Top 6 – Next-best-Melatenweg-anagrammen

Heeft iemand zitten slapen? Of heeft iemand gedacht: Horst heeft na al die jaren recht op iets extravaganters en moet maar eens worden verlost van die onvoorstelbaar suffe naam Melatenweg? Dát natuurlijk. Melanteweg… proef de zilte smaak op je tong en droom weg naar zuidelijker oorden. La dolce vita, wegdoezelen bij een ondergaande zon met een wijntje binnen handbereik, la buena vida, het zwitserlevengevoel, la belle vie, de nachten kort de dagen lang, dolce far niente. Zoiets.

Melanteweg, laten we ‘m er alsjeblieft voor eeuwig in houden. Mocht dit om wat voor reden dan ook niet haalbaar blijken, dan bestaan er ook nog andere opties. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 6 van next-best-Melatenweg-anagrammen:

6. Natmeelweg
Nat meel gaat stinken. Geen weg naar vernoemen.

5. Metalenweg
Nederland kent verschillende plaatsen met een Metaalweg, waaronder Venray. Een Metalenweg zou een primeur zijn. Bovendien wordt Melatenweg toch al regelmatig verhaspeld tot Metalenweg. Koploper in dit verband is Econsultancy dat in zijn rapport Onderzoek wegverkeerslawaai Rotvenweg (ong.) te Horst Melatenweg liefst vijftien keer verbastert in Metalenweg (klik hier).
 
4. Mentaleweg
Niet te versmaden: ‘De mentale weg behelst het open en oordeelloze waarnemen, het loslaten van beperkende beelden, het grenzeloze verbeelden, het zuivere weten. Deze weg volgen betekent bovenal de beperkende en starre overtuigingen durven loslaten, vooroordelen herkennen, de immer ratelende maalstroom van gedachten stopzetten en in de stilte van het grenzeloos mogelijke neerdalen.’

3. Etmalenweg
Laat daar de tijd maar verglijden.

2. Telemanweg
Eerbetoon aan de Teleman, dat mannetje waar je altijd terecht kon voor het fixen van je telefoon, telegraaf, televisie, telelens, teleprompter, telex en zelfs je telescoop.   

1. Melanetweg
Naam die refereert aan een mythisch verleden waarin het kwaad kersen eten was met de Melanetten. Straatnamen moeten vooral niet te eenduidig zijn.

Top 5 – Alternatieve straatnamen op wegomleggingsborden

Beetje door de omleidingsborden de weg niet meer zien, dezer dagen in Horst aan de Maas. Je hoort er als straat blijkbaar niet meer bij als er bij jou géén wegwerkzaamheden zijn die omleidingsroutes noodzakelijk maken.

Wie ‘omleidingsroutes’ zegt, zegt ‘omleidingsborden’. En wie ‘omleidingsborden’ zegt, zegt ‘Als dat maar goed gaat met de spelling van straatnamen’. Het lijkt erop dat de omleidingsbordenbeteksters ditmaal bijzonder zorgvuldig te werk zijn gegaan. Meer dan één foutje (zie hieronder bij 3) heb ik althans niet weten te ontdekken. Dat was in het verleden wel eens anders. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van alternatieve straatnamen op wegomleggingsborden in Horst aan de Maas:

5. Waterweg

‘Nieuwe Waterweg’ leerden we op de lagere school bij aardrijkskunde. Horst heeft een oude Waterstraat. 

 4. St. Janstraat

Een foutje? Of een statement van de betreffende omleidingsbordenbetekster? De officiële benaming van deze Meterikse straat is Sint-Jansstraat met dubbel s. Sint-Janstraat is dus fout. Maar waarom eigenlijk? Het is toch ook Prins Bernhardstraat en niet Prins Bernhardsstraat? Dr. Lemmenstraat en niet Dr. Lemmensstraat? Maar dan weer wel Sint-Maartensweg. Raar. Wat maakt heiligen anders? Misschien is dat wat de omleidingsbordenbetekster aan de orde wilde stellen.
 
3. Kloosterweg

Roermond heeft een Kloosterweg. Siebengewald ook. Someren ook. Heerlen ook. Waalwijk ook. Maar in Grubbenvorst heet het toch echt Kloosterstraat. Net als in Tienray. En in Horst.

2. Bremsweg

In Scherpenheuvel is een Monseigneur Bremsstraat en in Oud Gastel een Bremswegje. Dan houdt het op. In Duitsland is zowel in Lübbecke als in Schwerin een Bremsweg. Vertaald in het Nederlands: Remweg. Nederland heeft geen Remweg. En evenmin een Remstraat. Nederland heeft wel Bremwegen. Onder meer in Horst.

1. Loevenstraat

Waarom heet de Loevestraat de Loevestraat? Ik vermoed dat de naam verwijst naar Loef/Loeff van der/den Cloot/Kloot, in de tweede helft van de zestiende eeuw schout van de heerlijkheid Horst. Waarom de straat dan Loevestraat heet en niet Loef(f)enstraat of Klo(o)tenstraat? Geen idee. Wat ik wel weet, is dat loeven ‘tegen de wind op zeilen’ betekent. En in straattaal ‘houden van’: ‘Ik loev de vibe.’

Intermezzo – Kijk Niet Weg

Sandwichborden: zo zie je ze nergens en zo struikel je erover. Denk aan de periode van de voorlichtingsdagen van scholen. Denk vooral ook aan verkiezingstijd. Probeer dan maar eens een lantaarnpaal te vinden die de dans om de kiezer heeft weten te ontspringen. Dezer dagen zijn het weer heel andere sandwichborden die het Horster straatbeeld vervuilen: de Kijk Niet Weg-borden.

Wat is Kijk Niet Weg? Kijk Niet Weg is een campagne die Noord-Limburgse burgers ertoe wil aanzetten verdachte situaties te melden. Ik heb vier bezwaren tegen de Kijk Niet Weg-campagne. Ik behandel ze in oplopende mate van bezwaarlijkheid.

In de eerste plaats vind ik de vormgeving niet geslaagd. ‘Kwestie van smaak’, zou je kunnen zeggen. Inderdaad. Maar de vormgeving is in dit geval ondergeschikt aan de boodschap. Knappe jongen of meisje die die boodschap onmiddellijk herkent. De overdaad aan tekst in verschillende afmetingen en kleuren, gevoegd bij een illustratie die een heel verhaal moet vertellen, maken de borden tot een warrig geheel.

Die onoverzichtelijkheid, dat niet duidelijk zijn wat de boodschap is, brengen me bij mijn tweede bezwaar: de borden ondermijnen de verkeersveiligheid. Dat doen alle borden, maar deze in het bijzonder. Omdat de passant die inderdaad niet wegkijkt langere tijd nodig heeft om de borden te kunnen doorgronden en daardoor minder oog heeft voor de weg.

Derde bezwaar: de stereotyperingen, de stempeltjes die worden geplakt. Bij een tekening van een jongen met een hoodie: ‘Alwéér die louche figuren bij de buren?’ Mensen met hoodies zijn toch niet per definitie louche figuren? Bij een tekening van een busje dat wordt uitgeladen: ‘Wéér dat busje dat ’s avonds laat wordt uitgeladen?’ Weet je dan echt niet hoezeer pakketbezorgers vandaag de dag worden afgeknepen? Bij een tekening van twee jongens bij een grote auto: ‘Hoe betalen ze zo’n dikke bak zonder baan?’ Hoe ben je er dan zo zeker van dat ze geen baan hebben? Alsof er tegenwoordig niet massa’s mensen zijn die thuis werken.

 Mijn laatste en wezenlijkste bezwaar is dat de borden en de hele Kijk Niet Weg-campagne de verklikcultuur bevorderen. En klikken bevordert het onderling wantrouwen. En ondermijnt het vertrouwen dat mensen in elkaar hebben. En een samenleving zonder vertrouwen is een onleefbare samenleving. Kijk inderdaad niet weg, maar gebruik wel gewoon je gezond verstand en laat je niet gek maken door een volstrekt overbodige campagne.

(Dit stukje verscheen op 29 juni van het vorig jaar in Via Horst-Venray)

Intermezzo – Wandelmijmeringen

De zondag doet zijn naam eer aan. Ik maak een wandeling. Ik loop langs de Kabroeksebeek. Een koppel eenden vliegt op. Honderd meter verderop strijken de eenden weer neer in de beek. Ik loop verder langs de beek. Als ik de eenden tot op enkele meters ben genaderd, vliegen ze opnieuw op. Weer strijken ze honderd meter verderop neer in de beek. Enzovoort. Ik heb te doen met de eenden. Ik gun de eenden de tegenwoordigheid van geest om weg te vliegen tegen mijn looprichting in. Het zou hen een hoop gedoe besparen. Zou ik die tegenwoordigheid van geest wél hebben als ik een eend zou zijn? Uitgesloten.

Moet ik de eenden niet langer opjagen en me omdraaien? Is dat niet net iets teveel eer voor de eenden? Of kun je eenden niet genoeg eer bewijzen? Of breng ik onrust in andere eendenlevens door me om te draaien? Ik kies voor een pragmatische oplossing: ik laat de beek links liggen. Ik loop nu langs een verharde weg, richting America. Koppeltjes mensen op de fiets passeren me. Allemaal koppeltjes op leeftijd. Zoals altijd vraag ik me af waarom mensen van boven de pensioengerechtigde leeftijd uitgerekend – en waarschijnlijk ook uitsluitend – op zondagmiddag gaan fietsen. Een van generatie op generatie ingesleten patroon? Dwangmatig fietsen op zondagmiddag? Zoiets. Zou ik, als ik de pensioengerechtigde leeftijd ben gepasseerd, ook uitgerekend en uitsluitend op zondagmiddag gaan fietsen? Uitgesloten.  

In de verte lonkt America. Ik loop voorbij een setje van drie verkeersborden boven elkaar. Het middelste bord is rond. Het verbiedt gemotoriseerd verkeer om door te rijden. Het onderste bord is rechthoekig. Het zegt dat tractoren zijn uitgezonderd van het verbod voor gemotoriseerd verkeer om door te rijden. Het bovenste bord is driehoekig. Het waarschuwt gemotoriseerd verkeer voor een verkeerspaal. Maakt het middelste bord het bovenste bord niet overbodig? Zou er op de hele wereld ook maar iemand zijn die zich hetzelfde afvraagt? Uitgesloten. 

‘Pas op wegblokkade!’, waarschuwt een fluorescerend geel bord enkele honderden meters verderop. ‘Roadblock’, zingt het rond in mijn hoofd. Mijn gedachten dwalen af naar Oekraïne. Ik vraag me af of Oekraïne op het moment een aaneenschakeling van roadblocks is. Mijn gedachten dwalen af naar het Russische leger. Zou een Russische tank zich laten weerhouden door dit Noord-Limburgse roadblock, met America binnen handbereik? Uitgesloten.

Ik besluit terug te lopen. Zal ik de omweg door het bos nemen? Of toch maar de kortere route langs de beek? Uitgesloten.

Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray.

Wandelpartner (2) | Andries Brantsma

‘Ik zou je een stukje van ruim een kilometer willen laten zien, waar je van zalig geluk in verdriet en weer zalig geluk kunt terugvallen. Omdat mijn heup stik jaloers is op de geopereerde heup ben ik beperkt mobiel, zodat we eerst een stukje met de auto zouden moeten gaan. Als je daar geen bezwaar tegen hebt en je zin hebt, hoor ik wel van je.’

Natuurlijk heb ik geen bezwaar en zeker heb ik zin. Nee zeggen is sowieso geen optie als je een uitnodiging ontvangt die zó origineel is verpakt. En dus stap ik bij Andries Brantsma (77) uit Hegelsom in de auto. Andries heeft een naam hoog te houden als het gaat om in woord en geschrift ageren tegen misstanden in Horst aan de Maas en daarbuiten. Ik ben daarom voorbereid op een wandeling met een hoog beschuldigend-opgeheven-vingertje-gehalte. Dat blijkt iets anders uit te pakken.

We gaan naar Frankrijk. Althans de Frankrijkweg. In Sevenum. Andries parkeert zijn hybride bolide bij de woning van een voormalige collega en we gaan aan de wandel, Andries vanwege zijn tijdelijke ongemak met behulp van twee krukken, ik krukloos. Mijn klaagzang over het almaar oprukkende bermbeton – dat intussen ook de Frankrijkweg heeft bereikt – vindt bij Andries gehoor. Hij refereert aan het gemeentelijk verkeersplan. Dat bepaalt dat voor en na verbreding van wegen snelheden moeten worden gemeten. Dit met het oog op de eventuele aanleg van snelheidsremmers. Alleen laat de gemeente die metingen veelal achterwege. Enfin.

Verder wandelend over de Frankrijkweg wijst Andries naar de twee karakteristieke boerderijen verderop. En naar de weg die zich tussen de stallen en de woonhuizen door slingert. ‘Dat zie je hier en ook elders in het land in het buitengebied heel vaak.’ Hij geniet. Het zalig geluk waarover hij sprak in zijn uitnodiging.

Met een shot zelfspot wijst hij op een waarschuwingsbord voor mensen met een stok. We passeren de kapel van Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten, in de volksmond bekend als Vrietskapel. Ik erger me aan het vele hekwerk en het drukke verkeer hier in het buitengebied. Andries geeft geen krimp.

Dan komen we toch bij het verdriet uit zijn uitnodiging. Al van verre zie ik waar hij op doelt: een kolossale grijze loods in aanbouw bij een kas, pal naast de weg en aan de oever van de Molenbeek. 

Wat hem tegen de borst stuit, zijn de omvang, de hoogte. Een inbreuk op de omgeving. Iets dat niet alleen hier gebeurt, maar op tal van plekken in het buitengebied van Horst aan de Maas. Het schaamgroen heeft nog een lange weg af te leggen om de schaamte voorbij te groeien, constateren we.

Verderop lonkt alweer zalig geluk: de weg, hier Broek geheten, kronkelt opnieuw tussen twee karakteristieke boerderijen door.

Het daaropvolgende verdriet over een ondernemer aan de Hazenhorstweg die in een rustieke omgeving maar wat mag aanrommelen, wordt meteen weer overstemd door het zalig geluk van Elsbeemden, een van de mooiste gebieden van Horst aan de Maas, nagenoeg ongeschonden.

En dan dezelfde weg terug. Opnieuw de weg tussen de boerderijen, opnieuw die detonerende loods.

Opnieuw dat bord met die man met stok, opnieuw die zelfspot. Maar ook die boom, terzijde van die boerderij, die machtige boom, die z’n ware aard pas toont als hij van al z’n bladeren is ontdaan. Zalig geluk.

Intermezzo – Pools stembureau (1)

Wij waren donderdag al aan de beurt, maar in de meeste Europese landen zijn vandaag pas de verkiezingen voor het Europees parlement. Zo ook in Polen. In Nederland woonachtige Polen kunnen op twee plaatsen hun stem uitbrengen. Het ene stembureau is ingericht in de Poolse ambassade in Den Haag. En het andere? Niet in Amsterdam, Utrecht, Groningen, Arnhem of Maastricht, maar in … MFC De Meulewiek in Meterik. Toch weer een mijlpaaltje in de zo roemruchte Meterikse geschiedenis!

Naar verluidt hebben zevenhonderd Nederlandse Polen zich laten registreren als kiezer. Hoeveel van hen zich vandaag naar Meterik zullen begeven, valt nog te bezien. Hoe dan ook hebben de lokale autoriteiten alle voorzorgsmaatregelen getroffen om een Poolse invasie in goede banen te leiden. Denk daarbij aan verkeersregelaars, wegomleidingen en speciale parkeerplaatsen. Waar gehakt wordt vallen spaanders, dus dat de borden die verwijzen naar de parkeerplaatsen enkele taal- en spellingsfouten bevatten, valt de verkeersbordenbeplakkers niet euvel te duiden. Om negen uur vanochtend liep het trouwens bepaald nog geen storm, maar te verwachten valt dat veel Poolse kiezers de gang naar het stembureau zullen combineren met een kerkbezoek.

De charme van Nederlandse stembureaus zit ‘m altijd in het gefröbel met bordjes en pijltjes. Wat dat betreft is het Poolse stembureau in Meterik een enorme afknapper: geen borden of bordjes, maar een eenvoudig A4-tje

en ook de pijlen ogen dodelijk saai en uitermate efficiënt.

Overigens ben ik wel zeer benieuwd naar de uitslag. Polen bestaat uit twee kampen, simpel gezegd de ultraconservatieve regeringspartij PiS versus de rest. Ze staan elkaar naar het leven op een manier die we in Nederland niet kennen. De uitslag van vandaag vormt mogelijk een indicatie voor de uitkomst van de parlementsverkiezingen later dit jaar. Hopelijk doet het goede Nederlandse voorbeeld van donderdag (toch weer een rukje naar links) goed volgen.

Top 5 – Op de valreepse mea culpa’s

In dit laatste stukje van 2017 voor de verandering een keer een kijkje achter de Horst-sweet-Horst-schermen. Meer in het bijzonder een kijkje in de Horst-sweet-Horst-notitieboekjes, waarin sinds 2010 de ideeën voor Horst-sweet-Horst-stukjes belanden. Die boekjes doorbladerend kom ik tot de opmerkelijke conclusie dat nog niet de helft van die ideeën tot een stukje heeft geleid. Sommige ideeën bleken toch minder briljant dan in eerste instantie gedacht (‘telefoonzendmasten’, ‘te koop staande auto’s’, ‘Ooyenseweg/Ooijenseweg’). Andere bleken onuitvoerbaar (‘top 5 stoeprantstraten’, ‘top 5 aan huizen bevestigde verkeersborden’, ‘top 5 gevelstenen met naamsvermelding Ger Driessen’). Weer andere bleken achterhaald te zijn toen ik erover wilde gaan schrijven. Hilarisch zijn de genoteerde ideeën waarvan ik me na verloop van tijd niet meer kon herinneren wat ik er ook alweer mee had bedoeld (‘Russische wandtapijten’, ‘billen’, ‘Afhangvlees’, ‘lantaarnpalen met windmolens’).

Maakt allemaal geen flaus aus: in het ergste geval had ik er mezelf mee. Anders is het met ideeën die ik van derden aangereikt heb gekregen en die vervolgens op de plank zijn blijven liggen, hoewel ik de betreffende derde nog wel had verzekerd dat zijn/haar idee gegarandeerd tot een Horst-sweet-Horst-stukje zou leiden. Anders is het ook met mijn belofte aan mensen die iets moois of bijzonders hebben gemaakt op Horst-sweet-Horst een stukje te wijden aan dat moois of bijzonders en die belofte vervolgens niet nakomen. Zit me allemaal niet zo lekker. Waarom laat ik al die mensen dan niet op z’n minst weten dat het beloofde stukje vertraging heeft opgelopen? Omdat ik altijd denk: ‘Dat stukje schrijven kost minder tijd en moeite dan iemand met veel omhaal van woorden m’n excuses te moeten gaan aanbieden, dus laat ik gewoon nu dat stukje schrijven, dan ben ik er vanaf.’ Waarna dat stukje er natuurlijk toch weer niet van komt.

Kort en goed: op de valreep van 2017 wil ik een vijfvoudig mea culpa uitspreken voor al mijn in 2017 niet nagekomen Horst-sweet-Horst-beloften aan derden (mag u raden wat het goede Horst-sweet-Horst-voornemen voor 2018 is). Komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van op de valreepse mea culpa’s (waarvoor de lengte van het niet nakomen van de belofte het enige criterium was):

5. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan Paulina Wołoszyn om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan haar onderzoeksverslag Etnografisch onderzoek naar de communicatie tussen de lokale overheden en Poolse arbeidsmigranten in de gemeenten Horst aan de Maas en Peel en Maas.

4. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan E. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan een door hem aangedragen thomasson (probeer er zelf maar eens achter te komen wat thomassons zijn).

3. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan H. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan zijn idee om de bladkorven in Horst aan de Maas nóg beter te maken dan ze al zijn.

2. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan A. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan de aarden wallen die her en der worden opgeworpen om allerlei lelijks aan het oog te onttrekken, een idee dat A. me heeft aangereikt.

1. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan Marleen Wijnen om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan haar prachtige fotoboek Het Groot Veld.

Intermezzo – Losliggende steenslag (2)

‘Horst-sweet-Horst me reet!’, zei verkeersbordenplaatser Baas vorige week tegen z’n collega Chef (klik hier). Het tweetal was met elkaar in gesprek over het plaatsen van tekstbordjes met het opschrift Let op! Losliggende steenslag bóven het verkeersbord dat waarschuwt voor losliggende steenslag. Die tekstbordjes moesten er maar komen, besloten de mannen. En zo geschiedde.

En toen Chef opmerkte dat dat geheid tot een lullig stukje op Horst-sweet-Horst zou leiden, zei Baas dus ‘Horst-sweet-Horst me reet!’. 

Best stoer hoor, die Baas. Valt me wel een beetje van ‘m tegen dat ik de afgelopen dagen op diverse plaatsen in het buitengebied van Horst aan de Maas dit bordenduo tegenkwam. 

Tekstbordjes met het opschrift Let op! Losliggende steenslag ineens in geen velden of wegen meer te bekennen!

Baas en Chef teruggefloten door hun meerderen? Of zou Baas zich héél misschien toch iets gelegen hebben laten liggen aan Horst-sweet-Horst? Een héél klein pietepeuterig beetje?

Intermezzo – Losliggende steenslag (1)

‘Same procedure as last day, Chef?

‘Same procedure as every day, Baas!’

‘En toch heb ik enige twijfel.’

‘Hoe bedoel je? We doen het al bijna twintig jaar zo en het is altijd goed gegaan. En wat goed gaat, moet je niet veranderen.’
‘Klopt, Chef … en toch … ik weet niet …’
‘Maar waar zit die twijfel dan, Baas?’
‘Kunnen mensen vandaag de dag nog wel pictogrammen lezen?’
‘…’
‘Zien ze er nog wel een waarschuwing voor opspattende steentjes in?’
‘Dacht het wel, Baas. Wat dacht jij dan?’
‘Ik heb eerder het idee dat ze er een waarschuwing in zien voor stekelvarkens die auto’s aanvallen. Of Gevaar voor zijwaarts neerdalende meteorieten. Of Verboden voor linkervoorbanden met nucleaire straling.’
‘Beide beentjes op de grond graag, Baas. Je fantasie slaat weer eens op hol!’
‘Ok, maar toch kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat onze trots er tegenwoordig maar voor jan lul bijstaat. Geen hond die zich er nog iets van aantrekt, Chef.’
‘Nou kunnen we weer praten, Baas, daar heb je inderdaad een punt. Valt alleen zo weinig aan te doen.’
‘Weet ik zo net nog niet, Chef.’
‘Vertel!’
‘Als we er nu eens een geel bordje boven zouden hangen met het opschrift Let op! Steenslag.’
‘Maar dat is dubbelop …’
‘De kracht van de herhaling, Chef!
‘Tja, als je het van die kant bekijkt, Baas … Zit misschien toch wel iets in.’
‘Okidoki, doen we het zo!’
‘Hoho, wacht eens even!’
‘Nee, nu alsjeblieft niet alsnog gaan tegensputteren, Chef!’
‘Is ook niet de bedoeling, Baas. Ik bedacht me alleen dat we de boodschap nog sterker kunnen maken.’
‘Nóg sterker?’
‘Ja. Als we er nu eens Let op! Losliggende steenslag van zouden maken?’
‘Driedubbelop! Focking top, man!’
‘Geen automobilist meer die het nog zal wagen harder dan stapvoets te rijden als hij dat bord passeert.’
‘Allemaal in slakkengang.’
‘Sure as can be!’
‘Aan de slag dan maar.’

‘Weet je, Baas, dit akkefietje komt ons wel gegarandeerd op een lullig stukje op Horst-sweet-Horst te staan.’
‘Horst-sweet-Horst me reet, Chef!’ 

Ingezonden – Dat gebeurt er (10) / Verkeer

In een ingezonden bijdrage zet Andries Brantsma vraagtekens bij de interpretatie van de cijfers over verkeersslachtoffers in Horst aan de Maas:

Verkeer: we gaan voor nul … echt waar?

Tijdens de begrotingsbehandeling in de gemeenteraad gaf een raadslid van de PvdA aan dat er in de raad sprake was van dualisme armoede. Het leiden van de vergadering vond hij, is daar mede debet aan. Hoera, ik heb een medestander uit onverdachte hoek! En met de pas aangenomen motie van D66 en PvdA gaat er nu misschien echt iets gebeuren. Omdat deze dualisme armoede toch nog wel even zal duren, zal ik regelmatig aangeven wat de boodschappen die gebracht worden waard zijn. Dualisme armoede leidt ook tot gebrekkige informatie en gebrek aan controle, vandaar nu en dan enig inzicht in boodschappen die worden uitgedragen.

Nu informatie over het verkeer. Het verschil tussen kernboodschap en de cijfers.

In het Gemeentelijk Verkeer- en Vervoerplan (GVVP), vastgesteld begin 2013, heeft het college de ambitie uitgesproken om op termijn te streven naar nul verkeersslachtoffers. In hetzelfde plan geeft het college ook al aan dat het dat toch wel niet zal halen. Daar spreekt geen echte ambitie uit. Het niet hebben van een inventarisatie van verkeersrisico’s, het niet jaarlijks evalueren en maken van plannen, het nauwelijks handhaven op snelheden: het geeft allemaal aan dat de ambitie een loze is.

Deze weinig krachtige opstelling wordt ook zichtbaar in de veiligheidsresultaten. Het aantal verkeersdoden en ernstig gewonden laat duidelijk zien dat er al zes jaar geen verbetering is, zoals blijkt uit de cijfers over de gemeentelijke en provinciale wegen in onze gemeente. Sterker nog, er is eerder sprake van een verslechtering, hoewel statistisch gezien de getallen wel erg klein zijn. Van 2006 tot en met 2010 waren er zes dodelijke verkeersslachtoffers. Van 2011 tot en met 2015 waren er tien dodelijke verkeer slachtoffers. Een toename van 65%!!!!!!

Iets soortgelijks geldt ook voor de cijfers waarmee het college zich op de borst slaat. Behalve dat het aantal dodelijke slachtoffers is toegenomen in de laatste vijf jaar, is het (overigens toenemend onbetrouwbare) cijfer van ernstige verkeersslachtoffers al zes jaar vrijwel hetzelfde.

De wethouder stopt die uitkomsten weg. Hij wil dat niet zien en is wars voor waarschuwingen en kritiek, zowel in commissies als in de gemeenteraad. Na veel druk heeft de verantwoordelijk wethouder een raadsinformatiebrief laten zien en een ‘factsheet’ opgesteld waaruit de wethouder de conclusie/kernboodschap trekt dat het verkeer veel veiliger is geworden ten opzichte van de periode vóór 2010. Juist is dat de cijfers ten opzichte van vóór 2010 sterk zijn verbeterd, echter ook juist is dat de wethouder weet dat deze cijfers toenemend onbetrouwbaar zijn (zie GVVP). Vanaf 2010 is er geen enkele vooruitgang te zien. En de aantallen dodelijke verkeersslachtoffers kent u.

De boodschap die de wethouder met de raadsinformatiebrief heeft afgegeven kan zeker in twijfel worden getrokken, daarover kunt u nu uw eigen oordeel vormen. Het GVVP is goed, de uitvoering en de resultaten zijn ruim onvoldoende. Cijfers en kernboodschap lijken strijdig. Daarom zal ik blijven rapporteren.

Andries Brantsma