Intermezzo – Geldmaat

Opstand der horden in Lottum: de lokale Geldmaat is verwijderd. Van de ene dag op de andere. Het waarom is op het moment van schrijven vooralsnog een raadsel, volgens lokale media ook voor Geldmaat zelf. Ongeloof, verontwaardiging, terneergeslagenheid en woede alom in het Rozendorp. ‘Alles moet tegenwoordig digitaal, waar moet het toch naartoe?’, tekende Hallo Horst aan de Maas op uit de mond van een inwoner. ‘Alles is gebeurd zonder enige vorm van communicatie’, hoorde Nu Horst aan de Maas van een omwonende.

Op Facebook werd zoals te doen gebruikelijk grover geschut van stal gehaald. Een representatieve selectie van de reacties op het nieuws: ‘Het is een grote schande’, ‘Dan heb je toch echt een plank voor de kop’, ‘Belachelijk gewoon’, ‘Weer een achterbakse actie om de mensen van het contant geld af te krijgen’, ‘Werkelijk schandalig, alle voorzieningen worden gewoon overal weggehaald’. Zoals eveneens te doen gebruikelijk kreeg ook onze arme gemeente Horst aan de Maas her en der weer wat vegen uit de pan.

Voor zover mij bekend doken nergens juichkreten op bij het bekend worden van het nieuws van de verdwijning van de Lottumse Geldmaat. Ook van spontane vreugdevuren, dansende mensen in de straten en dankgebeden heb ik niets vernomen. Zelfs van enige opluchting lijkt geen sprake te zijn. Toch een beetje vreemd allemaal. Zelf prijs ik me uitermate gelukkig inwoner te zijn van een Geldmaatloos dorp. Zo’n viesgele horizonvervuiler, die daar symbool staat te wezen voor de smakeloosheid van het grootkapitaal, laat je toch niet je fraaie dorpsgezicht verpesten? En wat dacht u van dat logo? Dat met z’n boogje onder de twee (op o’s lijkende) a’s van ‘Geldmaat’ ongetwijfeld een smiley moet suggereren. Zo ongeveer het lulligste aller logo’s – waar zijn de tijden van het Rijkspostspaarbanklogo gebleven? En wees eens heel eerlijk: heeft u de Geldmaat nooit vervloekt omdat dat kloteding voor de zoveelste keer buiten werking was? En heeft u zich nooit afgevraagd of dat briefje met het opschrift ‘Defect’ ooit nog van uw Geldmaat zou verdwijnen? En heeft u nooit luidkeels staan vloeken toen bleek dat ook de tweede en de derde Geldmaat in uw nabije omgeving dienst weigerden? Lang verhaal kort: Lottum zou zich gezegend en vereerd moeten voelen nu het is verlost van z’n olijke gele vriendje.

Bovenstaande schreef ik allemaal op maandagavond voor mijn column in Via Horst-Venray. Net voor de deadline van dat stukje verschenen op Facebook berichten dat de Geldmaat in Lottum weer in oude glorie zou worden hersteld. Iemand schreef zelfs: ‘Hij hangt er weer, maar hij is “buiten gebruik”.’ Gisteren zelf maar eens poolshoogte gaan nemen. En inderdaad: hij hing weer.

En inderdaad: hij was buiten gebruik.

Of beter: tijdelijk buiten gebruik. Vandaag schijnt ie weer in gebruik te zijn. De horden kunnen opgelucht ademhalen.

Top 5 – Horster pinbancair erfgoed

Bekentenis: ik lijd aan zelfscankassafobie. Ik heb het idee dat alles wat maar mis kán gaan, ook mis zál gaan zodra ik me bij een zelfscankassa ophoud. Waanidee? Koudwatervrees? Ongetwijfeld. Toch is het zo. Aan mijn lijf geen zelfscankassa.

Ooit zal het wel hetzelfde zijn gegaan toen pinautomaten hun opwachting maakten. Mezelf kennende ben ik nog jarenlang naar het postkantoor getogen om daar een cheque in te vullen en vervolgens van de dienstdoende baliemedewerker – meestal T.E. – de verlangde hoeveelheid contact geld overhandigd te krijgen. Aan mijn lijf geen pinautomaat. Totdat er echt niet meer aan te ontkomen viel. En ik, uiteraard, het gemak van pinnen ontdekte. Waarom was ik daar niet veel eerder mee begonnen?

En nu, naar schatting een jaar of dertig verder, is de pinautomaat – ‘geldautomaat’ schijnt het officiële woord te zijn – alweer bijna passé. Slachtoffer van de almaar voortschrijdende digitalisering. Een ernstige aantasting van het straatbeeld zou ik het verdwijnen van de pinautomaten niet willen noemen. Zo mooi waren ze nu ook weer niet. De pinautomatische nalatenschap daarentegen is wel van een verbluffende schoonheid. Minimalisme in zijn meest pure vorm.

Waar schoonheid is, liggen bedreigingen altijd op de loer. Zo ook in dit geval. Voormalige bankgebouwen krijgen een andere bestemming. Verlies van pinbancair erfgoed is het schrijnende gevolg. Maar ook als voormalige bankgebouwen nog niet zijn herbestemd liggen bedreigingen, zoals die van de verfroller, levensgroot op de loer. Hoogste tijd daarom om de schijnwerper te richten op dit ondergeschoven kindje, in de hoop dat dit zal leiden tot meer aandacht en waardering voor pinautomatische sporen. Komt ie, de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horster pinbancair erfgoed:

5a. America, Kabroekstraat, voormalige Rabobank

Dit pareltje zou aanmerkelijk hoger genoteerd staan in deze top 5 ware het niet dat het inmiddels tot mijn grote leedwezen is verdwenen. In 2019 straalde het nog in volle glorie.

5b. Horst, Kerkeveld, voormalige Rabobank

Woeste excellentie. Was onderdeel van een fraai ensemble:

Inmiddels is dit de trieste aanblik:

4. Horst, Jacob Merlostraat, voormalige ING

Te veel tierlantijntjes. Niet strak genoeg.

3. Swolgen, Kanakker, voormalige Rabobank

Onderdeel van een groter geheel:

2. Lottum, Monseigneur Schravenlaan, voormalige Rabobank

The beauty and the beast, broederlijk naast elkaar, onderdeel van een uitermate fascinerend bancair landschap.

1. Sevenum, Molenveldweg, voormalige Rabobank

Robuuste, ongenaakbare pracht. Vormt samen met de allereerste afbeelding bij dit stukje een ijzersterk duo.

Klein mysterie 739 – Pinautomaten

De Rabobank sloot op 28 april tijdelijk de geldautomaten in America, Grubbenvorst en Sevenum. Aanleiding: het toenemend aantal plofkraken van geldautomaten en de daarmee gepaard gaande risico’s voor de veiligheid van direct aanwonenden. De gemeenteraadsfractie van de PvdA stond op haar achterste benen (klik hier):

‘De noodzaak om per direct, zonder een fatsoenlijk alternatief, circa 14.000 van onze inwoners kilometers te laten rijden om bij hun eigen geld te komen ontgaat ons volledig. Schadelijk voor de leefbaarheid, milieu en in de centrumdorpen Sevenum en Grubbenvorst ook voor de economie.’

De PvdA wil nu van het gemeentebestuur weten of de Rabobank de sluiting vooraf heeft besproken met de gemeente. En ook of het gemeentebestuur mét de PvdA vindt ‘dat sluiting van deze geldautomaten zonder een volwaardig alternatief volstrekt onacceptabel is’. Zo ja, dan vraagt de PvdA of het gemeentebestuur er bij de bank op gaat aandringen dat ‘op de kortst mogelijke termijn’ weer gepind kan worden in America, Grubbenvorst en Sevenum.

Ik ben geen Raboklant en koester ook geen bijzonder warme gevoelens voor de Rabobank. Toch keek ik vreemd op van de PvdA-verontwaardiging. En wel hierom:

1. Hoe komt de PvdA aan de wetenschap dat er geen noodzaak was de automaten per direct te sluiten?

2. De noodzaak voor 14 duizend inwoners van Horst aan de Maas om kilometers te rijden om bij hun geld te komen, ontgaat me volledig. Ze kunnen toch ook lopend, fietsend, skeelerend, nordic walkend, kruipend, hinkelend, hinkstapspringend of op een andere niet-milieubelastende manier aan hun geld komen?

3. Waarom zou de Rabobank de sluiting vooraf met de gemeente moeten hebben besproken? De Rabobank is toch geen staatsbank, maar een autonome private onderneming? De gemeente is hierin toch geen partij?

4. Waarom zou de gemeente de sluiting van de geldautomaten zonder volwaardig alternatief ‘volstrekt onacceptabel’ moeten vinden? Een bank is toch niet anders dan een buurtsuper, een bakker, een frietkraam of een café? Van de sluiting van zulke particuliere bedrijven kan de gemeente van alles vinden (doodzonde, ergerlijk, begrijpelijk), maar juist niet dat het onacceptabel is: leuk of niet, de gemeente heeft het te accepteren, ze heeft er geen donder over te zeggen.

5. Als de gemeente de Rabobank zou aanspreken op de tijdelijke sluiting, moet ze dan niet tegelijkertijd ook andere banken aanspreken op het feit dat die zich überhaupt niet vertonen in de meeste kernen van Horst aan de Maas? En Kruidvat op het feit dat het geen vestiging in Lottum heeft? En Albert Heijn op het feit dat het niet in Kronenberg zit?

6. Als de PvdA in dezen dan toch een rol voor de gemeente ziet weggelegd, waarom informeert ze dan niet of de gemeente voornemens is de pijn voor inwoners van de getroffen dorpen te verzachten (denk aan gratis pendeldiensten vanuit het rampgebied naar pinautomaten)? 

7. ‘Wij blijven ons inzetten voor de voorzieningen in onze dorpen!’, belooft de PvdA ten slotte op haar Facebookpagina. Mooie belofte. Maar ook een belofte om met een korreltje zout te nemen, in de wetenschap dat de PvdA bijvoorbeeld verklaard voorstander was van de sluiting van de bibliotheken in Grubbenvorst en Sevenum (bibliotheken: voorzieningen waar de gemeente juist wél van alles over te zeggen heeft en die misschien nog wel meer bepalend zijn voor de leefbaarheid dan pinautomaten).

Ingezonden – De banken op het Lambertusplein

Die Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) is echt niet meer te stoppen: nu weer een ingezonden bijdrage over de banken op het Sint-Lambertusplein. Voor de goede orde: Jan heeft niet het alleenrecht op ingezonden bijdragen: iedereen die de behoefte voelt zijn of haar mening op Horst-sweet-Horst te spuien, is daartoe van harte uitgenodigd. Klik hier voor de spelregels.  

DE BANKEN OP HET LAMBERTUSPLEIN

Ergens in de zeventiger jaren van de vorige eeuw werd de Horster vestiging van de Nederlandsche Middenstandsbank aan het Lambertusplein gewapend overvallen door een plaatsgenoot, die de slagzin van de geldinstelling ‘NMB denkt met u mee’ een tikkeltje te ruim nam. Of de overvaller snugger bezig was, weet ik niet, maar ik zou in zijn geval niet perse mijn eigen auto, met origineel kenteken, als overvalwagen hebben gebruikt. Toch werd ’s mans keuze niet veroorzaakt door een gebrek aan intelligentie, want jaren later was de brave borst een absolute kei in het damspel. Een wanhoopsdaad? Of er een verband is tussen zijn vijf jaar brommen in het gevang en zijn latere dammeesterschap, weet ik niet zeker, maar helemaal onlogisch lijkt me de gedachte niet.    

Gek genoeg willen veel oudere medeburgers maar al te graag vrijwillig gaan zitten: om te herstellen van een inspannende wandeling of uitputtende rollatortocht. Op het Lambertusplein is daarvoor met de twee aanwezige banken nauwelijks gelegenheid. De banken zijn veelal hangjongerevol. Of er een verband is tussen het schamele bankaanbod op het Lambertusplein en het streven van het centrummanagement om het sympathieke kooppubliek naar een Wilhelminaplein-terras te dirigeren, ten einde het daar geld/AOW uit de zak te kunnen kloppen, weet ik niet zeker, maar helemaal onlogisch lijkt me de gedachte niet.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het CDA intern met Jan Nabben regelt dat die banken er binnen de kortste keren komen.

Jan Duijf Kloosterstraat

Intermezzo – Riet Geurts

Mooie necrologie van Dien Cornelissen, geschreven door Peter de Waard, deze week in De Volkskrant. De in 1923 in Oploo geboren KVP- en CDA-politica overleed op 25 mei in haar woonplaats Boxmeer. Van beroep maatschappelijk werkster werd ze in 1958 het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid in de gemeente Boxmeer. Dat was het begin van een lange politieke carrière waarin ze het behalve tot gemeenteraadslid (1958-1972) ook bracht tot Provinciale Statenlid (1962-1978), Eerste Kamerlid (1969-1971) en Tweede Kamerlid (1971-1986). Een hemelbestormster was ze niet, wel wist ze op haar specialismen (volksgezondheid, welzijn, kinderbescherming) het nodige te bereiken.

Bij het lezen van het in memoriam moest ik meteen denken aan mijn bijna dertien jaar geleden overleden buurvrouw Riet Geurts (1917-2002). Tenzij ik me sterk vergis (ik weet niet wie ik het nog zou kunnen vragen) waren Riet en Dien bekenden van elkaar en kwamen ze zelfs bij elkaar over de vloer. De parallellen waren talrijk: allebei ongehuwd, allebei geen hemelbestormsters, allebei degelijk katholiek, allebei maatschappelijk werkster in een tijd waarin werkende vrouwen nog een zeldzaamheid waren, allebei geen feministen, allebei overtuigde KVP- en later CDA-leden. Allebei ook vrouwelijke politici van het eerste uur: Riet eerder (1953) dan Dien, maar minder lang en alleen in de gemeenteraad.

Riet werd op 27 mei 1953 als enige kandidaat van de Vrouwenlijst in de Horster gemeenteraad verkozen. Ruim twee jaar later, op 28 september 1955, wijdde het Dagblad voor Noord-Limburg een artikel aan het eerste naoorlogse vrouwelijke Horster gemeenteraadslid. Is de kop al tenenkrommend

bij het lezen van de intro rijzen de haren je pas werkelijk te berge. Alsof ooit zo over een man werd geschreven (klik op de afbeelding om haar te vergroten):

De politieke agenda van Riet kende volgens de krant drie prioriteiten: het opkomen voor de belangen van ‘het onderontwikkelde dorpje Griendtsveen’, het verlichten van de zorgen van huismoeders en het ‘verbeteren en vermooien’ van alles in de sociale sfeer. Wat dit laatste betreft pleitte ze in de raadsvergadering van 26 september voor het plaatsen van bankjes op het Sint-Lambertusplein. ‘Voor onze bejaarden kan dat een uitkomst zijn, die willen zo graag eens ’t drukke verkeer gadeslaan zonder er zelf door opgejaagd te worden.’ Burgemeester Gijsen verklaarde ook nadelen te zien, maar dit was tegen het zere been van Riet: ‘Zonder ook maar te vragen welke dan die nadelen waren vaagde mej. Geurts alle halfslachtigheid weg met de verzekering, dat in de afgelopen zomer naar haar mening de voordelen voor de oudjes heel wat groter zouden zijn geweest dan de nadelen voor de gemeente.’ Reactie van de burgemeester, ‘glimlachend’, aldus de krant: ‘U vraagt de dingen zo onweerstaanbaar, dat wij wel gedwongen zijn Uw wensen zorgvuldig te bestuderen.’

Sois belle et tais-toi, maar dan verkapt, wat het alleen maar erger maakt. Het zou me niet verbazen als het nog jaren heeft geduurd voor die bankjes er kwamen.

Intermezzo – Verschnaufpause (8)

Horst mag nog zo sweet  zijn, enige horizonverbreding op z’n tijd is natuurlijk nooit weg. Een tiendaagse Verschnaufpause  bracht me via München in Noord-Italië waar ik eerst vier dagen aan het Gardameer genoot van de gastvrijheid van I. en daarna vier dagen Verona als uitvalsbasis had. Enkele indrukken.

In München werd me op de Max-Joseph-Platz duidelijk dat het initiatief van het Horster CDA van vijf jaar geleden om stoelen aan de ketting te leggen (klik hier), nu ook internationaal navolging krijgt:

Het initiatief heeft verder natuurlijk niets op de kous, maar dat tragische lot deelt het met alle CDA-initiatieven.  

Rechtopgezette verloren wieldoppen zijn universeel. Maar voor met beton volgestorte rechtopgezette autobanden (inclusief hagedis) moet je toch echt aan het Gardameer zijn. Ook hiervoor geldt: geen idee wat het op de kous heeft. Zal daarom vast en zeker ook een CDA-initiatief zijn.

Maar als u van dat ding op de voorgrond denkt dat het een Horster champignon is die evenmin iets op de kous heeft, vergist u zich: het is een Gardesaanse bank! Geen CDA-initiatief dus.

Zo, weer voor even genoeg over het CDA. Over naar de Italiaanse honden. Die blijken net als veel van hun Horster soortgenoten de schrijfkunst machtig te zijn. Sterker: Italiaanse honden zijn zelfs de Duitse en Franse schrijfkunst machtig. Alleen als het om de Engelse schrijfkunst gaat, moeten ze passen:

Herinnert u zich de ‘Opruimactie zwerffietsen station Horst-Sevenum’ nog? Als de dienders hun actie op station Horst-Sevenum hebben voltooid, zouden ze hun werkterrein eens moeten verleggen naar station Verona Porta Nuova. Valt óók veel eer te behalen en tegelijkertijd zijn wij van hen verlost.

In Mantova kunnen ze overigens eveneens hun hart ophalen.

Over Mantova gesproken: zou een fontein met LED-verlichting, geluidsinstallatie en 25 spuitkoppen die tot acht meter hoog kunnen spuiten dit oersaaie en oerlelijke plein geen hoogstnoodzakelijke boost  geven?

In Venetië trof ik eveneens een plein aan waarin zo’n fontein het broodnodige nieuwe leven kan blazen:

Olifantenpaadjes zijn evenals rechtopgezette verloren wieldoppen een universeel verschijnsel. In Verona heb ik actief bijgedragen aan de instandhouding van dit prachtexemplaar:

Welgemeend advies aan alle klagers over het zogenaamd tot in het extreme doorgevoerde systeem van afvalscheiding in Horst aan de Maas: beslist niet emigreren naar het Gardameer!

Ten slotte: wat zou zo’n reisje zijn zonder graffiti? Louis van Gaal heeft ooit gezegd dat ie vooral zo graag in München vertoeft vanwege de afwezigheid van graffiti. Altijd in voor een grapje, die Louis. Gelukkig heeft ie – tenminste tot woensdag – van voetbal meer verstand.

Neem van mij aan: van Mönchengladbach tot München en van Verona tot Venetië, het stikt er – tot mijn grote genoegen – van de graffiti. Belofte: als het CDA nou eens het initiatief neemt de meest veelbelovende Horster graffitisten een studiereis aan te bieden, zul je mij nooit meer denigrerend horen doen over CDA-initiatieven. 

Klein mysterie 562 – Rotondekunst (3)

Nieuwe rotondologische ontwikkelingen in Horst! Dat er wat gaande was met de rotonde Westsingel-Stationsstraat-Industriestraat was al langer duidelijk (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten).

Een week geleden had ik nog het idee dat het middeneiland een educatief project ging worden dat het Droste-effect aanschouwelijk moest maken. M. dacht eerder aan een voetbalkunstwerk in wording, waarbij de getimmerten goals moesten verbeelden. In het centrum van het middeneiland zou vervolgens op maandag 14 juli een meer dan levensgroot standbeeld van Paul Verhaegh worden onthuld, de lokale voetbalheld die Nederland een dag eerder na het benutten van de achtste penalty in de finale tegen Brazilië het eerste wereldkampioenschap voetbal had bezorgd. Klonk best plausibel.

Inmiddels zijn we ingehaald door de feiten en is de heuvel in het centrum van het middeneiland voorzien van staaltjes beeldsnijkunst waarbij de in Horst toch op een heel hoog voetstuk staande Meester van Elsloo verbleekt. Van een afstandje had ik in eerste instantie de indruk dat het staande en liggende geabstraheerde menselijke wezens betrof. Na met gevaar voor eigen leven naar het middeneiland te zijn overgestoken, werd me snel duidelijk hoezeer ik met die inschatting uit de bocht was gevlogen. Geen geabstraheerde menselijke wezens, maar een uit drie elementen bestaand ensemble in de beste figuratieve tradities: een benzinepomp geflankeerd door twee banken met goudkleurige metalen rugleuningen.

Ik passeerde de rotonde al jaren en telkens had ik het gevoel dat er iets aan ontbrak. Het vervelende was alleen dat ik er maar niet op kon komen wat. Nu weet ik het: een middeneiland met een benzinepomp geflankeerd door twee banken met goudkleurige metalen rugleuningen. Deze rotonde is gemáákt voor een middeneiland met een benzinepomp geflankeerd door twee banken met goudkleurige metalen rugleuningen. Als middeneilanden met een benzinepomp geflankeerd door twee banken met goudkleurige metalen rugleuningen érgens thuishoren, dan wel op deze rotonde. Mooi zo laten, nooit meer iets aan veranderen.

Ik voorspel: in een mum van tijd groeit dit middeneiland met een benzinepomp geflankeerd door twee banken met goudkleurige metalen rugleuningen uit tot een place to be  in Horst. En ‘bijtanken op het middeneiland’, ‘even een middeneilandje doen’ en ‘lekker slangbangen op het middeneiland’ zullen rap uitgroeien tot gevleugelde Horster begrippen. Het Rotondologisch Genootschap zal het allemaal wel weer niets vinden, maar ik zeg: briljant!

Wat zegt u? Dat dit stukje zeker óók is gesponsord door Vissers Olie en Poels Wonen en Slapen? Hè bah, zeg, wat is dat nu weer voor misselijkmakende insinuatie? Hoe kómt u er bij?

Top 5 – Mij voorheen onbekende Sevenumse kunstwerken

Dit weekend nog eens een aantal uren in Sevenum doorgebracht. Niet altijd fijn om in Zaerum te zijn, maar ditmaal wel. Aanleiding was de verschijning van Zaerumse kunst en monumentjes met een verhaal.

In deze 84 bladzijden tellende gids beschrijft Nel Verstegen-Maessen beknopt meer dan vijftig Sevenumse ‘objecten die het waard zijn om nader bekeken te worden’. Ze maakt daarbij geen onderscheid tussen rijp en groen en tussen kunst met een grote k en kunst met een kleine k. En juist dat maakt de gids onweerstaanbaar. ‘Officiële’ kunst als Brugwachters  van Helmie van de Riet

krijgt evenveel aandacht als de nestkastjes van basisschoolleerlingen. En Winkelend publiek  van Lies van Aarle-Kurvers (op de parkeerplaats van supermarkt Jumbo) hoeft echt niet op meer ruimte te rekenen dan de historische grenspaal tussen de voormalige gemeenten Horst en Sevenum tweehonderd meter verderop. Ontheiliging van de Kunst? Ach, in zekere zin misschien wel. Maar heeft echte kunst dan een heiligverklaring nodig? En de gids is vooral ook heel erg behulpzaam bij het scheiden van het kaf van het koren. Verder getuigt Zaerumse kunst en monumentjes met een verhaal  vooral van de onbedwingbare behoefte van de Sevenummer de openbare ruimte te verfraaien.

Veel van wat in de gids aan bod komt, kende ik al. Maar veel ook nog niet. Met het oog op dat onbekende bracht ik dit weekend een aantal uren in Sevenum door. Dat heeft weer geleid tot een top 5 van mij voorheen onbekende Sevenumse kunstwerken:

5. Lies van Aarle-Kurvers, Hè, hè, efkes vanne bieën aaf. 2012. Sevenheym, Maasbreeseweg.

Nooit geweten dat ook Sevenum een social sofa heeft. Het zal ongetwijfeld als chauvinisme worden opgevat, maar de Horster bankjes kunnen me meer bekoren: minder braaf, levendiger,  humoristischer. 

4. Noud Visser, Nu. 1999. Raadhuisplein.

Me altijd afgevraagd wat dit is. Dankzij de gids weet ik het nu: een kunstwerk! Een granieten bank, geflankeerd door twee kolommen die het verleden en de toekomst symboliseren. In de bronzen ‘composities’ op de zuilen bevinden zich briefjes van basisschoolleerlingen met toekomstwensen. Ik ben er niet echt kapot van, wat ook te maken zal hebben met het afschrikwekkende decor. De bakstenen muurtjes slopen en het fietsenrek verwijderen zou het er al een stuk beter op maken.

3. Ruud van der Beele, Het geheim van ’t Hetje. 2009. Langs pad vanaf Venloseweg (tegenover Koekersestraat) naar de Molenbeek en ’t Hetje.

We zijn in Sevenum dus Ruud van der Beele mag niet ontbreken. Zou Ruud soms een knoop in ’t Hetje verloren zijn? Let trouwens op dat u de tekst aan de voet van de knoop niet over het hoofd ziet of, erger, vertrapt.

2. Millenniumput. 1999. Markt.

Deze herontdekte oude waterput werd in 1999 opnieuw opgemetseld. Op de bodem werd een beeldbuis aangebracht die via een webcam live uitzicht bood op een straat in Dunedin, een Nieuw-Zeelandse stad precies aan het andere einde van de aardbol. Nel schrijft (bladzijde 31): ‘Maar helaas, de attractie bleek een kort leven beschoren. Het mechanisme bleek niet “hufterproof” te zijn.’ En dus ligt de put er nu wat wezenloos en afgedekt bij. Wat eeuwig zonde is, want het idee om live met de andere kant van de aardbol in contact te staan, is natuurlijk geweldig. Waarom laat Sevenum zich eigenlijk de les lezen door een stelletje hufters? Gewoon in ere herstellen die webcam!

1. Guusje Houwen, De verleden tijd van 3. 2011. Op de westoever van de Molenbeek tussen Romerweg en Klassenweg.

Niet alleen op 1 vanwege de geweldige titel en de fantastische locatie, maar ook vanwege de vele vragen die het oproept. Hóórt die condensvorming of maakt die het juist onmogelijk het werk te begrijpen?

Wat hebben de stoffen achter het glas te betekenen? En verwijst die 3 uit de titel naar de 3 compartimenten waaruit de glazen kast bestaat, naar de 3 staalconstructies en naar de 3 staven die naar de kast leiden (waarvan er overigens slechts twee de plaats van bestemming bereiken)? Intrigerend, prikkelend – kunst met een grote K.

Zaerumse kunst en monumentjes met een verhaal kost tien euro (exclusief verzendkosten) en is te bestellen bij de auteur: nelverstegen@kpnmail.nl