vrijdag 28 maart 2014

Klein mysterie 548 – Kiezersbedrog (3)

1. Mijn tegenreactie op de reactie van Bram Hendrix (klik hier), wiens partij ik gisteren kiezersbedrog verweet (klik hier):
Het persbericht (klik om te vergroten) maakt het duidelijk: om de schijn van belangenverstrengeling te voorkomen heeft Ellen-Jacobs-Vervoort op last van haar werkgever besloten de haar toekomende gemeenteraadszetel niet te bezetten. Dat lijkt me een wijs besluit. Een andere optie was ontslag nemen bij Rabobank Horst Venray. Dat dat een wat al te groot offer was, kan ik me goed voorstellen. Bij een ministerschap of staatssecretariaat was het misschien anders geweest, maar voor het raadslidmaatschap van een middelgrote gemeente ga je je toekomst niet in de waagschaal stellen.

In die zien begrip dus. Ik heb ook geen enkele aanleiding te veronderstellen dat iemand in dezen te kwader trouw heeft gehandeld. Het is vooral pijnlijk: misschien een beetje voor de bank, maar vooral voor Ellen en Essentie. En natuurlijk het meest pijnlijk voor de 203 mensen die op Ellen stemden, in de veronderstelling verkerend dat hun stem bijdroeg aan een mogelijke raadszetel voor Ellen.

Dat neemt allemaal niet weg dat er kanttekeningen zijn te plaatsen. Zo geeft het te denken dat zowel Rabobank Horst Venray als Ellen als Essentie zich van tevoren blijkbaar niet hebben gerealiseerd dat het werknemer zijn van de bank onverenigbaar is met het raadslidmaatschap. Met name van Essentie had beslist meer zorgvuldigheid verwacht mogen worden.

Maar wat me het meest stoort – ik schreef het gisteren ook al – is de manier waarop Essentie met de zaak (laten we het zo maar noemen) is omgegaan. Tussen het bekend worden van de verkiezingsuitslag en het onderzoek van de geloofsbrieven van de nieuwe gemeenteraadsleden zaten vijf dagen. Vijf dagen waarin Essentie uit had kunnen leggen wat er aan de hand was, excuses had kunnen aanbieden, begrip had kunnen kweken. Vijf dagen lang bleef het echter stil. Pas op woensdag, een dag na het onderzoek van de geloofsbrieven (van onder meer Frans Kerstjens, de vervanger van Ellen) werd een persbericht opgesteld. Zonder excuses en ondertekend door Ellen, terwijl het in mijn ogen Essentie is dat  verantwoording dient af te leggen.

Of dat persbericht ook woensdag is verzonden? Ik weet het niet. Feit is wel dat bijvoorbeeld InHorst en Reindonk er pas vandaag aan refereerden (klik hier), terwijl ze gisteren (klik hier) al berichtten dat Ellen geen zitting zou nemen in de gemeenteraad (maar dit zegt misschien ook iets over InHorst en Reindonk). Bovendien is het persbericht of enige andere melding over de zaak nog altijd niet te lezen op de website, de Facebookpagina of het Twitteraccount van Essentie.

Alles overziend kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Essentie de zaak onder het tapijt heeft willen schuiven, waar juist openheid geboden was.
2. Bovenstaande mailde ik eerder deze dag naar Bram. Hij reageerde als volgt:

Hoi Wim,

Dank voor je bericht. Uiteraard heb je alle ruimte om te publiceren wat je zelf wilt, maar toch even een kanttekening mijnerzijds:

Wij proberen helemaal niks onder het tapijt te schuiven. Tot dinsdag is er veel overleg geweest tussen alle betrokkenen om tot een fatsoenlijke en nette oplossing te komen. Je kunt niet van ons verwachten dat wij alle gespreksverslagen rondsturen. Nadat de definitieve conclusie is getrokken, is er een persbericht gemaakt. Een persbericht van Essentie met een persoonlijke boodschap van Ellen zelf. Dit omdat zij graag uitleg wil geven aan haar kiezers over de situatie. Ook dit persbericht hebben we, zoals dat hoort, afgestemd met de betrokkenen. Dat is vervolgens naar De Limburger en Hallo gestuurd. Ellen heeft het ook zelf op haar eigen facebook-pagina gezet.

Ik zal in het vervolg ook aan jou denken met het versturen van persberichten, zeker nu je blog in officiële stukken van de informateur wordt genoemd! ;-)

Groeten,
Bram         
3. Onder dankzegging aan Bram voor zijn reacties is hiermee wat mij betreft de discussie gesloten. Lezers hebben denk ik de afgelopen twee dagen meer dan voldoende informatie ontvangen om desgewenst zelf tot een oordeel te komen.

Klein mysterie 547 – Kiezersbedrog (2)

‘Wij hebben geen kandidaten die er per definitie niet in willen’, mailde Essentie-lijsttrekker Bram Hendrix op 5 maart in reactie op de vraag van Horst-sweet-Horst of élke bij de gemeenteraadsverkiezingen met voorkeurstemmen gekozen kandidaat zijn of haar zetel daadwerkelijk zou gaan bezetten. En tóch neemt de met voorkeursstemmen gekozen nummer 21 van de kandidatenlijst van Essentie, Ellen Jacobs-Vervoort, haar zetel niet in. Ik schreef hierover gisteren een boos stukje en mailde Bram Hendrix vervolgens:

Dag Bram,

Je zult hopelijk begrijpen dat ik ernstig teleurgesteld ben in jou en Essentie. Ik heb die teleurstelling van me afgeschreven in een zojuist gepubliceerd stukje. Reageren mag natuurlijk (graag zelfs!).

Met vriendelijke groet,

Wim   
Vanochtend volgde de reactie van Bram:

Hoi Wim,

Dank voor je bericht, fijn dat ik de mogelijkheid krijg om te reageren want de situatie ligt toch wel iets anders. Ellen wilde zelf namelijk heel graag de raad in, maar het raadswerk blijkt in strijd met de regels die de bank hanteert als nevenfunctie. In de bijlage
(klik om te vergroten, WM) het persoonlijke bericht van Ellen. Ik ben graag bereid tot een verdere telefonische toelichting, en wil ook vragen om met respect met deze situatie om te gaan.

Groet!!

Bram Hendrix
Telefonisch spraken we vervolgens af dat ik zou reageren op de reactie van Bram, dat Bram daar dan desgewenst weer op kon reageren en dat we daarmee de discussie zouden besluiten. Zo gezegd, zo gedaan: klik hier voor het vervolg.

donderdag 27 maart 2014

Klein mysterie 546 – Kiezersbedrog (1)

203 voorkeursstemmen behaalde Ellen Jacobs-Vervoort, de nummer 21 van de kandidatenlijst van Essentie, vorige week bij de gemeenteraadsverkiezingen. Ruim voldoende voor een zetel. Toch neemt ze die niet in. ‘In verband met haar werk’, meldt Hallo Horst aan de Maas vandaag.
Drie weken geleden vroeg Horst-sweet-Horst de aan de gemeenteraadsverkiezingen deelnemende partijen of élke met voorkeurstemmen gekozen kandidaat zijn of haar zetel daadwerkelijk zou gaan bezetten. Bram Hendrix, lijsttrekker van Essentie, hoefde niet lang na te denken over een antwoord: ‘Wij hebben geen kandidaten die er per definitie niet in willen.’

Een schoolvoorbeeld van kiezersbedrog, dunkt me.
(Wat het nog kwalijker maakt is dat Essentie de kiezers bij mijn weten tot dusverre een verklaring – excuses zullen wel teveel gevraagd zijn – schuldig is gebleven.)

Klik hier en hier voor het vervolg, met onder meer twee reacties van Bram Hendrix.

woensdag 26 maart 2014

Top 5 – Horster informateurskandidaten

En zo duikt Horst-sweet-Horst dan ineens op in het officiële advies van informateur Leon Litjens over de vorming van een nieuw Horster gemeentebestuur. Niet als koffiejuffrouw, notulist of neutraal waarnemer (zoals gehoopt), maar als schepper van een onjuist beeld (klik op de afbeelding om haar te vergroten).
Interessante zet overigens van Don Leon, dat advies (klik hier). Niet meer dan de openingszet van wat een spannende partij belooft te worden, maar toch. Op korte termijn dient er nu een ‘onafhankelijk persoon’ te komen die moet bekijken of een CDA-PvdA-SP-coalitie mogelijk is. Wie die nieuwe informateur (bij nader inzien was Leon dus slechts pre-informateur) wordt? Altijd leuk om een gokje te wagen, dus hierbij de Horst-sweet-Horst top 5 van nieuwe informateurskandidaten:





1. Aalt Dijkhuizen’. ‘Het nieuwe boegbeeld van de topsector Agri&Food’ (én het lievelingetje van tout  bestuurlijk Horst).
Wat zei u? Dat die kandidaten allemaal CDA’ers zijn of op z’n minst aan het CDA gelieerd? Wat een tendentieuze opmerking, zeg! Wilt u nu echt het beeld scheppen dat CDA’ers niet onafhankelijk zouden kunnen zijn?
En voor alle duidelijkheid: of het nu Genoveef, Ger, Noud, Guy of Aalt wordt, ook hem of haar bied ik graag mijn diensten aan als koffiejuffrouw, notulist of neutraal waarnemer. Trouwens, ook op het moment dat een schepper van onjuiste beelden gewenst is, kan hij of zij te allen tijde een beroep doen op ondergetekende.

maandag 24 maart 2014

Intermezzo – Ziekenhuis Horst moet blijven

Bij het fotograferen van Hof te Berkel stuitte ik gisteren ook op het voormalige Sint-Antoniusziekenhuis. Het Sint-Antoniusziekenhuis dat in verregaande staat van ontbinding verkeert. Triest om een gebouw dat ooit zo machtig was nu zo weerloos te zien. Triest - zoals eerder gezegd - dat zelfs maar de gedachte dat het gebouw misschien wel het behouden waard was nooit in de hoofden van onze vroede vaderen is opgekomen. (Klik op de foto's om ze te vergroten.)
Het Sint-Antoniusziekenhuis zal voor mij eeuwig verbonden blijven met de actie Ziekenhuis Horst Moet Blijven. Nog geen vijf jaar na de opening dreigde in 1973 alweer sluiting voor het ziekenhuis. Horst en omgeving kwamen massaal in opstand. In mijn herinnering was elke Horster auto in die dagen voorzien van een witte strook met daarop in zwarte letters de tekst ‘Ziekenhuis Horst moet blijven’.
Mijn vader behoorde tot de actievoerders van het eerste uur. Hij liet een hele archiefdoos vol documentatie na over de strijd voor behoud van het ziekenhuis. Gisteren ontrukte ik die doos voor even aan de vergetelheid. 
Vergeelde krantenknipsels. Langharig tuig. Een rapport van het Progressief Aktiecentrum met op de voorzijde een citaat van Karl Marx. Allerlei nota’s, anti-nota’s, rapporten en anti-rapporten. 1200 naar minister-president Joop den Uyl gestuurde briefkaarten. Een actievoerder die ook vandaag de dag nog altijd in de contramine is. Steunbetuigingen aan het actiecomité van mensen die de schrijfkunst nauwelijks machtig waren. Dirk de Vroome, alias De Rooie Reus. Verslagen van actiebijeenkomsten. Een symbolische begrafenis. Handgeschreven actieplannen. Een actievoerder die later zelf voor lange tijd op het pluche zou belanden. Een bezetting van de bestuurskamer van het ziekenhuis. Mannen met baarden. Een demonstratie op een maandagmiddag om twee uur met duizend deelnemers.
Lijsten met handtekeningen van duizenden sympathisanten. Tien tips voor de sluiting van kleine ziekenhuizen, een ‘ludieke handleiding’ aangeboden aan verantwoordelijk staatssecretaris Hendriks.
Strijdbaarheid, strijdbaarheid, strijdbaarheid. Een hele archiefdoos vol.

Wordt met de sloop van het ziekenhuis ook een tijdperk ten grave gedragen? Zijn het tekenen des tijds, het betrekkelijk geringe verzet tegen de sluiting van de bibliotheek in Grubbenvorst, tegen het minimaliseren van de bibliotheek in Sevenum, tegen de mogelijke verdwijning van het Horster zwembad, zelfs tegen de komst van een megastal? Heeft strijdbaarheid plaatsgemaakt voor apathie? Idealisme voor cynisme? Collectivisme voor idealisme?
Zeker na het doornemen van zo’n doos is het verleidelijk die vragen stuk voor stuk met ‘ja’ te beantwoorden. Zoals altijd ligt het natuurlijk een stuk genuanceerder. In de jaren zeventig zat beslist niet iedereen in het verzet en mensen met idealen en de bereidheid daarvoor te strijden zijn nog altijd niet van de aardbodem verdwenen. Toch kan ik enige heimwee naar die tijd niet onderdrukken. Suzanne Raes had last van hetzelfde gevoel en maakte er vorig jaar een schitterende, ontroerende en zeer herkenbare (althans voor mij) documentaire over (klik hier; kijken MOET). 
‘Wij geloven in de droom van die andere samenleving en die droom zal nooit sterven’, hoor je Joop den Uyl ergens aan het begin van de documentaire zeggen. ‘Die droom zal nooit sterven’ – maar veel leven zit er intussen toch niet meer in. Treurig. 

Top 5 – Horster stembureaubordjes

Het voornemen was op de dag van de gemeenteraadsverkiezingen een fietstocht te maken langs alle 21 Horster stembureaus. Het weer was er naar, woensdag. Desondanks stonden andere prioriteiten uitvoering van het voornemen in de weg. Achteraf bekeken had die fietstocht topprioriteit dienen te genieten. Maar wie had nou ook kunnen denken dat alleen al de Horster stembureaubordjes die fietstocht dubbel en dwars waard waren?
Gelukkig verhinderden die andere prioriteiten niet dat ik in de loop van de dag toch bij enkele stembureaus mijn opwachting kon maken. Al na drie stembureaus besefte ik dat ik met de stembureaubordjes goud in handen had. De pest was alleen dat het toen veel te laat was om nog aan de fietstocht te beginnen. Mijn hoop is nu dat de gemeente Horst aan de Maas zo welwillend is de bordjes op 22 mei bij de Europese verkiezingen opnieuw te gebruiken, zodat die fietstocht, ijs en weder dienende, dan alsnog kan plaatsvinden.
Wat die stembureaubordjes dan zo bijzonder maakt? Hun variëteit! Voor uniformiteit moet je niet bij het Horster stembureaubordje wezen en dat is uiteraard precies wat het zo charmant maakt. Daarom, op basis van een bezoek aan slechts zes stembureaus en met een houdbaarheidsdatum die op 22 mei alweer verstrijkt, hierbij de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster stembureaubordjes:

5. Stembureau Sevenheym, Sevenum:
Grijze tape, wat gedrongen lettertype. Plus handige aanwijzing voor de stembusladers en –lossers. Zou een touwtje ter bevestiging van het bordje in dit geval ook een optie zijn geweest? Of is het bordje daarvoor te licht?

4. Stembureau De Leste Geulde, Horst:
De kunst is natuurlijk het touw zodanig aan het huisnummerbordje te bevestigen dat het stembureaubordje recht komt te hangen. De ambtenaar die dit bordje heeft bevestigd was deze kunst niet machtig. Intrigerende vraag: als het stembureaubordje recht had gehangen, zou de rode pijl dan iets meer naar boven of iets meer naar beneden zijn gaan wijzen?

3. Stembureau La Providence, Grubbenvorst:
Afwijkend lettertype, afwijkende pijl, nergens anders waargenomen pictogram. Wel dezelfde tape?

2. Stembureau De Leste Geulde, Horst:
Moe en der dagen zat, zowel touw als bordje als pijl. Zijn trouwens in de stembureaubordjes nog de oude gemeenten herkenbaar waaruit de gemeente Horst aan de Maas is ontstaan? Of is er een andere verklaring voor het feit dat de bordjes die ik tegenkwam in Horst qua vormgeving en belettering zo sterk afwijken van die ik in Grubbenvorst en Sevenum zag? En hebben de kernen die tot de gemeenten Broekhuizen en Meerlo-Wanssum behoorden weer andere bordjes?

1. Stembureau Zaal Debije, Hegelsom:
Behalve met kurk kun je ook creatief zijn met witte, enigszins doorschijnende tape. Zou het bordje ook zijn blijven hangen als de diagonale strook ónder het bordje was bevestigd?

Klein mysterie 545 – Graffiti (4)

Qua graffiti ben ik nog altijd slecht onderlegd. Daarom stelde ik mijn contactpersoon in de Horster graffitiscene onlangs enkele vragen: ‘Ik heb er totaal geen verstand van, maar hebben die tags of pieces of hoe ze ook heten een bepaalde betekenis? Is er concurrentie tussen de graffitispuiters? Spuiten ze elkaar over of juist niet? Waarom zijn er in Horst zo weinig geschilderde voorstellingen? Hoe groot is het gebied waarin tags worden gespoten? Hoe gevaarlijk is het? Waarom kom ik werkelijk overal in Horst en Sevenum “dkp” (?) tegen en wat betekent dat?’
Zijn/haar reactie: ‘Haha, zover ik weet is er geen concurrentie in horst. Het is trouwens ook bkp. Waar het voor staat weet ik niet. Doms komt niet uit horst dat is ook zijn enige piece in horst voor de rest staat hij overal over limburg. Zover ik weet zijn er maar een paar schrijvers in horst : bkp - stik - sekor - score - hasz en nog wel een paar maar die doen niks meer die zijn meer van de jaren : 2000 tot 2007. Maar graffiti tags hebben geen betekenis de meeste doen het gewoon omdat ze gezien willen worden door de maatschappij. Vaak spuiten ze niet over elkaar alleen als ze geen plek hebben maar dan ook alleen throw up over tag piece over throw up wildstyle over piece dat zijn steeds mooiere dingen. Natuurlijk zijn er ook mensen die die regels verbreken.’
Met uitzondering van dat throw up over tag piece over throw up wildstyle over piece vrij duidelijk. Ik kan er dus gevoeglijk vanuit gaan dat zulke tags geen inhoudelijke betekenis hebben:
En Doms zag ik laatst inderdaad vanuit de trein in een heel ander deel van Limburg.
Dat de graffiticultuur in Horst misschien niet bloeit, maar nog wel altijd levend is, ontdekte ik kort daarna zelf. Op 25 februari maakte ik deze foto van de duiker onder de A73, op de plaats waar de Kabroeksebeek uitkomt in de Grote Molenbeek, nabij de kasteelruïne:
Precies een week later was het niet alleen een stuk zonniger, maar was ook het grijze beton van de duiker zowel aan de linker- als de rechterzijde mooi opgefleurd:
Iets verderop in de tunnel kwam ik een tag of piece tegen van wat ik dacht dat dezelfde kunstenaar was.
Trots op mijn vondst mailde ik mijn contactpersoon: ‘Vorige week maakte ik toevallig een foto van de brug over de Molenbeek bij de kasteelruïne. Was niets op te zien. Gisteren kwam ik er weer langs en nu staat er Si (?) op. Ook in de tunnel iets verderop kom ik Si tegen. Weet je misschien of ik Si ook nog op andere plaatsen in Horst kan vinden?’
Zijn/haar reactie: ‘Haha bij die eerste staat sc en se waarschijnlijk van score en sekor en bij die tweede staat 21 ;p loop maar eens x langs het rode pad helemaal ;p’
Toch even op mijn plaats gezet. Uiteraard liep ik helemaal langs het rode pad. Over mijn ervaringen daaro een volgende x.

Klein mysterie 544 – Hof te Berkel (2)

Hof te Berkel, de nieuwe, tegen het centrum van Horst aanleunende woonwijk, begint zo langzamerhand enige gestalte te krijgen. Het ‘woongebouw’ van De Zorggroep met aanpalend Gezondheidscentrum is een tijdje terug zelfs al in gebruik genomen.
Voor een esthetisch eindoordeel is het nog veel te vroeg, maar een tussenbalans moet inmiddels wel kunnen. Liefhebbers van vernieuwende architectuur hoeven in elk geval geen plaatsje in hun agenda vrij te maken voor een bezoek aan het woongebouw. Dat sluit namelijk naadloos aan bij De Smidse en De Librije in Horst, Op Santfort in Grubbenvorst en de Heren van Zaerum in Sevenum. Ik zal de architecten wel gruwelijk tekort doen, maar ik vind het allemaal zo fantasieloos, zo weinig gedurfd, zo kraak noch smaak, zo behoudend, zo plomp. Reflecteert waarschijnlijk de huidige tijdgeest, maar waarom zou elke voor Horst aan de Maas ontwerpende architect daarin mee moeten gaan?
Iets wat me intrigeert is waarom bepaalde delen van het gebouw wit zijn opgeschilderd. Omdat het mooi is? Voor het broodnodige contrast? Om monotonie te voorkomen? Om hiërarchie te creëren? Om de functie van de betreffende bouwdelen tot uiting te brengen?
Het woongebouw oogt massief. ‘Kloostervolumes’ heet dat ergens. Zou het bedoeld zijn als een architectonische knipoog naar het nabije Gasthoês? Misschien goed dat dan ergens expliciet te vermelden, het lijkt me sterk dat veel mensen die associatie uit zichzelf zullen leggen.
Het geheel wekt de indruk alsof er moest worden gewoekerd met de ruimte. Maar voor een definitief oordeel in dezen is het echt nog te vroeg. De afbraak van het aanpalende voormalige ziekenhuis zal het geheel er beslist ruimtelijker op maken.
In een promotiefilmpje voor Hof te Berkel op YouTube (klik hier) beland je na twee minuten op het binnenterrein van het woongebouw. Langs en op het groene gazon wordt daar lustig geflaneerd. ‘Horst heeft er een ontmoetingsplek van formaat bij’, denk je dan op basis van het filmpje. In de praktijk blijkt het flaneren, precies als bij De Librije en anders dan in het filmpje wordt voorgespiegeld, voorbehouden aan een geprivilegieerde minderheid:
Evenmin op het promotiefilmpje te zien, is het grijze gevaarte rechts op deze foto:
Mag je bij een tussenbalans ook nog niet over vallen. Anders wordt het als deze kolos bij de oplevering van het hele gebied nog steeds niet is verwijderd.    
Ten slotte: iedereen heeft zo z’n eigen zorgen. Mijn architectonische en esthetische zorgen zinken in het niet bij wat ik interpreteer als de zorgen van (buurt)bewoners: wanneer keert hun befaamde dierenweide weer terug?

vrijdag 21 maart 2014

Intermezzo – Baer

Nou is Baer Cornet verdomme ook al dood.

Voor wie het niet weet: Baer Cornet was een eminent grafisch vormgever, een absolute grootheid in zijn vak. Lees er bijvoorbeeld het prachtige, in Zuiderlucht verschenen artikel van zijn collega Geert Setola maar op na (klik hier). Of anders de woorden die Wim Brands gisteren aan hem wijdde (klik hier).
Zelf leerde ik Baer een kleine twintig jaar geleden kennen. Samen met een Horster vormgever was hij het die me op betrekkelijk late leeftijd het inzicht bijbracht dat vormgeving een tekst kan maken of breken. Dat bijbrengen gebeurde heel onnadrukkelijk. Baer was niet zo van het nadrukkelijke – en dat is precies waarom ik ’m zo mocht. Onnadrukkelijkheid moet overigens niet worden verward met bescheidenheid. Waarschijnlijk (zo goed kende ik ’m nu ook weer niet) was Baer óók bescheiden, maar die onnadrukkelijkheid interpreteerde ik juist altijd als een overtuigd zijn van z’n vakmanschap. Hij had het helemaal niet nodig om met veel omhaal van woorden hoog op te geven van z’n heldendaden. Z’n werk moest het voor ’m doen en daarmee basta – een houding die je wel vaker tegenkomt bij absolute grootheden en aanzienlijk minder vaak bij minder absolute grootheden.
Z’n taalgevoel en humor zullen me ook bijblijven. Een goed vormgever herken je aan z’n taalgevoel, weet ik inmiddels. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik niet alle e-mails heb bewaard die ik in de loop der jaren van hem ontving. Taalgevoel en humor kwamen daarin vaak samen. Eén voorbeeld. Ooit werkten we samen aan een publicatie waarin iemand figureerde die het nogal met zichzelf had getroffen. De betreffende persoon kwam in de publicatie voor op een foto, gezeten aan een tafel en omringd door zes medewerkers. Op een dag mailde Baer me de foto, waarbij hij de hoofdpersoon van een aureool had voorzien. Z’n begeleidend commentaar: ‘Zie bijgaande vrije versie van het laatste avondmaal. De andere helft van de apostelen stond toen al bij de betonmolen. Svp meteen weggooien en zeker niet doorsturen.’ (Gezagsgetrouw als ik ben heb ik de foto meteen weggegooid en zeker niet doorgestuurd. Gelukkig repte hij niet van een printverbod.)
Allemaal goed en wel, maar wat doet een overleden Venlose vormgever op een weblog over Horst? Nou, Baer had van moederszijde familie in de Horster periferie wonen. Of z’n wortels hier ook deels lagen, ben ik even kwijt. Dat ‘hier’ moet sowieso vrij ruim worden opgevat. Zoals vaker bij mensen uit ‘de stad’, had ik ook bij hem soms de indruk dat hij ‘de dorpen’ op een grote hoop gooide. Zo haalde hij geregeld smakelijke herinneringen op aan ‘oëmen Hannes oet Lull’ (het kan overigens ook oëme Petran zijn geweest), daarbij klaarblijkelijk in de veronderstelling verkerend dat Lull tot het grondgebied van Horst aan de Maas behoort.
Iets waarover hij zich altijd erg vrolijk kon maken, was het Horster dialect. En dan vooral het (met uitsterven bedreigde) Horster gebruik in de spreektaal voor- en achternaam te verwisselen: ‘Nollen Hay’, ‘Boors Hem’. Hij begroette me dan ook consequent met het koddige ‘Moorman Wim’. Niet dat we elkaar zo vaak spraken. Jaren konden voorbijgaan waarin onze wegen elkaar niet kruisten. Maar was het weer eens zover, dan ging het meteen verder waar we de vorige keer waren gebleven.  
Zijn meest recente aan mij gerichte en bewaarde e-mail ontving ik op 14 augustus 2010: ‘Tot mijn genoegen zie ik dat er weer sprake is van samenwerking tussen het verre Horst aan de Maas en Groot Venlo.’ Van die samenwerking is het helaas niet gekomen, maar die e-mail koester ik.

donderdag 20 maart 2014

Intermezzo – Verkiezingen (3)

Nee, dit is niet het profiel van een col hors catégorie in de Tour de France. Dit is wel een eigenhandig gefabriceerd grafiekje dat het percentage in Horst (aan de Maas) op het CDA uitgebrachte stemmen bij gemeenteraadsverkiezingen weergeeft. Van 63,8 in 1982 via 67,1 in 1990 tot de 34,1 van gisteren. Zet het verval zich in dit tempo voort, dan is het omstreeks het midden van deze eeuw gedaan met het CDA alhier.
Maar vooralsnog zitten we er dus nog mooi mee opgescheept. Sterker: ondanks alles is het CDA nog altijd de grootste partij in Horst aan de Maas. En dat heeft ertoe geleid dat de partij vandaag het voortouw heeft genomen in een proces dat moet leiden tot de vorming van een nieuwe coalitie. Voor een verkenningsronde heeft het Leon Litjens tijdelijk van de paprika’s losgerukt.
Mag ik dat een opmerkelijke stap vinden? Een informateur is bij mijn weten een novum in de Horster politiek. Na de vorige verkiezingen, in 2009, voerde Don Leon bijvoorbeeld nog zelf de regie. Hoe dit initiatief te duiden? Vreest het CDA dat Bob Vostermans – dinsdag in het Reindonkdebat matig op dreef – averij oploopt als hij zelf aan het hoofd staat van de inleidende beschietingen? Dat zou niet getuigen van groot vertrouwen in de lijsttrekker en beoogd wethouder.
Of zou de voormalig wethouder soms zijn ingehuurd om Bob uit de wind te houden? Dit meer waarschijnlijke scenario belooft weinig goeds voor PvdA en SP: Bob kan in een gesprek met Leon zijn voorkeur voor een coalitie met Essentie uitspreken, Leon adviseert aan het einde van zijn Tätigkeit een coalitie van CDA en Essentie, Bob kan onder verwijzing naar het advies van de informateur zijn handen in onschuld wassen en PvdA en SP zijn vakkundig buitenspel gezet. Maar ach, dit is slechts een complottheorie van iemand wiens voorspelling van de Horster verkiezingsuitslag alles weg had van een Ipsos-prognose.
Die coalitiebesprekingen zullen trouwens toch wel openbaar zijn? Zo niet, dan bied ik graag mijn diensten aan als koffiejuffrouw, notulist of neutraal (dat spreekt voor zich) waarnemer. In dit speciale geval ben ik zelfs bereid af te zien van een gage.
De verkiezingsavond bracht ik trouwens door in het Gasthoês. Genoten! Van de bedrukte gezichten, van het gejuich, van het zenuwachtige lachen, van de stilte bij het voorlezen van de uitslagen, van de speculaties, van de spanning, van het handmatig bijhouden en vergelijken van de uitslagen van de 21 stembureaus.
Hier en daar hoorde ik mensen klagen dat het allemaal zo lang duurde. Van mij had het de hele nacht door mogen gaan, al houdt dat wellicht verband met het feit dat de uitslagen me redelijk konden bekoren. Complimenten ook voor het organiserende Concordia ’62 – dat zorgde voor een vlekkeloos verloop van de avond – en presentator Jan Nabben die zich bij dit klusje (dat hij voor mijn gevoel al sinds 1748 presenteert) altijd als een vis in het water voelt. Wat mij betreft zijn er voortaan elke maand gemeenteraadsverkiezingen.