Intermezzo – Naar het wit neigende hert-achtigen

Soms geloof je je ogen niet. Lopend door de Schadijkse Bossen nabij het noordelijke uiteinde van de Silvesterweg meende ik enkele jaren geleden honderden meters verderop een wit ree of hert te zien. Ik geloofde m’n ogen niet. Op de foto die ik met m’n telefoon maakte was niet meer dan een vage schim te zien. Te grote afstand, te slechte telefoon. Ik hield het erop dat m’n ogen me hadden bedrogen, te meer omdat uit enig gegoogel bleek dat witte reeën of herten uiterst zeldzaam zijn.

Fietsend van America richting Meterik over het fietspad langs de Meteriksebaan geloof ik vanmorgen om twaalf uur opnieuw m’n ogen niet. Twee naar het wit neigende hert-achtigen op een meter of vijf afstand, grazend aan de bosrand. Kan toch niet? Zijn het niet twee opgeschoten honden? Nee. Ook op het tweede gezicht zijn het hert-achtigen. Van de eerste verbazing bekomen stap ik af, in de verwachting dat de dieren nog voordat m’n voeten de grond hebben geraakt, verdwenen zullen zijn in het bos. Dus niet. Onaangedaan grazen ze verder. Foto.

Terwijl twee fietsende dames naderen, maken ze aanstalten om de Meteriksebaan over te steken. Foto.

Doodgemoedereerd kuieren ze over het fietspad, de dames zijn inmiddels afgestapt. Foto.

Even doodgemoedereerd kuieren ze over de Meteriksebaan richting de bosrand aan de overzijde. Foto.

Een auto passeert stapvoets. Foto.

Langzaam verdwijnen ze uit beeld. Foto.

Het tafereel duurt nauwelijks een minuut. De vredigheid, de sereniteit, het al dan niet vermeende wegvallen van alle geluiden blijven me nog wel een tijdje bij. Betoverende, droomachtige sfeer, die me doet denken aan On body and soul, een van mijn favorietste films. Twee herten spelen er een belangrijke bijrol in. Andere gedachte die opkomt: was het wel gezichtsbedrog, enkele jaren geleden aan de Silvesterweg?
     
Ik fiets verder. ‘Gelukt met de foto’s?’, vraagt een van de dames als ze me elektrisch aangedreven inhaalt.
‘Volgens mij wel.’
‘Was bijzonder.’
‘Kan je wel zeggen, ja. Ze waren absoluut niet schuw, misschien zijn het exotische dieren die zijn ontsnapt uit een hertenweide.’
‘Zou je bijna denken, ja.’

Misschien iemand een andere, betere verklaring?

Intermezzo – 6.9 op de schaal van Lkkrr

Zondag 28 juni 2026, 10.09 uur, Donkstraat te Meterik: 

Top 5 – Horstensiaverpakkingen

Een van de meer aangename bijverschijnselen van de hedendaagse hittegolven zijn de hortensiaverpakkingen die overal opduiken in het straatbeeld. De hitte maakt loom? Dan toch niet de hortensiaverpakkers. Hun laatste resterende sprankjes energie stoppen ze – iets doet me vermoeden dat het overwegend mannen zijn – in het beschermen van hun oogappels. Uit de diepste laden van de linnenkasten van moeder de vrouw toveren ze reeds lang verloren gewaande tafellakens, dekens, badhanddoeken, beddenspreien en wat dies meer zij tevoorschijn om er vervolgens met uiterste toewijding hun geliefde hortensia’s in te verpakken. Driewerf hulde!

Als klein eerbetoon aan deze voortuinhelden is een top 5 meer dan gepast. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horstensiaverpakkingen van deze hittegolf (disclaimer: deze top 5 heeft een door de hitte gedicteerde enigszins beperkte geografische reikwijdte):

5. Melderslo

Blau blau blau blüht die Horstensieverpackung

4. Horst

De roepende in de woestijn heeft gehoor gevonden

3. Meterik

Groene oase

 2. Horst

Van alle egards voorzien

1. Meterik

De Molen keek en de Molen zag dat het goed was

P.S.

Hulde overigens ook aan de bikkels, de onverstoorbaren, de diehards, de onaanraakbaren, de ijzeren Heinen onder de horstensia’s die verstoken blijven van de zegen van verpakking en de verschroeiende zonnestralen op eigen houtje moeten zien te trotseren. Stuk voor stuk kanjers van de bovenste plank die ons opperste respect verdienen.

Glorieus verval (1) – ’t Kruuspunt

Café ’t Kruuspunt aan de Americaanseweg in Meterik, augustus 2017, begin van de avond. De stamgasten, een stuk of tien mannen, overwegend van middelbare leeftijd, hebben zich zoals te doen gebruikelijk verzameld op hun vaste barkrukpositie rondom de tap. Ze zitten collectief wat voor zich uit te zwijgen. Ineens gaat de deur open. Twee vrouwen van begin twintig treden binnen. Tien mannenhoofden van middelbare leeftijd draaien tegelijkertijd hun kant op. De vrouwen worden aangestaard alsof het verschijningen uit de hemel zijn, neergedaald op aarde. Na een halve minuut die wel een uur lijkt te duren, doorbreekt de kastelein het zwijgen én de betovering met de vraag wat de dames willen drinken. De mannenhoofden van middelbare leeftijd wenden zich weer zwijgend richting tap.

Onvergetelijke scène, westernachtige allure.

Ergens tussen toen en nu heeft ’t Kruuspunt niet langer uitsluitend op maandag maar voor altijd z’n deuren gesloten. Feesten, partijen en barbecuen in de Feestruimte – das war einmal. Jarenlang probeerde een strategisch op de kruising van Americaanseweg en Speulhofsbaan gepositioneerd makelaarsbordje de aandacht te trekken van potentiële nieuwe uitbaters. Zelfs dat is inmiddels verdwenen. Niemand zag nog brood in dit etablissement, bepaald geen toonbeeld van moderniteit. Waardoor het verval zijn kans schoon zag. ’t Kruuspunt verkeert in staat van ontbinding. Het stadium van verregaande staat van ontbinding is nog niet bereikt, het stadium van herstel-is-nog-mogelijk al een tijdje geleden gepasseerd. Haveloos, zo oogt het. Tastbare herinneringen aan het glorieuze verleden worden steeds schaarser, leggen het af in hun kansloze strijd tegen het verval en souvenirjagers. De bierbel en het bordje dat ernaar verwijst hebben manhaftig stand weten te houden. Hoe lang nog? De lantaarns zijn gedoofd. Een plantaardig bewind is in de maak, geen gehoor gevend aan de oproep om de inrit vrij te laten.

Wandelvondst (4)

vondst: sticker
datering: 2026
materiaal: vinyl
afmetingen: 7,6 x 7,6 centimeter
gewicht: 0,67 gram
locatie: Meterik, Schadijkerweg, nabij splitsing met Dr. Droesenweg
datum: 15 maart 2026
tijdstip: 13.09 uur

In deze verkiezingstijd krijg je soms de indruk dat de wereld niet groter is dan Horst aan de Maas. Laat je niets wijsmaken. Aan de Schadijkerweg in Meterik ligt de globalisering in de berm, in de vorm van een sticker uit Marokko die is losgerukt van zijn drager. Een stukje verderop zijn de drager en een identieke sticker nog wel innig verenigd.

Shafton. Preisoort. Produit: Jeunes Plants Enracinés. Product: jonge gewortelde planten. Genre: Alluim Porum. Geslacht: alluim porum. Maar bedoeld is allium porrum, prei. Lieu de production: Azemmour Maroc. Plaats van productie: Azemmour Marokko. Meer specifiek: Sidi Ali Ben Hamdouch Douar Lhouachma. De jonge gewortelde planten hebben vanuit Sidi Ali Ben Hamdouch 2880 kilometer afgelegd om in Meterik te volgroeien. Met de auto doe je er volgens Google Maps dertig uur over – zonder ook maar één pauze veronderstel ik.

Sidi Ali Ben Hamdouch – Casablanca – Rabat – Tanger – boot naar Gibraltar – Sevilla – Salamanca – Parijs – Luik – Maastricht – tussenstop bij Lenders BV in Kessel – Meterik.

Ga er maar aan staan als eenvoudige preiplant. Welke weg zou hem nog te wachten staan voordat hij ergens op een bord ligt om in een mond te verdwijnen?

De exacte locatie van Domaine Chakboub (eigenaar Hassan Chakboub) kan ik niet vinden. Interessante plaats wel, dat Sidi Ali Ben Hamdouch. Circa dertigduizend inwoners en vernoemd naar de heilige Sidi Ali Ben Hamdouch, die er begraven is. Uit De Groene van 2 april 2008: ‘In en om Sidi Ali Ben Hamdouch wordt jaarlijks een moussem gevierd, een volksfeest met zowel religieuze als heidense wortels ter ere van een plaatselijke heilige, een pelgrimage en jaarmarkt ineen. Velen bezoeken de graftombe van de heilige om zo diens baraka, zegen, te verkrijgen. Een bezoek aan de grot van de heilige Lalla Aïcha, die zich eveneens onder de rook van Sidi Ali Ben Hamdouch bevindt, zou verstokte vrijgezellen, die er hun onderbroek achterlaten, aan een huwelijkskandidaat helpen. Meer in het algemeen heeft de moussem van Sidi Ali Ben Hamdouch een reputatie van losbandigheid.’

Afsluitend nog iets over de Shafton prei: ‘Prei groeit zeer snel in stengellengte. Korte oogstperiode. Zeer resistent tegen doorschieten. Ontwikkelingstijd: zeer snel.’ Weet wat je eet.

Intermezzo – Longing for Meterik

So near and yet so far. Meterik, met zijn molen, zijn kerk, zijn behaaglijkheid, is binnen handbereik. Maar hij is neergezegen aan de Sint Maartensweg. Gisteren of eergisteren moet-ie het leven hebben gezien. Navelstaren is ‘m vreemd, zijn verwekkers hebben ‘m begiftigd met de brede blik: meneer heeft zijn vizier gericht op het majestueuze Meterikseveld. Een verse lading sneeuw heeft de aandacht afgeleid van z’n iele armpjes. Heeft ‘m van zijn scherpe kantjes ontdaan. Heeft ‘m molliger, lieflijker, aanraakbaarder gemaakt. Evengoed is-ie gedoemd binnen enkele dagen te smelten. Het wrede lot van de sneeuwman.   

Intermezzo – Horizonvervuiling

Knibbel knabbel knelt
wie knabbelt er aan ons Meterikseveld?

Lees mee op de website van projectontwikkelaar Van de Klok (klik hier voor het volledige bericht) en huiver:

‘Op 1 oktober hebben Wonen Limburg en Van de Klok een intentieovereenkomst ondertekend voor de gezamenlijke ontwikkeling van een nieuwe woonwijk aan de Molengatweg en de Meterikseweg in Horst. Met dit document spreken beide partijen de intentie uit om samen de haalbaarheid van de ontwikkeling van circa 225 woningen verder te onderzoeken. (…) Het plangebied beslaat circa 8 hectare en is in eigendom van Van de Klok. De komende periode worden de mogelijkheden voor de locatie verder in kaart gebracht, in nauw overleg met de gemeente Horst aan de Maas. (…) De uitkomsten van het haalbaarheidsonderzoek en de besluitvorming door de gemeente bepalen het verdere vervolg. Als alle procedures succesvol zijn doorlopen, zou naar verwachting rond 2030 de bouw van de eerste fase kunnen starten.’

De beoogde woonwijk aan de Molengatweg en Meterikseweg is onderdeel van het Meterikseveld. Dit eeuwenoud akkerbouwcomplex strekt zich uit van de Bergsteeg in Meterik tot de Molengatweg in Horst. De klassieke driedeling van het Noord-Limburgse landschap in weiland, akkerland en onbebouwde, ‘woeste’ gronden is hier zonder al te veel moeite nog leesbaar: weiland langs de Kabroekse Beek, bouwland op het Meterikseveld, ten noorden daarvan de in de negentiende en twintigste eeuw ontgonnen woeste gronden, boerderijen in de overgangszones.

Op de ruim tweehonderd jaar oude Tranchotkaart is goed te zien dat het immense aaneengesloten akkerbouwgebied oorspronkelijk bijna tot aan de huidige Venrayseweg reikte.

Met de ontwikkeling van de Norbertuswijk in de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog werd een flinke hap uit het oostelijk deel van het Meterikseveld (daar deels Molenveld geheten) genomen. Aan de westzijde deed de recente ontwikkeling van het woningbouwgebied Meteriks Veld afbreuk aan het gebied. En nu dreigt dus een nieuwe aantasting.   

Natuurlijk, er moet worden gebouwd. Maar waarom uitgerekend hier? Waar je hemel en aarde nog kunt zien samenkomen. Waar het landschap nog leesbaar is. Waar de wortels van ons (agrarisch) bestaan liggen. Waar de horizon nog amper is vervuild. Waar het verleden tastbaar is. Waarom uitgerekend hier?

‘Ach, het Meterikseveld is zó groot, daar kan wel een stukje vanaf’, zou je kunnen zeggen. Maar dat werd bij de ontwikkeling van de Norbertuswijk en het Meterikse Veld ongetwijfeld ook gezegd. Elke afkalving wordt op die manier een vrijbrief voor de volgende afkalving. Totdat er uiteindelijk een postzegel resteert.

Knibbel knabbel knelt
handen af van ons Meterikseveld!

Wandelvondst (1)

vondst: schroef met oog
lengte: 10 centimeter
gewicht: 65 gram
locatie: Meterik, naamloze ballastweg tussen Crommentuijnstraat en Dr. Droesenweg
datum: 27 september 2025
tijdstip: 14.38 uur

Op het onmetelijke, platter dan platte Meterikseveld gaat de blik als vanzelf opwaarts. Desalniettemin valt het oog op een schroef. Een schroef met een oog. Verroest. Zei m’n oma ook altijd, met rollende rrrr. Of is het geroest? Of geoxideerd? Gecorrodeerd, al dan niet met rollende rrrr? Geen idee. Een schroef met een oog. Zal ongetwijfeld een benaming voor zijn. Geen idee welke. Ben geen schroefoloog. Gelukkig niet. Voor even bevrijd van de loden last van kennis, me heerlijk wentelen in zalige onwetendheid. Een schroef met een oog of een oog met een schroef? Een zware schroef met een geloken oog, dat zich niet laat doorboren. Althans niet met mijn duim. Een schroef van Nedschroef? Of van de NDI, de Nederlandse Draadindustrie in Blerick? Afdwalende gedachten. Naar De Koel. Het rode reclamebord met daarin in witte letters uitgespaard Nederlandse Draadindustrie NDI Blerick. Jarenlang om de veertien dagen op zondagmiddag boven gehangen. En op zaterdagmiddag 7 augustus 1976. Toen Cruijff kwam. Fabriceerde de NDI schroeven? Geen idee. In welk hout heeft de schroef met een oog zijn werkzame leven doorgebracht? Wat heeft het open oog allemaal aan zich voorbij zien trekken? Hoe is de schroef met een oog op het onmetelijke Meterikseveld beland? Geen idee. Zalige onwetendheid. Kwellende vraag: het geloken oog openen?

Intermezzo – Zondagochtendwandeling

Zondagochtendwandeling, in afwachting van Go Ahead-Ajax. Het Meterikseveld. De zinderende hitte is afgetaaid, met medeneming van de zon. Grauwe luchten, eindeloze akkers, weidse vergezichten, dreigende bosrand op de verre achtergrond. Adembenemend decor. Drie haspels van regeninstallaties doorbreken de leegte. Een man loopt van haspel naar haspel. Hij oogt nietig, nauwelijks meer dan een pluisje tussen hemel en aarde.

Gedachten die afdwalen. Richting de overweldigende landschappen van Caspar David Friedrich. Gedachten die op drift raken. Richting de haspelman, onderweg van de eerste haspel naar de tweede, van de tweede naar de derde, van de derde naar de eerste, onophoudelijk, dag en nacht, dagen, weken lang. De noeste werker, arbeidsmigrant zonder gezicht, opvolger van de buizenlegger.

Gedachten die op hol slaan. Richting de Haspengouw, in België. Fruitstreek toch? De perenvreters van Sint-Truiden. Gedachten die uit de bocht vliegen. Haspelgouw. Hapselgouw. Hapsel. ‘Zeg, neem jij verdorie dat hapsel eens heel gauw van je mond!’ Hapselgauw. ‘Neem dat vies van je mond.’ Gevleugelde uitdrukking van de gevreesde MH. Wie herinnert het zich nog? Nul hits op Google.

Doorlopen nu, Go Ahead-Ajax wacht.

Top 5 – Alternatieve straatnamen op wegomleggingsborden

Beetje door de omleidingsborden de weg niet meer zien, dezer dagen in Horst aan de Maas. Je hoort er als straat blijkbaar niet meer bij als er bij jou géén wegwerkzaamheden zijn die omleidingsroutes noodzakelijk maken.

Wie ‘omleidingsroutes’ zegt, zegt ‘omleidingsborden’. En wie ‘omleidingsborden’ zegt, zegt ‘Als dat maar goed gaat met de spelling van straatnamen’. Het lijkt erop dat de omleidingsbordenbeteksters ditmaal bijzonder zorgvuldig te werk zijn gegaan. Meer dan één foutje (zie hieronder bij 3) heb ik althans niet weten te ontdekken. Dat was in het verleden wel eens anders. Komt-ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van alternatieve straatnamen op wegomleggingsborden in Horst aan de Maas:

5. Waterweg

‘Nieuwe Waterweg’ leerden we op de lagere school bij aardrijkskunde. Horst heeft een oude Waterstraat. 

 4. St. Janstraat

Een foutje? Of een statement van de betreffende omleidingsbordenbetekster? De officiële benaming van deze Meterikse straat is Sint-Jansstraat met dubbel s. Sint-Janstraat is dus fout. Maar waarom eigenlijk? Het is toch ook Prins Bernhardstraat en niet Prins Bernhardsstraat? Dr. Lemmenstraat en niet Dr. Lemmensstraat? Maar dan weer wel Sint-Maartensweg. Raar. Wat maakt heiligen anders? Misschien is dat wat de omleidingsbordenbetekster aan de orde wilde stellen.
 
3. Kloosterweg

Roermond heeft een Kloosterweg. Siebengewald ook. Someren ook. Heerlen ook. Waalwijk ook. Maar in Grubbenvorst heet het toch echt Kloosterstraat. Net als in Tienray. En in Horst.

2. Bremsweg

In Scherpenheuvel is een Monseigneur Bremsstraat en in Oud Gastel een Bremswegje. Dan houdt het op. In Duitsland is zowel in Lübbecke als in Schwerin een Bremsweg. Vertaald in het Nederlands: Remweg. Nederland heeft geen Remweg. En evenmin een Remstraat. Nederland heeft wel Bremwegen. Onder meer in Horst.

1. Loevenstraat

Waarom heet de Loevestraat de Loevestraat? Ik vermoed dat de naam verwijst naar Loef/Loeff van der/den Cloot/Kloot, in de tweede helft van de zestiende eeuw schout van de heerlijkheid Horst. Waarom de straat dan Loevestraat heet en niet Loef(f)enstraat of Klo(o)tenstraat? Geen idee. Wat ik wel weet, is dat loeven ‘tegen de wind op zeilen’ betekent. En in straattaal ‘houden van’: ‘Ik loev de vibe.’

Intermezzo – Landbouwwinterschool

Afgelopen week werd bekend dat de voormalige landbouwwinterschool aan de Venrayseweg in Horst behouden blijft. Goed nieuws. In de eerste plaats omdat er al veel te veel beeldbepalende openbare gebouwen uit de eerste naoorlogse decennia zijn gesloopt. Maar ook omdat de school een tastbare herinnering vormt aan de rivaliteit tussen Horst en Venray.

Jongens die na de lagere school meer wilden leren over het boerenbedrijf waren in de tweede helft van de negentiende eeuw aangewezen op landbouwcursussen in de wintermaanden. Die groeiden uit tot een vorm van volledig dagonderwijs die de naam landbouwwinterschool kreeg. Limburg kende landbouwwinterscholen in Sittard (sinds 1895) en Roermond (sinds 1919).

Na de Tweede Wereldoorlog groeide in Noord-Limburg de behoefte aan een landbouwwinterschool voor de eigen regio. Voor de locatie van die school waren twee gegadigden: Venray en Horst. Venray beriep zich op een deal uit 1945 waarbij de lagere tuinbouwschool in Horst zou worden gevestigd en de landbouwwinterschool in Venray. De tuinbouwschool zou inderdaad naar de gemeente Horst gaan en opende in 1947 in het jeugdhuis in Meterik zijn deuren. Maar toen het in 1949 tot een besluit moest komen over de landbouwwinterschool, herinnerde niemand in Horst en iedereen in Venray zich de afspraak uit 1945 nog. Schriftelijk bewijs ervan ontbrak, het dook althans niet op. Een speciaal in het leven geroepen commissie beslechtte het pleit uiteindelijk in het voordeel van Horst.

‘Slag voor Venray’, schreef de Venrayse deken Berden vervolgens in weekblad Peel en Maas. ‘Horst, dat sinds dat Venray door de oorlog geslagen machteloos neerligt, tracht ‘t centrum van Noord-Limburg te worden. Dit achteruit zetten van Venray, dat tracht overeind te komen, is heel erg.’ De redactie van Peel en Maas suggereerde dat ‘slechts de persoonlijke voorkeur van de scheidsrechter’ de doorslag had gegeven. Nogal wiedes: behalve de voorzitter, ir. A.L.H. Roebroek, eerder onder meer directeur-generaal van de Landbouw, bestond de arbitragecommissie die de locatie moest bepalen namelijk uit de burgemeesters van Horst en Venray. Zij prefereerden ongetwijfeld hun eigen gemeente als vestigingsplaats van de school.  Dus uiteraard was de stem van de ‘scheidsrechter’ doorslaggevend.

De Venrayse woede kwam in 1951 tot een kookpunt. Bij de openingsplechtigheid van de school was een van de sprekers de uit Meterik afkomstige Wim Droesen, Tweede Kamerlid voor de KVP én, in dit verband meer relevant, voorzitter van de Vereniging voor Landbouwonderwijs. Droesen noemde Venray in zijn speech ‘een sportieve verliezer’. Peel en Maas: ‘Misschien had hij beter “bedrogene” dan “verliezer” kunnen zeggen.’ Dat kon Droesen natuurlijk niet op zich laten zitten. Einde van het liedje was dat zowel Droesen als Peel en Maas wat water bij de wijn deden. Het knarsetanden was tot in de verre omtrek te horen.

(Dit is een, met dank aan Jan Janssen, verbeterde versie van het stukje dat gisteren verscheen in Via Horst-Venray)

Top 5 – Rode lijnen in Horst aan de Maas

Met enige regelmaat heeft het kabinet, premier Dick Schoof voorop, de afgelopen maanden laten weten dat het geen rode lijn trekt wat betreft het handelen van Israël in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Vanwaar die onbegrijpelijke en kwalijke weigering? Een kwestie van niet willen? Niet durven? Een kwestie van niet kunnen kan het niet zijn. Weinig zaken in het leven zijn zo eenvoudig als het trekken van een rode lijn. Wij in Horst aan de Maas zijn er zelfs meesters in. Geef je ogen goed de kost en je komt tot de ontdekking dat het in Horst aan de Maas barst van de rode lijnen. Komt ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van rode lijnen in Horst aan de Maas:

5. Klimobject Pieter Belsstraat, Horst

Als deze rode lijn nog geen ontzag afdwingt, welke dan wel?

4. Meester Wijnenstraat, Hegelsom

Klassieker onder de rode lijnen

3. Parkeerplaats sportpark De Merel, Melderslo

Retestrakke rode lijn, je zou wel gek zijn om ‘m te passeren

2. Holstraat, Hegelsom

Demarcatielijn om je vingers bij af te likken, veel duidelijker vind je ze niet

1. Sint Johannes Evangelistkerk, Meterik

Kijk, zelfs de kerk kan het. Goed voorbeeld doet goed volgen