Intermezzo – WK

Het mooie van een WK is altijd weer dat het zo’n perfecte overbrugging is naar het volgende voetbalseizoen. De onuitstaanbare OLS- en Tour-de-France-verheerlijking kun je gewoon links laten liggen, want voormalig Champions Leaguewinnaar FC Porto is alweer in Horst gearriveerd, zaterdag oefent Wittenhorst tegen VVV en nog slechts een goeie drie weken wachten en de nieuwe competitie begint.

Wat het WK ons ook allemaal voor moois heeft gebracht, in Horst aan de Maas hield het dit keer niet over. Zo was de kwaliteit van de WK-versieringen bedroevend. Geen gebrek aan door de commercie door de strot geduwde troep, maar op creativiteit, originaliteit en zelfwerkzaamheid viel slechts een enkeling te betrappen. Voor straf geen 2014-versie van de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster WK-versieringen.

Ook de Horster middenstand oogde fantasie- en inspiratieloos. Ja, inderdaad, Passi probeerde te scoren met Robin van Persikijs, maar verder? Waar bleven ze, de De Tim Krulsets bij de Handy Hairshop? De Jeremain Flensjes bij Terlago? De Janmaatjesharing bij vishandel Eduard Camps? De onbeperkt houdbare Vlaardbeien bij Het Aardbeienland? De Dirk Kuijtbroek bij Jola Mode? De Stefan de Vrijkaartjes voor het zwembad? Grootste tegenvaller in dit opzicht was Slagerij Joosten. Tijdens het vorige WK nog op de toppen van haar kunnen met Robbe reepjes (‘een heel snelle voorzet’), Van Bommeldingen, Stekelenburgers en Van Spersiebonen, was het nu vergeefs zoeken naar de Michel Topvorm. Een vergelijking met Wesley Sneijder dringt zich op, al kan dit er nog net mee door (hoewel je met 4-2-2 natuurlijk niet zo heel ver komt):

Vanwege de versieringen of de Horster middenstandsacties zal dit WK me dus niet bijblijven. Vanwege wat dan wel? Ik denk toch in de eerste plaats vanwege de spuitbus. Door de spuitbus zal ik ons Horster wegdek bijvoorbeeld in het vervolg altijd met andere ogen bekijken. Waar ik vroeger gewoon een pijl of een streep zag, vermoed ik nu scheidsrechterlijke ingrepen. Heeft Björn Kuipers hier zijn frustratie de vrije loop gelaten nadat Oranje zijn WK bedierf?

Probeert Nicola Rizzoli hier de botsing tussen Manuel Neuer en Gozalo Higuain te verbeelden?

Heeft Howard Webb zijn eigenzinnigheid hier weer eens botgevierd?

En is dit soms een nagelaten werk van Jac Janssen?

Voetbal. Het doet iets met je. Kom daar maar eens om bij het OLS of de Tour.

Klein mysterie 572 – Geurmanagement

Om het maar eens in goed Horster te zeggen: public viewing  van het WK is not my cup of tea. Dit geheel in tegenstelling tot het the day after the night before  betreden van de public viewing space. Alleen al daarom is het een goede zaak dat Nederland dit toernooi zo ver reikt. Mijn ding is op een verlaten Wilhelminaplein m’n weg zoeken tussen glasscherven, ernstig toegetakelde weesfietsen, plastic bekers en lege Flügelflesjes. Helemaal feestvreugdeverhogend: het heerlijke aroma dat – als je er maar vroeg genoeg bij bent – nog  boven het plein hangt en dat wordt gedomineerd door de geur van verschaald bier, maar waarin ook vaag een urinegeur in valt te herkennen.

Onwillekeurig gaan je gedachten dan terug naar 2010. Inderdaad, het jaar van het vorige WK. Maar óók het jaar waarin Dagblad De Limburger  op 18 september uitpakte met een lang en diepgravend artikel over geurmanagement (klik hier voor een verkorte versie). Het artikel was opgehangen aan het in geurmanagement gespecialiseerde bedrijf BellaBrisa, met vestigingen in Melderslo en Cuijk. BellaBrisa had geurapparatuur ontwikkeld die op leasebasis werd aangeboden aan bedrijven, uitvaartcentra en winkels. Een vorm van zendelingenwerk aldus de beide directeuren: ‘In Amerika en Japan is geurmanagement al ingeburgerd, maar in Nederland moet je ondernemers elke keer weer overtuigen dat ze met het inzetten van geur een bepaald doel kunnen bereiken: meer omzet, meer tevredenheid op de werkvloer of dat bezoekers van een ziekenhuis of hotel zich meer op hun gemak voelen.’

Een van de Nederlandse bedrijven die BellaBrisa wist te overtuigen was De Lange, horecagelegenheid aan het Wilhelminaplein in Horst. Daar werd, aldus de beide directeuren in Dagblad De Limburger, een apparaat geïnstalleerd met verschillende geuren: ‘Een sinaasappelgeurtje voor de vrijdagavond, zodat de bezoekers minder ongeremd en agressief zijn en een kokosgeur of zeelucht voor de tropical party’s. Die laatste heeft ook nog als voordeel dat de bezoekers door de zoute lucht meer dorst krijgen.’

Vroeg op de morgen rondstruinend op het Wilhelminaplein bekruipen je dan allerlei vragen. Hoe kan het eigenlijk dat ik destijds geen vraagtekens heb gezet bij het morele gehalte van het door BellaBrisa gepropageerde geurmanagement? Tot hoeveel meeromzet heeft het geurapparaat bij De Lange geleid? Functioneert het apparaat bij De Lange nog altijd? Hoeveel andere Nederlandse ondernemers heeft BellaBrisa weten te overtuigen?

Hangt er boven het Wilhelminaplein tijdens dit WK ook een door geurmanagement gedicteerd geurtje? Zo ja, welke eigenschappen heeft dat dan? Is het geurmengsel van verschaald bier en urine dat ik ’s ochtends op het Wilhelminaplein ruik wel zo natuurlijk als ik denk dat het is of is het een voortbrengsel van een geurapparaat, speciaal geproduceerd met het oog op the-day-after-the-night-before-Wilhelminapleintoeristen zoals ondergetekende?

Intermezzo – Gele Madonna van Voor-America

Horst-sweet-Horst had al zo’n donkerbruin vermoeden en inderdaad heeft de Gele Madonna van Voor-America

zich gemetamorfoseerd à la de Jezus van het Hoogbroek!

Inmiddels is het in Voor-America een komen en gaan van Oranjesupporters. Onophoudelijk weerklinkt er dit tot de Madonna gericht gebed: 

Wees gegroet Madonna, vol van Oranje.

Kabouter Willem is met U.
Gij zijt de gezegende onder de Voetbalvrouwen.
En gezegend is dit Oranje,
product van de Hollandse School.
Heilige Madonna, Troosteres der Belgen,
bid voor ons, Oranjeklanten,
nu en vooral zaterdag in het uur der Waarheid.

Amen.

Top 5 – Huldigingsopties Paul Verhaegh

Gek toch, hoe bij een voetbaloverwinning elk gevoel voor realiteit het aflegt tegen onverholen chauvinisme. Zo bakte Streekomroep Reindonk ze gisteren na de ontsnapping tegen Mexico ook behoorlijk bruin op zijn website (en op Twitter):

Vanochtend was de realiteitszin weergekeerd, getuige de nieuwe kop die hetzelfde bericht ineens had gekregen: 

De wegen van Louis zijn zoals bekend ondoorgrondelijk, maar na gisteren lijkt het me stug dat we Paul Verhaegh dit toernooi nog in actie zullen zien. Wat niet wegneemt dat Kees van Rooij zich wel eens gedachten mag gaan maken over de huldiging van onze Kronenbergse wereldkampioen over twee weken. Coöperatief als Horst-sweet-Horst is, denkt het graag met onze burgervader mee. Vandaar: de Horst-sweet-Horst top 5 van huldigingsopties voor Paul Verhaegh:   

5. Kronenberg

De Driefkuilenloop en de Schorfvenloop lenen zich helaas niet voor een intocht in Kronenberg per rondvaartboot. Zelfs met een vlot(je) zou het al lastig worden. Sowieso is het de vraag of het verstandig is een Kronenbergs accent op de huldiging te leggen: Paul is immers niet alleen de beste van Kronenberg, nee, Paul is ook de beste van Broekhuizen, de beste van Meerlo, de beste van Griendtsveen. Wat geldverslindende campagnes niet lukte, doet Paul wel: hij maakt een onvermoed wij-gevoel in Horst aan de Maas los. Paul is van ons allemaal! Dat momentum moeten we zien vast te houden en dat doen we niet door van de huldiging iets exclusief Kronenbergs te maken.

4. Sevenum

Ontvangst op het voormalige gemeentehuis aan het Raadhuisplein, gevolgd door een balkonscène.

In wezen geen onaantrekkelijke optie, ware het niet dat de aanwezigheid van het wapen van de voormalige gemeente Sevenum op het balkon zou kunnen leiden tot een opflakkering van het Sevenums separatisme dat recentelijk juist zo aardig beteugeld leek.

3. Horst

Meest voor de hand liggend: ontvangst op het gemeentehuis. Hier doet zich echter het gemis van een balkon pijnlijk voelen.

Als Paul van ons is, dient hij immers ook aan den volke te worden getoond. En dat nu is ten enenmale onmogelijk bij het gemeentehuis. Weeffoutje zullen we maar zeggen.

2. Horst

Weeffoutjes werden vroeger niet gemaakt: het voormalige gemeentehuis uit 1890 heeft een balkon om u tegen te zeggen.

Huldiging alhier zou het Sint-Lambertusplein meteen op de kaart zetten als belevingsplein. Hoewel dus alle voorwaarden voor een grandioos festijn voorhanden zijn, gooit de aanleg van een belevingsfontein op het belevingsplein roet in het eten. Anticiperen is ook een kunst.

1. Meterik

Zoals altijd is Meterik weer een blessing in disguise. De voormalige Bondszaal in Meterik is welbeschouwd de ideale locatie voor de huldiging van onze wereldkampioen. Ga maar na: geen Kronenbergs accent, geen gevaar voor opflakkerend Sevenums separatisme, geen genöl dat Horst altijd alles krijgt. Plus een plein om de mensenmassa te herbergen én een balkon!

En dat De 3Vrouwen? Lossen we op door aardbeienprinses Chantal Freriks, rozenkoningin Suzanne Verhaegh-Seuren en aspergeskoningin Sharon Martens samen met Kees de huldiging te laten verrichten. Vooraf rondtoer door Meterik van de wereldkampioen in de aspergemobiel.

Klein mysterie 569 – Scheiven drek

Het is u wellicht ontgaan, maar de FIFA doet momenteel onderzoek naar mogelijk homofoob gedrag van de supporters van Brazilië en Mexico op dit WK. Tijdens de openingswedstrijd tegen Kameroen vergastten de Mexicanen de Kameroenese doelman Itandje bij de aanloop voor een doeltrap telkens op een aanzwellend geloei, gevolgd door een korte kreet op het moment dat Itandje de bal trapte.

De doelman van Brazilië, Julio Cesar, overkwam vier dagen later hetzelfde. ‘Goede vondst’, dachten de Brazilianen en kopieerden dit ritueel bij doeltrappen van de Mexicaanse keeper Ochoa. Onschuldig volksvermaak? Niet volgens FARE, een organisatie die strijdt tegen discriminatie in het voetbal. FARE attendeerde de FIFA erop dat de supporters bij de uittrap van de vijandige keeper niet massaal ‘Mooi weertje vandaag’, ‘Ook goed geslapen vannacht?’ of ‘Zuurkool met vette jus’ schreeuwen, maar puto, een woord dat je met ‘homo’ schijnt te moeten vertalen.

Zou FARE de FIFA ook attenderen (of al geattendeerd hebben) op de excessen in Duitse stadions? Daar wordt de vijandige doelman bij een doeltrap immers steevast getrakteerd op een massaal gescandeerd Arschloch, Wichser, Hurensohn! Zijn alle Arschlöcher, Wichser en Hurensohne dezer wereld ook lekker mee.

Hoe onschuldig ging het er vergeleken bij die Mexicaanse, Braziliaanse en Duitse toestanden dan in de jaren zeventig (tachtig misschien ook nog wel) aan toe in de Venlose Koel. Ook daar een massaal geloei op het moment dat de vijandelijke keeper – denk aan Jaap Bloem, Harry Schellekens, Jan Jongbloed, Bram Geilman, Ton Thie – z’n aanloop nam bij een doeltrap. En ook daar een massaal geslaakte kreet op het moment dat hij de bal raakte. Alleen geen flikker, klootzak, hondenlul, mongool of boerenpummel. Zelfs geen lamzak of zakkenwasser. Nee, hier een oorverdovend scheiven drek! In fatsoenlijk Nederlands: scheef onkruid of scheef vuilnis. Een heerlijke nonsensuitdrukking, die eerder associaties oproept met lieflijke weiden vol boterbloemen, klaprozen, herderstasje en haagwinde, dan met rauw supportersvolk. Scheiven drek, een vleugje romantiek te midden van het stadionbeton.

Of ben ik weer eens slachtoffer van mijn eigen naïviteit en is scheiven drek gewoon de Venlose benaming voor mensen van de verkeerde kant?

Is scheiven drek overigens iets exclusief Venloos of wordt het ook in Horst gebezigd? Zo ja, wat betekent het dan, als het iets betekent?  

Intermezzo – WK-versieringen

Geen opportunistischer volk dan supporters of wat daarvoor door moet gaan. Zijn de verwachtingen hooggespannen of gaat het goed, dan roeren ze zich massaal. Zijn de verwachtingen gering of gaat het slecht, dan geven ze niet thuis. Terwijl het natuurlijk net andersom zou moeten zijn: draait het toch al goed, dan zijn die aanmoedigingen overbodig, maar zit het allemaal tegen of dreigt de ondergang, dan zouden massale steunbetuigingen juist nog een wending ten goede kunnen brengen.

Omdat ik mijn pappenheimers dus ken, verbaasde het me niet dat ik bij terugkomst van mijn Verschnaufpause  nauwelijks Oranjeversieringen aantrof (waarbij zij opgemerkt dat ik nog niet in Kronenberg ben geweest). En het weinige wat er hing en stond, maakte vooral een plichtmatige indruk: ‘Er is een WK aanstaande, dus we moeten weer.’

Hoe anders was het bij het vorige WK, vier jaar geleden. Hele straten kleurden oranje en iedereen leek elkaar te willen overtreffen in creativiteit en originaliteit. Vanwege die overvloed was het samenstellen van een Horst-sweet-Horst top 5 van WK-versieringen destijds a pain in the ass. Nummer 1 werd uiteindelijk een installatie in een voormalige etalage aan de Spoorstraat in Tienray.

Bij het EK van twee jaar geleden beleefde die Tienrayse installatie een reprise, hetgeen me enigszins teleurstelde: ik had gehoopt op een nieuwe eruptie van creativiteit.

Hoe zou het ditmaal zijn? Niets? Weer op de automatische piloot kabouter Willem met voetbalplaatjesbord tevoorschijn getoverd? Of toch iets nieuws? Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en toog vrijdag naar Tienray. En ziedaar:

Een compleet vernieuwd, fraai ensemble, waarvan een enigszins pikante kleurplaat (nog daterend van het EK 2000) een van de meest in het oog springende elementen vormt:

Wel heeft het er alle schijn van dat hier op twee paarden wordt gewed: tegenover het oranjesjaaltje, de oranje bal, de juichleeuwen en kabouter Willem staan een Braziliaans petje, shirt en broek en een in een Braziliaans shirt gehulde leeuw. En een foto van juichende Brazilianen is nog tot daar aan toe, maar waarom juist een foto waarop David Luiz, de verschrikkelijkste (en meest overschatte) aller Brazilianen, zo prominent aanwezig is?

Enfin, laat ik mijn zegeningen tellen, niet klagen en gewoon tevreden zijn tenminste één originele WK-versiering te hebben gevonden.

N.B. Als de observatie waarmee dit stukje opende (alleen als het goed gaat, doen supporters van zich spreken) klopt, staat ons de komende dagen (weken?) tegen alle verwachtingen in nog een hausse aan WK-versieringen te wachten. Komt het misschien alsnog tot een nieuwe top 5.

Intermezzo – Twaalfde man (2)

Godzijdank zijn we er weer voor minimaal twee jaar van verlost. Adel verplicht echter. Helaas. Dus hierbij met frisse tegenzin toch nog maar even een korte analyse van de afgelopen veertien dagen.

De belangrijkste oorzaak van het falen lag in mijn ogen in de veel te grote ruimte tussen de linies.

Vooral het gat tussen middenveld en verdediging viel op een gegeven moment niet meer te belopen.

En dan dat ontstellende gebrek aan fantasie. Eenheidsworst, niemand die eens z’n nek durfde uit te steken.

Altijd maar dat beschutting zoeken, om doodziek van te worden.

Dat was twee jaar geleden tijdens het WK allemaal wel anders. Oké, van de waterdragers mag je misschien niet meer verwachten, maar als zelfs de meest creatieve spelers – of op z’n Italiaans: fantasisti – terugvallen op oude patronen dan wordt het wel verdomd lastig:

Hier, nog zo iemand die sinds dat WK in z’n ontwikkeling is blijven stilstaan:

Te vaak ook lag de focus op de verkeerde zaken:

Wat daarnaast een verderfelijke invloed had was het tegen elkaar opzetten van de teamleden door de buitenwacht:

En tja, als zelfs de twaalfde man je in de steek laat, is het natuurlijk helemaal vechten tegen de bierkaai.

Als er iemand rijp is voor een wissel is hij het wel dunkt me.

Actualisatie – Olifantspaden (3)

Als ik op dit weblog ergens te snel mee ben geweest, dan is het wel met het samenstellen van een top 5 van olifantspaden. Al bij de publicatie, nu bijna een jaar geleden, had ik zo’n vermoeden. ‘Laten we het maar houden op een voorlopige top 5’, schreef ik destijds. Zo is het maar net. Als je er een beetje oog voor hebt, kun je namelijk bijna dagelijks nieuwe olifantspaden ontdekken. Drie mooie recente Horster aanwinsten zijn dit pad op het ruiterterrein,dit tussen Weltersweide en Vijverlaan, en dit dat loopt van de Frans Woltersstraat naar de Westsingel. Van dit laatste zou het me trouwens niets verbazen als het z’n langste tijd heeft gehad.

Ook Berlijn heeft z’n olifantspaden, of op z’n Duits Trampelpfade. Te midden van de troosteloze Plattenbau van het stadsdeel Lichtenberg bevindt zich aan de Anton Saefkowplatz dit paadje:Een gelukkig toeval wil dat de Süddeutsche Zeitung – wat een jaloersmakend goede krant is dat toch – zaterdag een interview bevatte met Professor Doktor (voor minder doen ze het in Duitsland niet) Dirk Helbing. Professor Doktor wie? Dirk Helbing, 45 jaar, natuurkundige, wiskundige en socioloog – met een bijzondere voorliefde voor en kennis van Trampelpfade. Zoals het een Professor Doktor betaamt, gaat Helbing behoorlijk de diepte in over die ogenschijnlijk zo banale olifantspaadjes. Wat het interview er natuurlijk niet minder interessant op maakt. Hij beweert bijvoorbeeld dat het ook op internet wemelt van olifantspaden: ‘Facebook ist zweifellos ein vielbenutztes Trampelpfadsystem im World Wide Web.’ Verder rekent hij af met het vooroordeel dat het fenomeen olifantspaden typisch iets is van de huidige hectische tijd waarin elke seconde telt: ‘Viele der heutigen Straβen in Europa und den USA folgen alten Handelswegen, die ursprünglich Trampelpfade waren: sie setzten sich aus regionalen Pfaden zusammen, die die Menschen gebahnt haben, indem sie sich an Berggipfeln oder Flüssen orientierten.’Het interview met Helbing is afgenomen door Christian Ankowitsch. Hoewel Oostenrijker, zo staat er onder het artikel, is hij van mening dat Duitsland op het afgelopen WK prachtig Anti-Trampelpfad-Fuβball heeft gespeeld: ‘Müller, Schweinsteiger und Co. vermieden ausgetretene spielerische Pfade und suchten stattdessen neue, unerwartete Wege zum Tor.’ Wat zou er zijn gebeurd als Nederland ook eens van de gebaande olifantspaadjes was afgeweken en met een vleugje Anti-Trampelpfad-Fuβball in het strijdperk was getreden?Weet u trouwens wat het mooie is? Het volledige interview met Helbing, geïllustreerd met fraaie luchtfoto’s van olifantspaadjes, is ook hier te lezen en te bekijken.

Top 5 – Horster WK-versieringen

Over. Uit. Voorbij. Johan Derksen en Gé Peeters jullie worden bedankt. Twee voetbalkenners bij uitstek die het deden voorkomen alsof Nederland met twee vingers in de neus wereldkampioen zou worden. Daar klamp je je als leek dan toch aan vast. Johan Derksen bracht zijn wijsheden met een jaloersmakende achteloosheid dagelijks te berde in VI Oranje. Gé Peeters, redacteur van De Echo van Horst, koos het Venrayse weekblad Peel en Maas uit om het volk kond te doen van zijn overtuiging. Op de vraag ‘Wordt Nederland wereldkampioen?’ antwoordde hij in Peel en Maas van 10 juni: ‘Ja, met glansrijk aanvallend voetbal waarover internationaal nog jaren zal worden gesproken. Oranje als voorbeeld voor de wereld!’. Gevraagd naar z’n favoriete speler reageerde Peeters met: ‘Van Persie, eenzame klasse. Speler van het toernooi. Zeven doelpunten.’ Elk verder commentaar overbodig lijkt me. Derksen en Peeters: weer twee helden die van hun voetstuk zijn gevallen.Scherven opruimen. Wonden likken. Uithuilen en opnieuw beginnen. Donderdag FC Utrecht-KF Tirana, tweede voorronde Europa League. Over vier weken NEC-VVV. Wat nu resteert, is mijn top 5 van Horster WK-versieringen:

5. Nummer 5 staat voor de tientallen Horster straten met allemaal ongeveer dezelfde aanblik:In de Riet was op dit gebied exemplarisch. Veel gebruik van massaproducten, enigszins fantasieloos, toch een mooi gezicht.

4. Nummer 4 staat voor alle, vaak uiterst aandoenlijke blijken van kinderlijke Oranjeverering: Aangetroffen in een voortuintje in de Loevestraat.

3. Zou zomaar een actie van Horst-sweet-Horst kunnen zijn, deze fraai opgetuigde Eduard van de Griendt.Is het echter niet.

2. De nummers 1 en 2 steken er met kop en schouders bovenuit. Vergeet Xavi, Iniesta, Özil, Forlan en Robben: dit waren qua oorspronkelijkheid, fijnzinnigheid en creativiteit de echte toppers van dit WK. Wel moeilijk kiezen tussen de nummers 1 en 2, maar na rijp beraad heeft het oranje schaap met de delftsblauwe accenten uit Swolgen het onderspit gedolven.
1. Al op 27 mei gespot in een voormalige etalage aan de Spoorstraat in Tienray:Zó mooi! Die nostalgische foto van de Spoorstraat in jaren zestigkleuren, dat houten bord met Paniniplaatjes van het WK’78 en natuurlijk vooral die oranje tuinkabouter met rood-wit-blauwe puntmuts die z’n rechterbeen zo stoer op de bal (duidelijk geen Jabulani) laat rusten: deze installatie hoort gewoon in een museum thuis.