maandag 8 juni 2015

Klein mysterie 654 – Meerlose schuur

En daar was-ie weer: die verdomde zelftwijfel.

Mijn voorliefde voor graffiti kennend wees E. me begin vorig jaar op een mogelijk interessante muurtekst op een schuur aan Den Staeling (ja, dat is een straatnaam), in het buitengebied van Meerlo. Op een koude februarizondag fietsten we er samen naar toe. De tekst was alleszins de moeite waard.
Toch intrigeerde de schuur zelf me misschien nog wel meer. Was ze in een vorig leven boerderij geweest? Of betrof het het laatste restant van een inmiddels verdwenen boerderij? Had ze nog een functie? Waarom was ze zo hermetisch gesloten? Vanwaar die opvallende, rode beschildering van schuurdeur, luiken en hek?
Ik nam me voor er een stukje over te schrijven, maar steeds waren er andere prioriteiten. Begin september achtte ik de tijd eindelijk rijp. Mijn eerste kennismaking met schuur en muurtekst was intussen zo lang geleden, dat een hernieuwd bezoek me wenselijk leek. In de tussentijd kon immers van alles zijn veranderd. Net zo laat was het: de luiken bleken te zijn opgeschilderd, met funeste gevolgen voor het opschrift.
Jammer van de tekst, maar daar stond ook wat tegenover: het opschilderen (in hetzelfde rood als dat van de schuurdeur) betekende dat iemand zich bekommerde om de schuur en ze vermoedelijk ook nog een functie had.
Ik nam me heilig voor er nu wel een stukje over te schrijven, maar weer waren er steeds andere prioriteiten. Vorige week achtte ik de tijd eindelijk rijp. Mijn hernieuwde kennismaking met schuur en muurtekst was intussen zo lang geleden, dat een derde bezoek me wenselijk leek. In de tussentijd kon immers van alles zijn veranderd. Net zo laat was het. Net zo laat was het? Ik ben Den Staeling twee keer op en neer gefietst, maar geen spoor van de schuur! Op de plaats waar ik haar vermoedde trof ik slechts een gapend gat aan.
En toen sloeg dus weer die verdomde zelftwijfel toe. Lag die schuur wel aan Den Staeling? Of was het misschien toch de Limietweg? Of de Meerlose Heideweg? Of de Veestraat? Of ligt ze nog steeds aan Den Staeling maar heb ik haar toch over het hoofd gezien? Of is die zelftwijfel nergens voor nodig en is de schuur tussen september vorig jaar en nu afgebroken (wat eeuwig zonde zou zijn)? Wie verlost me van m’n zelftwijfel?

Intermezzo – Jan Zwachtelman

‘Wat zeg je? Dat de buren mekkeren over de harde muziek ’s avonds? Dat ze lekker de teringtyfus krijgen! Ze kunnen me de godsgloeiende bout hachelen!
Alsof ik geen recht heb op wat ontspanning na een hele dag voor paal staan! Mag ik daarna dan niet uit m’n dak gaan? Even alles van me afgooien? Man, je moest eens weten wat ik allemaal naar m’n hoofd geslingerd krijg. Lusten de honden geen brood van. Nou ik het toch over die mormels heb … Pissen me helemaal nat. En ik maar stinken, daar helpen nog geen tien flesjes onjeklonje tegen. En denk maar niet dat er ooit een baasje is dat ingrijpt. Nee, ze staan er altijd schaapachtig bij te lachen. Het liefst zou ik ze naar een andere wereld helpen, maar dan krijg je ook zo’n poppenkast. Maar je neemt het wel allemaal mee, hè, je kropt het op. En dan is die ontlading ’s avonds zó heerlijk. Willen ze me dat nou godverdomme ook nog afpakken? Het enige verzetje dat ik heb?
Wat zeg je? Hoe ik mijn eigen behoefte doe? Heb jij daar iets mee te maken dan? Nou ja, oké dan, het betere luierwerk zal ik maar zeggen. Staat zo in m’n contract. Wat zeg je? Of het misschien Etos-luiers zijn? Heel leuk, ja. Jij bent zeker de grappigste thuis?
Wat zeg je? Ja, het klopt dat ik m’n linkerbeen heb moeten laten amputeren. Achteraf gezien allemaal overbodig, want dat nieuwe been bleek veel te dun. En bovendien zat de knieschijf veel te hoog. Hebben ze het ouwe er maar weer aangezet. Of ik dat zomaar heb geaccepteerd? Ja, wat dacht jij dan? Staat zo in m’n contract en dan ben ik niet zo iemand die gaat lopen zeuren. Lopen is sowieso een stuk moeilijker geworden, en al helemaal met die plaat onder m’n voet.
Wat zeg je? Ja, die muts was inderdaad alleen voor de winter. Was fokking heet, zeg. Sinds 1 mei mag ik die zonnebril op. Allemaal contractueel vastgelegd. Wat zeg je? Een andere look? Heb je goed gezien! Nee, stond niet in m’n contract. Ben ik zelf mee gekomen. Dat vleeskleurige moest er vanaf, vond ik. Zwart heeft toch veel meer uitstraling? Waren ze helemaal met me eens. De bedoeling is dat het uiteindelijk helemaal zwart wordt, alleen over die nekbrace zitten we nog een beetje te dubben. Is die ook zwart, dan wordt het zo begrafenisachtig en dat is wel het laatste dat ze willen.
Wat zeg je? Wat? Of er ook zwarte gehoorapparaten zijn? Straal godverdegodver toch op, vuile hoerenzoon dat je bent!’

Intermezzo – Een bezoek aan alle 863 gemeenten van Nederland 1972 (2)

Moors Magazine is al dertien jaar de dagelijkse elektronische krant van Holly Moors (klik hier). Een krant dan waarin hij vooral nieuwe uitgaven en verschijningen op het gebied van fotografie, muziek, literatuur en architectuur signaleert en recenseert. Enkele jaren geleden ben ik er toevallig bij uitgekomen en sindsdien lees ik Moors Magazine dagelijks. Met veel plezier: dankzij Holly heb ik al heel wat ontdekkingen (en aankopen) gedaan. Maar nu ben ik dan voor één keer teleurgesteld in Holly. Ernstig teleurgesteld zelfs.
Afgelopen dinsdag was Moors Magazine in z’n geheel gewijd aan Een bezoek aan alle 863 gemeenten van Nederland 1972, het boek van Wim Gijzen dat ik twee maanden geleden zo lovend besprak (klik hier). Ter herinnering: Gijzen bezocht in 1972 alle toen nog 863 gemeenten van Nederland. In elke gemeente ging hij hetzelfde te werk: hij maakte een selfie bij het gemeentebord, kocht een ansichtkaart van de betreffende gemeente en maakte foto’s van de winkel waar hij de kaart had gekocht en van de brievenbus waarin hij de kaart had gedeponeerd. Thuis plakte hij per gemeente de foto’s en de ansichtkaart op een vel papier en lijstte dat in (klik op de foto’s om ze te vergroten).
Tot gisteren hingen die 863 ingelijste vellen in de Kunsthal in Rotterdam (klik hier). Ter gelegenheid van die expositie werden ze voor het eerst gebundeld in een boek. Ik kocht het en was er dus kapot van. Zo niet Holly (klik hier):
‘Er valt het een en ander op het hele project af te dingen, want Gijzen was een zeer beperkt fotograaf, dus een aantal foto’s is overbelicht of anderszins mislukt, en op de keuzes van de kaarten is ook nog wel wat aan te merken, maar toch geeft het overzicht, zoals dat nu te vinden is in een vuistdik boek een mooi tijdsbeeld, met al die verschillende brievenbussen die inmiddels verdwenen zijn, de verschillende, soms prachtige postzegels, de kleine winkeltjes, waarvan een groot deel ook wel verdwenen zal zijn (alhoewel... Boomker in Haren is er nog steeds!). Toch is het jammer dat zo’n gouden idee in handen kwam van een kunstenaar die het zo knullig uitvoerde. Nu geef ik het hele project een zesje, als het perfect was uitgevoerd zou het zonder meer een negen waard zijn geweest.’
Een zesje! Is die Holly nou helemaal van de ratten besnuffeld!
Speciaal voor Een bezoek aan alle 863 gemeenten van Nederland 1972 ben ik woensdag naar de Kunsthal getogen. Genoten! Een dikke negen!
In het knullige, het onvolmaakte, dat Holly zo’n groot bezwaar acht, schuilt voor mij nu juist de aantrekkingskracht van het project. Sommige foto’s zijn inderdaad ‘overbelicht of anderszins mislukt’ (bijvoorbeeld die in Horst van kapsalon Van Heesch – zoals ik de vorige keer al schreef). En als Gijzen voor een strenge, seriële, Bernd & Hilla Becher-achtige benaderingswijze had gekozen, zou dat ongetwijfeld ook tot iets prachtigs hebben geleid. Zij het sterieler en veel minder rijk geschakeerd. Met zijn aanpak doet Gijzen steeds een beroep op de verbeeldingskracht van de kijker. Juist dat maakt het spannend, juist dat maakt het project tot een kunstwerk.
Ter illustratie vijf voorbeelden van wat we waarschijnlijk hadden moeten missen als Holly z’n zin had gekregen en het project perfect was uitgevoerd:
1. De onscherpe foto van drie mensen die een brief op de post doen in Huissen.
In een perfecte uitvoering zou Gijzen even hebben gewacht tot de drie weg waren. Nu vraag je je af waarom hij dat niet heeft gedaan. En heeft hij de drie verteld over zijn project? Moet het meisje links misschien daarom lachen?

2. De anti-Nixon-sticker op de brievenbus in Thorn.
Inderdaad ja, 1972, dat was de tijd van Richard Nixon! Kissinger, Watergate, Vietnam, aftreden: allemaal associaties die zo’n half vergane sticker bij je oproept. En waarom uitgerekend in Thorn? Plakwerk van een autochtoon of van een toerist?

3. De ansichtkaart van het sportpark in Eenrum.
Wat zou iemand er nou toe hebben bewogen een dergelijke ansichtkaart uit te geven? Dat gezegd zijnde: wat is dat eigenlijk voor fantastisch gebouwtje daar achter de goal?

4. De mislukte selfie van Wim in Heusden.
Zul je altijd zien: nooit een auto, laat staan een vrachtwagen te bekennen in Heusden en juist op het moment dat de zelfontspanner ontspant passeert er ineens een vrachtwagen waarachter Wim verdwijnt!   

5. De op z’n kop hangende brievenbus in Coevorden.
Of zou Wim de foto op z’n kop hebben opgeplakt?
En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan. Ik herhaal, ondanks Holly: kopen dat boek! En wel nu!

Klein mysterie 653 – Schaliegas (2)

‘Namens @bernheze_gem steun gegeven aan motie van oa Boxtel die schaliegas afwijst #vngjaarcongres Motie is aangenomen!’, twitterde mijn nicht Marieke Moorman, burgemeester van Bernheze, afgelopen woensdag. Bernheze bevond zich daarmee in goed gezelschap: 72 procent van de Nederlandse gemeenten stemde op het jaarcongres van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) vóór een motie van de gemeenten Boxtel en Noordoostpolder waarin boringen naar schaliegas worden afgewezen. Venlo bijvoorbeeld sprak zich ook uit tegen schaliegas, blijkt uit een bericht op de website van Omroep Venlo (klik hier).
‘Hoe zou de gemeente Horst aan de Maas hebben gestemd?’, zo vroeg ik me af na het lezen van de tweet van Marieke. De leden van ons gemeentebestuur twitterden veel en van alles over hun belevenissen op het VNG-congres, maar over de schaliegasmotie geen woord.
De gemeenteraad van Venlo besprak de motie in zijn vergadering van 27 mei. Dit naar aanleiding van een brief van de indieners van de motie, de gemeenten Boxtel en Noordoostpolder. Zou de gemeenteraad van Horst aan de Maas die brief dan niet hebben ontvangen? Of wel hebben ontvangen, maar niet hebben besproken? Ik kon het me niet voorstellen en keek het na. Wat denk je? Geen spoor van de brief! Raarrrr. Totdat ik ineens de tegenwoordigheid van geest had de agenda van de komende gemeenteraadsvergadering, op 23 juni, erop na te slaan. En jawel hoor, bij de ingekomen stukken, stuk 19: ‘Brief van de gemeenten Boxtel en Noordoostpolder d.d. 12 mei 2015 (ons kenmerk 15-0041538) inzake aankondiging motie.’
Dus: op 12 mei is een brief binnengekomen over een op 3 juni te nemen besluit. Die brief wordt niet behandeld in de gemeenteraadsvergadering van 26 mei (een week vóór het te nemen besluit), maar in de vergadering van 23 juni (drie weken ná het te nemen besluit). De logica hiervan ontgaat me ten enenmale. En maakt de vraag hoe de gemeente woensdag (3 juni) heeft gestemd des te prangender. 
Bij mijn weten – corrigeer me als het niet zo is, ook ik ben niet onfeilbaar – heeft de gemeenteraad op 18 december 2013 voor het laatst over schaliegas gesproken. De SP diende toen een motie in om Horst aan de Maas tot schaliegasvrije gemeente te verklaren. Die kreeg alleen steun van de PvdA-PK. De andere partijen vonden het in navolging van verantwoordelijk wethouder Huub Dinghs te vroeg om een standpunt in te nemen. Op initiatief van Twan Hoeijmakers (Essentie), die zich een vurig pleitbezorger van schaliegas betoonde en schermde met een deskundige die wel eens eventjes zou komen vertellen hoe het zat met dat schaliegas, werd afgesproken er op een later moment uitvoeriger over te debatteren.
Het kan bijna niet anders of ik heb dat uitvoeriger debat dan toch gemist. Zo niet, dan neem ik aan dat het gemeentebestuur woensdag blanco heeft gestemd (er was immers nog geen standpunt). En zou het dan niet eens tijd worden dat Horst aan de Maas, zo ongeveer als laatste gemeente in Nederland, een standpunt over schaliegas inneemt? 

vrijdag 5 juni 2015

Ingezonden – Recept Horster Kasteelboerderijpannenkoek

De veelzijdigheid van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) kent geen grenzen! Nu heeft hij weer een recept voor een Horster Kasteelboerderijpannenkoek ingezonden. Lees het! En voor daarna: veel plezier bij het bakken en smakelijk eten!

Recept Horster Kasteelboerderijpannenkoek
Suikerzoet in de beproefde CDA-traditie gebakken
Ingrediënten

Porties: 1 voor elke inwoner van Horst aan de Maas
  • men neme een ex- en een huidige CDA-wethouder als garde
  • zet gedoseerd een oud-wethouder van het CDA in als voorzitter van het Huys ter Horst
  • voeg een flinke CDA-snuf van het centrummanagement toe
  • voeg voorzichtig een door het CDA uitverkoren ondernemer toe
  • laat het zaakje zachtjes afdekken door een CDA-burgemeester
  • negeer al garende ongewenste vragen van de burgers
  • blus af met de bevriende pers van Hallo en Reindonk
  • men verspreide vleugjes onwaarheden via het gemeentenieuws
  • paneer vragen vanuit de gemeenteraad

Bereidingswijze
Men klopt met gemeenschapsgeld, juridische procedures en processen de pachter lekker week. Gebruik de bloem van het CDA om heerlijk druk te zetten. En rond het baksel smaakvol af met een heerlijke subsidie voor de bevriende ondernemer. 

De pannenkoek kan een jaartje of drie op een laag vuurtje gaar sudderen. Bestrooi hem dan flink met de zoetste CDA-poedersuiker, zodat hij niet langer smaakt als een pannenkoek van eigen deeg. Presenteer hem dan als een verse, in de sportzone gebakken, pannenkoek aan de inwoners van de gemeente.

Waarschuwing: vrijwilligersbelangen dient men grondig te verwijderen!

Jan Duijf Kloosterstraat

maandag 1 juni 2015

Top 5 – In de gids ‘Architectuur in Noord- en Midden-Limburg 1900-2000’ volstrekt ten onrechte ontbrekende Horster gebouwen

In een reactie op het eerste stukje over het pompstation in Lottum (klik hier) citeerde Jarvin van de Ven onlangs uit Architectuur in Noord- en Midden-Limburg 1900-2000. Ik had deze gids wel eens ingezien, maar om de een of andere reden nooit aangeschaft. Dat foutje heb ik nu alsnog gecorrigeerd.
Architectuur in Noord- en Midden-Limburg 1900-2000 bevat korte beschrijvingen plus foto’s van 277 panden, gebouwd tussen 1900 en 2000 en gelegen tussen Molenhoek en Koningsbosch. ‘De gids beoogt een bescheiden weg van begrip te banen door de twintigste-eeuwse architectuur in Noord- en Midden-Limburg’, schrijft Harry Tilmanns in de inleiding. Wat mij betreft draagt de gids zeker bij tot dat begrip. Desalniettemin heb ik er ook twee grote bezwaren tegen: de buitenproportionele aandacht voor de twintigste-eeuwse Venrayse architectuur en de totale Vernachlässigung van Horst. Enig lokaal chauvinisme mag me misschien parten spelen in dezen, maar u bent het zelfs als Venraynaar hopelijk toch met me eens dat de drie (3) in de gids vermelde panden in de kern Horst wel heel erg schril afsteken tegen de zesendertig (36!) in de kern Venray? Als je niet oplet, zou je er als Horstenaar nog een minderwaardigheidscomplex van krijgen ook.
Venray laat ik verder voor wat het is; ik wil me concentreren op (de kern) Horst. Is hier in de twintigste eeuw behalve de Sint-Lambertuskerk, jeugdcentrum De Vlies en benzinestation en oliehandel Vissers dan werkelijk niets gebouwd dat het vermelden waard is? ‘Om de dooie dood niet!’, durf ik te zeggen – zelfs als leek op architectuurgebied. Het Groene Kruisgebouw aan de Venrayseweg, diverse scholen, het voormalige Rabobankgebouw aan de Jacob Merlostraat, enkele villa’s aan de Gasthuisstraat en Herstraat, de woningwetwoningen aan de Harrie Driessenstraat en de Berkelstraat, de (voormalige) winkelpanden aan de Gebroeders van Doornelaan, de fabriekshal van Douven aan de Americaanseweg: stuk voor stuk zouden ze niet hebben misstaan in de gids. En weet u? Genoemde panden behoren nog niet eens tot de Horst-sweet-Horst top 5 van de in Architectuur in Noord- en Midden-Limburg 1900-2000 volstrekt ten onrechte ontbrekende Horster gebouwen! Welke panden daar dan wel toe behoren? Deze:

5. Woonhuis Meterikseweg 153
Ach, het hoeft niet per se déze woning te zijn – deze was nu eenmaal het snelst gefotografeerd – maar één van de door de lokale architect Joop Esselaar (1934-1997) in de jaren zeventig ontworpen Horster woningen had beslist een plaatsje verdiend in de gids. Allemaal onmiddellijk herkenbaar aan hun vormgeving, hun MBI-bouwsteen, hun afgewogen kleurgebruik en hun splitlevels. Ook aan de Venrayseweg liggen enkele door Joop Esselaar ontworpen woningen.  

4. Sint-Norbertuskerk (foto overgenomen uit: J. van Hegelsom, Sint Norbertus in het zilver. Terugblik, in dank, met weemoed (Horst 1987) 14)
Het jongere en misschien daardoor vaak wat verwaarloosde broertje van de Sint-Lambertuskerk. Ontworpen door Hans Koldewij (1924-1977), gebouwd door Haegens & Martens, ingewijd in 1964. Ademt met haar onopgesmukte vormgeving de geest van het modernisme. Prachtig ingepast in de omgeving.

3. Sint-Antoniusziekenhuis
Ik had ook de verpleegstersflat kunnen noemen, eveneens in de tweede helft van de jaren zestig ontworpen door het Maastrichtse architectenbureau Swinkels Salemans uit Maastricht. Zoals eerder gezegd: triest dat zelfs maar de gedachte dat het gebouw misschien wel het behouden waard was nooit in de hoofden van onze vroede vaderen is opgekomen.En zie wat ervoor in de plaats is gekomen.

2. Mèrthal
Uit 1937. In welke rol precies is nog altijd onduidelijk, maar dat de grote Frits Peutz (1896-1974) bij het ontwerp betrokken was, staat vast. Markant en uniek. Mooi of lelijk? Doet niet ter zake. 

1. Gebouw Mooren
Niet alleen de Twin Towers, maar ook ‘de witte raaf van Horst’ en ‘het Horster glaspaleis’ genoemd. Ontworpen door de Horster architect Lei Martens (1932-1978), op 15 september 1960 geopend. Eind maart van dit jaar verscheen Limburg – een geschiedenis, een monumentaal driedelig werk over de geschiedenis van Limburg. Meer dan 1600 pagina’s – welgeteld één ‘Horster’ foto. Mag u raden waarvan.

Klein mysterie 652 – Zwembad (4)

Het zwembad. Nóg zo’n slepende Horster kwestie die almaar ondoorgrondelijker wordt. Na drie (!) jaar onderzoek is een regionaal zwembad verder weg dan ooit. Dat zwembad zou moeten verrijzen op de Quality of Life-locatie (de naam alleen al) op het voormalige Floriadeterrein. Oorspronkelijk was het een plannetje van de gemeenten Horst aan de Maas, Peel en Maas en Venlo. Peel en Maas zag er al snel geen brood meer in en haakte af. Horst aan de Maas en Venlo gingen onverdroten voort. Ondanks een eerdere verzekering dat het bad er niet zou komen als een van de drie gemeenten de pijp aan Maarten gaf. En ondanks het feit dat iedereen vooral bezwaren zag. Zoals de verantwoordelijke Horster wethouder Ger van Rensch. In november 2013 somde hij in Dagblad De Limburger alle beren op de weg op: de locatie, de grondprijs, de baangarantie voor het personeel van het huidige zwembad De Berkel en het draagvlak bij de bevolking. ‘Dan weet je één ding zeker: dat bad komt er nooit’, concludeerde ik destijds (klik hier). Toch werd er vrolijk nog maar eens een nieuw onderzoek tegenaan gegooid.
Onderzoeksbureau OLCO ging aan de slag en heeft op 19 mei de Haalbaarheidsrapportage regionaal zwembad afgescheiden. Lees die rapportage. Lees vooral ook het op basis daarvan door de gemeente Horst aan de Maas opgestelde Scenario vergelijking zwembad (klik voor beide hier en ga naar agendapunt 2). Wat iedereen al bij voorbaat wist of had kunnen weten wordt daarin bevestigd: het regionale zwembad is een onhaalbare zaak.
Volgende week bespreekt de Commissie Samenleving beide rapporten. De gemeenteraad doet in juli hetzelfde. Volgens Dagblad De Limburger van zaterdag komt er vervolgens in september nog een peiling onder de bevolking. Daarna nemen de gemeenteraden van Horst aan de Maas en Venlo uiteindelijk in oktober een besluit over de komst van een regionaal zwembad. Hoe dat besluit uitvalt, is nu al volkomen duidelijk.
Waarom ooit opdracht is gegeven tot het onderzoek naar een regionaal zwembad is een raadsel. Waarom niet stante pede maar pas in oktober vaarwel wordt gezegd tegen een regionaal zwembad is een nog groter raadsel.

Intermezzo – Boekenoutlet in Tienray

Van de uitbaters van boekenbastion Tante Pollewop – waarmee Horst-sweet-Horst op goede voet staat – ontving ik onderstaand persbericht. Daaraan gekoppeld was het verzoek op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan het persbericht. Nog altijd overtuigd aanhanger van de verheffingsgedachte, doe ik dit maar al te graag. Dus hier komt het, dat persbericht:

Grote gratis-boeken-outlet in Tienray

Drie jaar geleden zag boekenbastion Tante Pollewop het licht. Een markant huisje in een voortuin aan de Meterikseweg in Horst werd volgestouwd met boeken. Gratis boeken. Elke voorbijganger mocht er zoveel meenemen als hij of zij wenste, zonder verdere verplichtingen. Vanaf het begin was Tante Pollewop een groot succes: de afgelopen drie jaar hebben duizenden boeken een nieuwe eigenaar gevonden. En toen Tante Pollewop vorig jaar aan de Spoorstraat in Tienray een filiaal opende, bleek ook dat een schot in de roos.
Met één ding had Tante Pollewop geen rekening gehouden: dat bezoekers niet alleen boeken uit het bastion zouden meenemen, maar er ook zelf boeken in zouden zetten. Zo kwamen er nog veel meer boeken bij dan er weggingen. Dat heeft geleid tot uitpuilende depots in zowel Horst als Tienray. Vandaar dat Tante Pollewop heeft besloten tot een grote boekenoutlet. En wel op zaterdag 13 juni, tussen 10.00 en 16.00 uur. Plaats van handeling: het filiaal in Tienray, Spoorstraat 10.
Om het de bezoekers gemakkelijk te maken zijn de honderden boeken ingedeeld in een aantal categorieën. Zo is er een categorie boeken met een rode omslag, een categorie boeken met een dikte tussen de 279 en 384 pagina’s en een categorie boeken waarvan de titel begint met een S. Verder vormen ook onleesbare boeken en boeken waarin op bladzijde 23 het woord ‘heimwee’ staat vermeld aparte categorieën.
Ter verhoging van de feestvreugde zijn er hapjes en drankjes. Gratis uiteraard, zoals ook alle boeken gratis mogen worden meegenomen. Daar hoeft niets tegenover te staan. Mocht dit bij deze of gene tot schuldgevoelens leiden, dan kan hij of zij die afkopen met een vrijwillige bijdrage.
Tante Pollewop en haar medewerkers hopen op 13 juni in Tienray vele oude en nieuwe bekenden te mogen begroeten. Klik ook hier en hier.

Klein mysterie 651 – Kunsthal (2)

‘Ik snap t even niet meer hoor! Jongeren die klagen dat er in horst te weinig jongeren plekken te vinden zijn om te kunnen zitten met vrienden... nu heeft de gemeente dit huisje geplaatst bij ons langs.. voor jullie! En wat doen de meeste van jullie? Juist ja die slopen de hele boel daar! Stenen uit de muur trekken en er mee gaan gooien, op t dak klimmen en er vervolgens op springen, vuurwerk afsteken in het huisje, zitten blowen, stoer lopen doen naar mensen die voorbij fietsen of lopen en ga zo maar door. Wees blij dat er nu een plek voor jullie is gekomen en ga dit niet lopen vernielen..loop dan niet te zeiken dat er geen jeugd plekken zijn om te chillen. Snap t namelijk goed dat die plekken er weinig zijn als toch alles vernield word.. dat ze dit huisje ook maar weer snel weg halen hier! Alleen maar overlast ervan bah! eerst de parkeerplaats langs ons huis waar drugs gedeald werd.. en nu dit weer nou ik weet niet wat ik liever heb.. toch de parkeerplaats denk ik zo!’
Dit bericht plaatste Peggy Seuren afgelopen woensdag op haar Facebookpagina (klik hier). Het zou waarschijnlijk aan mij voorbij zijn gegaan als Luc Seuren me er niet door middel van een tag attent op had gemaakt. Waarom dat taggen? Ik veronderstel om mij een reactie op het bericht te ontlokken. Waarom mij? Ik veronderstel omdat ik in maart een stukje over het betreffende huisje schreef (klik hier), waarin ik het betitelde als een kunsthal.  
Welnu, ik ben graag bereid tot een reactie op het bericht van Peggy. Om goed beslagen ten ijs te komen, ben ik dit weekend de situatie ter plekke in ogenschouw gaan nemen. Wat betreft het stenen uit de wanden trekken heeft Peggy aantoonbaar gelijk
en ik neem onmiddellijk aan dat ze ook de andere door haar genoemde baldadigheden niet uit de duim heeft gezogen. Haar teleurstelling en ergernis kan ik me levendig voorstellen – ook mij doet de aftakeling van het huisje pijn (en niet alleen omdat het magisch effect van de vensters teniet wordt gedaan als alle stenen zouden verdwijnen).  
Het huisje dus – na drie maanden – maar weer weghalen, zoals Peggy bepleit? Lijkt me niet de juiste oplossing. Weghalen zou betekenen dat de goedwillenden (die er ongetwijfeld ook zijn) moeten lijden onder de kwaadwillenden. Weghalen zou betekenen dat wordt gekozen voor de weg van de minste weerstand. Weghalen zou betekenen dat anderen met het probleem worden opgezadeld. Weghalen zou misschien ook wel betekenen dat Peggy de gebeten hond is.
Hoewel zachte heelmeesters over het algemeen in een kwade reuk staan, valt niet uit te sluiten dat ze in dit geval heilzaam werk kunnen verrichten. Pubers hebben recht op empathie. Pubers hebben ook recht op een bepaalde mate van excessief gedrag. Evengoed zijn zelfs pubers soms voor rede vatbaar. In plaats van ze te negeren zou je ook kunnen proberen met ze in gesprek te gaan. Hen op het hart drukken dat ze het huisje desgewenst best mogen gebruiken om te roken, te drinken, te blowen, te vozen en wat dies meer zij. Tegelijkertijd zou je hen ook aan het verstand kunnen peuteren dat er ondanks al die vrijheden ook een paar dingen zijn die bij en in het huisje niet kunnen. Maak hen kortom medeverantwoordelijk voor het huisje.
Niet geschoten is altijd mis en ook zachte heelmeesters hebben wel eens een voltreffer. Grover geschut kan in een later stadium altijd nog voor de dag worden gehaald. 

donderdag 28 mei 2015

Ingezonden – Kasteelboerderij

Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) krijgt concurrentie! Horst-sweet-Horst ontving nu ook een ingezonden bijdrage van Pedro van Lieshout over de Kasteelboerderij. Hier komt ze:
In onze straat is een huis verkocht. De verkoopprijs kan ik ongeveer inschatten; in de advertentie van de makelaar heb ik de vraagprijs kunnen lezen. Wethouder Vostermans verkoopt de Kasteelboerderij voor een onbekend bedrag. De verkoopprijs houdt hij geheim. Waarom? Voor de verkoop zal geen goedkeuring van de gemeenteraad nodig zijn, maar door er geen mededelingen over te doen ontstaat het beeld dat er iets verborgen wordt gehouden.

Eric Janssen heeft met het succes van zijn café De Lange op het Wilhelminaplein blijk gegeven van goed ondernemerschap. Ik gun hem van harte dat hij de nieuwe uitbater gaat worden van de Kasteelboerderij in Horst. Hij wordt bovendien eigenaar van dit rijksmonument. Terwijl het pand nota bene achterstallig onderhoud heeft van € 575.000,-. Bij het uitvoeren van dit onderhoud zal Janssen te werk moeten gaan volgens de strikte voorschriften die op een rijksmonument van toepassing zijn. Een eigen invulling is niet mogelijk. Hoe is het mogelijk dat de gemeente als verhuurder het achterstallig onderhoud van dit rijksmonument zo uit de hand heeft laten lopen? Wethouder Vostermans geeft aan dat de gemeente de nieuwe eigenaar zal ondersteunen bij het verwerven van subsidies voor het uit te voeren onderhoud. Had de gemeente dat niet eerder al kunnen doen, toen ze zelf nog eigenaar was?

Gemeente Horst aan de Maas heeft ambitieuze plannen met de Kasteelse Bossen, de omgeving van de Kasteelboerderij. Dat lijkt mij dé reden bij uitstek om dan eigendommen die de gemeente daar nu in haar bezit heeft niet te verkopen. Elders worden mensen onteigend om plannen te kunnen uitvoeren. Hier wordt met geheimzinnigheid omgekeerd te werk gegaan.

Een bruisende Kasteelboerderij kan een impuls betekenen voor het gebied. Ook om tegemoet te komen aan de klachten die Vostermans nu en dan ter ore komen: ‘Voor een kopje koffie kom je aan een gesloten deur.’ Toch geen serieuze reden om het gebouw dan maar te verkopen. Zet er een bordje neer dat verwijst naar het dichtbij gelegen Parkhotel, zou ik voorstellen.

Het gemeentebestuur moet gewoon openheid van zaken verschaffen als het over de verkoop van gemeenschapsbezit gaat. Laat zien dat je het vertrouwen van de bevolking waard bent. Politiek zitten er geen risico’s aan; het gemeentebestuur verzekert zich vooraf van de steun van de coalitiepartijen. Niets te vrezen, zou ik denken. Dualisme is in Horst aan de Maas nog niet vastgesteld.

Pedro van Lieshout

Ingezonden – De Kasteelboerderij-affaire en behoorlijk bestuur

Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) laat andermaal van zich horen door middel van een ingezonden bijdrage, andermaal – hoe kan het anders? – over de Kasteelboerderij.

De Kasteelboerderij-affaire en behoorlijk bestuur

Een onafhankelijk onderzoek lijkt gewenst

Middels ingezonden stukken heb ik op deze plaats herhaaldelijk blijk gegeven van mijn ongenoegen over de gang van zaken rond de Kasteelboerderij in Horst. Daarbij heb ik niet onder stoelen of banken gestoken dat er in mijn optiek sprake is van bevoordeling door de gemeente van de één: De Lange, en benadeling van tenminste drie andere partijen: de vrijwilligers van het Huys ter Horst en hun Stichting, het bestuur van het LGOG en de eveneens in de Kasteelboerderij geïnteresseerde ondernemers, inclusief de huidige uitbater.

Wat de laatste groep betreft ken ik meer belangstellenden, dan ik hier kan of mag schrijven. Waarom zouden deze mensen niet in de openbaarheid treden met de voorstellen die ze naar de gemeente hebben gedaan? Dat zou het een stuk duidelijker maken hoe in Horst aan de Maas de hazen lopen. Maar dat bekend maken, kan door henzelf nog gebeuren en is bovendien niet het onderwerp van deze brief.

Deze brief legt een relatie tussen de gang van zaken rond de Kasteelboerderij en behoorlijk bestuur. Waaraan behoorlijk bestuur moet voldoen, is in de wet vastgelegd. Bij de bestudering van die wet vielen mij een aantal artikelen op: die wil ik hier graag met u delen.
In de Algemene wet bestuursrecht van 1994 werden de algemene beginselen van behoorlijk bestuur in een wet verankerd. De wet behelst en omschrijft de gedragsregels van de overheid ten opzichte van de burger. Onder meer de volgende zaken:
  • Zorgvuldigheidsbeginsel. De overheid moet een besluit zorgvuldig voorbereiden en nemen: correcte behandeling van de burger, zorgvuldig onderzoek naar de feiten en belangen, procedure goed volgen en deugdelijke besluitvorming (art. 3:2 Awb).
  • Motiveringsbeginsel. De overheid moet haar besluiten goed motiveren: de feiten moeten kloppen en de motivering moet logisch en begrijpelijk zijn (art. 3:46 Awb).
  • Fair-play-beginsel. De overheid moet zich onpartijdig opstellen bij het nemen van een besluit en moet de noodzakelijke openheid en eerlijkheid in acht nemen (art. 2:4 Awb).
  • Verbod op détournement de procédure. Er mag geen lichtere procedure worden gevolgd om tot een besluit te komen, wanneer daarvoor een met meer waarborgen omklede procedure openstaat.
  • Vertrouwensbeginsel. Wie op goede gronden – bijvoorbeeld na een duidelijke toezegging – erop mag vertrouwen dat de overheid een bepaald besluit neemt, heeft daar ook recht op.
Blijkbaar zijn in de gemeenteraad tot dusverre alleen D66 en de SP kritisch over de manier waarop de Kasteelboerderij zou moeten worden verkocht, verhuurd of verpacht. Dit blijkens hun opmerkingen in de pers en de vragen aan het College. De andere partijen voelen zich niet verantwoordelijk voor goed bestuur in onze gemeente? Van het CDA, Essentie en de PvdA vernemen we taal noch teken. Zij spelen verstoppertje omdat ze coalitiebelangen hebben?

Is het niet in het belang van alle burgers in Horst aan de Maas dat er een onafhankelijk onderzoek naar de gang van zaken komt? 

Jan Duijf Kloosterstraat

woensdag 27 mei 2015

Klein mysterie 650 – Nieuw Gemengd Bedrijf (7)

Uit het Coalitieakkoord 2014-2018 Horst aan de Maas (pagina 17): 
‘Omdat volksgezondheid voorop staat en de intensieve veehouderij een belangrijke sector is in onze gemeente volgen we nadrukkelijk het grootschalig gezondheidsonderzoek van het RIVM.’
Als de 58 minuten (klik hier en ga naar 2.50.19) die de gemeenteraad gisteravond wijdde aan het Nieuw Gemengd Bedrijf (aflevering 367) iets duidelijk hebben gemaakt, is het wel dat we deze zin héél letterlijk moeten nemen. ‘We volgen het gezondheidsonderzoek’ betekent: we slaan het met belangstelling gade, maar tegelijkertijd kijken we machteloos toe vanaf de zijkant. Want zelfs als uit het onderzoek van het RIVM – dat naar verwachting medio volgend jaar gereed is – mocht blijken dat het Nieuw Gemengd Bedrijf uiterst schadelijk is voor de volksgezondheid (en die kant lijkt het op te gaan, gezien een tussenrapportage), dan nog heeft de gemeente geen enkele mogelijkheid tot ingrijpen en moet ze passief langs de kant blijven staan. Volksgezondheid is namelijk iets van de landelijke overheid.
D66-fractievoorzitter Henk Kemperman werd door assertieve collega’s weggehoond toen hij de betreffende zin uit het coalitieakkoord daarom ‘een dode letter’ noemde. Een dode letter is volgens Van Dale ‘een plan dat niet wordt uitgevoerd’. Dat weghonen was dus volkomen terecht: het plan om het grootschalig gezondheidsonderzoek van het RIVM nadrukkelijk te volgen, wordt uitgevoerd. Dat dat volgen vervolgens tot niets leidt, ach, dat is blijkbaar van ondergeschikt belang.  
Bestuurders en volksvertegenwoordigers van alle partijen, zelfs het CDA, mogen zich inmiddels hebben uitgesproken tegen megastallen à la het Nieuw Gemengd Bedrijf, wij in Horst aan de Maas zitten eraan vast. Als enigen in heel Nederland. Eens te meer wordt duidelijk welk rampzalig besluit de Horster gemeenteraad in 2007 heeft genomen door in te stemmen met de komst van het Nieuw Gemengd Bedrijf. Op het moment dat assertiviteit écht werd verlangd, gaven de dames en heren niet thuis.

Je krijgt wat je verdient.