vrijdag 9 maart 2018

Intermezzo – Verkiezingscampagne

Nog ruim anderhalve week en dan kiezen we een nieuwe gemeenteraad. Zou het nog wat gaan worden met de verkiezingscampagne? Of blijft het ook de komende tien dagen zo lauw, zo slapjes, zo humorloos, zo braafjes als het de afgelopen weken is geweest? Waar blijven de provocaties? Wie durft eens wat heikele puntjes in de strijd te gooien? Waar zijn de felle discussies? Welke partij komt met een verrassende zet waar heel Horst aan de Maas nog dagenlang over praat?

Heus, de verschillen zijn er wel. Alleen lijkt iedereen beducht die te berde te brengen (‘benoemen’ heet dat in jargon), zelfs de partijen die de bijna afgelopen periode in de oppositie zaten houden zich koest. Andere partijen vilein of met een kwinkslag in de hoek zetten (’bashen’ in jargon) is er niet bij. De kiezer behagen (‘pleasen’ in jargon) des te meer.

Wie heeft het lef om iets te zeggen als ‘Met een PvdA-bestuur hadden de zaken er anders voorgestaan’ (PvdA, 1980)?


Waar blijft een leus als ‘Door alle verkiezingspropaganda het spoor bijster? Stem dan op J. van Heijster’ (CDA, 1978)?


Wie durft andere partijen op stang te jagen met iets in de geest van ‘19 maart feest van de H. Joseph, “werkman”. Op welke partij zou hij gestemd hebben?’ (PvdA, 1986)?


Wie waagt zich aan een provocatie als ‘Laat Horst aan de Maas niet “links” liggen’ (VVD, 2006)?


Natuurlijk was vroeger niet alles beter. Maar sommige dingen wel.

N.B. Dit stukje verscheen deze week in licht gewijzigde vorm in Via Horst aan de Maas (klik hier). Inmiddels zijn prikkelende affiches verschenen van Zwembad De Berkel mót bliêve


en Behoud De Parel.



Is daarmee de lont in het kruitvat gestoken?

dinsdag 6 maart 2018

Helden in ons buitengebied (1) – Geld stinkt

Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) wil in een drietal artikelen op Horst-sweet-Horst laten zien hoe flinke delen van onze gemeentelijke bevolking in toenemende mate de dupe worden van het politiek-economische beleid in ons buitengebied. Hoe die burgers terechtkomen in een harde en afmattende strijd met het almachtige blok van overheid, politiek en ondernemer. Hoe dat gevecht een zware wissel trekt op hun persoonlijke levens. Welke moed, inzet en volharding nodig is om voor de goede zaak te blijven vechten. In het uiteindelijke belang van een mooi landschap en goede gezondheid voor ons allemaal. Vandaag het eerste artikel.

Geld stinkt

Peter Strijbosch weet het nog goed: het was een mooie Pinksterdag, 28 mei 2012 om precies te zijn. Peter en zijn vrouw Willeke willen in hun tuin genieten van een lekker voorjaarszonnetje. Dat voornemen wordt wreed verstoord door een ongekend pregnante mestgeur, die treffender wordt aangeduid met STANK: de onfrisse odeur die maakt dat u als passerende fietser op de pedalen gaat staan om snel veel meters te maken of waardoor u in recordtijd het raampje van uw auto sluit. Peter en Willeke kunnen niet harder gaan fietsen of een raampje sluiten als oplossing voor de stankoverlast. Hoe ervaren mensen een probleem dat in onze gemeente hand over tand toeneemt?

Peter Strijbosch noemt zichzelf gediplomeerd boer: hij voltooide de middelbare landbouwschool en werkte het grootste deel van zijn arbeidsleven met paarden: als instructeur en adjunct-directeur bij Helicon Nederlandse Hippische Beroepsopleidingen in Deurne, en tegenwoordig als internationaal adviseur in de paardenwereld. Peter heeft altijd een sterke band met de agrarische sector gehad: hij voelt zich als mens verbonden met die wereld.


Peter bracht zijn jeugd door op de Brabantse boerderij van zijn ouders. De geur van het platteland was een vertrouwd onderdeel van zijn dagelijkse leven en betekende bij hem thuis geld en inkomen voor het gezin. Brood op de plank. Zijn reukorgaan moet zo in de loop van de tijd een hoge graad van geurtolerantie hebben ontwikkeld. Een verdraagzaamheid die zijn aimabele persoon in het algemeen kenmerkt: ‘leven en laten leven’. Peter is niet toevallig voorzitter van de Horster dorpsraad. Peter is het vleesgeworden harmoniemodel: een man die op basis van argumenten tot oplossingen wil komen. Een rechtvaardige houding die hij ook van anderen verwacht.

Als hij met buurtgenoten naar de gemeente stapt om zijn beklag over de onverteerbare Ashorst-lucht te doen, verwacht hij van die gemeentelijke overheid dat ze de stankoverlast op zal lossen. Een gemeente behoort toch voor de belangen van zijn burgers op te komen? Hij komt echter van een koude kermis thuis. Peter komt terecht in een wereld van overheden die elkaar de bal toespelen, de wet niet handhaven, een vergunning die kwijt is en weer opduikt, ambtenaren die zich passief opstellen, politici die spelletjes spelen en een wethouder die duidelijk partij kiest voor de ondernemer; diens loze beloftes van een betere leefomgeving voor zoete koek slikt en de omwonenden van Ashorst met juridisch gegoochel in de kou laat staan. Buurtbewoners die uiteindelijk zo wanhopig en kwaad zijn dat ze zich gedwongen voelen een procedure wegens onbehoorlijk bestuur tegen de gemeentelijke en provinciale overheid aan te spannen.

Peter zou zonder de solidariteit en hulp van de andere leden van de Paes-werkgroep zijn verdwaald in die juridische dossier-jungle. Hij wil en zal echter overleven met behoud van zijn goede fatsoen en zijn gevoel voor rechtvaardigheid, ondanks de frustraties en de gevoelens van machteloosheid. Peter blijft zich inzetten voor een goede leefomgeving en gaat door met weerstand bieden aan een politieke wereld waarin het geld verdienen door één ondernemer prevaleert boven het welzijn en de gezondheid van minimaal vijftien gezinnen. Een wereld zonder compassie die onverbiddelijk doorfietst en de ramen ferm gesloten houdt.

Jan Duijf Kloosterstraat

maandag 5 maart 2018

Intermezzo – Verkiezingsprogramma’s

U zit in de put? U ziet het niet meer zitten? U bent depressief? Geen nood: er bestaan tal van remedies. Denk aan een goed gesprek, de zon opzoeken of het gebruik van medicamenten dan wel stimulerende middelen. Maar het probaatste middel om van uw klachten af te komen, is het doorlezen van de programma’s voor de komende vier jaar van de politieke partijen die deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Die programma’s ademen stuk voor stuk de wilde frisheid van limoenen. Ze doen niet voor elkaar onder in blijheid, positiviteit, optimisme en zonnige toekomstvisioenen. Lees ze en ik garandeer u dat u binnen de kortste keren weer helemaal boven Jan bent.


Op basis van deze verkiezingsprogramma’s kunt u natuurlijk gaan bepalen op welke partij u op 21 maart moet stemmen. Ik zou u dat echter niet willen adviseren: al die moeilijk van elkaar te onderscheiden goede voornemens, briljante ideeën en perspectiefrijke scenario’s leiden onvermijdelijk tot keuzestress. Waarmee de kans niet denkbeeldig is dat u weer vervalt in uw oude kwaal.    


Nee, mijn advies zou zijn: laat eerst de afgelopen vier jaar nog eens de revue passeren. Sta nog eens stil bij wat is besloten over megastallen. Vraag u af wat is gedaan aan het terugdringen van het tekort aan sociale huurwoningen en de bescherming van het landschap. Kijk terug op de besluitvorming over de Kasteelboerderij, cultureel centrum ’t Gasthoês, het zwembad en nog zo wat dingen. Bedenk dat uw depressiviteit misschien wel juist hierin haar oorzaak vindt. Bepaal vervolgens pas op wie u op 21 maart gaat stemmen.

N.B. Dit stukje verscheen afgelopen week in een iets andere vorm in Via Horst aan de Maas (klik hier).

zondag 4 maart 2018

Intermezzo – Groene eieren en gedicht

Azijnpisserige stukjes schrijven en in ruil daarvoor een hörtje groene eieren én een gedicht krijgen, wie wil dat nou niet?


In reactie op de Horst-sweet-Horst top 5 van Hegelsomse bomen met tranen in hun ogen (klik hier) kwam Alex Janssen, nummer 8 op de kandidatenlijst van het CDA voor de komende gemeenteraadsverkiezingen, me vanavond de eieren en het gedicht overhandigen. Ik heb beide in dankbaarheid aanvaard (de eieren natuurlijk pas nadat Alex me had bezworen dat ze geen fipronil bevatten). Mocht ik in de toekomst om eieren (of wie weet ook wel andere levensmiddelen) verlegen zitten, dan weet ik wat me te doen staat: een zuur stukje schrijven.


Enfin, hier het gedicht van Alex, dat ik met zijn toestemming publiceer:  

Hegelsom, 4 maart 2018

Bomen over eieren, eieren over bomen

Huilende bomen in Hegelsom gezien,
heb geluisterd volgens mij hebben ze nog geen pien.
Wellicht komt dat door datgene wat er hangt,
en van tevoren gevraagd en daarna bedankt.
Horstsweethorst altijd weer een grap paraat,
richting verkiezingen weet je hoe dat gaat.
De Hegelsommer ziet hiervan de grap wel in,
bedacht zich geen moment, en stapte naar Moorman’s Wim.
Mooie bomen mag je zeker niet vellen,
maar deze groene eieren, mag je gericht gaan pellen.
Laat ze lekker smaken en geniet van deze gezonde snack,
op naar goede sportieve verkiezingen, maak het niet te gek.
Na de verkiezingen zal ik de bomen van een pleister voorzien,
ik laat ze niet huilen, maar behandel ze zacht zonder pien.

Gr Alex oet d’n Haegelsum

Top 5 – Voltooiingen van het zinsdeel ‘Horst, de belangrijkste plaats …’

Gisteren plaatste Reinjan Mulder deze afbeelding op zijn Facebookpagina (klik ook hier):


Helaas is het tot dusver bij deze ene afbeelding gebleven. Zó frustrerend, want ik wil zó graag weten wat de eerste woorden op de volgende bladzijde zijn.

Of wacht, is het werkelijk zo frustrerend? Is het eigenlijk niet veel leuker om te gissen? Hier komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van voltooiingen van het zinsdeel ‘Horst de belangrijkste plaats’:


5. ‘Horst, de belangrijkste plaats in de geschiedenis van de verbreiding van de zeemeerminextensie.’

4. ‘Horst, de belangrijkste plaats tussen de buurtschappen Lull en Kuttingen.’

3. ‘Horst, de belangrijkste plaats waar Jan Peter Balkende ooit heeft vertoefd.’

2. ‘Horst, de belangrijkste plaats op het gebied van verlorenwieldoppenrechtopzetten.’

1. ‘Horst, de belangrijkste plaats op aarde.’


Wellicht iemand met andere/betere suggesties?

vrijdag 2 maart 2018

Top 5 – Hegelsomse bomen met tranen in hun ogen

Waar is toch de Partij voor de Bomen op het moment dat je haar nodig hebt? De Horst-sweet-Horst top 5 van Hegelsomse bomen met tranen in hun ogen:

5. Pastoor Debijestraat


4. Kogelstraat


3. Hagelkruisweg


2. Pastoor Debijestraat


1. Hagelkruisweg

donderdag 1 maart 2018

Intermezzo – Iën márt



’s middaags vroeg
stukske renne
de sahara wiedeweg
troane vaan de kelt
snot druupt oet de naas
zánd juugt ovver ’t Vaeld
weg de meule, weg de kaerk

ore làter knierst ’t nog tusse de tand

maandag 26 februari 2018

Intermezzo – The Graffitist

Een jarenlang gekoesterde wens is afgelopen donderdag dan eindelijk in vervulling gegaan: een oog-in-oog-gesprek met een graffitist (graffitispuiter klinkt zo denigrerend) uit Horst aan de Maas. In 2017 was ik er al dichtbij (klik hier), maar donderdag lukte het dus echt, door de bemiddeling van X – waarvoor mijn onuitsprekelijke dank.


Dat mijn ontmoeting met The Graffitist (laat ik ‘m zo maar noemen) in een stukje op Horst-sweet-Horst zou resulteren, was geen vooropgezet plan. Het was me er in de eerste plaats om te doen enig inzicht te krijgen in de wereld van graffiti en graffitisten. Dat is gelukt. Omdat veel van wat ik te weten ben gekomen niet voor de openbaarheid is bestemd én ik The Graffitist niet in verlegenheid wilde brengen – der Feind hört mit – zag ik er niet meteen een stukje in. Dat veranderde toen hij me donderdagavond een uitdagend berichtje stuurde: 'En? Nog wat geschreven of is et nog niet af ;-)'


Zijn naam, leeftijd en woonplaats zal ik niet onthullen. Zijn geslacht wel (‘meiden spuiten niet’). Wat hij me waar heeft getoond, laat ik ook onvermeld. Evenmin zal ik u vermoeien met details over hoe een tekening wordt ‘gezet’. Blijft er dan nog wel wat over? Jazeker! Bijvoorbeeld dat The Graffitist niet zomaar een spuiter is, maar iemand met een zekere beroepseer, die vindt dat pieces wel een beetje niveau moeten hebben: ‘Wildstyle zie je heel vaak, maar ik houd er niet van. Lijkt bijna op een machine, oogt allemaal hetzelfde. En er verschijnen hier in Horst aan de Maas dingen … Die zien er echt niet uit. Ik zal geen namen noemen, maar die jongens hebben echt geen stijl in hun uitingen. Zelf heb ik eerst meer dan anderhalf jaar geoefend voordat ik m’n eerste tekening heb gezet.’


En die tags enkele maanden geleden op de Sint-Lambertuskerk in Horst? Was The Graffitist daar ook bij betrokken? ‘Nee. Ik heb wel een vermoeden wie het geweest zijn. Ik vond het niet mooi en zou zelf ook nooit op een kerk spuiten. Doe je gewoon niet.’ Waar spuit hij dan wel? ‘Nou, bijvoorbeeld langs de A73. En in yards.’ Euhhh … yards? ‘Dat zijn de plaatsen waar treinen staan opgesteld. Vaak heb je maar heel kort de tijd. Je moet er ook altijd goed opletten dat je niet wordt gepakt.’ Is hij ooit gesnapt? ‘Nee, gelukkig niet, we nemen ook altijd goede voorzorgsmaatregelen. Zo zorgen we dat we van tevoren al weten waar vluchtwegen zijn.’


Hoe zijn eigenlijk de verhoudingen met andere graffitisten? ‘Over het algemeen prima, iedereen respecteert elkaar. We zullen elkaar ook nooit strepen.’ Euhhh … strepen? ‘Strepen is dat je pieces van anderen beschadigt of overschildert. Hier zijn ook wel jongens die dat doen, maar als we weten wie het zijn geweest, mogen ze hun blikken bij ons inleveren.’


Ten slotte: waar is het The Graffitist eigenlijk allemaal om te doen? ‘Iets neerzetten dat de wereld kan zien.’

Zo, toch nog wat geschreven. 

zondag 25 februari 2018

Intermezzo – Megastal Kleefsedijk (11)

Twee weken geleden publiceerde ik de tekst van het betoog dat Ans van der Beele in de gemeenteraadsvergadering van 6 februari hield over de mogelijke bouw van een megastal aan de Kleefsedijk in Sevenum (klik hier). Gemeenteraadslid Richard van der Weegen (PvdA) reageerde op dit betoog met de woorden ‘Ik schrik gewoon van deze inbreng.’ Waarop ik hem vroeg waarom hij zo was geschrokken. Ook na twee weken heeft Richard niet geantwoord op mijn vraag. Jammer, gemiste kans, nu blijft het gissen. Misschien moet ik dan maar eens m’n eigen gevoelens over de inbreng van Ans van der Beele proberen te verwoorden.


Ook ik schrok. Sterker, ik was zelfs aangedaan. Dit is dus wat politiek óók met mensen doet. Zó emotioneel, zó schril, zó recht voor z’n raap hoor je het slechts zelden in de raadszaal. Zo hoeft het ook beslist niet elke keer. Maar als je de bewoners van de Kleefsedijk en omgeving één ding niet kunt verwijten, is het wel dat ze louter op de emotie spelen. Integendeel: ze strijden al meer dan tien jaar voor hun zaak op basis van argumenten, ze hebben door de jaren heen een inhoudelijke kennis van de materie verworven die die van menig gemeenteraadslid, bestuurder en ambtenaar overtreft. Talloze malen hebben ze inmiddels al ingesproken in de gemeenteraad en nooit voerde emotie de boventoon. Mag dat dan misschien voor één keer wel?


Cruciaal in het betoog van Ans van der Beele zijn voor mij de twee laatste zinnen: ‘Dat land, dat bedoeld is om door te geven aan de kinderen van morgen, wordt helemaal vernacheld. Ik denk dat dat héél, héél erg is.’


Afgelopen vrijdag heb ik de hele dag gefungeerd als gids voor iemand die een tocht wilde maken door het buitengebied van Horst aan de Maas. Confronterend hoor. De tranen sprongen ons in de ogen, en niet alleen van de kou. Je wéét het, maar je staat er niet altijd bij stil: de gigantische loodsen, de veel te grote vrachtwagens op smalle wegen, de lelijkheid, de enorme schaal van de bebouwing bestemd voor de intensieve veehouderij, de eindeloze akkers en weilanden waaruit al het leven is verdwenen, de kilometerslange kassen, de verrommeling van het landschap, de op plaatsen ondraaglijke stank.

Hoezo rentmeesterschap? Met Ans van der Beele zeg ik: ‘Dat land, dat bedoeld is om door te geven aan de kinderen van morgen, wordt helemaal vernacheld. Ik denk dat dat héél, héél erg is.’

zaterdag 24 februari 2018

Intermezzo – Oostelijke Preizee

Vrijdag 23 februari 2018, 11.54 uur, Den Staeling te Meerlo (klik op pijl om filmpje te starten):

vrijdag 23 februari 2018

Intermezzo – Kasteelboerderij (12)

Waar je de laatste tijd ook weinig meer over hoort, is de Kasteelboerderij. U weet wel, die boerderij die in 1744 werd gebouwd in de Kasteelse Bossen in Horst. Die boerderij, een Rijksmonument, die de gemeente Horst aan de Maas bijna drie jaar geleden voor een appel en een ei van de hand deed aan een lokale horecaondernemer. Die boerderij waarin de lokale horecaondernemer een pannenkoekenrestaurant zou vestigen dat plaats moet bieden aan driehonderd gasten. Die boerderij die de lokale horecaondernemer liefst binnen anderhalf jaar maar uiterlijk binnen drie jaar in originele staat zou herstellen.


Over díe boerderij hoor je de laatste tijd dus weinig meer. Wat niet wil zeggen dat er niets is gebeurd. Loop of fiets erlangs en je ziet bijvoorbeeld dat het terrein achter de boerderij is geëgaliseerd. Wordt dit de parkeerplaats voor die driehonderd pannenkoekeneters? Of is het idee van een pannenkoekenrestaurant inmiddels overboord gekieperd, zoals de geruchten willen? Hoe zit het met de tonnen kostende verbouwing? De termijn van anderhalf jaar is niet gehaald, gaat het binnen die drie jaar nog wel lukken?  


Ach, ik wéét dat het me in feite allemaal geen donder aangaat. En ik wéét dat ik een jaar geleden en twee jaar geleden bijna letterlijk hetzelfde heb geschreven. Maar ik ben de schok van het verkwanselen van het algemeen belang ten gunste van het particulier belang nog steeds niet te boven. Dus neem me niet kwalijk.

N.B. Dit stukje verscheen eerder deze week in Via Horst aan de Maas (klik hier).

donderdag 22 februari 2018

Intermezzo – Opgewonden standje

Donderdag 22 februari 2018, 15.22 uur, Witveldweg te Horst (klik op pijl om filmpje te starten):

zondag 18 februari 2018

Top 5 – In supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn

De afgelopen dagen is me duidelijk geworden dat sommige mensen deze ‘hele bozige, witte man’ zien als een azijnpisser, iemand met een hoog azijngehalte en iemand ‘die zijn pen doopt in azijn-zuur’. Of ik daar niet vreemd van opkijk? Nee, in het geheel niet. Ik bén namelijk een azijnpisser, ik héb een hoog azijngehalte en ik dóóp mijn pen sinds jaar en dag in azijnzuur. 


Ieder mens heeft recht op zijn eigen afwijking. Ik dus ook. Mijn afwijking heet azijn. Een dag zonder azijn is voor mij een dag niet geleefd. Heb ik al zo lang als ik me kan herinneren. Terwijl andere kinderen hun zondagsgeld besteedden aan salmiak, zure matjes of toverballen, gingen die drie kwartjes bij mij altijd op aan azijn (nou ja, dat is niet helemaal waar: ik reserveerde ook een klein deel van mijn budget voor voetbalplaatjes). Moet je nagaan: nog voordat m’n moeder de zondagse soep serveerde, had ik op z’n minst al een halve liter azijn achter de kiezen.

Die verslaving, want ik vrees dat het dat is, is nooit meer overgegaan. Niet in de puberteit, niet toen ik ging studeren en zelfs niet nu ik zo langzamerhand de pensioengerechtigde leeftijd begin te naderen. Het is me wel gelukt m’n azijngebruik enigszins te rantsoeneren: sinds een jaar of vijf houd ik het op een kwart liter per dag.

Onvermijdelijk gevolg van mijn azijnconsumptie is dat mijn azijngehalte doorgaans schommelt tussen 117,4 en 131,2. Onvermijdelijk gevolg daar weer van is dat mijn urine een azijnpercentage heeft dat ligt tussen 89,6 en 92,9. En dat dopen van mijn pen in azijnzuur? Doe ik sinds 12 november 1993. Die dag viel m’n pen geheel per ongeluk in de azijnfles. Nadat ik haar er weer had uitgevist bleek ze te schrijven als nooit tevoren. Schrijven kostte ineens geen enkele moeite meer, het ene na het andere woord vloeide als vanzelf uit m’n pen. Sindsdien zweer ik bij een in azijnzuur gedoopte pen.

Zonder arrogant te willen zijn, denk ik dat een en ander me bij uitstek geschikt maakt voor het samenstellen van een top 5 van in supermarkten in Horst aan de Maas verkrijgbare azijn. Hier komt ie:

5. Huismerk, Jumbo


Bocht, uitsluitend en alleen geschikt om je pen in te dopen.

4. Kühne natuurazijn, Jan Linders


De fruitige afdronk maakt deze azijn helaas eerder geschikt voor zoetekauwen dan voor zuurpruimen.

3. Kania natuurazijn, Lidl


Vreemde combinatie van een licht penetrant bouquet en een geurig depot.

2. Huismerk, Plus


Welhaast oxidatieve smaak, geseling voor de tong.

1. Huismerk, Albert Heijn


Onovertroffen smaaksensatie. Zo zuur als een karhengst.

Intermezzo – Kaatsen en de bal verwachten

‘Wim laat je vader het niet horen.’
‘Mens erger je niet.’
‘Uitgekauwde banale populistische en o zo voor de hand liggende top 5 ergernissen next!’
‘Wat is dat toch, Wim, dat je het gedrag vertoont VAN en flauw, ongenuanceerd, vergezocht ‘los gaat’ ALS “een hele bozige, witte man“, die zijn pen doopt in azijn-zuur, zodra hij in de Horster media iets tegenkomt van PvdA-Horst of CDA-Horst....’
‘Vandaag dan toch een hoog azijn gehalte van Dhr. Wim Moorman.’
‘En zo heeft zelfs Wim Moorman een manier gevonden om mee te liften ...’
‘Ik hou ook niet van schaapjesgedrag maar iets wat positief bedoeld is zo neerhalen is goedkoop.’
‘Geweldig toch die oproep naar saamhorigheid! Wat is daar mis mee? Jammer dat het positivisme weer neergehaald wordt door de cynici.’
‘Er zijn ergere dingen om je over druk te maken Wim. Lijkt toch een beetje op azijnpissen.’
‘Beste Wim, ik hoop voor je dat je belangrijkere dingen aan je hoofd hebt dan je hier druk om te maken.’


Wie kaatst, kan de bal verwachten. Horst-sweet-Horst kaatst al bijna tien jaar en heeft bijgevolg al heel wat ballen ontvangen. Zal je me niet over horen mauwen, het is mijn eigen keuze om te kaatsen. Toen ik vrijdag een stukje publiceerde over mijn ergernis over de oproep van de PvdA Horst aan de Maas om Nienke Wijnhoven naar de overwinning in The Voice of Holland te stemmen (klik hier en hier), wist ik op voorhand dat ik de nodige ballen kon verwachten. En zo geschiedde. Verwijten van banaal populisme, azijn pissen, cynisme en meeliften op het succes van Nienke vlogen me om de oren. Geen probleem als mensen op deze manier hun hart willen luchten, al wil ik niet verhullen dat ik het ook wel fijn had gevonden enkele steekhoudende argumenten aan te treffen op basis waarvan ik mijn mening zou moeten herzien.


Dat mijn vader ook in de discussie werd betrokken vond ik iets minder. Al was het maar omdat hij er al meer dan twintig jaar niet meer is en ik niet geloof in een hemel (of hel) waar hij mijn stukjes kan horen. Enig kritisch vermogen was mijn vader bepaald niet vreemd, maar nóóit als het om zijn kinderen ging. Zo vond hij mij altijd de beste man van het (voetbal)veld, zelfs als ik geen bal goed had geraakt. En toch denk ik dat hij in het geval van de PvdA Horst aan de Maas en Nienke voor één keer ernstig teleurgesteld in me zou zijn geweest. Ik weet bijna zeker – het blijft speculeren – dat hij me in dit geval, ondanks zijn bijna levenslange liefde voor de PvdA, zou hebben verweten dat ik lang niet hard genoeg had uitgehaald.

vrijdag 16 februari 2018

Top 5 – Ergernissen over de oproep van de PvdA Horst aan de Maas om Nienke Wijnhoven naar de overwinning in The Voice of Holland te stemmen

In de Tweede Kamer bleek deze week dat een oppositiepartij die ineens coalitiepartij wordt rare sprongen kan maken (D66: Pechtold inzake Zijlstra; Ollongren inzake referendum). Vandaag blijkt dat een politieke partij in doodsnood nog raardere sprongen kan maken. De PvdA Horst aan de Maas roept ‘ons’ op haar Facebookpagina (klik hier) namelijk op Nienke Wijnhoven vanavond naar de overwinning in The Voice of Holland te stemmen:

‘Op 21 maart vechten we om de steun van 32.260 kiesgerechtigden. Vanavond staan we als 1 blok achter Nienke. Een leger van 42.455 stemmers verovert Hilversum en Nederland. Samen stemmen we Nienke Wijnhoven naar de overwinning!’
Mijn top 5 van redenen waarom ik me ongelooflijk erger aan de oproep van de PvdA om Nienke Wijnhoven vanavond samen naar de overwinning in The Voice of Holland te stemmen:


5. De PvdA loopt vooruit op de feiten. Wat als Nienke vanavond de ene valse noot aan de andere rijgt (wat ik haar niet gun)? Wat als Nienke vanavond goddelijk zingt (wat ik haar gun), maar een andere deelnemer nog goddelijker? Moeten ‘we’ dan nog steeds op Nienke stemmen?

4. De PvdA maakt op geen enkele manier duidelijk waarom we op Nienke zouden moeten stemmen. Omdat ze zo goed zingt? Omdat ze inwoner van Horst aan de Maas is? Omdat we trots op haar moeten zijn? Omdat ze het gedachtegoed van de PvdA aanhangt? (Zouden we van de PvdA trouwens ook op Nienke moeten stemmen als ze opvattingen zou hebben die haaks staan op die van de PvdA?)

3. Ik vind het beangstigend als een volk, een land, een provincie, een gemeente op gezag van een politieke partij domweg als één blok achter iets of iemand moet gaan staan. Je zou je als inwoner van Horst aan de Maas bijna schuldig moeten voelen als je vanavond op een andere deelnemer stemt of als je niet stemt omdat je VVV-FC Groningen prefereert boven The Voice of Holland.

2. De PvdA wil op deze manier gratis of in elk geval goedkoop meeliften op een succes waaraan ze bij mijn weten nul komma nul heeft bijgedragen. (Dat de PvdA Horst deze oproep midden in de verkiezingstijd doet is natúúrlijk puur toeval. Of zou de PvdA soms hopen dat Nienke zich door deze oproep publiekelijk achter de PvdA zal scharen?)

1. De PvdA begeeft zich op een terrein waarop ze helemaal niks te zoeken heeft. Laat de PvdA zich alsjeblieft beperken tot datgene waartoe ze op deze aarde is: politiek bedrijven. De praktijk wijst uit dat dit al moeilijk genoeg is.