woensdag 20 januari 2016

Intermezzo – Johnny

Broekhuizenvorst, sportpark ’t Venneke, 30 december 1984.

Winterstop? Kennen we niet! En dus moeten we op deze stervenskoude zondagmiddag gewoon aantreden. ‘We’ zijn de reserves van VVV. Een verzameling absolute nobody’s. Te klein voor een tafellaken, het merendeel zelfs te klein voor een servet. Een enkeling zal het tot een spaarzame invalbeurt in de hoofdmacht brengen, maar doorbreken – zoals dat in voetbaljargon heet – zal uiteindelijk niemand.

Eerder dit jaar heeft Wittenhorst ons (en mijn melkboer mij in het bijzonder) helemaal zoek gespeeld en hebben we de bekerwedstrijd tegen het nietige Holthees pas in de verlenging weten te beslissen. En nu moeten we hier op sportpark ’t Venneke aantreden tegen de plaatselijke trots, Excelsior ’18. Keeper Wim, Johan, Leslie, Jacques, Wim, Marc, Rob, Har, Alec, Wil. En Johnny. Johnny Taihuttu!
Dan al drie jaar lang dé vedette van VVV: gemakkelijk scorend, met z’n snelheid menig verdediger trauma’s voor de rest van z’n leven bezorgend en toeschouwers, journalisten en niet te vergeten stadionspeaker Hay van Dreumel (‘Johnny Taiaiai…huttu!’) in extase brengend. Díe Johnny Taihuttu, die bijkans goddelijke Johnny Taihuttu, is op deze zondagmiddag verdwaald in Broekhuizenvorst. Op sportpark ’t Venneke. Conflict met de trainer, boete van vijfhonderd gulden en verbannen naar de reserves. Zo gaat dat in de voetballerij.
Zeggen dat Johnny er geen zin in heeft, zou een eufemisme zijn. Zwijgzaam, gekrenkt, gezicht als een oorwurm. Waar heeft hij het in godsnaam aan te danken dat hij onder deze omstandigheden in deze negorij met dit stelletje klunzen moet opdraven? Eenmaal op het veld past hij zich moeiteloos aan aan het niveau van z’n medespelers. Hij loopt geen meter teveel – lóópt-ie überhaupt? Bij de tegenspelers is het net andersom: de aanwezigheid van Johnny stoot hun adrenalineniveau op tot nooit eerder vertoonde hoogten. Ze rennen alsof hun leven ervan afhangt, maken meterslange slidings op het bevroren veld. Met 3-0 komen we er nog genadig van af. Hoongelach van de weinige toeschouwers valt ons, valt Johnny ten deel.
Enkele dagen later wordt hij voor een half jaar verhuurd aan Fortuna Sittard. Daarna keert hij terug bij VVV. Maar het beste is er intussen af, hij is ten slotte al 31.
Een kleine twintig jaar later kom ik ’m toevallig tegen in Venlo. Hij herkent me meteen. Is spraakzaam, aardig, belangstellend. Net als die een of twee keer dat ik ’m daarna nog tegen het lijf loop. Die wedstrijd op sportpark ’t Venneke blijft telkens onbesproken. En zal ook onbesproken blijven. Afgelopen maandag is Johnny overleden. 

maandag 18 januari 2016

Klein mysterie 689 – Petatte mit handvatte

Hoe zou het toch gesteld zijn met die culinaire specialiteit waar Horst vroeger wijd en zijd om bekend stond: petatte mit handvatte? Ik heb de menukaarten van de lokale restaurants erop nageslagen, maar niks hoor. Worden de petatte mit handvatte in huiselijke kring nog wel bereid? Zijn die petatte trouwens gekookt, gebakken of gepoft?
Misschien wordt het toch eens tijd het recept schriftelijk vast te leggen, zodat ook volgende generaties ervan kunnen genieten. Hetzelfde geldt voor nog zo’n topper uit de Horster keuken: stroont mit striepkes. Kom je ook nergens meer tegen. Wat best wel vreemd is in een tijd waarin slow food hoogtijdagen beleeft.  
Ik kom hier op naar aanleiding van een stukje van Ewoud Sanders dat op 12 november van het vorig jaar verscheen in NRC Handelsblad. Hij besprak daarin een aantal spreekwoordelijke en fictieve etenswaren en gerechten. Tien voorbeelden om u een idee te geven: broodje aap, snieriksaus met pruttelpeertjes, oogappel, perzikhuid (‘geliefd vanwege de textuur’), gebakken nieuwsbladen met krotenvet, kut met peren, apekool, een boterham met tevredenheid, poep van de Radja en heilige boontjes.
Hoe zit het met fictieve Horster etenswaren en gerechten? Spontaan kwam ik niet verder dan de twee bovengenoemde gerechten (waarvan ik me eerlijk gezegd ook een beetje afvraag of ze wel zo exclusief Horster zijn als ik zou willen dat ze zijn). Zouden de beide Horster woordenlijsten misschien verdere uitkomst bieden? Nee dus! Het bleef helaas bij een lekkernij en een karig gerecht die allebei ook in het Nederlands bekendheid genieten: livverkukskes en twiê aerte ôp en plaenkske (‘niks innen bloes hebbe’).
Heb ik niet goed genoeg gezocht of kent het Horster gewoon niet meer fictieve etenswaren en gerechten? Wordt hier geen gebakke leknaas mit loêzepiemel gegeten? Of gemeurde paerkentrekker? Gebroaje boarsttuüg misschien?

Kent u verzonnen Horster etenswaren of gerechten? Laat het me s.v.p. weten! Reacties van sprekers van de andere dialecten van de gemeente Horst aan de Maas zijn uiteraard eveneens van harte welkom. Een top 5 van fictieve etenswaren en gerechten uit Horst aan de Maas moet toch mogelijk zijn?

Intermezzo – Uitrolsubsidie

‘Zo meneer, wat zijn wij hier aan het doen?’
‘Gewoon even een concept aan het uitrollen, agent.’
‘Oh, ik schrok al, ik dacht heel even dat u hier de boel aan het behangen was. Maar de uitrol van een concept is vanzelfsprekend helemaal akkoord.’
‘Gelukkig! Ik wil trouwens best m’n diploma laten zien, ik ben gecertificeerd uitroller van concepten.’
‘Laat maar zitten hoor, ik vertrouw u op uw woord. Lukt het trouwens een beetje met de uitrol?’
‘Nou, ik moet bekennen dat we hier een bijzonder uitrolconcept aan het handje hebben. Dat maakt het tot een heel speciale uitrol. Maar goed, dat maakt ons mooie uitrolvak ook wel weer tot een uitdaging.’
 ‘Zult u wel een tijdje mee zoet zijn?’
‘Alles bij elkaar een jaar of vijf.’
‘Vijf jaar! Sodeju zeg!’
‘Mensen hebben vaak een heel verkeerd beeld van wat we doen. Het is echt niet zo van “Conceptje uitrollen en hup klaar”. Het uitrolproces is maatwerk: hier een beetje meer, daar een beetje minder. Komt zich allemaal heel nauw. Vooral de plooien gladstrijken is bepaald geen sinecure. Maar lukt het, dan heb je wel weer een uitrolmomentje om voor eeuwig te koesteren.’
‘Ik wil niet onbeleefd zijn, maar schuift dat nou ook nog wat?’
‘Mag u gerust vragen hoor, de tarieven zijn openbaar. Dat uitrolklusje hier in Horst staat voor vijf ton op de uitrol. Maar dat is dan wel all-in. Dus inclusief uitrolsubsidie.’
‘U bent eigenlijk wel gek dat u dat doet voor zo’n hongerloontje.’
‘Ach, uitrollen is nu eenmaal mijn roeping.’
‘Dan houd ik u niet langer van uw werk. Tot ziens en veel succes met uw werkzaamheden.’
‘Dank u wel. En wilt u ook mijn vriendelijke uitrolgroeten aan uw collega’s overbrengen?’

Klein mysterie 688 – Gasthoês (10)

‘Ik ben niet te benijden’, zei Ruud Gullit ooit na de zoveelste nederlaag van het door hem getrainde Feyenoord. Wie ook niet te benijden zijn, zijn de leden van de commissie Samenleving en de gemeenteraadsleden van Horst aan de Maas. Zij moeten respectievelijk morgen en 2 februari de eerste concept exploitatieopzet van het nieuwe Gasthoês (klik hier en ga naar agendapunt 4) zien te duiden én er richtinggevende uitspraken over doen. Ik ken eenvoudiger klusjes.  
Volgens de eerste concept exploitatieopzet gaat het nieuwe Gasthoês 9.790.000 euro kosten. Dat bedrag bestaat uit twee componenten: bouwkundige investeringen (7.340.000 euro) en additionele investeringen (2.450.000 euro). Bij die additionele investeringen moet u vooral denken aan de verplaatsing van Omroep Reindonk en aankoop van het huidige pand van de omroep (400.000 euro), ‘uitrol’ van het unieke Herberg De Troostconcept (500.000 euro), ontwikkeling van het muziekconcept (500.000 euro) en een aanloopsubsidie voor de exploitatie van het gebouw (350.000 euro).
De gemeenteraad heeft een jaar geleden de richtlijnen bepaald waaraan het nieuwe Gasthoês moet voldoen. Over de hoogte van de investeringskosten liet de raad zich destijds niet uit. Wel bepaalde de raad toen dat de nieuwbouw binnen de bestaande muren van ’t Gasthoês diende plaats te vinden. En dat nu gaat niet lukken, meldt het college van burgemeester en wethouders: om de openbare bibliotheek adequaat te kunnen huisvesten is een 1.050.000 euro kostende aanbouw noodzakelijk.
Het lijkt me niet al te gewaagd te voorspellen dat de gemeenteraad op 2 februari een streep zal zetten door die aanbouw. De raad is immers sowieso al niet bibliotheekminded en met verwijzing naar de richtlijnen is een legitimatie voor die bezuiniging zo gevonden.
Spannender is of commissie en raad zich ook op andere fronten kritisch zullen betonen. Zullen ze alsnog vraagtekens zetten bij de wenselijkheid van de verhuizing van bibliotheek en Omroep Reindonk? Zullen ze vragen naar concrete voorbeelden van wat aanvankelijk ‘kruisbestuiving’ heette en nu als ‘cross-overs’ worden betiteld? Zullen ze nu eindelijk eens duidelijkheid eisen over het Herberg De Troostconcept dat zó uniek is dat ook na twee jaar nog niemand erin is geslaagd uit te leggen wat het precies behelst (maar wel een ‘uitrolsubsidie’ van een half miljoen vergt)? Zullen ze uitleg vragen over onbegrijpelijke zinnen als ‘De horecafunctie blijft binnen de herbergsfeer, maar presenteert zich meer als eet- en grandcafé’? Zullen ze een antwoord verlangen op de vraag waarom de talentontwikkeling, die zo’n belangrijke rol in het nieuwe Gasthoês moet gaan spelen, zich lijkt te beperken tot muziek en niet gericht is op bijvoorbeeld toneel, theater of beeldende kunsten? Zullen ze informeren hoe het gesteld is met de aanvraag voor de broodnodige provinciale subsidie van vijf miljoen euro, die in de tweede helft van het afgelopen jaar de deur zou uitgaan?  

We zullen zien.

Intermezzo – Dat doe je thuis toch ook niet!

  De conducteur komt de coupé binnen. Hij neemt mijn kaartje aan en kijkt naar het familieportret.
  ‘Doet u dat thuis ook?’
  Ik begrijp hem niet. Kent hij mijn familie?
  ‘Legt u thuis ook uw voeten op de bank?’
  Ik weet wat ik moet zeggen, wat Teddy zou zeggen: ‘Knipt u thuis ook kaartjes?’ Ik trek mijn benen in. Hij gromt en geeft me mijn kaartje terug.

Adriaan Jaeggi, Held van beroep (Amsterdam 2000) p. 155

‘Dat doe je thuis toch ook niet!’ Een dooddoener van het ergste soort. Vooral gebezigd door conducteurs. Maar niet uitsluitend door conducteurs. Bij gebrek aan deugdelijke argumenten om iets achterwege te laten (al kan ook ordinaire luiheid de oorzaak zijn), geniet ‘Dat doe je thuis toch ook niet!’ ook bij andere beroepsgroepen grote populariteit. Denk aan politieagenten, leraren en andere ordehandhavers.
‘Dat doe je thuis toch ook niet!’ is eerst en vooral een verbale dooddoener. Op schrift is-ie aanzienlijk zeldzamer. Dus u kunt zich wel voorstellen dat ik een juichkreet nauwelijks kon onderdrukken toen ik onlangs toch een op schrift gestelde ‘Dat doe je thuis toch ook niet!’ aantrof.
En wel op een briefje dat met behulp van meters plakband is bevestigd aan de buitenkant van een zijdeur van Sporthal Dendron (of Dendron Sporthal – daarover zijn de geleerden het ook na tien jaar nog altijd niet eens).
Meer nog dan de knulligheid treft me de totale radeloosheid die uit het briefje spreekt (klik erop om het te vergroten). De ordehandhaver die om z’n gezag te handhaven z’n toevlucht moet nemen tot koeienletters, onderstrepingen, uitroeptekens en de dooddoener der dooddoeners – het heeft iets onvoorstelbaar meelijwekkends. Dacht je nu werkelijk dat ook maar één leerling zich iets gelegen laat liggen aan zo’n briefje? Ze vegen de vloer ermee aan!
Hoe komt de steller van het briefje er trouwens bij dat ‘meldt’ in dit verband met een t zou moeten worden geschreven? Dat doet hij of zij thuis toch ook niet? 

dinsdag 12 januari 2016

Top 5 – Café De Verbeeldingposters

Overmorgen, donderdag 14 januari, 20.00 uur Café Cambrinus, Venrayseweg 94: nieuwe aflevering van Café De Verbeelding, toegang gratis. Ik heb al twee keer eerder proberen uit te leggen wat Café De Verbeelding is (klik hier en hier) en ga nu echt geen derde poging wagen. Wat ik wel wil zeggen: je doet jezelf beslist tekort als je Café De Verbeelding aan je voorbij laat gaan.
Café De Verbeelding kan je van je stoel doen vallen van het lachen. Café De Verbeelding kan je buiten zinnen doen raken van woede. Café De Verbeelding kan je zo aan het denken zetten dat je wereldbeeld ervan kantelt. Café De Verbeelding kan je een traan doen laten van ontroering. Café De Verbeelding kan je mond doen openvallen van verwondering. Café De Verbeelding kan je tenen krom doen trekken van plaatsvervangende schaamte. Café De Verbeelding kan je sprakeloos maken van bewondering. Café De Verbeelding kan je doen blozen van opwinding. 

Kan Café De Verbeelding ook iets niet met je doen? Jazeker: Café De Verbeelding kan je niet onberoerd laten.  
En dan levert Café De Verbeelding ook nog eens prachtposters op, ontworpen door de waard himself, Jan Duijf. Komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van Café De Verbeeldingposters (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten):

5.

4.

3.

2.

1.

maandag 11 januari 2016

Intermezzo – Elly

Ooit vierden de Horster popbands De Heideroosjes en Rowwen Hèze triomfen in de Amsterdamse poptempel Paradiso. Honderd meter verderop beleefde een andere inwoner van Horst aan de Maas zaterdag háár finest hour. In De Balie – podium voor het vrije woord, eigentijdse kunst, politiek en cultuur – stond namelijk Elly Michiels-Fleuren, varkenshoudster uit Melderslo én erkend twitterkanon, voor even in het brandpunt van de belangstelling. Aanleiding: de presentatie van de Tweetbundelbox van Jan Dirk van der Burg.
Tweetbundels zijn – in de woorden van samensteller Jan Dirk van der Burg – ‘twitterlevens op papier’. In de afgelopen anderhalf jaar verschenen zulke bloemlezingen van de twitteraccounts van onder meer voetbaltrainer Aad de Mos (‘Wat een super #carwash #washing 7 in #ehv’) en actrice Halina Reijn (‘Ik maak rare dingen mee hoor’). Maar ook minder bekende Nederlanders als karpervisser Jack Feijtel (‘Lekker gratis eten bij me buurvrouw Betty macaroni is altijd top’) en ‘twitterweduwe’ Eliza van der Vliet (‘Op bezoek bij de moeder van @manlief_  t blijft n verschrikkelijk mens’) moesten eraan geloven. Elly Michiels-Fleuren (‘Toch wel handig: wifi overal op het bedrijf… Zelfs tussen de varkens geen probleem om vol in de discussie te blijven ;-))’) viel de eer van een Tweetbundel ten deel op een legendarische avond in café Cambrinus (klik hier).
Zaterdag presenteerde Jan Dirk van der Burg zijn laatste Tweetbundel (gewijd aan Remon, ‘gezelligheidsdier uit Brabant’) én de Tweetbundelbox, waarin ze alle tien zijn verzameld.
De Balie, of dan toch op z’n minst de bovenverdieping, was er voor volgelopen. Onder de aanwezigen behalve Lionel, de hoofdpersoon van Tweetbundel 7 (‘Ik haat vrouwen wiens vagina naar Bijlmerstation ruikt #zonegrens’), ook Elly. Die uiteraard per tweet verslag deed van deze heuglijke dag:
‘Vanmiddag naar @DeBalie #Amsterdam met alle #tweetbundels bij elkaar. Gearriveerd bij @DeBalie #Amsterdam #tweetbundel. Eerst aan de appeltaart #Amsterdam. We beginnen #tweetbundel #Amsterdam. Signeersessie #tweetbundel #Amsterdam @Jandirkcom @DeBalie. Met n hele ervaring rijker en de prachtige verzamelbundel en mijn persoonlijk boek v @Jandirkcom lekker naar huis. Leuke gesprekken gevoerd gisteravond in hartje Amsterdam met voor mij veelal vreemden... Ook hier weer: wederzijds openstaan voor begrip !! #LifeontheFarm is ook weten dat er altijd mensen zijn die vragen hebben en soms ook zorgen… eigenlijk heel logisch.’
Niets teveel gezegd: heerlijke middag, met Jan Dirk, staand op een geïmproviseerd podium, in topvorm.
De Tweetbundelbox en de afzonderlijke Tweetbundels, óók die van Elly, zijn zolang de voorraad strekt te koop (klik hier om te bestellen). Voor het luttele bedrag van 15 euro hebt u Elly in huis! Een sieraad voor elke Horster boekenkast!
En realiseer u tegelijkertijd ook even hoe bijzonder het is dat een inwoner van Horst aan de Maas wordt gebiografeerd. Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken, maar het zou zelfs zomaar kunnen zijn dat Elly de eerste Horster vrouw is die dit overkomt. Ere wie ere toekomt.

Intermezzo – Aanstootgevende kleding

‘Mensen uit andere culturen die zich in Nederland vestigen moeten zich aanpassen aan onze normen en waarden.’ Tot vervelens toe hoor en lees je het dezer dagen. Over wat die normen en waarden dan precies zijn, hoor en lees je veel minder. Waar je ook weinig over hoort en leest is dat die normen en waarden continu veranderen. Neem roken. Toen ik op school zat was het de normaalste zaak van de wereld dat een onderwijzer of leraar een of meerdere sigaretten opstak tijdens de les. Doet een leraar of onderwijzer dat vandaag de dag, dan is dat op z’n minst reden voor ontslag. Tegenwoordig vinden we ook dat iedereen zich mag kleden zoals hij of zij wil (zolang het maar geen burka is). Dat is wel eens anders geweest. Ook in Horst, en nog niet eens zo heel erg lang geleden.
In de Horster Bode van 24 mei 1941 (ja, dat is voor sommigen heel lang geleden, maar er lopen ook nog genoeg mensen rond die het zich herinneren als de dag van vandaag) ageerde de directeur van de Katholieke Jonge Meisjes Vereniging, kapelaan Berden, tegen ‘de moderne kleding onzer vrouwen en meisjes’. Hij repte van een ‘tirannieke mode’ waardoor meisjes en vrouwen zich niet moesten laten meeslepen omdat die mode ‘fataal’ voor henzelf en voor anderen was. De kapelaan had het vooral gemunt op ‘opvallend korte rokken en sterk doorschijnende en nauw aansluitende kleding’. Die zou in ‘ongepaste mate’ de aandacht vestigen op de ‘geslachtskenmerken’.
Berden stoorde zich verder aan de neiging bij ‘grotere en volwassen meisjes’ om zich met ontblote knieën in het openbaar te vertonen. Ontbloting van de knie, of erger: het gebied boven de knie, kon de aandacht van het mansvolk gemakkelijk verder naar boven leiden, met alle gevolgen van dien: ‘Het wil mij voorkomen dat ’n dergelijke mode funest moet werken, niet alleen op het zedelijkheidsgevoel van jonge mensen, maar ook en vooral op het eergevoel van de meisjes zelf.’ De kapelaan deed daarom een dringend beroep op ouders om ‘onder geen enkele omstandigheid te dulden dat hun kinderen aan een dergelijke even dwaze als onzedige mode meedoen en in dit opzicht aan een oppervlakkige en lichtzinnige wereld een voorbeeld geven’. Hij sloot af met de waarschuwing dat meisjes die zich niet aan de richtlijnen hielden zonder pardon uit de vereniging werden geknikkerd.
Driekwart eeuw later kunnen we er meewarig om glimlachen, om deze opvattingen van kapelaan Berden. Toch zijn er decennia overheen gegaan voordat we ze als volstrekt achterhaald beschouwden – de een wat eerder dan de ander en een enkeling is zelfs nu misschien nog niet zo ver. Het blijkt warempel nog niet mee te vallen om zonder slag of stoot van de ene dag op de andere iets waarin je rotsvast gelooft op de schroothoop te gooien. Misschien goed om dat in het achterhoofd te houden in deze tijden.

Intermezzo – Dertien dagen duwen

In de Amsterdamse reisboekwinkel Evenaar duikelde ik zaterdag dit hoogst curieuze boekje op.
Een zekere Freddie Spleen – naar ik vermoed het pseudoniem van een man – doet hierin verslag van een dertiendaagse rollatortocht die haar van Amsterdam naar Aken voert. Plan was eigenlijk om op te stomen naar Rome, maar na twee weken van bijna onafgebroken regen besluit ze het in Aken voor gezien te houden. Eigenlijk ook wel passend: Freddie, die uitstekend ter been is maar een beetje met zichzelf in de knoop lijkt te zitten, heeft de tocht vanaf het begin bedoeld als ‘hommage aan de mislukk(el)ing’. Ze onderneemt de tocht met een Dolomite, een rollator van Italiaanse makelij die ze de naam Dolo geeft (‘In Dolo zit de klank van dolen’). Op 9 mei 2013 gaat ze vanuit Amsterdam op pad, met aan en in Dolo een kleine acht kilo aan bagage. Via Weesp, Loosdrecht, Kesteren, Berg en Dal en Heijen belandt Freddie op 17 mei op een camping in Wanssum.
De volgende dag trekt in Meerlo een bont beschilderde bushalte haar aandacht: ‘Weer eens wat anders dan die billboards in de bushaltes, met veel te mooie mensen die je verleiden tot het aankopen van dingen die je niet nodig hebt.’
In Tienray laat haar cafeïnetekort ‘zich niet langer weg neuriën’. Een bakker of café kan ze niet ontdekken. Gelukkig krijgt ze aan haar rechterhand ‘plots een supermarkt cadeau’, ongetwijfeld Jan Linders. Ze loodst Dolo naar binnen en ontdekt warempel een koffieautomaat. ‘Ik had mijn dunne lange grijze regenjas nog aan en moet er, wat verregend en verwaaid, hebben uitgezien als een ongevaarlijke gek. Mij best, dus ik gleed nog wat verder in die rol, en nam bij de koffieautomaat plaats op mijn rollator. Totaal tevreden keek ik toe hoe de koffie in mijn bekertje sijpelde en ik begon vast aan mijn verse croissant.’
Vanuit Tienray loopt Freddie, die later op de dag haar broer Ruben zal ontmoeten op camping Californië in Grubbenvorst, door naar Horst: ‘Geen overdreven mooie route. Horst zelf spreekt evenmin tot de verbeelding. Op een gegeven moment liep ik door [een] buurt die zo spuuglelijk was, dat mijn humeur loodrecht omlaag stortte. Alle engelen en heiligen moesten worden aangeroepen om er nog iets van te maken, want het moest vanmiddag nog wel een beetje gezellig zijn met mijn broer. En zie, drie straten verder stond een mosgroene Lada Niva geparkeerd, mijn lievelingsauto. Meteen klaarde ik op. Ik zette Dolo ernaast (alsof hij wilde zeggen: ik ben ook best stoer hoor) en maakte een foto.’
Een mosgroene Lada Niva die de eer van Horst nog een beetje hoog moet houden. Wat is dat toch met die wandelaars? Gewoon een chagrijnig volkje of hebben ze gelijk met hun geweeklaag over de lelijkheid van Horst aan de Maas (klik ook hier en hier)?

maandag 4 januari 2016

Intermezzo – De Hôrster Kwis (1)

Het zal aan het begin van de zomer zijn geweest dat me de vraag bereikte of ik niet een aantal vragen wilde verzinnen voor de Hôrster Kwis. Nadat ik me had laten uitleggen wat die Hôrster Kwis behelsde, zegde ik mijn medewerking toe. En daar heb ik nu met terugwerkende kracht enorm veel spijt van. Want: mijn toezegging had als logische consequentie dat ik was uitgesloten van deelname. En juist dat deelnemen moet een feest zijn geweest, als ik goed interpreteer wat ik de afgelopen week allemaal over de Hôrster Kwis heb gehoord, gezien en gelezen. Volgende keer toch anders aanpakken.
Naar ik heb begrepen kon iedereen wel iets van zijn of haar gading in de kwis vinden, ongeacht leeftijd, ongeacht rang of stand, ongeacht lichamelijke of geestelijke vermogens, ongeacht autochtoon of import. Ik ken eerlijk gezegd niet zo heel veel andere activiteiten die voor zo’n breed spectrum van de Horster bevolking aantrekkelijk zijn. Prachtig initiatief dus.

Op 30 januari worden de antwoorden op de honderd vragen aan de openbaarheid prijsgegeven. Spannende dag! Misschien nog wel meer dan de vragen zullen de antwoorden leiden tot gestechel, zo niet hoogoplopende discussies. Wat dacht u bijvoorbeeld van – de niet door mij aangedragen – vraag 78?
Menigeen zal zijn afgegaan op de informatie op het tekstbordje bij ’t Gasthoês en ‘1983’ als antwoord hebben ingevuld (klik op de afbeelding om haar te vergroten).
Ook op internet (klik bijvoorbeeld hier) doet het jaartal 1983 de ronde. Behalve dan op de website van tafeltennisvereniging Armada, waar te lezen valt dat ’t Gasthoês op 10 december 1982 officieel werd geopend (klik hier).
1982 of 1983? Op 30 januari volgt het verlossende antwoord. Zelf neig ik naar 1982: ik heb ernstige twijfels aan de betrouwbaarheid van de informatie op het bordje bij ’t Gasthoês. Trek je 1457 (stichtingsjaar gasthuis) namelijk af van 1983 (vermeend openingsjaar Gasthoês) dan is de uitkomst 526 en niet – zoals het bordje vermeldt – 525. Wat evenmin in het voordeel van het bordje spreekt is dat het vermelde jaartal waarin het gebouw zijn ziekenhuisfunctie verloor (1967) in elk geval voor honderd procent zeker onjuist is. Hoe ik dat zo zeker weet? Mijn eigenste zus – de enige die ik heb – werd er op 25 september 1968 geboren!
Wat weer de vraag oproept wie wanneer als laatste in het gebouw het levenslicht zag. Is dat geen mooie vraag voor de volgende editie van de Hôrster Kwis?

Klein mysterie 687 – Sportzone Kasteelse Bossen

Wat 2016 ons in elk geval óók gaat brengen is meer duidelijkheid over de Sportzone Kasteelse Bossen. Wat tot dusverre iets betrekkelijk abstracts was, gaat dit jaar meer concrete vormen aannemen, zo bleek in de laatste dagen van 2015 en de eerste van 2016. Op 22 december bracht verantwoordelijk wethouder Bob Vostermans de gemeenteraad op de hoogte van de stand van zaken (klik hier en ga vervolgens naar 33.15 minuten):
‘Het college is twee weken geleden op uitnodiging van een initiatiefgroep uit de Kasteelse Bossen meegenomen in plannen die te maken hebben met de ruimtelijke ontwikkelingen in de Sportzone. Die ruimtelijke ontwikkelingen betreffen de hardware, iets waar de gemeente tot op dit moment niet bij betrokken is. De initiatiefnemers hebben een ambitieus plan neergelegd, waarvan ze ons in kennis hebben gesteld met de mededeling dat zij graag bij de verschillende gebruikers in het gebied willen ophalen of dit een beeld is wat zij kunnen delen. Vervolgens zal dit in april aan college en raad worden aangeboden. Reden dat ik het hier even meld is dat in deze plannen ook een zwembad is meegenomen. In het licht van de discussie in deze raad over het zwembad en de afspraak dat de collega-wethouder een aantal scenario’s uitwerkt met betrekking tot dat zwembad, leek het ons goed hier actief te melden dat er van onderop ideeën worden aangedragen.’
De gemeenteraad nam het voor kennisgeving aan en informeerde vreemd genoeg niet eens wat ‘hardware’ in dit verband betekent. Dat een zwembad deel uitmaakt van de plannen, kan voor niemand een verrassing zijn. Hoe die plannen er verder precies uitzien wordt dus in april duidelijk. Of eerder, in het onwaarschijnlijke geval dat journalistieke speurneuzen bereid zijn hierin hun tanden te zetten.
Een tipje van de sluier werd afgelopen zaterdag al opgelicht. Op de nieuwjaarsreceptie van voetbalclub Wittenhorst gaf bestuurslid Leon Litjens (waar kennen we hem toch van?) een toelichting op de Sportzone-plannen. Ik was zelf niet van de partij, dus ik moet afgaan op de twee plaatjes uit zijn presentatie die ik aantrof op de website van Wittenhorst (klik hier). Enkele conclusies daaruit: de atletiekbaan van de Peelrunners verhuist naar de omgeving van het Dendron College, het hoofdveld van Wittenhorst schuift honderd meter op richting zwemvijver van de Kasteelse Bossen, tussen het nieuwe hoofdveld en de tennisbanen verrijst een ‘multi accommodatie’, nabij de Kasteelboerderij komt een dagstrand en op een aantal plaatsen vindt kaalslag plaats waardoor zichtlijnen ontstaan. O ja, en getuige een van de plaatjes gaat dit alles Lifestyle Park Kasteelse Bossen heten.
‘Ideeën van onderop’, noemt Bob Vostermans het. Niks mis met ideeën van onderop. Mits het daadwerkelijk ideeën van onderop zijn en mits gemeentebestuur en gemeenteraad er niet als een schoothondje achteraan hobbelen. Over beide heb ik zo mijn twijfels – de tijd zal leren of die terecht zijn.

Intermezzo – Horstensia (3) / Massieve MelkChocolade

Object: reep melkchocolade
Afmetingen: 12,2 x 3,5 x 1,7 cm.
Gewicht: 80 gram
Ingrediënten: suiker, cacaoboter, cacaomassa, weipoeder, emulgator: sojalecithine
Verpakking: zilverpapier en papieren wikkel
Datering wikkel: omstreeks 2005
Datering chocoladefabricage: onbekend
Gekocht: 4 december 2015 bij Cigo Horst
Prijs: € 2
Stel je komt niet uit Horst en je krijgt deze reep Massieve MelkChocolade van Olivers Chocolade Meerssen (043-3642578) van iemand cadeau. Zou de verleiding dan heel erg groot zijn om alles uit je handen te laten vallen, je spoorslags naar je auto te begeven en je vervolgens plankgas naar Horst te haasten om aldaar aangekomen neer te zijgen op een witte plastic stoel op dat lommerrijke terras of een verfrissende duik te nemen in dat blinkend witte betonnen bassin met die twee stoelen?
Drie verschillende lettertypen in vier verschillende grootten voor vijf verschillende woorden. Twee hoofdletters in één woord. Een tekstkader met uiteinden in de vorm van een pijlpunt. Vier verschillende foto’s in vier verschillende formaten. Drie staand, één liggend. Eén zonder kader, twee met kader, één met een kwart kader. Twee met schaduwrand, twee zonder schaduwrand. Twee fietsers die ter hoogte van hun middenrif doormidden zijn gezaagd. Aflopende foto’s die aan beide zijden ruim over de vouwen van de wikkel doorlopen. Cacaobestanddelen van de chocola: melk 31,8%, wit 28,0%, puur 51,8%.
Hoeveel ongerijmdheden kan een eenvoudige wikkel eigenlijk bevatten?

Zeggen die ongerijmdheden iets over de kwaliteit van de chocolade? ‘t.h.t. 12-2015.’ Toch maar niet proberen.