maandag 2 juli 2012

Klein mysterie 357 – Reclameborden (4)

Ja hoor, daar waren ze weer, dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering (klik door naar 13 minuten): de reclame-uitingen langs de A73. Namens vereniging Behoud De Parel maakte André Vollenberg gebruik van het inspreekrecht. Hij veegde de vloer aan met het besluit van het gemeentebestuur wél de keet van Behoud De Parel te verwijderen
en niet op te treden tegen een illegale varkensstal aan de Laagheide: ‘Hier is duidelijk sprake van het meten met twee maten. Kennelijk wil uw voorzitter het CDA, dat bij elke verkiezing talloze ontsierende borden in het buitengebied plaatst, niet dwarszitten en alle kans geven reclame te maken. Kennelijk is zulk een voorkeurbeleid op het gebied van handhaving in Nederland gewoon mogelijk.’
Reactie van burgemeester Kees van Rooij: ‘Het beleid is om alle illegale borden in de gemeente te verwijderen. Heel bewust hebben we, ook in het kader van de Floriade, prioriteit gelegd langs de snelwegen. Zonder onderscheid des bordenplaatsers.’
Waarop SP-raadslid Anthony van Baal informeerde naar het verschil tussen het bord van Behoud De Parel en de reclame-uitingen bij Interchalet. Reactie van de burgemeester: ‘Wij zullen u berichten hoe wij met die reclame-uitingen [bij Interchalet] omgaan en wat daar vergund is. Ons beleid was in eerste instantie gericht op al die solitair staande borden langs de weg. Daarmee is dit punt afgedaan.’
Daarmee is dit punt afgedaan? Dacht het niet. Even wat puntjes op de i.

Het op één lijn stellen van de (al dan niet vermeende) illegaliteit van reclame-uitingen en varkensstallen komt mij wat geforceerd voor. Waarom appels met peren vergelijken? Laat de appels gewoon de appels en de peren de peren. Blijkt al moeilijk genoeg te zijn.

Dan de beschuldiging aan het adres van de burgemeester als zou hij op reclamegebied een voorkeursbeleid voeren ten faveure van het CDA. Lijkt me moeilijk hard te maken. Ik denk eerder dat het CDA op dit gebied creatiever en assertiever is dan andere partijen (héél af en toe deel ik ook pluimpjes uit aan het CDA). Laat die anderen, met 12 september in zicht, ook van die ontsierende borden in het buitengebied plaatsen. Als dan blijkt dat alleen die van het CDA mogen blijven staan, is duidelijk dat André Vollenberg een vinger op de zere plek heeft gelegd.
Wat ík dan weer niet begrijp, is dat de burgemeester niet ter plekke kon mededelen hoe het gemeentebestuur omgaat met reclame-uitingen bij Interchalet ‘en wat daar vergund is’. Dat bedrijf zit daar toch al een eeuwigheid? Die reclamemast staat daar toch al jaren? Wat is het verschil tussen solitaire reclame-uitingen en de mast bij Interchalet? En waarom is deze solitaire reclame-uiting wel toegestaan?
Het geëmmer over de reclame-uitingen langs de snelwegen duurt nu al meer dan een jaar. Dan mag een passend antwoord op dergelijke vragen toch niet teveel gevraagd zijn?

Actualisatie – Kapelkolder (3)

In juni 2009 werd bekend dat in Hegelsom plannen bestonden voor wederopbouw van de Sint-Joriskapel. Het verhaal van de kapel is snel verteld: gebouwd in 1952 aan de rand van het bos aan de Sint-Jorisweg, al snel aan verval en verwaarlozing ten prooi gevallen en midden jaren zestig weer afgebroken. Als verklaard tegenstander van heropbouw kantte ik me tegen het plan. Maar als ze dan toch per se een kapel wilden bouwen, gaf ik de initiatiefnemers in overweging eens een bezoek te brengen aan de Bruder-Klaus-Feldkapelle. Afgaand op wat ik ervan gezien, gehoord en gelezen had leek dat me namelijk een veel aantrekkelijkere inspiratiebron dan de Sint-Joriskapel.
Intussen zijn we drie jaar verder. In de tussenliggende tijd heb ik de Bruder-Klaus-Feldkapelle nu ook met eigen ogen aanschouwd en bewonderd, heb ik in Borgloon een ‘grandioze visuele ervaring’ beleefd bij een transparante kerk/kapel van Gijs Van Vaerenbergh
en raakte ik in Sint-Truiden diep onder de indruk van een in ijzig wit opgeschilderde reconstructie van het dorpscentrum van Gotem.
En in Hegelsom? Daar zijn ze eveneens drie jaar verder. De wederopbouw van de Sint-Joriskapel is inmiddels een aardig eind op scheut:
Hebben de initiatiefnemers mijn welgemeende advies om ter inspiratie een reisje naar de Bruder-Klaus-Feldkapelle te ondernemen in de wind geslagen? Ga ik zonder meer vanuit. Gemiste kans. Wat zou er zijn gebeurd als ze die kapel wel hadden bezocht? En ook nog de transparante kerk/kapel in Borgloon? En tevens de witte reconstructie van Gotem? Zou de nieuwe Sint-Joriskapel er dan net zo uitzien als ie er uit gáát zien? Eerlijk gezegd maak ik me daar weinig illusies over: we zijn hier doorgaans vrij sterk in teruggrijpen op het verleden. Is ook net zo veilig. Laat ze elders maar hun nek uitsteken, wij doen het gewoon zoals we het altijd gedaan hebben. Kunnen we ons geen bult aan vallen.
Jammer blijft het. 

Intermezzo – Twaalfde man (4)

Wilt u a.u.b. ogenblikkelijk stoppen me uw Wunschkandidat als Nieuwe Twaalfde Man kenbaar te maken?
Ja, ik weet dat ik u daartoe vorige week juist had opgeroepen. Er heeft zich echter een ontwikkeling voorgedaan waar ik geen rekening mee had gehouden: de Grote Bondscoach heeft zelf ingegrepen! Waar Hij het lef vandaan haalt mag Joost weten, feit is dat Hij zonder uw oordeel af te wachten al een vervanger heeft aangewezen. De moeite die ik me had getroost om alvast een voorselectie van tien kandidaten te maken, had ik me dus kunnen besparen.
De Grote Bondscoach een beetje kennende laat hij zich namelijk niet meer op andere gedachten brengen. Zijn keuze zou ik zonder meer als ‘behoudend’ willen omschrijven. Geen frisse wind, niet het avontuur durven aan te gaan, weigeren die broodnodige verjonging door te voeren. Wel voortborduren op hetzelfde patroon, het accent op de verdediging leggen, de deur weer voor jaren op slot doen. Lijkt Bert van Marwijk wel.
Welnu, ik zal u niet langer in spanning houden. Dit is ie dan, de Nieuwe Twaalfde Man, aangewezen door de Grote Bondscoach:
En kom me nou niet aanzetten met de opmerking dat de Nieuwe Twaalfde Man de Oude Twaalfde Man is. Kijk maar eens goed en ontdek de verschillen.
De Nieuwe Twaalfde Man heeft een grijze lendendoek, de Oude had een blauwe; de Nieuwe heeft veel grotere tattoos op z’n borst en op z’n rechtervoet; de Nieuwe heeft in tegenstelling tot de Oude z’n lippen gestift; de Nieuwe heeft zich beter gewassen dan de Oude.
Waar moet dit toch allemaal toe leiden? Sta er niet van te kijken als de Grote Bondscoach ons met deze beslissing weer vijftig jaar terugzet in de tijd.

maandag 25 juni 2012

Klein mysterie 356 – Bibliotheek (8)

Ik ga gewoon door: nog maar eens wat losjes met elkaar samenhangende observaties, gedachten en meningen over bibliotheken.
De column van Margriet Oostveen in NRC Handelsblad was afgelopen woensdag gewijd aan de bibliotheek van Vierlingsbeek. Eind 2010 wegbezuinigd door de gemeente Boxmeer, maar sindsdien met massale steun van de bevolking en sponsoring door de plaatselijke middenstand door dertig vrijwilligers draaiende gehouden. ‘Wrang detail: terwijl Juul de bibliotheek van Vierlingsbeek aan het redden was, werd zij ontslagen als medewerkster van de afgeslankte bibliotheek van Venray. Nu doet ze dus hetzelfde werk, maar gratis.’
Even hartverwarmend als zorgelijk. Hartverwarmend omdat de reddingsactie van de bibliotheek tot – zoals Oostveen het noemt – ‘motor van het sociale leven’ in Vierlingsbeek werd. Zorgelijk omdat het succes van de actie bestuurders van andere plaatsen een vrijbrief geeft bibliotheken weg te bezuinigen (‘Waarom zou wat in Vierlingsbeek kan, hier niet kunnen?’). Zorgelijk ook omdat vrijwilligers de plaats innemen van gekwalificeerd personeel. Zorgelijk ook omdat de klok een eeuw teruggedraaid dreigt te worden en parochiebibliotheken, Vincentiusbibliotheken en andere particuliere bibliotheken met al hun amateurisme en paternalisme weer een stapje dichterbij lijken te komen.
Wie ook aan de column van Margriet Oostveen refereert, is Jeanine Deckers. Jeanine Deckers is bibliothecaris, was onder meer betrokken bij de ontwikkeling van de Airport Library op Schiphol en enkele Strandbibliotheken en vindt dat bibliothecarissen ‘veel te weinig voor zichzelf en hun eigen vak opkomen’. Op haar weblog Tenaanval publiceert ze vlot geschreven, verstandige en mooie stukjes over ‘bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst’. Léés bijvoorbeeld haar op 22 juni gepubliceerde stukje, waarin ze kernachtig en treffend onder woorden brengt waar bibliotheken in haar ogen voor staan: ‘De belangrijkste taak is om een rol in de lokale gemeenschap te vervullen, om inwoners de ruimte te geven om zichzelf intellectueel te ontwikkelen, om zich een mening te vormen, om inwoners te helpen met (leren) lezen en ze te helpen met hun weg te vinden in deze (steeds ingewikkelder wordende) samenleving. Een bibliotheek is een plek waar je mag “hangen”, waar je niets hoeft te kopen en waar je je niet beter hoeft voor te doen dan je bent. Dat is óók een taak van de bibliotheek, neutraal terrein zijn in een steeds drukkere commerciële wereld.’ Kijk, dan kun je bij mij, als aanhanger van de verheffingsgedachte, natuurlijk niet meer kapot.
Jeanine Deckers noemt zichzelf ‘militant bibliothecaris’. Met zwaar weer op komst denk ik dan: ‘Hadden we die in Horst ook maar’. Mijn verbazing over de (ogenschijnlijke?) apathie van BiblioNu is intussen omgeslagen in ergernis. Nogmaals: waarom worden die duizenden leden niet gemobiliseerd? Of op z’n minst geïnformeerd? Los van het feit dat ik vind dat ik daar als lid (omstreeks veertig jaar) recht op heb, lijkt het kweken van betrokkenheid me een essentiële voorwaarde voor het voortbestaan van bibliotheken. Dat begrepen ze in Vierlingsbeek en dat hebben ze in Sevenum gelukkig ook begrepen.
Nu in Horst dus nog.

Intermezzo – Twaalfde man (3)

Het gebeurt zo zelden, dat ik het de moeite waard vind het even te memoreren: afgelopen week is gevolg gegeven aan een oproep van Horst-sweet-Horst!
Even uw geheugen opfrissen: drie weken geleden ontdekte ik dat het veldkruis aan het Hoogbroek in Sevenum dat in 2010 als vierde stond genoteerd in de Horst-sweet-Horst top 5 van Sevenumse corpussen met blauwe lendendoek,
een gedaanteverwisseling had ondergaan.
Ik maakte me alvast op voor een feest van buitengewone proporties, want hoe zou het met zo’n Twaalfde Man nou nog mis kunnen gaan? Enfin, u weet allemaal hoe het afliep. Omdat enig opportunisme ook mij niet vreemd is, pleitte ik vorige week voor een wissel van deze Twaalfde Man. Hoewel mijn mening doorgaans weinig gewicht in de schaal legt, besloot ik gisteren voor de zekerheid toch even poolshoogte te gaan nemen. En ziedaar:
Dat biedt dan weer hoop. Want ganz nebenbei bemerkt: stelt u zich toch eens voor dat alle hier geopperde voorstellen en ideeën werkelijkheid zouden worden. De wereld zou er heel wat mooier, vrolijker, kleurrijker, schoner uitzien. Of nee, nou niet doordraven: Horst aan de Maas zou er heel wat mooier, vrolijker, kleurrijker, schoner uitzien.
Maar dit dus geheel terzijde. Waar het nu in de eerste plaats om gaat is een geschikte opvolger te vinden voor de aan de kant gezette Twaalfde Man. Voor één keer wil ik u mijn mening niet opdringen. Nee, bij hoge uitzondering laat ik de keus aan u. Ik heb tien potentiële vervangers van de Twaalfde Man voor u op een rijtje gezet.
Mail me s.v.p. vóór 1 augustus wie naar uw mening de beste Nieuwe Twaalfde Man (of Vrouw) is. Uiteraard mag u ook zelf kandidaten nomineren. Meeste stemmen gelden en in de loop van augustus maak ik de uitslag bekend. 

Klein mysterie 355 – Bibliotheek (7)

Vrijdag publiceerde wethouder Ger van Rensch op z’n weblog een stukje over (Horster) bibliotheken. De wethouder zegt daarin een hele hoop zinnigs over nut en noodzaak van lezen, leesvaardigheid en bibliotheken. Drie zinnen ter illustratie: ‘Lezen zal een eerste levensbehoefte blijven.’ ‘Zonder leesvaardigheid, en dan vooral begrijpend lezen, is een goede ontwikkeling van je talenten niet mogelijk.’ ‘De meerwaarde van een goed uitgeruste en opgeleide [bibliotheek]organisatie kan veel betekenen voor de bevolking.’ De wethouder wijst verder op het belang van schoolbibliotheken en stipt de ontmoetingsfunctie van bibliotheken aan.
Allemaal zeer behartenswaardig en weinig of niets tegenin te brengen. Het merkwaardige is alleen dat het stukje is geschreven door een wethouder die op het punt staat enkele tonnen te bezuinigen op het bibliotheekwerk in Horst aan de Maas. En nog veel merkwaardiger is dat hij dat in z’n stukje niet expliciet vermeldt en er slechts enkele toespelingen op maakt.
Marcel van Dam noemde donderdag in z’n tweewekelijkse column in De Volkskrant een van de meest ergerniswekkende ontwikkelingen in de politiek ‘het verpakken van maatregelen die voor mensen slecht uitpakken als een cadeautje.’
Nee, een uitgesproken exponent van die ontwikkeling is wethouder Van Rensch niet. Toch komt hij met z’n blogpost een aardig eind in de richting. Hij noemt schoolbibliotheken een belangrijk speerpunt van het beleid, maar vergeet te vermelden dat die schoolbibliotheken het restant vormen van wegbezuinigde volwaardige bibliotheken. Hij merkt op dat schoolbibliotheken ook kunnen fungeren als haal- en inleverpunt voor bestelde boeken in kernen zonder volwassenenbibliotheken, maar verzwijgt dat die volwassenenbibliotheken eerst zijn opgedoekt. Hij meent dat één grote centrale bibliotheek als spil van de activiteiten onmisbaar is, maar laat de toekomst van de overige vestigingen in het ongewisse. Hij prijst de meerwaarde van een goed uitgeruste en opgeleide bibliotheekorganisatie, maar zegt er niet bij dat die met veel minder geld overeind moet zien te blijven.
Dus vergeef me, alle mooie woorden ten spijt zie ik het stukje van de wethouder toch vooral als een poging de geesten rijp te maken voor de ingrijpende bezuinigingen waaraan de gemeenteraad morgen zijn fiat geeft. Want hoe prachtig die visies, hoe fraai die toekomstbespiegelingen en hoe vernieuwend die concepten ook, er gaat één ding aan vooraf: spijkerhard bezuinigen. Als daar blijkbaar niet aan valt te ontkomen, is het wel zo zuiver dat er onomfloerst bij te zeggen. Daarom stel ik voor dat de wethouder aan het stukje op z’n weblog de volgende disclaimer toevoegt: ‘Mensen, bij het lezen van het stukje is het goed het volgende in het achterhoofd te houden: ik moet helaas enkele tonnen bezuinigen op het bibliotheekwerk. Daardoor word ik gedwongen tot het maken van pijnlijke keuzes die duizenden lezers zullen raken. Zo goed en zo kwaad als het gaat, zal ik de schade binnen de perken proberen te houden. Maar wees er vooral van doordrongen dat het nooit meer zo goed zal worden zoals het was.’

Klein mysterie 354 – Kasteelruïne (4)

Blijkens het weblog van Leon Litjens heeft het college van burgemeester en wethouders op 12 juni een werkbezoek gebracht aan de ruïne van kasteel Huis ter Horst.
Verrek ja, je zou het van de weeromstuit bijna vergeten, maar we hebben ook nog een kasteelruïne in Horst. Tegenwoordig vooral decor voor rommelmarkten, muziekfestivals en festijnen voor oudere jongeren die verslingerd zijn aan middeleeuwertje spelen.
Maar hoe lang nog? Wethouder Litjens vermeldt dat tijdens het collegebezoek ‘het in oude staat terug brengen van dit kasteel uitvoerig besproken is’. Een aloud idee wordt maar weer eens opgepoetst. ‘Groots en meeslepend wil ik leven’, dichtte Hendrik Marsman al. Nu de Floriade op een oor na is gevild, is blijkbaar de tijd aangebroken voor een nieuw grand travail dat Horst (aan de Maas) op de kaart moet zetten.
Mijn mening over herbouw van het kasteel heb ik al meermaals gegeven (klik hier en hier) en ga ik nu niet opnieuw herhalen. Waar ik wel benieuwd naar ben is of de herbouwplannen een uitvloeisel zijn van de ideeënwedstrijd over de toekomst van de kasteelruïne. U weet wel, die wedstrijd die in oktober vorig jaar werd uitgeschreven en waarvan de uiterste inzendtermijn stilzwijgend met twee maanden werd verlengd tot 1 april.
Die ideeënwedstrijd waarvan we al maanden niets meer hebben vernomen, terwijl heel Horst hunkert naar de uitslag. Voorziet het winnende idee inderdaad in wederopbouw van de ruïne? Is de winnaar een ‘vrije deelnemer’ of is hij of zij benaderd om deel te nemen aan de prijsvraag (een mogelijkheid waarin het wedstrijdreglement voorziet)? Of is de jury zo overstelpt met inzendingen dat het haar onmogelijk is binnen drie maanden tot een eindoordeel te komen? Bestuur van Stichting Kasteel Huys ter Horst houd ons alsjeblieft niet langer in spanning!
Wat los van de ideeënwedstrijd al vaststaat is dat een onlangs opgedoken deur van de in de Tweede Wereldoorlog verwoeste Sint-Lambertuskerk een plaats krijgt in het kasteel. Nogal wiedes, aldus stichtingvoorzitter Jos Jenniskens onlangs in Hallo Horst aan deMaas: ‘De geschiedenis van de deur past perfect in het historische kasteel. En een van de vroegere bewoners van het kasteel, Willem Vincent van Wittenhorst, heeft in zijn tijd veel donaties gedaan aan de kerk. Wellicht heeft hij die deur wel betaald.’
Een mooi moment om Marita Mathijsen weer eens aan te halen: ‘Ik zie aandacht voor de oppervlakte van de geschiedenis, niet voor de diepte. Niet voor kennis, maar voor amusement; niet voor gevoel, maar voor sentimentaliteit.’ (p. 28)

maandag 18 juni 2012

Klein mysterie 353 – Raymond (1)

Afgelopen dinsdag werd bekend dat Raymond Knops vijfde komt te staan op de kandidatenlijst van het CDA voor de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september. Het Horster Kamerlid zelf twitterde over dit nieuws: ‘Blij met mooie nr 5 positie op CDA kandidatenlijst.’
Velen waren er als de kippen bij om Raymond te feliciteren met z’n notering. Ik beperk me hier even tot tweets van enkele van z’n lokale partijgenoten:

‘Proficiat met je plaats op de lijst CDA.’ (Annemie Craenmehr-Hesen)
‘Wat een mooie plek op de CDA-kandidatenlijst! Geweldig, proficiat.’ (Kees van Rooij)

‘Gefeliciteerd met je prachtige plek op de lijst! Veel succes, hulp nodig?’ (Petra Leijssen-Versteegen)
‘Gefeliciteerd en veel succes!’ (Bart Engels)

‘Felicitaties aan @ Raymond Knops @ Martijncda en @mustafaamahouch met de prachtige plekken op kieslijst CDA.’ (Marlies Janssen-Kusters)
‘Van Harte met deze mooie plek!’ (Sjaak Jenniskens)

Nu denkt u misschien: ‘Allemaal leuk en aardig die tweets, maar is het nou per se nodig mij daarmee lastig te vallen?’ Per se nodig misschien niet, maar ik citeer die tweets hier om duidelijk te maken dat cynisme nog altijd hoogtij viert in het CDA. Hetzelfde cynisme dat die eertijds zo geoliede machine heeft doen haperen, hetzelfde cynisme dat die partij zo tot op het bod heeft doen splijten, hetzelfde cynisme waarmee eerbiedwaardige partijgenoten worden weggezet als mastodonten.
Tot afgelopen dinsdag verkeerde ik in de waan dat Raymond aan het cynisme van z’n CDA-kornuiten had weten te ontsnappen. Dankzij die tweets weet ik intussen wel beter. Raymond is het volgende slachtoffer in die genadeloze interne partijstrijd.
Plaatsvervangende schaamte kreeg ik er zelfs van (en dat overkomt me niet vaak met CDA’ers). Want zeg nou zelf: een zittend Kamerlid dat naar een onverkiesbare plaats op de kandidatenlijst wordt verbannen dat bedelf je toch niet onder de felicitaties? Dat getuigt toch van een aan het onbetamelijke grenzend cynisme?
Of zou de electorale realiteit nog niet tot de Horster CDA’ers zijn doorgedrongen? Leven de dames en heren soms nog allemaal in de vorige eeuw?

Intermezzo – EK’88

Waar was u toen definitief het besef tot u doordrong dat het Nederlands elftal nooit, maar dan ook nooit het Europees Kampioenschap van 2012 zou gaan winnen? Nee, nou niet zeggen dat u het al voor het begin van het toernooi wist. Zou wat al te gemakkelijk zijn. Want waarom behing u uw huis anders met al die oranjeparafernalia?
Ja, nattigheid voelden we natuurlijk allemaal wel. Al maanden. Maar ergens bleef er toch ook altijd een zweempje hoop. Ondanks alles. Zelfs na Denemarken. Ja, zelfs na Duitsland. Ook een kans van 1 op 190 is tenslotte een kans.

Maar goed, waar was u toen definitief het besef tot u doordrong dat Oranje geen Europees kampioen zou worden? Thuis, gezeten op uw gerieflijke divan, zaterdagavond, toen de soms voor journalist versleten Bert Maalderink weer eens veel te veel airtime kreeg en Jan van Halst er daarna nog een keer overheen ging? Dacht u toen: ‘Nu weet ik het zeker, dit trekken die jongens niet langer’? Zou al heel wat geloofwaardiger klinken.

Waar ik was toen definitief het besef doordrong dat het niks zou worden? In een lichtblauwe container op het Wilheminaplein te Horst, zaterdagmiddag 16 juni, 15.18 uur. Ik was in die container beland omdat die attributen van het EK ’88 bevatte.
Een buitenkansje dat ik als container- en voetballiefhebber uiteraard niet aan me voorbij mocht laten gaan. Een extra aanbeveling was verder dat de gemeente Horst aan de Maas volgens InHorst dit initiatief ondersteunde (vraag me niet waarom en evenmin of die ondersteuning financieel, facilitair of moreel van aard was).
Bij het aanschouwen van die attributen werd me in één klap duidelijk waarom Van Bommel cum suis op dit EK niet vooruit te branden waren. Alvorens naar Krakow af te reizen zal ook de Oranjeselectie oog in oog met die EK ’88-attributen hebben gestaan. Ongetwijfeld bedoeld als extra motivatie voor dit EK moet de reizende tentoonstelling juist een fnuikend effect op onze jongens hebben gehad. Was zo’n lullig bekertje nou echt de beloning voor een maand lang afzien?
Moest je voor zo’n onooglijke medaille nu werkelijk dag in dag uit de vernederingen van het analistenvolk accepteren?
Lag er bij winst straks heus een fles van deze derderangs bocht op ze te wachten?
‘Mij niet gezien’, zullen ze onafhankelijk van elkaar hebben besloten en zo is eenvoudig verklaard waarom de heren nog geen deuk in een pakje boter schopten.

Nu we het toch over dat EK van 1988 hebben, ook meteen maar even mijn favoriete herinnering aan dat toernooi. Dat is niet het tegen het lijf lopen van Freek de Jonge in een urinoir van het Müngersdorfer stadion in Keulen na afloop van Nederland-Rusland. En al evenmin, wandelend naar de auto na afloop van diezelfde wedstrijd, het gesprekje met Jan Mulder over de lelijkheid van de Oranjeshirts.
Nee, wat me het meeste van dat EK is bijgebleven is dat ik na afloop van Nederland-Ierland samen met m’n vader verzeild raakte in de onbeschrijflijke chaos van de catacomben van het Parkstadion in Gelsenkirchen.
Michels, Van Basten, Rijkaard, Van Breukelen, de gebroeders Koeman, matchwinnaar Kieft, zomaar voor het grijpen! En laat ik ook vooral Hendrie Krüzen niet vergeten! Gelukkig had m’n als altijd assertieve vader de tegenwoordigheid van geest de heren het programmaboekje onder de neus te duwen voor een handtekening (klik op de afbeelding om haar te vergroten):