zou komen? Het kwam niet!
Kent u die mop al van die Herberg De Troost – een hotel dat ruimte moest bieden aan 250 tot 500 gasten – die in Park De Peelbergen zou komen? Hij kwam niet! 
Kent u die mop al van dat tussen de twee en vijftien miljard euro kostende Grand Canyonpark met een omvang van acht keer De Efteling dat in Park De Peelbergen zou komen? Het kwam niet!
Kent u die mop al van dat internationale hippisch centrum dat naar Park De Peelbergen zou komen en waarmee een investering van ruim honderd miljoen euro gemoeid zou zijn en waardoor duizenden banen gecreëerd zouden worden? Het kwam niet!
Kent u die mop al van die tien luchtkastelen die naar Park De Peelbergen zouden komen? Ze kwamen! 

Klein mysterie 422 – Hufterig gedrag

‘Hufterig gedrag in Horst aan de Maas betrekkelijk laag’, kopte de website van Reindonk gisteren. Daarmee refereerde de streekomroep aan een onderzoek van RTL Nieuws waaruit blijkt dat Horst aan de Maas een fraaie 367e plaats inneemt op de ranglijst van hufterige gemeenten. Steken we Venray (177e) en vooral Venlo (70e) toch mooi de ogen mee uit (een daad die ik overigens eerder misdadig dan hufterig zou willen noemen).
Het RTL-onderzoek is gebaseerd op tussen 2007 en 2011 beboete ‘typische hufter overtredingen’ (dixit Reindonk) zoals rechts inhalen, wildplassen, parkeren op voor gehandicapten bestemde plaatsen, openbare dronkenschap en vandalisme. Nieuwsgierig naar de verdere uitkomsten van het onderzoek bezocht ik de website van RTL Nieuws. Blijkt die zomaar een per gemeente en per beboete overtreding gespecificeerde Hufterkaart van Nederland te bevatten! Uiteraard klikte ik meteen door naar de gemeente Horst aan de Maas. And here are the results: 
Afval: 37 overtredingen (beboet voor in totaal € 3736)
Dronken: 57 (€ 4470)
Geluidshinder: 8 (€ 730)
Hondenpoep: 5 (€ 490)
Naaktlopen: 0
Schelden: 7 (€ 500)
Vandalisme: 65 (€ 6475)
Verkeer: 275 (€ 42.145)
Vuurwerk: 2 (€ 120)
Wildplassen: 300 (€ 26.254)
Valt veel over te zeggen, doe ik misschien ooit ook wel, maar ik wil me voor nu concentreren op die driehonderd boetes voor wildplassen. Opmerkelijk. Totdat ik me bedacht dat die wildplassers natuurlijk vooral bezoekers van vakantieparken als Loohorst en Meerdal moesten zijn. Niet-Horstenaren die hier even onze mooie gemeente komen bevuilen. De hufters! Hoe erg moest Valkenburg aan de Geul er dan wel niet aan toe zijn? Snel even gekeken: slechts 43 wildplassers! Hè? Hoe kan dat nou weer? Het antwoord staat onder de Hufterkaart: ‘De overtreders zijn geselecteerd op hun woonplaats, niet op de plaats waar zij de overtreding begingen.’ Conclusie, ik kan er niet omheen: de hufters – dat zijn wij.
Een andere conclusie is dat de kop boven het bericht op de website van Streekomroep Reindonk niet ‘Hufterig gedrag in Horst aan de Maas betrekkelijk laag’ had moeten luiden, maar ‘Hufterig gedrag inwoners Horst aan de Maas betrekkelijk laag’ of iets vergelijkbaars. Over het hufterig gedrag in Horst aan de Maas zegt het onderzoek immers niets.
Zo’n misleidende kop boven een bericht is dat nu ook een voorbeeld van hufterig gedrag? Ach nee, zo erg is het nou ook weer niet. Waarmee niet gezegd is dat Reindonk zich niet schuldig maakt aan hufterig gedrag. Integendeel. Want nota bene het bericht over hufterig gedrag was aanvankelijk opgeleukt met een van Horst-sweet-Horst gejatte foto. Dezelfde gejatte foto die ook hier, hier, hier en hier op de Reindonkwebsite prijkt.
Zoals er nog meer gejatte Horst-sweet-Horstfoto’s op de website van Reindonk rondzwerven. Als ik daarvan telkens aangifte zou doen, zou die 367e plaats wel eens behoorlijk gevaar kunnen lopen. Dat wil ik Horst aan de Maas, mijn Horst aan de Maas, natuurlijk niet aandoen. Voor de verandering heb ik de hufters van Reindonk daarom maar weer eens een rekening gestuurd. 

Klein mysterie 421 – Kermisterrein (4)

Groot nieuws afgelopen week voor de lokale en regionale media: na, zoals het op de gemeentelijke website heet, ‘verschillende overlegmomenten’ is besloten dat er de komende jaren nagenoeg niets verandert aan de kermis in Horst-centrum.
De nadruk in de berichtgeving lag op het feit dat de kermis van zaterdag tot en met woensdag blijft plaatsvinden. Aan de locatie van de kermis wijdden zowel Dagblad De Limburger als Hallo Horst aan de Maas als Streekomroep Reindonk als InHorst precies één zin. Terwijl het échte nieuws toch is dat de kermis blijkbaar definitief niet verhuist naar de parkeerplaats achter Albert Heijn, Lidl en Plus.
Als anderen het om welke reden dan ook niet nodig vinden uw geheugen op te frissen, zal Horst-sweet-Horst deze taak maar op zich nemen (klik voor de details hier, hier en hier). Daar gaan we dan: in december 2007 maakte het gemeentebestuur bekend voornemens te zijn de kermis gedeeltelijk van het Wilhelminaplein naar voornoemde parkeerplaats te verhuizen. Daarvoor had het twee argumenten: het kon door de drukte de veiligheid op het Wilhelminaplein niet langer garanderen én het wilde met de verplaatsing de horeca op het Wilhelminaplein stimuleren.
Omwonenden en vooral de aan de parkeerplaats gevestigde ondernemers waren des duivels over het gemeentelijk plan. De kermis op de parkeerplaats zou leiden tot geluidsoverlast, rotzooi, parkeer- en bereikbaarheidsproblemen en verkeersonveiligheid. Het woord ‘inkomstenderving’ viel niet, hoewel niet geheel moet worden uitgesloten dat het wel door de hoofden van de dames en heren middenstanders spookte. Door het plegen van lijfelijk verzet wisten ze te voorkomen dat de meikermis van 2009 deels op de parkeerplaats zou plaatsvinden. Vooral een als dendrofiel te omschrijven eigenaar van een supermarkt manifesteerde zich in dezen nogal nadrukkelijk.
Om uiteenlopende redenen gingen vervolgens ook de septemberkermis van 2009 en de meikermis van 2010 aan de parkeerplaats voorbij. En daarna? Daarna werd het stil. Het Wilhelminaplein bleef onverminderd kermisplein; de parkeerplaats bleef onverminderd parkeerplaats. En afgelopen week bleek dus dat dat ook in de toekomst niet zal veranderen.
Hetgeen de vraag oproept wat er met het kermisverhuizingsplan is gebeurd. Verdwenen in een diepe ambtelijke bureaula en daar een stille dood gestorven? Of wordt er stiekem toch nog gewacht op de afbraak van de KPN-centrale die ruimte moet scheppen voor een kermisterrein op de parkeerplaats?
Hebben dendrofiele middenstanders het gemeentebestuur het plan uit het hoofd weten te praten? Hoe zit het trouwens met de veiligheid van het Wilhelminaplein die in 2007 niet langer gegarandeerd kon worden? En ziet de gemeente het niet langer als haar taak de horeca te stimuleren? Of wil de horeca niet worden gestimuleerd? Of heeft de horeca het hele verplaatsingsplan soms nooit zien zitten?

maandag 4 februari 2013

Klein mysterie 420 – Competentieprofiel

De gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar beginnen zo langzamerhand hun schaduwen vooruit te werpen. Zo kondigde de PvdA onlangs al aan afscheid te nemen van haar partner, de PK – de kiezer in vertwijfeling achterlatend met de vraag wat er in de toekomst toch moet worden van die zo grandioos uit de verf gekomen Duidelijk Diepere Politiek van de afgelopen jaren.
Ook het CDA heeft een eerste stap gezet in de volgende fase van zijn aftakelingsproces. Blijkbaar in de verwachting dat er mensen zijn die in de voetsporen durven te treden van Leon de Grote hebben de leden van die partij op 9 januari het profiel van de nieuwe lijsttrekker bepaald. Niet zomaar een profiel, nee, een competentieprofiel. Dat telt vijf ‘CDA-specifieke kenmerken’ en acht ‘algemene kenmerken’. Hoewel de verleiding groot was ze hier stuk voor stuk onder het vergrootglas te leggen, heb ik mezelf onder het motto ‘Niet te veel woorden vuilmaken aan een marginale partij’ de beperking opgelegd dat ik van zowel de CDA-specifieke als de algemene kenmerken er hier slechts één mag bespreken.
Van de CDA-specifieke kenmerken is dat na een langdurige afweging kenmerk 3 geworden. Daarin staat dat van de lijsttrekker wordt verwacht dat hij of zij ‘Beschikt over de CDA-houding, die gericht is op in- en externe samenwerking, het overwegen van pro- en contra-argumenten om vervolgens de genomen besluiten (inter)actief uit te voeren.’ Staat u van te kijken, hè? Inderdaad mogen we gerust spreken van een revolutie. Kenmerkte de CDA-houding zich sinds de middeleeuwen door het juiste wiel volgen, slaafs doen wat je gezegd wordt en het te allen tijde voorrang geven aan het agrarisch ondernemersbelang, nu wordt ineens van de lijsttrekker verwacht dat hij uit een heel ander vaatje gaat tappen. Je houdt je hart vast.
Bij de algemene kenmerken was het veel minder moeilijk kiezen. Daar is het kenmerk 7 dat er duidelijk bovenuit springt. Het eist van de lijsttrekker dat hij of zij ‘Beschikt over een “Horst aan de Maas-mentaliteit” waaronder wordt verstaan dat hij waardering heeft voor maatschappelijke initiatieven, kleinschaligheid, ondernemerschap en de beschikking heeft over een flinke dosis “boeren-verstand”.’ Jarenlang ben je er naar op zoek en daar staat ze dan zomaar, weggestopt in een competentieprofiel voor de CDA-lijsttrekker bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen: de definitie van de Horst aan de Maasmentaliteit. Ik moet die definitie nog even op me laten inwerken.
Boerenverstand en waardering voor maatschappelijke initiatieven, kleinschaligheid en ondernemerschap: is dat niet een beetje mager voor die zo beroemde Horst aan de Maasmentaliteit waar we allerwegen zo om worden benijd? Doen we onszelf hiermee niet gigantisch tekort? Is dat nu wat ons onderscheidt van pakweg Gronsveld, Klaaswaal en Lutjebroek? En had het niet wat beeldender gekund, in de trant van ‘niet lullen maar doen’, ‘handen uit de mouwen’ of desnoods ‘geen 9 tot 5-mentaliteit’? Is boerenverstand heden ten dage nog wel een aanbeveling? Hadden we dat van dat boerenverstand trouwens niet al eens eerder ergens gelezen? Bij die partij van die Duidelijk Diepere Politiek?
En dan durven sommigen ook nog met droge ogen te beweren dat partijen niet inwisselbaar zijn.

Klein mysterie 419 – Beatrixpark (1)

Slechte week voor een overtuigd republikein en antimonarchist als ondergetekende. Pas woensdagochtend bij het lezen van Dagblad De Limburger fleurde ik weer wat op. In het regiokatern van de krant werd een look-alike van Bea ten tonele gevoerd, een zekere Ine Frencken-Op de Laak. Over haar activiteiten als dubbelgangster zegt de 57-jarige Venlose in het artikel onder meer: ‘Ik doe dit voor de lol, niet professioneel. Ik maak veel leuke dingen mee. In Horst mocht ik het Beatrixpark openen en in Venlo de talentencampus.’
‘In Horst mocht ik het Beatrixpark openen.’ Van dat zinnetje kikkerde ik na twee treurigmakende dagen dus in een keer heel erg op. Een Beatrixpark in Horst, laat me niet lachen! Typisch zo’n stadse die eenmaal de Maasbrug overgestoken hopeloos de weg kwijt is.
Die als ze in Melderslo moet zijn in Merselo belandt en bij Meerlo denkt aan een dorp in de omgeving van Helmond. Dat ‘Horst’ zal dus in werkelijkheid wel Baarlo zijn geweest. Of Wellerlooi. Of Leunen. Af als een gieter, die Ine. Mijn dag kon niet meer kapot.
Totdat ik de termen ‘beatrixpark’ en ‘horst’ op Google intoetste. Toen ging er dus iemand anders af als een gieter. Hemelsbreed nog geen kilometer van mijn woonst verwijderd ligt een Beatrixpark! In de Prinses Beatrixstraat.
In mijn grenzenloze onwetendheid heb ik er hier zelfs tot vier keer toe een stukje over geschreven (klik hier, hier, hier en hier). Of meer in het bijzonder over de wieler- annex skelter- annex step- annex rolschaatsbaan in een plantsoen aldaar. En dat plantsoen blijkt dus sinds 13 april 2011 door het leven te gaan als Beatrixpark. En dat Beatrixpark werd dus op 24 september van datzelfde jaar officieel geopend door ‘Bea’ Frencken-Op de Laak.
Al deze wijsheden ontleen ik aan de ‘Themapagina Beatrixpark’ op de website Norbertuswijk.nl. Een themapagina waar je als aanhanger van de maakbaarheidvandesamenlevingsgedachte bepaald vrolijk van wordt. Het enthousiasme, optimisme en vooruitgangsgeloof spatten er vanaf.
Toch zit ik nog met een vraagje. In het laatste, van 23 oktober 2011 daterende bericht op de themapagina wordt verhaald over de vijfduizend euro die het project Beatrixpark ontmoet kunst enkele dagen eerder in ontvangst mocht nemen. Het bericht eindigt met de mededeling: ‘Er is nu weer werk aan de winkel voor de werkgroep Beatrixpark die het project mag gaan uitvoeren. Dit gaat ze natuurlijk niet alleen doen, maar samen met alle aanwonenden aan ons prachtige park!’ Ook nog een citaat uit de bijgevoegde projectomschrijving: ‘Nu hebben we een kunstenares gevonden die, samen met de bewoners, een multifunctioneel kunstwerk wil maken wat enerzijds het koninklijk karakter van ons park laat zien en wat anderzijds gebruikt kan worden door de jeugd om te spelen.’ Daarin valt tevens te lezen dat een picknickset  is aangeschaft, maar dat ‘een robuuster en speelse zitgelegenheid’ in bestelling is. Mijn vraagje is nu of dit
het multifunctionele kunstwerk is dat het koninklijk karakter van het park toont of dat het de robuuste en speelse zitgelegenheid is?
Of is het beide?

Klein mysterie 418 – MTB-routes (2)

Onlangs veronderstelde een reageerder dan wel reaguurder dan wel reagent dan wel reavent dan wel reavrouw dat ik ‘naar verwachting met enige teleurstelling’ zou kennisnemen van www.mtbdeschaak.nl. De vraag is natuurlijk waarop die verwachting is gebaseerd. Op het (veronderstelde) feit dat het vrij gebruikelijk is dat ik met enige teleurstelling zou kennisnemen van de meeste zaken? Of op het vermoeden dat (de inhoud van) voornoemde website me teleur zou stellen?
Laat ik eerst even de indruk wegnemen dat ik gewoonlijk met enige teleurstelling zou kennisnemen van de meeste zaken. Het is juist eerder andersom. Je kunt bijvoorbeeld wel gaan zitten kniezen over de dramatische vertoning die VVV-Ajax gisteren was, maar wat schiet je daar nou mee op? Veel beter is het je zegeningen te tellen. Zo deed het me deugd gisteren in De Koel een Hegelsoms Tweede Kamerlid (met rode jas en zwarte muts nog wel) met z’n zoontje te spotten. Getuigt er tenminste van dat je je kind de opvoeding geeft die het toekomt.
Wat me gisteren verder verheugde was dat ik iets verderop in de snijdende kou, onbeschermd tegen regen en hagel, de voorzitter van de VVD-fractie in de Venlose gemeenteraad zag zitten, terwijl Piet van Pol in geen velden of wegen te bekennen was. Zo kan het dus ook. Het mag duidelijk zijn: bij mij is het glas altijd half vol.
Of de website van MTB De Schaak me dan teleurstelt? In het geheel niet. Mooie website, goed bijgehouden, enthousiasme en daadkracht uitstralend.
Of het me dan teleurstelt dat er in de Schadijkse Bossen een mountainbikeroute van achttien kilometer wordt aangelegd? Allerminst. Het was immers vorig jaar al aangekondigd door Leon Litjens en wat de bijna ex-wethouder in z’n kop heeft, heeft ie nog niet in z’n kont. En als zelfs Staatsbosbeheer ermee instemt dat het bos aan flarden wordt gefietst, wie ben ik dan om teleurgesteld te zijn? 
Of het me dan teleurstelt dat ruiters in de Schadijkse Bossen voortaan het onderspit delven (zoals blijkt uit een artikel in Hallo Horst aan de Maas van 10 december)? Geenszins. Ik was toch al geen bijzonder groot liefhebber van ruiters in bossen en nog minder van de buitenproportionele uitwerpselen van hun viervoeters.
Of het me dan teleurstelt dat er in het gastenboek op www.mtbdeschaak.nl wel eens een schunnige bijdrage verschijnt? Allesbehalve. Als je daar niet tegen opgewassen bent, is het raadzaam het internet te mijden.
Of het me dan teleurstelt dat ik het afgelopen half jaar niets meer heb vernomen van het in de markt zetten van het mountainbikeparcours? Absoluut niet.
Ik stop ermee: beste reageerder / reaguurder / reagent / reavent / reavrouw, van welke kant je het ook bekijkt, ik heb niet met teleurstelling kennisgenomen van www.mtbdeschaak.nl. 

maandag 28 januari 2013

Klein mysterie 417 – IJsberenpaadjes

Nu al amper meer te voorstellen, maar tot gisteren lag er nog sneeuw. Al evenmin nauwelijks voor te stellen: tot vandaag heb ik nog nooit geschreven over olifantenpaadjes in de sneeuw. Moest maar eens verandering in komen.

Eerst de naam. Met olifantenpaadjes in de sneeuw bloedt zo’n stukje al dood nog voor het goed en wel is begonnen. Wat dacht u van ijsberenpaadjes? Kan me nauwelijks voorstellen dat het nog geen bestaande term is, hoewel Google anders lijkt uit te wijzen. Doet er ook niet toe: voor mij, voor ons, zijn olifantenpaadjes in de sneeuw voortaan ijsberenpaadjes.
Zijn ijsberenpaadjes eigenlijk wel olifantenpaadjes in de sneeuw? Zijn er in tijden van sneeuw meer ijsberenpaadjes dan olifantenpaadjes in tijden zonder sneeuw? Worden olifantenpaadjes automatisch ijsberenpaadjes? Heeft een zekere Johan de Jong die deze week twitterde ‘In de sneeuw komen die olifantenpaadjes toch wat beter tot hun recht’ gelijk? Met dit soort vragen in m’n hoofd begaf ik me zaterdag in de vrieskou naar de Stationsstraat in Horst om daar tussen de Westsingel en de Pastoor Debijestraat veldonderzoek te verrichten.
Voornaamste bevinding: ijsberenpaadjes zijn géén olifantenpaadjes in de sneeuw (dus die aparte benaming werpt al meteen z’n vruchten af). Een wezenlijk verschil is dat ijsberenpaadjes in een vloek en een zucht ontstaan, terwijl voor olifantenpaadjes heel lang volhouden een eerste vereiste is. Loop of fiets drie keer door onbetreden sneeuw en een nieuw ijsberenpaadje is geboren.
Een ander verschil, althans in Nederland, is dat ijsberenpaadjes een veel beperkter levensduur hebben – plofkippenpaadjes zou wat mij betreft ook een adequate benaming zijn.
Wat je wel van ijsberenpaadjes zou kunnen zeggen, is dat het potentiële olifantenpaadjes zijn: als mensen er in sneeuwloze tijden maar over blijven lopen of fietsen, worden het vanzelf ooit olifantenpaadjes. IJsberenpaadjes dus als olifantenpaadjes in statu nascendi (wat wethouder Van Rensch kan, kan ik ook).
Het antwoord op de vraag of er in tijden van sneeuw meer ijsberenpaadjes zijn dan olifantenpaadjes in tijden zonder sneeuw, vloeit automatisch voort uit het voorgaande. Daarom snel door met de interessantere vraag of olifantenpaadjes automatisch ijsberenpaadjes worden. Op grond van mijn ervaringen aan de Stationsstraat ben ik geneigd daar volmondig ‘ja’ op te antwoorden. Kijk maar:

Ik weet niet hoe het u vergaat maar mij doet het toch deugd dat zo’n paadje bij sneeuw opnieuw wordt uitgevonden. Zegt iets over de vitaliteit ervan.
Tenslotte de observatie van Johan de Jong: ‘In de sneeuw komen die olifantenpaadjes toch wat beter tot hun recht.’ Klopt geen snars van. Het is juist andersom: knappe jongen die met al die ijsberenpaadjes de olifantenpaadjes herkent.
Bij een nieuwe sneeuwperiode wellicht een top 5 van Horster ijsberenpaadjes.  

Top 5 – Genaaste Horst-sweet-Horstfoto’s

Zo af en toe bereikt mij een verzoek van iemand die een Horst-sweet-Horstfoto voor het een of ander wil gebruiken. Zo vroeg iemand uit Melderslo twee jaar geleden of het goed was als deze foto van ‘ons mooie bushokje’ in de plaatselijke carnavalskrant kwam te staan.
Eerder had al eens de medewerker van een niet nader te noemen vrouwelijke christendemocratische Limburgse Europarlementariër geïnformeerd of hij misschien de originele versie van onderstaande ‘prachtige foto’ kon krijgen. Ze was namelijk ‘bestemd om in te lijsten en in ons kantoor op te hangen’. 
Ik voel me altijd zeer vereerd door zulke verzoeken en verleen zonder uitzondering toestemming, óók aan (medewerkers van) CDA-politici.

Andersom komt het ook wel eens voor dat ik ergens Horst-sweet-Horst foto’s aantref zonder dat mij van tevoren om goedkeuring is gevraagd. In rond Nederlands heet dat diefstal. Het vreemde is dat mijn ervaring leert dat vooral (min of meer) professionele media hier heel bedreven in zijn. Dat is vreemd omdat juist die professionele media vaak een disclaimer op hun website hebben staan. Zie bijvoorbeeld Streekomroep Reindonk: ‘Aan alle materialen op de website, zoals teksten, afbeeldingen, fotomaterialen, illustraties en andere grafische materialen, namen en logo’s zijn intellectuele eigendomsrechten verbonden, en met betrekking tot haar eigen intellectuele eigendomsrechten behoudt Streekomroep Reindonk zich alle rechten hiervoor. Het is niet toegestaan om de hiervoor genoemde materialen te verveelvoudigen of voor commerciële doeleinden openbaar te maken, tenzij Streekomroep Reindonk hiervoor haar schriftelijke toestemming verleent.’ Dagblad De Limburger en Hallo Horst aan de Maas van hetzelfde laken een pak. Ze weten precies hoe het hoort, alleen handelen ze er zelf niet naar. En dat vind ik dus vreemd.

Mijn top 5 van door media genaaste Horst-sweet-Horst-foto’s:

5.
Echt wat je noemt een prutsfoto. Desondanks op 3 oktober 2012 door Streekomroep Reindonk gepubliceerd op zijn website. Na een reclamatie mijnerzijds verwijderd, zonder verder nog een reactie te hebben ontvangen.

4.
Ik kan het niet meer helemaal reconstrueren, dus het kan ook deze foto zijn geweest:
In elk geval trof ik op 12 oktober 2009 een van deze twee Horst-sweet-Horstfoto’s aan op de website van Hallo Horst aan de Maas. Ze werd na een reclamatie verwijderd, zonder dat ik verder nog een reactie ontving.

3.
Op 1 februari 2011 werd deze foto nota bene zowel door Dagblad De Limburger als Hallo Horst aan de Maas genaast. Bij allebei gereclameerd. Hallo bood excuses aan en verwijderde de foto; Dagblad De Limburger bood excuses aan en vroeg of de foto gehandhaafd mocht blijven als er ‘Horst-sweet-Horst’ onder kwam te staan. Dat mocht en bericht en foto zijn nog altijd op de website van Dagblad De Limburger te vinden.

2.
Dagblad De Limburger bleek hardleers: een maand na de foto van de verpleegstersflat verscheen deze foto van een Ger Driessenbillboard op de website. Boze e-mail gestuurd, nederige excuusmail teruggekregen.

1.
Niet op 1 omdat het de mooiste foto is, wel omdat ze me de meeste ergernis bezorgt. Op 10 januari gepubliceerd op de website van Streekomroep Reindonk. Mede omdat ik geen reactie had ontvangen op mijn e-mail na de publicatie van de nummer 5 van deze top 5, besloot ik voor de verandering maar eens zonder verdere toelichting een rekening te sturen. Reactie, een kwartier later: ‘Dank voor uw bericht. Bij de gebruikte foto werd de naam van de bron daadwerkelijk vermeld. Wij hebben de foto inmiddels vervangen. Excuses voor het ongemak.’ Ik heb teruggemaild dat ik geen ‘bericht’, maar een rekening had gestuurd. Die moet nog altijd worden voldaan. En voor alle duidelijkheid, hoewel het er eigenlijk niet toe doet: de naam van de bron stond níet vermeld bij de foto.

Dat het allemaal ook anders kan, bewijst InHorst. Nadat dat ooit om de ‘gunst’ vroeg een Horst-sweet-Horstfoto van het voormalige klooster in Tienray te mogen gebruiken, spraken we af dat InHorst ongevraagd foto’s van Horst-sweet-Horst mag plukken zolang er maar een bronvermelding bij komt te staan. Dus zo’n boeman ben ik nou ook weer niet.