maandag 16 september 2013

Klein mysterie 482 – Schaliegas (1)

Hilarisch artikel vanochtend in De Volkskrant over de protestbijeenkomst van afgelopen zaterdag in Boxtel en omgeving tegen de mogelijke winning van schaliegas. Centraal in het stuk staat Jan Vos, Tweede Kamerlid voor de PvdA. Jan heeft een lastige opdracht meegekregen van Diederik: hij dient zich uit te spreken tegen boringen naar schaliegas, maar ze tegelijkertijd ook niet helemaal uit te sluiten. Jan kwijt zich, blijkens het artikel, de hele dag voortreffelijk van deze taak. Totdat hij in Haaren een lelijke uitglijder maakt en zegt: ‘Ik zal niet instemmen met proefboringen in Nederland.’ Dat wordt ongetwijfeld strafregels schrijven voor Jan: Ik zal mij nooit meer ronduit voor of tegen iets uitspreken, maar altijd een voorbehoud, hoe klein ook, inbouwen, zodat ze mij nooit kunnen pakken. Vijfhonderd keer, zou dat genoeg zijn?
Haaren is een van de 64 Nederlandse gemeenten die zich tegen de winning van schalie- en steenkoolgas onder hun grondgebied hebben verklaard. Horst aan de Maas – waarvan de bodem in elk geval steenkoolgas herbergt en mogelijk ook schaliegas – behoort vooralsnog niet tot deze gemeenten. Maar wat niet is kan natuurlijk altijd nog komen. In een brief de dato 28 augustus roept de Stichting Schaliegasvrij Nederland het gemeentebestuur namelijk op Horst aan de Maas schalievrij te verklaren (klik hier, zie brief 10). Zal dat inderdaad gebeuren? Natuurlijk niet – we zijn hier in Horst aan de Maas.
Als de brief op 8 oktober aan de orde komt, zal een raadsmeerderheid ongetwijfeld zeggen: ‘Schalie- dan wel steenkoolgaswinning is momenteel niet aan de orde in Horst aan de Maas en daarom is een raadsuitspraak nu niet opportuun.’ Een interessante vraag is hoe groot deze raadsmeerderheid zal zijn. Essentie zal er zeker toe behoren. Het CDA eveneens: de kerk in het midden laten is deze partij wel toevertrouwd. Bovendien lijken haar goeroes Aalt Dijkhuizen en Adjiedj Bakas eerder voor- dan tegenstander van schalie- en steenkoolgaswinning. SP en hoogstwaarschijnlijk D66 zullen niet tot de raadsmeerderheid behoren.
Resteren de PvdA en haar op sterven na dode aanhangsel PK. Géén raadsuitspraak is helemaal in de geest van Diederik. Spreekt de PvdA(-PK) zich onomwonden uit tegen schalie- en steenkoolgaswinning onder Horster bodem dan dreigen dezelfde strafregels als voor Jan Vos. Van de andere kant: Diederik heeft op dit moment wel andere dingen aan z’n hoofd, voor de lokale afdeling en fractie is dit nou eens een mooi item om zich mee te profileren (nooit weg met gemeenteraadsverkiezingen in aantocht) en voor verstoorde verhoudingen in de coalitie is het een zaak van te weinig gewicht. Mijn voorspelling is daarom dat de PvdA(-PK)-fractie Diederik trotseert en zich op 8 oktober uitspreekt tegen de mogelijke winning van schalie- dan wel steenkoolgas onder Horster bodem.
(En nu maar hopen dat Diederik zich er niet al op voorhand mee gaat bemoeien omdat hij één Jan Vos meer dan genoeg vindt.)  

Klein mysterie 481 – Straatnaamborden (9)

Op de fiets van Kronenberg naar Horst zag ik zaterdag een verloren wieldop in de wegberm liggen.
Wat doe je dan als recent toegetreden lid van het gilde van verlorenwieldoprechtopzetters? Precies:
Trots op deze heldendaad wilde ik er op de Horst-sweet-Horst Facebookpagina melding van maken. Maar hoe heette die weg ook alweer waar ik de wieldop rechtop had gezet? ‘Kronenbergerweg’ dacht ik op een bordje te hebben gezien. Voor de zekerheid toch even op de kaart gekeken. Maar goed ook: Kronenbergweg. Zo kwam het dan ook in het Facebookberichtje te staan.

Toch zat het me niet helemaal lekker. Had ik me nu vergist met ‘Kronenbergerweg’? Dus gisteren terug. En jawel hoor, mijn kortetermijngeheugen functioneert nog:
Op andere bordjes staat wel keurig Kronenbergweg:
Voor deze ene keer wil ik het wel voor de straatnaambordenmaker opnemen. Bij naar plaatsnamen vernoemde straten en wegen is immers de bijvoeglijk naamwoordvorm van die plaatsnaam gebruikelijker: Americaanseweg, Broekhuizerweg, Griendtsveenseweg, Horsterweg, Tienrayseweg. Waarom? Geen idee. Het rare is bovendien dat bij toponiemen wel vaak de eigennaam wordt gebruikt: Doevenbosweg (en niet Doevenbosserweg), Grauwveenweg (en niet Grauwveenseweg), Nieuwenbergweg (en niet Nieuwenbergse- of Nieuwenbergerweg), Witveldweg (en niet Witveldseweg). Vaak, maar ook weer niet altijd: Asdonckerweg, Langevenseweg, Luttelseweg, Stokterweg. En als je dan in één gemeente op luttele kilometers afstand van elkaar ook nog eens in Kronenberg een
en in het grensgebied tussen America, Hegelsom en Meterik een
hebt, wil je de straatnaambordenmaker z’n foutje wel vergeven.  

Nu we voor het eerst sinds tijden weer eens bij straatnamen en hun bordjes verzeild zijn geraakt, meteen ook maar de volgende onbegrijpelijkheid. Als ik me niet vergis heeft de gemeente Horst aan de Maas tien straatnamen die eindigen op ‘veld’: Beekveld, Campsveld, Engelerveld, Hoogveld, Kerkveld, Kuilveld, Molenveld, Pastoorsveld, Sondertseveld, Tuinhaversveld. Allemaal aan elkaar geschreven. Sinds kort heeft Meterik ook een straatnaam die eindigt op ‘veld’.  Vooruitlopend op het officiële straatnaambordje en voortbordurend op de andere op ‘veld’ eindigende straatnamen in de gemeente had iemand (een behulpzame buurtbewoner?), ongetwijfeld om het bouwverkeer van dienst te zijn, alvast een officieus straatnaambordje gefabriceerd:
Vorige week is het officiële straatnaambordje gearriveerd:
Voormalig Feyenoordvoorzitter Cor Kieboom zei het al: ‘Waar staat geschreven dat ik consequent moet zijn?’

Klein mysterie 480 – Stoepreclame (2)

‘De brutalen hebben de halve wereld’, moet iemand bij het Horster filiaal van Albert Heijn hebben gedacht. En dus werd een briefje gecomponeerd met het vriendelijk verzoek de ingang  aan de Steenstraatzijde van de lokale Appie niet te versperren:
Wat daar brutaal aan is? Helemaal niets! Althans niet aan het briefje. Beetje lullig bevestigd met die grijze tape, iets teveel hoofdletters naar mijn zin, dat uitroepteken had best achterwege mogen blijven en over dat ‘vrij houden’ valt ook heel wat te zeggen (klik hier), maar absoluut niets brutaals.

Ook met het stoepbord waarop het briefje is geplakt is weinig mis:
Lelijk? Ja!
Brutaal? Nee!
Wat er dan wel brutaal is? De locatie van het stoepbord.
Als het al niet de toegang tot de eigen winkel verspert dan belemmert het toch minstens de vrije doorgang voor voetgangers. En dat noem ik brutaal. Twee maanden geleden heb ik er al eens op gewezen dat ze het in Sint-Petersburg in dit opzicht dan toch heel wat beter aanpakken:
Een pleidooi voor geschilderde stoepreclame in Horst aan de Maas sloot ik destijds als volgt af: ‘Laat een duur bureau er een nota over schrijven, strooi daarin met termen als ‘beeldkwaliteitskader’, ‘omgevingsindicatoren’, ‘stimulansbevordering’ en ‘reclamebeleidverdieping’ en het lijkt me niet uitgesloten dat de stoepreclameborden plaats moeten maken voor geschilderde stoepreclame.’
Twee maanden later betwijfel ik of dat dure adviesbureau nog wel nodig is. Kan het misschien zo zijn dat vanuit de periferie al een revolutie van onderop in gang is gezet? Onderweg naar wéér een kilo blauwe bessen kwam ik op het fietspad nabij de rotonde Midden Peelweg – Peelheideweg onlangs tot m’n onuitsprekelijke vreugde dit tegen:
Stoepreclame (eigenlijk fietspadreclame, maar wat maakt het uit)! Nog wel van Stichting Varkens in Nood, een mij bijzonder sympathieke organisatie waarvan ik al vele jaren trouw donateur ben!
Vanaf de rotonde Midden Peelweg – Peelheideweg is het nog een lange weg naar het centrum van Horst (7,9 kilometer om precies te zijn), maar het begin is gemaakt. Goed voorbeeld doet trouwens volgen. En brutalen mogen dan de halve wereld hebben, misschien hebben optimisten wel de andere helft. Ik ben ervan overtuigd dat de geschilderde stoepreclame vanuit de periferie aan een gestage, onstuitbare opmars is begonnen. Een onstuitbare opmars die ik trouwens maar wat graag zou inruilen voor een revolutionaire verbetering van – zoals Varkens in Nood het noemt – ‘het trieste lot van miljoenen varkens in de Nederlandse vee-industrie’. 

Intermezzo – Spatiepolitie (3)

Doorgaans betrouwbare bronnen melden dat binnen de gelederen van de Horster spatiepolitie ernstige tweespalt is ontstaan. Aanleiding vormt het briefje dat de spapodienders onlangs aantroffen nabij het Horster filiaal van Albert Heijn.
De puristen binnen het korps wensen hard door te pakken tegen de grootgrutter vanwege de volstrekt overbodige spatie tussen ‘vrij’ en ‘houden’. Zij zouden eisen dat de winkel voor een jaar op slot gaat, enerzijds om het infectiegevaar in te dammen, anderzijds vanwege de afschrikkende werking van een dergelijke maatregel. Meer gematigde krachten zouden weinig heil zien in zo’n aanpak. Zij achten het waarschijnlijk dat de overige Horster supermarkten al zijn geïnfecteerd door de overbodigespatiebacil. Als in dat geval volgens het gelijke-monniken-gelijke-kappen-principe wordt gehandeld dan zouden ook deze bedrijven hun deuren voor een jaar gesloten moeten houden, hetgeen ongetwijfeld de genadeslag voor de Horster economie zou betekenen.

De toch al ondermaatse stemming in het Horster spatiepolitieapparaat is de afgelopen dagen nog verder verslechterd. Een hardliner zou een verkeersbord bij de spoorwegovergang nabij de kruising Kronenberg(er)weg – Hoebertweg – Reindonkerweg – Spoorweg hebben aangehaald als voorbeeld van hoe het wél moet.
Dat was tegen het zere been van een aantal van zijn collega’s. Zij zouden weliswaar hebben erkend dat ‘vrijhouden’ op dit bord correct is gespeld, maar tevens bijzonder ontstemd zijn over een aantal inconsequenties en onvolkomenheden op het bord.
Daarbij refereerden zij onder meer aan het inconsequent hoofdlettergebruik en de twee afschuwelijke punten die dit bord ontsieren. Bovendien zouden zij vraagtekens hebben gezet bij de haakjes om ‘vracht’. Die zouden onduidelijkheid in de hand werken: dient alleen vrachtverkeer op te rijden tot het kruispunt? Of alle verkeer? In het eerste geval kunnen de haakjes worden verwijderd. In het tweede geval kan behalve de haakjes ook ‘vracht’ weg, hetgeen tevens het woord ‘verkeer’ overbodig maakt. Het bord zou er naar hun mening zo uit dienen te zien:
oprijden tot kruispunt,

overweg vrijhouden
De diehards gaat dit allemaal veel te ver: zij zijn van mening dat de spatiepolitie haar boekje ver te buiten gaat als zij zich op deze wijze zou manifesteren. ‘Laten we ons gewoon concentreren op de overbodige spaties, daarmee hebben we het al meer dan druk genoeg’, is hun opvatting.

Vorige week kwamen de strijdende partijen tot de conclusie dat mediation onvermijdelijk is. Ook hierover zou echter weer een conflict zijn ontstaan. De beoogde mediator is namelijk werkzaam bij BCB, een afkorting die staat voor Bureau Conflict Bemiddeling. Het ene kamp wenst geen zaken te doen met een vertegenwoordiger van een bureau met een apert onjuiste spatie in zijn naam; het andere kamp wijst er onder aanhaling van de voorbeelden Erasmus Universiteit en Koninklijke Luchtvaart Maatschappij op dat bij eigennamen de gebruikelijke aaneenschrijfregels niet van toepassing zijn.

Waarnemers gaan ervanuit er van uit er vanuit dat het nog wel even kan duren voor dat voordat alles weer goedkomt goed komt.

maandag 9 september 2013

Klein mysterie 479 – Polen

En wéér prominente aandacht voor Horst in een landelijk dagblad. En wéér over alhier verblijvende Polen. Vormde vijf weken geleden de verdrinkingsdood van twee Poolse tieners aanleiding voor NRC Handelsblad om naar de Kasteelse Bossen af te reizen, gisteren woonde Volkskrant-verslaggeefster Charlotte Huisman in de Maerthal (‘Mart’ heeft natuurlijk gelijk als hij zegt dat dit de juiste schrijfwijze is) in aanwezigheid van omstreeks vierhonderd Nederlanders en honderd Polen de oogstdankviering bij. Dit resulteerde in een paginagroot artikel in De Volkskrant van vandaag.
Mocht Charlotte ooit zonder werk komen te zitten dan moet ze beslist solliciteren bij Stichting Horst Promotie of de provinciale VVV. Gegarandeerd dat ze wordt aangenomen. Op een heel enkele, verder niet uitgewerkte passage na (‘In Limburg vreest eenderde van de bevolking dat arbeidsmigranten de banen van Nederlanders inpikken’) is haar artikel één grote lofzang op Horst en de Horstenaren en Limburg en de Limburgers. De ankeiler op de voorpagina zet al de toon: ‘Limburg omarmt zijn Polen.’ In het artikel zelf zegt een Poolse: ‘Ik voel me heel welkom hier.’ Een ‘hartelijke’ Nederlandse vrouw: ‘Van mij mogen ze komen.’ Charlotte zelf: ‘Anders dan op veel plaatsen in Nederland, waar ze de komst van arbeidsmigranten als een probleem zien, zijn de Polen in Limburg meer dan welkom.’ De Poolse Monika Brzakala: ‘Het is niet zo negatief van: Polen kunnen niet zwemmen, zijn dronken in het verkeer of leggen ergens een dode wolf neer. Limburgers zijn ook katholiek en spreken vaker Duits. Ze zijn bovendien warmer dan andere Nederlanders.’ Een 73-jarige bezoekster van de oogstdankviering: ‘Misschien lopen we in Limburg wel voorop met onze verbinding met de Polen.’
Ik was er zelf niet bij, maar ik neem graag van Charlotte aan dat de Maerthal gisteren overkookte van warme gevoelens voor elkaar bij de aanwezige Horstenaren en Polen. En de mensen die in het artikel aan het woord komen zullen heus oprecht himmelhoch jauchzend zijn. De vraag is alleen hoe representatief deze geluiden zijn. In al die jaren dat in deze contreien Polen verblijven heb ik nooit het idee gehad dat Polen hier ‘meer dan welkom’ zijn en worden ‘omarmd’. Hoogstens dat Polen worden gedoogd. En dan vooral omdat ze geld in het laatje brengen, veelal bereid zijn genoegen te nemen met een karig loon en doorgaans niet malen om belabberde werk- en leefomstandigheden.
Laat op een feestje of in een café in een gezelschap Horstenaren het woord ‘Polen’ vallen en gegarandeerd dat het binnen de kortste keren over drankmisbruik en roekeloos rijgedrag gaat (en dan niet het drankmisbruik en roekeloos rijgedrag van de Horstenaren die zich op dat moment zitten te bezatten). Maar Monika Brzakala dan? Die hoort van Limburgers toch nooit negatieve dingen over Polen? Kan best kloppen: Limburgers zeggen zoiets meestal liever niet recht in je gezicht. Zo zijn Limburgers nu eenmaal niet (om ook maar eens te generaliseren).  
Horstenaren en Polen hoeven van mij de deur echt niet bij elkaar plat te lopen. Met een beetje wederzijds begrip en zonder wederzijdse vooroordelen kom je al een heel eind. Hetzelfde gaat overigens ook op voor miljonairs en bijstandsmoeders. Of katholieken en moslims. Of roodharigen en bruinharigen. Of dikken en dunnen.

Klein mysterie 478 – Meteriksebaan (1)

De map ‘Horst-sweet-Horst’ in mijn pc zit vol ooit ambitieus begonnen maar nooit voltooide stukjes. ‘Bioscoop’, ‘Horster maat’, ‘Zichtstal’, ‘Geschokt’: bij allemaal is het mes in het varken blijven steken. Ingehaald door de actualiteit, geen einde aan weten te breien of bij nader inzien toch niet zo leuk/erg/interessant als in eerste instantie gedacht. ‘Meteriksebaan’ is ook zo’n onafgemaakt stukje. Het dateert van 24 mei 2010 en telt niet meer dan 26 woorden: Vandaag voor de afwisseling ook weer eens iets waarover ik compleet in het duister tast. Het betreft de beukenhaag langs de Meteriksebaan. Of beter gezegd beukenhagen.
Waarom deze drie zinnen nooit een vervolg hebben gekregen? Geen idee. Wel herinner ik me dat het de bedoeling was die lullige, kort tevoren her en der verspreid aan beide zijden van de Meteriksebaan aangeplante beukenhaagjes er eens flink door te halen. Wie was nu toch weer op dát bespottelijke idee gekomen? Waarom beuken? Waarom niet langs de volledige lengte van de weg?
Maar goed dat het nooit tot voltooiing en publicatie van het stukje is gekomen. Anders had ik nu tot rectificatie moeten besluiten. Want hoe lullig ook, op een gegeven moment ben ik de beukenhaagjes toch gaan waarderen. En nu ze er, drie jaar later, niet meer zijn, mis ik ze, hoe triest ze op het laatst ook oogden.
De Meteriksebaan is de drukbereden belangrijkste verbindingsweg tussen de Midden Peelweg en Horst. Circa twee kilometer lang, voor het grootste deel kaarsrecht en voor het grootste deel geflankeerd door akkers en weilanden. Ideaal dus voor automobilisten om eens flink te gassen. Achteraf vermoed ik dat de beukenhagen bedoeld waren als visuele versmalling om dat gassen te beteugelen. Prettige bijkomstigheid voor fietsers was dat de hagen langs de zuidzijde van de weg dienstdeden als barrière tussen rijweg en fietspad. Creëerde (een gevoel van) veiligheid.
Vanaf het begin leidden de hagen een kommervol bestaan. Aan de noordzijde van de weg verloren ze de strijd tegen oprukkend onkruid. Aan de zuidzijde resteerden op het laatst slechts bladloze geraamtes.
Deze zomer zijn de restanten van de hagen verwijderd. De scheiding tussen rijweg en fietspad bestaat nu uit een betonverharding met in het midden om de paar meter een opstaand betonblok. Wekten de hagen tenminste nog de schijn van veiligheid, nu voel je je als fietser helemaal onbeschermd. Van toeschouwer van een racewedstrijd ben je verworden tot (kansloze) deelnemer.
Ik heb tot nu toe twee verklaringen gehoord voor de nieuwe scheiding tussen rijweg en fietspad. Hoewel ze me allebei niet plausibel lijken, wil ik ze u niet onthouden:
  1. de uit de nieuwe scheiding voortvloeiende verbreding van de weg was noodzakelijk om ruimte te bieden aan vrachtwagens onderweg naar en afkomstig van de enkele kilometers verderop gelegen megahal;
  2. al sinds jaar en dag verzinnen verkeersdeskundigen oplossingen om automobilisten op de Meteriksebaan minder hard te laten rijden en dit is het volgende probeersel.
Waarom me dit geen plausibele verklaringen lijken? Wat betreft 1: omdat het slechts een marginale wegverbreding is. Wat betreft 2: omdat het zelfs verkeersondeskundigen duidelijk moet zijn dat de ingreep niet snelheidsverminderend maar juist snelheidsbevorderend is.
Misschien iemand die wel een plausibele verklaring heeft?

Top 5 – Horster elder statesmen

Het Engels kent het begrip elder statesman. Mijn Collins Cobuild English language dictionary omschrijft dit als ‘an old and respected politician or former politician who still has influence because of his or her experience’. Op internet kwam ik ook tegen ‘an old, experienced, and eminent person, esp a politician, whose advice is often sought’. Misschien ben ik abuis, maar bij mijn weten bestaat er geen Nederlands equivalent voor het begrip.
Hetgeen niet wil zeggen dat Nederland geen elder statesmen heeft. Hans Wiegel is zo iemand. Jan Marijnissen en Wim Kok eveneens. Ed van Thijn was het, maar is inmiddels de fase van elder statesman voorbij. Jan Terlouw heeft er nooit voldoende soortelijk gewicht voor gehad. Paul Rosenmöller evenmin, bovendien te jong. Femke Halsema heeft de potentie uit te groeien tot elder stateswoman. En het CDA? Dries van Agt is er te activistisch voor. Alle andere potentiële CDA-elder statesmen zijn nota bene door de eigen achterban uitgekotst als mastodont. JPB? Uitgesloten.
Hoe zit het in Horst aan de Maas? Veel net-niet-types. Leo Beterams, Hanni ten Brink-Oor, Jos Jenniskens, Harry Peerbooms, Piet Seegers, Jos Weijs: om uiteenlopende redenen komen ze allemaal net iets tekort voor het elder statesmanschap. Leon Litjens is deze rol wel op het lijf geschreven, maar dient eerst nog in bredere kring aan gezag te winnen. Paul Geurts dan? Nee. Mist de bezonnenheid van de elder statesman: te weinig Zwitserlevengevoel, te veel barricadebeklimmer. Kent Horst aan de Maas dan geen elder statesmen? Natuurlijk wel! De Horst-sweet-Horst top 5 van Horster elder statesmen:
5. Marcella Dings-Polderman.
Profiteert van het feit dat deze top 5 tenminste één vrouw moest bevatten. Zal beslist goed werk verrichten bij Museum De Kantfabriek en Walk 4 the Roses, maar dat is iets anders dan politieke invloed.  

4. Arie Stas.
Politiek dier bij uitstek. Probleem is dat hij zich te weinig in het openbaar manifesteert, een niet-onbelangrijk onderdeel van het elder statesman zijn. Bovendien voor een Horster elder statesman van de verkeerde partij (PvdA).

3. Servaas Huijs.
Evenals Arie Stas PvdA’er, maar heeft op laatstgenoemde voor dat hij zich juist graag in het openbaar manifesteert. Misschien zelfs wel te graag voor een elder statesman.

2. Romé Fasol.
CDA’er – in Horst aan de Maas bijna een conditio sine qua non voor een elder statesmen. Begiftigd met natuurlijk gezag en een jaloersmakende welsprekendheid. Minpunt: meer bestuurder dan politicus. Houdt ook iets teveel de kerk in het midden voor een elder statesman – erfenis van twintig jaar burgemeester spelen.
  
1. Ger Driessen.
Dat Ger het whealen en dealen tot in de puntjes beheerst wisten we al (je bent ten slotte CDA’er of je bent het niet). Nooit weg voor een elder statesman. Wat echter vooral opvalt nu Ger zich buiten het dagelijkse politieke strijdgewoel bevindt, is z’n onthechting. En vooral die heb je nodig als elder statesman. Ger heeft het allemaal los weten te laten, slaat het vanaf de zijkant geamuseerd gade, zal er ongetwijfeld het zijne van denken, maar uit zich in het openbaar slechts in getwitterde diepzinnige uitspraken, niet zelden voorzien van een woordspeling of poging daartoe. Voorbeelden?
‘Rug rechten en vechten in plaats van gebukt gaan en ondergaan.’
‘Het verschuilen achter zorgvuldigheid in de politiek om geen tempo te hoeven maken is een grote mate van onzorgvuldigheid.’
‘BureaucrEatie in plaats van bureaucratie.’

Actualisatie – Plateauperikelen (7)

Krijgt de Eerste Meterikse Drempeloorlog (2009-2013) een vervolg? Loopt het Bestand van de Speulhof op z’n einde? Wordt 2013 mogelijk toch niet als het jaar van de Vrede van de Meulewiek in de annalen bijgeschreven? Allemaal vragen die actueel zijn nu langs de Schadijkerweg liefst drie kastjes zijn geïnstalleerd. Niet dat ik het vermoeden heb dat die kastjes explosief materiaal bevatten, wel valt niet uit te sluiten dat ze een explosieve uitwerking hebben.
Nog maar eens een ultrakorte samenvatting van het voorafgaande: al vijf jaar zijn de (of in elk geval een aantal) bewoners van de Schadijkerweg verwikkeld in een ernstig conflict met de gemeente Horst aan de Maas over een verkeersplateau op de kruising Schadijkerweg – Bondserf. De gemeente wil een plateau – de bewoners willen geen plateau. Dat is waar het in essentie op neer komt. De bewoners zijn al jaren aan de winnende hand: het oorspronkelijke plateau werd eerst (in 2010) verlaagd en vervolgens (begin 2013) vervangen door iets dat op een plateau moet lijken, maar het niet is.
Mijn vrees was even dat deze Vrede van de Meulewiek het einde van de Eerste Meterikse Drempeloorlog zou betekenen. De drie kastjes doen me echter hopen dat we slechts met een korte wapenstilstand (het Bestand van de Speulhof) van doen hadden. Want laat ik er vooral duidelijk over zijn: als niet-belanghebbende, maar vooral als sensatiezoeker, ramptoerist en oorlogsverslaggever geniet voortzetting van de strijd mijn duidelijke voorkeur. 
Dagblad De Limburger berichtte op 23 maart van dit jaar dat de Schadijkerweg in plaats van het plateau enkele zogeheten straatjuwelen zou krijgen om de snelheid van het verkeer ter plekke te remmen. Een half jaar later is van die ongetwijfeld door de bewoners ongewenste straatjuwelen (waarom zou je wel straatjuwelen willen maar geen plateau?) nog geen spoor te bekennen. Wel staan er dus drie kastjes waaraan in totaal zes kabels ontspringen (op zich al eine Reise wert).
Ik neem aan dat kastjes en kabels bedoeld zijn voor verkeerstellingen waarmee de gemeente de noodzaak van de straatjuwelen hoopt aan te tonen. Waarom niet – net als in maart 2009 – kan worden volstaan met één kastje en twee kabels
is me een raadsel, maar ik heb niet de minste aandrang het op te lossen. Ik zou zeggen: hoe meer kastjes en hoe meer kabels, hoe meer cijfers, hoe meer mogelijke interpretatieverschillen van die cijfers en vooral hoe groter de kans op hervatting van de vijandelijkheden. En of we die dan de Tweede Meterikse Drempeloorlog dan wel de Straatjuwelenslag van de Schaak moeten noemen zal me eerlijk gezegd worst wezen.

donderdag 5 september 2013

Intermezzo – De visser

Er was eens een visser. Hij woonde in Horst. De visser was al behoorlijk oud. Vaak dacht hij terug aan vroeger. Toen hij nog de enige visser was in Horst. Toen zijn vele duizenden aanbidders nog huizenhoog tegen hem opkeken. Alles wat hij zei en deed, slikten ze voor zoete koek. Als knipmessen bogen de Horstenaren voor hem. Vissen deed hij in de Kabroeksebeek, de Molenbeek en de Langevenseloop. Een hengel had hij niet nodig: zijn schepnet volstond. Het leek wel alsof de vissen het een eer vonden door hem te worden gevangen. Grote vissen ving hij trouwens niet. Maar wat gaf het? Vis was vis.
Toen, een jaar of veertig jaar geleden, was alles gaan veranderen. Heel geleidelijk. Zijn aanbidders begonnen zo af en toe vragen te stellen. Niet allemaal en geen al te kritische vragen, maar toch. Er waren andere vissers gekomen. Niet meer dan een stuk of drie, vier, hoor, maar toch. De wankelmoedigsten onder zijn aanbidders waren aanbidder van een der andere vissers geworden. Toch had hij nog lange tijd verreweg de meeste aanbidders gehad. Hij viste nog altijd met een schepnet in de Kabroeksebeek, de Molenbeek en de Langevenseloop. Nog altijd ving hij meer dan genoeg. En nog altijd waren de vissen even klein. Maar wat gaf het? Vis was vis.
De laatste tien jaar was het ineens heel snel gegaan. Zelfs zijn vurigste aanbidders waren steeds vaker gaan twijfelen aan zijn woorden en daden. Waren hem allerlei kritische vragen gaan stellen. Hadden niet meer tegen hem opgekeken. Voor hem buigen was er al helemaal niet meer bij geweest. Achter zijn rug om hadden ze zelfs grapjes over hem gemaakt, iets wat vroeger ondenkbaar was geweest. Steeds meer van zijn aanbidders waren andere vissers gaan aanbidden. Het was zelfs zover gekomen dat de andere vissers samen méér aanbidders hadden gekregen dan hij. En het vissen? Dat wilde ook al niet meer zo goed lukken. Alle vissen zwommen aan zijn schepnet voorbij. Af en toe had hij nog eens een klein visje gevangen met z’n werphengel. Daar was het bij gebleven. Zijn besluit voortaan behalve in de Kabroeksebeek, de Molenbeek en de Langevenseloop ook in Sevenumse beken en in de Maas bij Broekhuizen, Broekhuizenvorst, Lottum en Grubbenvorst te gaan vissen, had ook al geen verbetering gebracht.
Op een gegeven moment had de visser zelfs met zijn werphengel in de Horster wateren geen vis meer aan de haak weten te slaan. Ten einde raad had hij toen zijn visgebied vergroot. Aanvankelijk zonder succes. Tot hij op een dag, omstreeks een half jaar geleden, in de Keutelbeek nabij Neerbeek had gevist. Terwijl zijn hengel bijna bezweek onder het gewicht van het aas, had uiteindelijk toch een vis toegehapt. Een visje eigenlijk, klein en piepjong. Maar wat gaf het? Vis was vis.
De visser had het visje meegenomen naar Horst, gefileerd en in hapklare mootjes gesneden. Daarna had hij zijn laatste trouwe aanbidders uitgenodigd het visje te komen verorberen. Maar toen was iets gebeurd wat nog nooit eerder was gebeurd. Zijn aanbidders hadden het jonge visje uitgekotst! Ze hadden het een smakeloos visje gevonden. En ze hadden de visser in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat ze niet van piepjonge visjes hielden. En al helemaal niet van piepjonge visjes die buiten Horst waren gevangen. Vis mocht dan wel vis zijn, Horster visjes waren veel lekkerder.   
Daarop was de visser weer in Horst gaan vissen. In de Kabroeksebeek, in de Molenbeek, in de Langevenseloop, in het Schuitwater, in De Put, in het Griendtsveenkanaal, in de Schorfvenloop, in de Kattenstaartse Beek, in de Blakterbeek. ’s Avonds, ’s nachts, ’s morgens, ’s middags. Met een schepnet, met een werphengel, met een glashengel, met een telescopische hengel. Met levend aas, met dood aas, met kunstaas. Maar wat hij ook had geprobeerd, nergens was het hem gelukt ook maar het kleinste visje te verschalken. Van lieverlee had hij z’n visgebied maar weer vergroot. Hij had besloten de Maas vanuit Eijsden stroomafwaarts te volgen. Maandenlang had het ernaar uitgezien dat ook deze inspanning tevergeefs zou zijn. Totdat hij vorige week zijn hengel in de Maas bij Velden had uitgeworpen. Daar had hij warempel een vis weten te vangen. Opnieuw een kleintje. Maar wat gaf het? Vis was vis. Het was trouwens nog een hele klus geweest de vis boven water te krijgen. Want hoe klein ook, de vis had behoorlijk tegengesparteld en stroomopwaarts richting Venlo willen ontsnappen. Moegestreden had de vis zijn verzet ten slotte toch gestaakt. Thuis had de visser de vis gefileerd en in mootjes gesneden. Om bederf te voorkomen had hij hem daarna in de diepvries gelegd. 
De visser had zijn aanbidders uitgenodigd de vis op 30 september te komen nuttigen. Zijn vurigste aanbidders hadden hem al laten weten dat het hen niet zoveel uitmaakte dat het maar een kleine vis was en dat de vis niet in Horst was gevangen. Vis was immers vis. Maar wat zouden zijn minder vurige aanbidders ervan denken? Aan kleine vissen waren ze wel gewend, maar een niet in Horst gevangen vis? Zou dat voor hen geen brug te ver zijn? De visser was er niet gerust op. 

dinsdag 3 september 2013

Intermezzo – Garageboxavond (2)

Dat was ie dan: de 1e Horster garageboxavond, afgelopen donderdag in café Cambrinus en in de naburige Norbertuswijk. In reactie op een aankondiging van de avond reageerde een zekere Jan op website InHorst: ‘Hoe verzin je zoiets. Dan moet je leven toch wel onnoemlijk saai zijn.’ Eerlijk gezegd sloeg Jan de spijker op z’n kop. Al zijn die zestig mensen die de avond bijwoonden natuurlijk even saai, zo niet saaier. Waarmee de Garageboxavond tevens een lotgenotenavond was.

Wat hebben Jan en alle andere niet-saaien van deze wereld nu donderdag gemist? Onder meer:
- de vertoning van de terecht bekroonde en werkelijk tot en met de allerlaatste seconde van de aftiteling boeiende documentaire 30m³ van de jonge Belgische filmmaker Jeroen Broeckx over Belgische (veelal Antwerpse) garageboxen en het scala aan bezigheden dat zich daarin afspeelt;
- het inkijkje in de tot leefruimte verbouwde garagebox van Ben Boskamp aan de Rembrandtstraat, die met gemak dertig mensen bleek te kunnen herbergen;
- de vol verve door Ine Moorman-Claassens in de garagebox van Ben Boskamp voorgedragen diepzinnige RIX limerick over garageboxen, speciaal voor deze avond geschreven door de zelf verhinderde Richard Derix (klik hier voor de limerick);
- het vanuit zijn eigen garagebox gegeven gepassioneerde minicollege van Mart van den Munckhof over garagerock, compleet met een aantal toepasselijke geluidsfragmenten, waarbij de docent waardeoordelen bepaald niet schuwde (klik hier voor de complete tekst en fragmenten);
- de garageboxeigenaren die, nieuwsgierig geworden naar het waarom van de plotselinge mensenmassa in hun buurt, hun garageboxdeur openden en daarmee ongewild onderdeel werden van de garageboxwandeling;
- de wodkaproeverij vóór de garagebox van Dré van den Bosch, opgeluisterd door een uniek garageboxoptreden van joekskapel Kleffe Zök, dat de deelnemers aan de wandeling én de bewoners van de Zegersstraat nog lang zal heugen;
- het doorwrochte exposé van Peter Meijers over de verschillen tussen Nederlandse en Russische garageboxen, met als decor de garages van de flat aan de Noordsingel (klik hier voor de door Peter uitgesproken tekst);
- de verhandeling over de in garageboxen gehuisveste postverdeelpunten van PostNL, vóór het postverdeelpunt in een garagebox aan de Julianastraat gehouden door architectonisch vormgever en tevens postbezorger Erik van Maarschalkerwaard, die zelf misschien nog wel het meest verrast was door de onverwachte wending die zijn optreden kreeg;  
- het door Lambert Janssen in het garen gesponnen miniconcert van een delegatie van het Horster Mannenkoor, die, opgedoken uit de garagebox van Lambert, in een sfeerrijke ambiance vijf werken ten gehore gaf die perfect aansloten bij het (Russische) karakter van de avond;
- de uiteenzetting van fotograaf Marcel Brons over de betekenis en het verleden en het vaak schrijnende heden van de immense garageboxcomplexen in Sint-Petersburg, vaardig en met onderkoelde humor gebracht en ondersteund door zijn ter plekke gemaakte foto’s en films, waarvan het merendeel is terug te vinden op zijn prachtige website Garagedoc;
- de aanslag op het gebit van het door Marcel uit de Russische winkel in Utrecht meegebrachte kleverige, in veelkleurige papiertjes verpakte Russische snoepgoed;
- de niet te evenaren, laat staan te overtreffen entourage van café Cambrinus.
Dus zo, Jan en alle andere niet-saaien van deze wereld, zo ziet een saaie avond er nu uit. Dat jullie het maar weten.  

(De foto’s 1, 3 en 5 bij dit stukje zijn gemaakt door Joost Claassens; foto 2 door Erik van Maarschalkerwaard.)