Intermezzo – Americaanse machtsovername

Terwijl de ogen van de wereld steeds meer zijn gericht op de Amerikaanse overname van Groenland, heeft zich hier in ons eigen Horst aan de Maas in alle stilte al zo’n vijandelijke machtsovername voltrokken. Wellicht geïnspireerd door de annexionistische neigingen van zijn grote overzeese broer heeft het nietige America namelijk zonder dat iemand het in de gaten had zijn territorium uitgebreid met Meterik en Swolgen. Daarmee heeft het zijn aantal inwoners meer dan verdubbeld: van 2.362 naar 5.195. Misschien van nog wel wezenlijker belang is dat America met deze annexatie zijn landbouwareaal aanzienlijk heeft vergroot.

Het Trumpiaans aandoende staaltje van Americaanse bravoure kwam gisteren aan het licht na de lancering van de Interactieve voetbalkaart. Deze kaart (klik hier) toont de verspreiding van seizoenkaarthouders van betaald voetbalclubs over Nederland. Inzoomend op de gemeente Horst aan de Maas blijkt dan bijvoorbeeld dat Lottum de kern is met de meeste VVV-seizoenkaarthouders (tachtig procent), dat Griendtsveen uitsluitend seizoenkaarthouders van PSV telt (namelijk vijf), dat Evertsoord als enige kern geen enkele seizoenkaarthouder van een betaald voetbalclub herbergt en dat in Horst het aantal seizoenkaarthouders van VVV dat van PSV maar net overstijgt.

Goed. Maar zoom je op de kaart in op Meterik, dan verschijnen deze gegevens in beeld:

En wil je weten hoe in Swolgen de seizoenkaarthouders zijn verdeeld, dan zie je dit:

Overtuigender bewijs van de Americaanse machtsovername is nauwelijks te vinden. Tegelijkertijd rijst de vraag welke kern van Horst aan de Maas het volgende slachtoffer van de Americaanse landhonger zal zijn.

Of zouden de begerige blikken van America verder reiken dan uitsluitend Horst aan de Maas? Venray, Venlo, Helmond: let op uw saeck!

P.S. Vandaag (vrijdag 28 maart) is de kaart in die zin aangepast dat ze uitsluitend nog de totaalcijfers voor de gemeente Horst aan de Maas toont: in totaal 411 seizoenkaarhouders waarvan 190 VVV, 164 PSV en 19 Ajax.

Intermezzo – AMC Zengers zingen Larsje

Vorig weekend vertoond tijdens de expositie Altaarnatief in de Sint-Lambertuskerk in Horst, vanaf nu ook op YouTube te zien: de AMC Zengers die in de kerk het Larsje Unnerstall-lied zingen, begeleid door Kenny Jansen op het kerkorgel; camera Ruud Lenssen.

Voor nitwits: Lars Unnerstall, de Onwankelbare Toren, is de keeper van VVV. De tekst bestaat uit slechts twee woorden (‘Larsje Unnerstall’), gezongen op de melodie van Give it up van KC & The Sunshine Band. Op repeat zetten en allemaal meezingen!

Intermezzo – The Village Warehouse (2)

Plotseling tikt iemand me op m’n schouder. Ik draai me om en sta oog in oog met een angstaanjagend reptiel dat zich op de arm van z’n begeleider bevindt. Een soort opgeblazen kikker, maar dan vijftig keer zo groot. Lichtgevend bovendien. De bek van het monster beweegt zich richting mijn gezicht. Net voordat ik de begeleider wil toeschreeuwen dat ik niet houd van angstaanjagende lichtgevende reptielen die het op mijn gezicht hebben gemunt, kom ik tot de ontdekking dat het om een nepper gaat. Grijnzend vervolgt de begeleider zijn weg, op zoek naar een volgend slachtoffer.

Welkom op The Village Warehouse! Uiteindelijk ben ik toch beland op de danceparty waar ik op de guestlist stond (klik ook hier). Intensief lobbyen, afgelopen week, onder bevriende vijftigers, veertigers en zelfs dertigers om me te vergezellen naar dit festijn in de romneyloods in Meterik, heeft niet het beoogde resultaat gehad. Zonder uitzondering vinden ze dat ik moet gaan – zonder uitzondering hebben ze een alibi (of beweren ze een alibi te hebben) waarom zij die trip to hell niet kunnen meemaken. Gelukkig is er nog twintiger Sanne – van de jeugd moet je het hebben – die wél bereid is deze vreemde eend in de bijt twee uur lang onder haar hoede te nemen.

Trip to hell? Blijkt in de praktijk alleszins mee te vallen! Al doet de grote vuurschaal op het door Micky Verhaegh en consorten fantastisch met pallets aangeklede buitenterrein van de loods in eerste instantie anders vermoeden.

Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat in de hel net zo’n aangenaam knusse sfeer heerst als hier. De ook al met palletbouwwerken opgesierde loods zelf zou ik zelfs eerder als hemels willen betitelen. De verlichting is werkelijk bedwelmend – dit is de loods in zijn allervolste glorie, waarschijnlijk voor het eerst en meteen ook voor het laatst. De door het hele lichaam vibrerende bonkende muziek maakt de beleving alleen maar intenser, ik word helemaal één met de loods.

Drugs, waar iedereen me van tevoren zo voor heeft gewaarschuwd? Ik zie ze niet! Al kan het ook zijn dat het grote snuiven, spuiten en slikken pas na mijn vertrek gaat beginnen, omdat niet geheel valt uit te sluiten dat drugsbeluste aanwezigen mij aanzien voor een (mislukte) undercover agent.

Mijn The Village Warehouse komt abrupt ten einde als ik in gesprek raak met Job. Job uit Tienray. Ik: ‘Tienray? Oh, dan ken je L.P. ongetwijfeld ook wel?’ Hij: ‘Jazeker. Ben jij z’n vader?’ L.P. is nota bene collega-vijftiger! Dodelijk! Met de staart tussen z’n benen druipt deze opa per direct af, om net op tijd thuis op de bank z’n geliefde VVV soeverein met 2-0 van Excelsior te zien winnen.

Eind goed, al goed.

(met dank aan Sanne Aben voor de begeleiding én de foto’s)

Intermezzo – Little Italy in America

Alweer drie jaar geleden dat ik nog eens in Italië ben geweest. Veel te lang natuurlijk. Hoe dat komt? Ik zou kunnen zeggen ‘Die eeuwige hitte in Italië staat me tegen’ of ‘Het kost me steeds meer moeite Horst aan de Maas te verlaten’ of ‘Het supporterschap van VVV laat zich niet combineren met Italië bezoeken’ of ‘Ik zie op tegen de lange reis ernaartoe’. Daar zitten best kerntjes van waarheid in. Toch is er één factor die alle andere factoren overschaduwt: tegenwoordig volstaat een fietstochtje van een kwartier om me in Italië te wanen. Ik hoef er Horst aan de Maas niet voor te verlaten, ik heb de weersomstandigheden voor het uitzoeken, ik hoef er geen wedstrijd van VVV voor te missen en dat kwartiertje fietsen valt nog wel te overzien.

Italië is heel veel, maar Italië is vooral ook cipressen in een glooiend landschap. Toscane is onvoorstelbaar zonder cipressen, weet ik, zonder dat ik er ooit ben geweest. Zelfs in Verona, waar ik wel ben geweest, leveren cipressen een wezenlijke bijdrage aan het decor – ook een hijskraan kan daar niets aan veranderen:

Glooiende landschappen zijn in onze contreien even zeldzaam als Italiaanse cipressen. En toch is er dus een plek die telkens weer mijn Italiëgevoel weet wakker te roepen. Nog wel in mijn eigen gemeente en nog wel op de meest onwaarschijnlijke plaats van allemaal: de voormalige vuilstortplaats Zuringspeel in America. ‘Meest onwaarschijnlijke plaats’ omdat de begroeide afvalberg – 56 meter boven NAP en daarmee het hoogste punt van Noord-Limburg – zo ongeveer de meest kunstmatige plaats van heel Horst aan de Maas is (klik hier voor een eerdere Horst-sweet-Horst-ode aan de Zuringsberg). 

Wat bijdraagt aan die kunstmatigheid is de volstrekt bespottelijke beplanting van de voet van de berg. Die bestaat voornamelijk uit dennen, aangelengd met berken, hulst, jeneverbessen en een enkele eik. 

Waar het me om gaat, zijn de jeneverbessen. Die zijn in veel gevallen flink in de breedte uitgedijd. Dan krijg je dit beeld:

Ook mooi en bijzonder, maar tot een Italiëgevoel leidt dit bij mij niet. Anders is het met de (helaas minder talkrijke) jeneverbessen die rank zijn gebleven. Wat ze een cipresachtige allure verleent. Dan krijg je dit beeld: 

En dit:

Zeg nou zelf: je waant je toch in Italië? (En dan moet u ook nog in aanmerking nemen dat de foto’s slechts een slap aftreksel zijn van de werkelijkheid.) 

Il Monte Zuringo: Little Italy in America.

Intermezzo – Johan

7 augustus 1976. Een zaterdag. Dat betekent met buurtgenoten en hun vaders voetballen op het trapveldje midden in de Schadijkse Bossen. Zoals elke jaren zeventigzaterdagmiddag. Buigen of barsten, weer of geen weer. ’s Zomers om vier uur, ’s winters een uur eerder. Eén keer is daarvan afgeweken: op 24 augustus 1974, toen laat in de middag het nieuwe Horster gemeentehuis officieel werd geopend en enkele vaders daar ambtshalve bij aanwezig moesten zijn en pogingen van die vaders om de opening te verplaatsen naar een andere dag, of tenminste een ander tijdstip, vruchteloos waren gebleven. Vandaag wordt de tweede keer. 

VVV, het twee maanden eerder naar de ere-divisie gepromoveerde VVV, speelt aan het einde van deze zaterdagmiddag een oefenwedstrijd tegen Barcelona, dat onder leiding staat van Rinus Michels en Johan I en Johan II in zijn gelederen heeft. Vaderlijke pogingen om VVV en Barcelona te bewegen de wedstrijd te verplaatsen naar een andere dag, of tenminste een ander tijdstip, zijn achterwege gebleven – de betreffende vaders staan niet bekend om hun nederigheid maar in dit uitzonderlijke geval kenden ze hun plaats. Het wekelijkse potje voetbal wordt daarom enkele uren vervroegd en de gebruikelijke mokkastick na afloop bij ’t Hukske wordt voor één keer overgeslagen. Net zoals de derde helft aan de Meterikseweg.

Snel in bad en met de hoar nag naat de Eend in, op naar De Koel. De barstensvolle Koel, de nog nooit eerder zo volle Koel zelfs. VVV is hotter than hot. In tegenstelling tot Johan Cruijff. ’s Werelds beste voetballer van dat moment is in Nederland uitgekotst. Wordt weggezet als geldwolf en praatjesmaker. De dramatische EK-nederlaag eerder die zomer tegen Tsjechoslowakije, met een constant tegen de scheidsrechter zeikende Cruijff, heeft de deur helemaal dichtgedaan. Nederland heeft het wel gehad met de eeuwige querulant Cruijff.

En dus wordt Cruijff uitgefloten in De Koel. Bij elke balaanraking. Totdat Asensi, een vaardige, langharige adjudant van de maestro, een bloedende hoofdwond oploopt en het spel even stil komt te liggen. De meeste spelers maken van deze ongeplande pauze gebruik om wat te keuvelen en vocht tot zich te nemen. Zo niet Cruijff. Bij de dug-outs, precies tegenover mijn gekoesterde plaatsje onderaan het hek bij het reclamebord van Nederlandse Draadindustrie Blerick, staat een blond jongetje op krukken. Cruijff loopt op het jongetje toe en geeft hem een handtekening. Achttienduizend mensen klappen hun handen stuk.

Intermezzo – Johnny

Broekhuizenvorst, sportpark ’t Venneke, 30 december 1984.

Winterstop? Kennen we niet! En dus moeten we op deze stervenskoude zondagmiddag gewoon aantreden. ‘We’ zijn de reserves van VVV. Een verzameling absolute nobody’s. Te klein voor een tafellaken, het merendeel zelfs te klein voor een servet. Een enkeling zal het tot een spaarzame invalbeurt in de hoofdmacht brengen, maar doorbreken – zoals dat in voetbaljargon heet – zal uiteindelijk niemand.

Eerder dit jaar heeft Wittenhorst ons (en mijn melkboer mij in het bijzonder) helemaal zoek gespeeld en hebben we de bekerwedstrijd tegen het nietige Holthees pas in de verlenging weten te beslissen. En nu moeten we hier op sportpark ’t Venneke aantreden tegen de plaatselijke trots, Excelsior ’18. Keeper Wim, Johan, Leslie, Jacques, Wim, Marc, Rob, Har, Alec, Wil. En Johnny. Johnny Taihuttu!

Dan al drie jaar lang dé vedette van VVV: gemakkelijk scorend, met z’n snelheid menig verdediger trauma’s voor de rest van z’n leven bezorgend en toeschouwers, journalisten en niet te vergeten stadionspeaker Hay van Dreumel (‘Johnny Taiaiai…huttu!’) in extase brengend. Díe Johnny Taihuttu, die bijkans goddelijke Johnny Taihuttu, is op deze zondagmiddag verdwaald in Broekhuizenvorst. Op sportpark ’t Venneke. Conflict met de trainer, boete van vijfhonderd gulden en verbannen naar de reserves. Zo gaat dat in de voetballerij.

Zeggen dat Johnny er geen zin in heeft, zou een eufemisme zijn. Zwijgzaam, gekrenkt, gezicht als een oorwurm. Waar heeft hij het in godsnaam aan te danken dat hij onder deze omstandigheden in deze negorij met dit stelletje klunzen moet opdraven? Eenmaal op het veld past hij zich moeiteloos aan aan het niveau van z’n medespelers. Hij loopt geen meter teveel – lóópt-ie überhaupt? Bij de tegenspelers is het net andersom: de aanwezigheid van Johnny stoot hun adrenalineniveau op tot nooit eerder vertoonde hoogten. Ze rennen alsof hun leven ervan afhangt, maken meterslange slidings op het bevroren veld. Met 3-0 komen we er nog genadig van af. Hoongelach van de weinige toeschouwers valt ons, valt Johnny ten deel.

Enkele dagen later wordt hij voor een half jaar verhuurd aan Fortuna Sittard. Daarna keert hij terug bij VVV. Maar het beste is er intussen af, hij is ten slotte al 31.

Een kleine twintig jaar later kom ik ’m toevallig tegen in Venlo. Hij herkent me meteen. Is spraakzaam, aardig, belangstellend. Net als die een of twee keer dat ik ’m daarna nog tegen het lijf loop. Die wedstrijd op sportpark ’t Venneke blijft telkens onbesproken. En zal ook onbesproken blijven. Afgelopen maandag is Johnny overleden. 

Intermezzo – Treinkaartje

Wat Nel Verstegen-Maessen helaas onbesproken laat in haar vorige week verschenen boekje over de geschiedenis van station Horst-Sevenum (klik hier), is de extra trein die het station op zondag 19 december 1976 aandeed. Staat u me toe dat ik dat vlekje hier even wegwerk? Als inzittende van die trein voel ik me daar bij uitstek toe gerechtigd. Ik ben zelfs nog in het gelukkige bezit van het treinkaartje:

1976. Ik was 11. Voor het eerst in vijftien jaar speelde VVV weer eens in de ere-divisie. Om de veertien dagen puilde De Koel uit. VVV was hot. Zó hot dat op zondag 5 december een speciale supporterstrein naar Rotterdam zou rijden voor Feyenoord-VVV. Natuurlijk moest en zou ik mee. Voor de eerste keer naar De Kuip en dan nog wel voor Feyenoord-VVV! Dat kwam evenwel absoluut niet im Frage: als bij ons thuis één dag heilig was, dan wel 5 december. Mijn ouders waren onvermurwbaar, ik ontroostbaar. Maar ziedaar, voor één keer zat het mee: de wedstrijd werd afgelast en twee weken later opnieuw geprogrammeerd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen! Wonder boven wonder bleken nog kaartjes beschikbaar en zo spoorde ik op 19 december met mijn vader, een oom en een neefje in een volle trein – drieduizend supporters volgens Dan wordt een goal geboren …,  maar dat lijkt me aan de wel erg hoge kant – naar Rotterdam. Een bijzondere ervaring. Zó bijzonder, dat ik er dezelfde dag nog een verslag van maakte:

‘De heenreis

Vanmorgen om half tien gingen we [neef] P.V. in Blerick ophalen. Hij ging samen met J., J. en Wim Moorman naar de voetbalwedstrijd Feijenoord-VVV. We gingen daarheen met de trein. Om kwart over tien waren we weer in Horst. Daar wachtten we een half uur. Daarna reden we naar het station Horst-Sevenum. Nadat we daar eventjes hadden gewacht kwam daar om elf uur de trein aan. Nadat we nog een joekskapel gehoord en gezien hadden stapten we in de overvolle trein. We kwamen o.a. langs de volgende steden: Helmond, Eindhoven, Tilburg, Breda en Dordrecht. In Eindhoven had de trein vijf minuten stilgestaan. We kwamen om kwart voor één aan in Rotterdam. Daar stapten we vlak voor de “Kuip” uit de trein. Nadat we nog even naar een goed plaatsje hadden gezocht zaten we om kwart over één op de overdekte zittribune.

De wedstrijd

Nadat we nog drie kwartier in het koude stadion hadden gezeten begon de wedstrijd om twee uur. Na 45 seconden scoorde Dick Schneider 1-0. Dit was een fikse tegenvaller voor de VVV-spelers en supporters. Na dit doelpunt riepen de Feyenoord supporters al “tien, tien …”. Iedereen dacht dat Feyenoord nu gemakkelijk de overwinning zou behalen. Het tegendeel was echter waar. De Feyenoord-aanvallers konden niet door de VVV-verdediging komen. Tot de rust bleef de stand 1-0 voor Feyenoord. Na de rust was VVV zeer goed. In de 53-ste minuut kreeg VVV een vrije schop. Albert van der Weide nam deze vrije trap. Hij schoof de bal zeer onverwachts naar de op rechts vrijstaande Marinus van Dinter. Deze trapte de bal keihard achter de verbaasd toekijkende keeper Eddy Treytel. De stand was nu dus 1-1 geworden.

Na dit doelpunt moest Feyenoord wel naar voor. De Duitse keeper van VVV – Vieten – kreeg het nu druk. Maar wederom bleek hij een betrouwbaar sluitstuk te zijn. Feyenoord bleef in de daaropvolgende 25 minuten de bal alleen maar hoog voor de goal gooien. Dit had echter geen succes. VVV daarentegen kreeg nog een paar goede kansen. De beste kans kreeg Stevan Kurcinac twee minuten voor het einde. Nadat hij Van de Korput en Vos met een mooie beweging had omspeeld kwam hij alleen voor keeper Treytel. Stevan had een grote kans, maar … hij schopte in de grond. Hierna kreeg Feyenoord nog wat kansjes maar de stand bleef 1-1. De VVV-supporters waren natuurlijk door het dolle heen. Wie had dit verwacht?’

Veel mooier zou het daarna niet meer worden.

Klein mysterie 624 – Mark Verheijen

Op zaterdag 31 maart 2012 bezocht ik samen met de destijds 8-jarige T. PSV-VVV. Van de wedstrijd, die VVV met 2-0 verloor, herinner ik me weinig, van de terugreis des te meer. De NS was op het lumineuze idee gekomen slechts één treinstel in te zetten om de massa treinende voetballiefhebbers uit Oost-Brabant en Noord-Limburg huiswaarts te vervoeren. Gevolg: een afgeladen trein. Tevergeefs zochten T. en ik op een overvol balkon bewegingsruimte. Nooit eerder kwam Helmond – en daarmee zich openende deuren en mensen die de trein verlieten – zó gelegen.   

Nee, dan had Mark Verheijen het toch net ietsje beter getroffen. De toenmalige gedeputeerde van de provincie Limburg (en voormalig gemeenteraadslid van Grubbenvorst) behoorde eveneens tot de aanwezigen in het Philips Stadion. Voor hem geen overvolle trein, wel een auto met chauffeur die hem thuis in Venlo ophaalde en na afloop weer voor de deur afzette. Allemaal op kosten van de provincie Limburg, zo onthulde NRC Handelsblad afgelopen woensdag.  

Reactie van Verheijen: ‘Ik ben een politicus, geen heilige. Ik ben niet feilloos. Het bezoek aan de voetbalwedstrijd in Eindhoven vind ik zakelijk. Een bestuurder moet zich in netwerken begeven. Daarbij: ik hou niet van voetbal.’ De stakker: niet van voetbal houden en toch naar Eindhoven moeten. Voor de goede zaak, de Limburgse zaak, zet-ie z’n eigen belangen opzij en offert zich maar weer op. Onbegrijpelijk dat Frits Abrahams (‘waarom trekt hij zich eigenlijk iets aan van berichtgeving die hij als “tendentieus” typeert’), Kustaw Bessems (‘Mijnheer Verheijen, mijnheer Zijlstra en mijnheer Rutte hebben schijt aan u en aan mij’), Bas Heijne (‘kleine jongen die te graag meedoet met de grote jongens’), Youp van ’t Hek (‘sjoemelboemel’), Bert Wagendorp (‘sjoemelpoliticus’) en noem ze verder allemaal maar op, daar de afgelopen dagen zo lullig over deden.

Nog even over dat ‘zich in netwerken begeven’ van meneer de bestuurder op die bewuste 31e maart 2012. De NRC meldt dat de chauffeur in totaal 3,25 uur (= 200 euro) kwijt was aan het op en neer rijden naar Eindhoven en het wachten tijdens de wedstrijd. 3,25 uur, dat is 195 minuten. Venlo-Philips Stadion, dat is inclusief in- en uitstappen en druk voetbalverkeer minimaal 45 minuten. Philips Stadion-Venlo idem dito. Bij elkaar 90 minuten. 90 minuten zonder gelegenheid tot netwerken. Resteren 105 minuten. Precies de duur van de voetbalwedstrijd, inclusief pauze. Dat betekent dat meneer de bestuurder de wedstrijd zélf heeft gebruikt om te netwerken. Waarmee hij zondigde tegen netwerkwet nummer 1: ‘Nooit netwerken tijdens voetbalwedstrijden – niet álle netwerkers zijn voetbalhaters.’ Uit bandopnamen waarop Horst-sweet-Horst beslag wist te leggen wordt pijnlijk duidelijk hoezeer meneer de bestuurder de mist inging en de provincie Limburg vele miljoenen misliep:

‘Roderik, even, er zijn wat probleempjes met de Floriade, kun jij misschien bijspringen?’

‘Wat zeg je Mark? Ah, Depay komt erin. Verdomd aardig spelertje. Mark my words. Voel je ’m, Mark?’

‘Ja, een hele goeie, Roderik. Maar ik zei dat we in de nesten zitten met de Floriade.’

‘Die Toivonen bakt er vandaag weer helemaal niets van, zeg.’

‘Roderik …’

‘Nou, mist-ie sakkerju ook nog een penalty …’

‘Roderik …’

‘Die bal zijn ze morgen nog aan het zoeken.’

‘Roderik …’

‘Mark, wil je alsjeblief effe je waffel houden? Ik probeer van de wedstrijd te genieten. Na afloop hebben we tijd genoeg om over de Floriade te babbelen.’

‘Maar die Floriade kan ons de kop kosten, Roderik.’

‘2-0! Depay! Ik zei het je toch!’

‘Roderik …’

‘Zo die drie punten zitten weer in the pocket! Kom Mark, op naar de snacks.’

‘…’

‘Mark, waar ben je nou? We zouden die miljoenen van dat Floriadevlekje toch even wegpoetsen?’

‘…’

‘Mark!’

‘…’

‘Ach, bekijk het ook maar, Mark.’

Top 5 – Heerlijke passages uit krantenverslagen van derby’s tussen Wittenhorst en Venray

Terwijl voormalig gemeenteraadslid Jos Weijs Ibrahim Afellay in het openbaar uitmaakt voor ‘verwend mannetje’, terwijl huidig gemeenteraadslid Roy Bouten Marc Overmars en Edwin van der Sar in het openbaar uitmaakt voor ‘sukkels’ en terwijl ik me gelukkig prijs met de eeuwige pieken en dalen van VVV, maakt Horst zich op voor De Derby.

Vergeet Meterik tegen Melderslo. Vergeet VOS (‘Vooruitgang Ons Streven’) tegen Venlosche Boys. Vergeet Panningen tegen Helden. Vergeet EWC tegen RESIA (‘Rooms En Sportief In Alles’). Vergeet zelfs Volharding tegen SSS (‘Sport Staalt Spieren’). Want Noord-Limburg (en daar reken ik Overloon en Vierlingsbeek voor het gemak ook toe) telt slechts één echte voetbalderby: Wittenhorst tegen Venray. Zaterdag staat-ie voor het eerst in zestien jaar weer op het programma en duizenden zullen er getuige van zijn (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten). 

Wittenhorst-Venray is meer dan oranjezwart tegen roodwit of Dreumels tegen Piëlhaze. Het is ook klein tegen groot, dorp tegen (vermeende) stad, bescheidenheid tegen arrogantie, moelbaere tegen bosbessen, boeren tegen heertjes, doe-maar-gewoon-dan-doe-je al-gek-genoeg tegen gebakken lucht, het bedeesde ventje tegen zijn verwende neefje, gevraët tegen aangezicht.

Maar Wittenhorst tegen Venray is heden ten dage vrees ik vooral ook folklore. Wittenhorst mag dan nog zo z’n best doen het vuurtje op te poken (in Venray doen ze alsof het een gewone wedstrijd is), de ware gloriedagen van De Derby liggen alweer enkele decennia achter ons. In de eerste vijftien jaar na de Tweede Wereldoorlog was Wittenhorst tegen Venray een strijd op leven en dood. Volgens de overlevering dan. Al dient gezegd dat je in de wedstrijdverslagen uit die tijd ook wel enige authentieke rivaliteit proeft. Sowieso een aardige tijdverdrijf, het doorlezen van die oude wedstrijdverslagen. Bij dezen de Horst-sweet-Horst top 5 van heerlijke passages uit krantenverslagen van derby’s tussen Wittenhorst en Venray:

5. Venray-Wittenhorst 2-4, 8 januari 1961

‘Zo groot was de toeloop voor de langverbeide match Venray-Horst, dat zondagmiddag de twee kassa’s en het inderhaast opgestelde middenhek van het SVV-sportpark de supportersschare niet snel genoeg verwerkt kreeg. De wedstrijd was zodoende al tien minuten oud, eer allen binnengeloodst waren en de laatkomers konden hun ogen niet geloven, toen zij op het score-bord reeds 0-1 zagen prijken.’ (Dagblad voor Noord-Limburg)

4. Venray-Wittenhorst 2-3, 23 maart 1947

‘Geruggesteund door een stormachtige wind waren de Oranje-boys er voor de rust in geslaagd een verdiende 1-0 voorsprong te verwerven, maar nauw was er van speelhelft verwisseld of Venray kwam zoo overdonderend opzetten en Wittenhorst tornde zoo krampachtig tegen deze op den wind gedragen aanvalsgolven op, dat de Horster gemeenschap, die zoowat voltallig in Venray ge-invadeerd was, met verhoogde bloeddruk langs de lijn het onheil stond af te wachten.’ (Dagblad voor Noord-Limburg)

3. Wittenhorst-Venray 2-0, beslissingswedstrijd, 30 mei 1953

‘Toen arbiter Hugens zijn fluit voor de laatste maal aan de mond zette, stormden opgewonden supporters het veld op om de oranjehemden op de schouders te zetten. Stilzwijgend rukten de Venrayers in. Enkele vrouwelijke getrouwen pinkten heimelijk een traan weg. Schril contrast op deze avond. Het is soms hard, het hart aan Koning Voetbal verpand te hebben!’ (Dagblad voor Noord-Limburg)

2. Wittenhorst-Venray 2-0, 30 januari 1955

‘Horst is er bij het scheiden van de markt nog in geslaagd de volle winst in eigen home te houden. Twee doelpunten in zes minuten tijd zullen in het gulden boek der onvergetelijke voetbalmomenten kunnen worden bijgeschreven. Er heerste opwinding en sensatie onder de Oude Lind. Om te beginnen: Wittenhorst miste een penalty. Op een gegeven moment verdween een hele kluwen spelers onder groot spektakel met bal en al in het doel. Toen de kruitdampen waren opgetrokken bleek de schade: v.d. Heuvel moest per brancard het veld afgedragen worden. Langs de lijn trachtten nu enkele sportliefhebbers elkaar de regelen der bokskunst duidelijk te maken toen de argumenten over het al of niet gerechtvaardigd zijn van het eerste doelpunt faalden.’ (Dagblad voor Noord-Limburg)

1. Wittenhorst-Venray 2-2, 30 december 1955.

‘Overigens was het een faire wedstrijd al was het jammer dat de Venraijse spil zich als vanouds liet opmerken door een vergaande onsportiviteit. We hebben altijd gemeend dat deze speler ook werkelijk kon voetballen. Helaas blijkt hij dat met legale middelen niet te kunnen.’ (De Echo van Noord-Limburg)

N.B. De illustraties bij dit stukje zijn afkomstig uit het archief van Wittenhorst.

Klein mysterie 578 – Boodschappenbriefje (7)

Eind vorig jaar publiceerde ik een gevonden boodschappenbriefje op Facebook (klik hier en hier). Binnen de kortste keren werd de schrijfster ontmaskerd. Sindsdien ben ik enigszins huiverig voor openbare boodschappenbriefjesanalyse. Je weet immers nooit welke rampen je onbedoeld aanricht met deze privacyschending. Wat niet wegneemt dat sommige briefjes schrééuwen om ontleding. Wie zijn boodschappenbriefjes achteloos op straat gooit, vraagt er misschien ook wel een beetje om. En de lol van publicatie van zo’n briefje ligt veeleer in het speculeren over herkomst en betekenis dan in (zelf)ontmaskering. Daarom heb ik besloten het er toch nog maar eens op te wagen.

Zaterdag opgeraapt aan de oud-kerkhofkant van het Patronaat. Het gevaar van ontmaskering is in dit geval niet zo heel groot: het is een collectief kunstwerk waaraan door minstens drie en misschien wel vier of vijf auteurs is geknutseld. Koffiemelk en melk zijn overduidelijk van dezelfde hand. Eggs, papertowels  en toilet paper  zijn eveneens van één hand, zij het van een andere dan die van koffiemelk en melk. Scheer mesjes  (ik heb de spatiepolitie al ingelicht) zijn van persoon 3.

Resteren Basis – Vita Dor en market. Zouden van persoon 4 en 5 kunnen zijn, maar ook allebei van de eggs-, papertowels- en toilet paper-persoon: Basis – Vita Dor  vooral op grond van de twee s’en, market  op grond van het Engels en de t.

De kwestie van het precieze aantal schrijvers mag interessant zijn, aanzienlijk intrigerender is de vraag in welke verhouding zij tot elkaar staan. Vormen zij een gezin? Nederlands schrijvende vader (scheer mesjes), Engels schrijvende moeder, Nederlands schrijvend kind (koffiemelk, melk)? In theorie mogelijk. Maar mijn mannelijke intuïtie zegt dat hier geen vrouw in het spel is. Onder één dak bivakkerende seizoensarbeiders dan? Dat zijn doorgaans geen mannen die het Nederlands machtig zijn. Dan nog eerder campinggasten, maar het ontbreken van alcoholica op het briefje maakt die optie evenmin erg waarschijnlijk. Lastig dus. Even dacht ik ook nog aan een briefje van de gezamenlijke Horster geestelijkheid waarop onze Poolse kapelaan zijn wensen in het Engels had geuit. Een bezoekje aan de parochiële website leerde me evenwel dat de Horster geestelijkheid nog slechts uit twee personen bestaat.

De mogelijkheid dat het briefje een product is van de in een Horster huurwoning ondergebrachte VVV-aankopen is eveneens uitgesloten. Weliswaar is er in de persoon van Medy Elito een Engelse aanwinst, maar het totale aantal nieuwelingen bedraagt bij mijn weten tot dusverre slechts twee (dat belooft wat). Een sekte dan? Een commune? Nog erger: een tak van een motorbende? Ik durf niets uit te sluiten. Hebt u misschien een idee? Zo ja, dan kunt u me misschien ook vertellen wat er onder de drie strepen onder market  staat.

Zoo? 200, gevolgd door een Perzisch dan wel Hebreeuws letterteken? En wat heeft dat dan weer te betekenen? En zijn de i van koffiemelk  en de eerste g van eggs  later toegevoegd? 

Klein mysterie 569 – Scheiven drek

Het is u wellicht ontgaan, maar de FIFA doet momenteel onderzoek naar mogelijk homofoob gedrag van de supporters van Brazilië en Mexico op dit WK. Tijdens de openingswedstrijd tegen Kameroen vergastten de Mexicanen de Kameroenese doelman Itandje bij de aanloop voor een doeltrap telkens op een aanzwellend geloei, gevolgd door een korte kreet op het moment dat Itandje de bal trapte.

De doelman van Brazilië, Julio Cesar, overkwam vier dagen later hetzelfde. ‘Goede vondst’, dachten de Brazilianen en kopieerden dit ritueel bij doeltrappen van de Mexicaanse keeper Ochoa. Onschuldig volksvermaak? Niet volgens FARE, een organisatie die strijdt tegen discriminatie in het voetbal. FARE attendeerde de FIFA erop dat de supporters bij de uittrap van de vijandige keeper niet massaal ‘Mooi weertje vandaag’, ‘Ook goed geslapen vannacht?’ of ‘Zuurkool met vette jus’ schreeuwen, maar puto, een woord dat je met ‘homo’ schijnt te moeten vertalen.

Zou FARE de FIFA ook attenderen (of al geattendeerd hebben) op de excessen in Duitse stadions? Daar wordt de vijandige doelman bij een doeltrap immers steevast getrakteerd op een massaal gescandeerd Arschloch, Wichser, Hurensohn! Zijn alle Arschlöcher, Wichser en Hurensohne dezer wereld ook lekker mee.

Hoe onschuldig ging het er vergeleken bij die Mexicaanse, Braziliaanse en Duitse toestanden dan in de jaren zeventig (tachtig misschien ook nog wel) aan toe in de Venlose Koel. Ook daar een massaal geloei op het moment dat de vijandelijke keeper – denk aan Jaap Bloem, Harry Schellekens, Jan Jongbloed, Bram Geilman, Ton Thie – z’n aanloop nam bij een doeltrap. En ook daar een massaal geslaakte kreet op het moment dat hij de bal raakte. Alleen geen flikker, klootzak, hondenlul, mongool of boerenpummel. Zelfs geen lamzak of zakkenwasser. Nee, hier een oorverdovend scheiven drek! In fatsoenlijk Nederlands: scheef onkruid of scheef vuilnis. Een heerlijke nonsensuitdrukking, die eerder associaties oproept met lieflijke weiden vol boterbloemen, klaprozen, herderstasje en haagwinde, dan met rauw supportersvolk. Scheiven drek, een vleugje romantiek te midden van het stadionbeton.

Of ben ik weer eens slachtoffer van mijn eigen naïviteit en is scheiven drek gewoon de Venlose benaming voor mensen van de verkeerde kant?

Is scheiven drek overigens iets exclusief Venloos of wordt het ook in Horst gebezigd? Zo ja, wat betekent het dan, als het iets betekent?  

Top 5 – Voetbalclubstickers station Horst-Sevenum

In de opmaat naar het eerste landskampioenschap van Ajax in zeven jaar werd heel Horst begin mei 2011 behangen met Ajax-stickers. Nu hebben fans van Hannover ’96 ons een vergelijkbaar kunstje geflikt. Sinds enkele dagen kun je geen lantaarnpaal, elektriciteitskastje, verkeersbord of prullenbak meer voorbijgaan of er zit wel een 96-sticker opgeplakt.

Een beetje vreemd is het natuurlijk wel, want Hannover is bepaald geen club die hoge toppen scheert of een brede Nederlandse dan wel Horster fanbasis heeft. Je kunt er zelfs over twisten of die 96er wel het predicaat Traditionsverein verdienen. Wat me verder enigszins bevreemd is dat de sticker is uitgevoerd in rood en wit, terwijl de meeste mij bekende Hannover-stickers groen-zwart of rood-zwart zijn. Heel even zat ik daarom te denken aan een SP-sticker: die zijn ook altijd rood-wit en het doorgaans gebruikte lettertype lijkt verdacht veel op dat van de 96-sticker. Toch verwierp ik die gedachte al snel: SP’ers zijn toch niet zó ongemanierd dat ze stickers plakken op alles wat hen voor de voeten komt?

Laten we het daarom toch maar houden op een actie van in de Horster vakantieparken verblijvende Hannover ’96-fans. Dat verklaart waarschijnlijk eveneens waarom ik de sticker ook op station Horst-Sevenum tegenkwam.

Waarmee we beland zijn in het Horster eldorado voor voetbalclubstickersliefhebbers. Daarom mag in het rijtje van Horst-sweet-Horst top 5’en die van voetbalclubstickers op station Horst-Sevenum uiteraard niet ontbreken. Komt ie:

5. PSV

Zelfs een vijfde plaats is eigenlijk nog te veel eer voor deze sticker die het eens zo fraaie ensemble van graffiti op deze lantaarnpaal volledig teniet heeft gedaan.

 

4. Ajax

Ajax is op het moment – morgen kan het alweer anders zijn – niet al te best vertegenwoordigd op het station met slechts twee stickers. Al zijn dat er nog altijd twee meer dan van Feyenoord. En dat logo blijft machtig.

3. Fortuna Sittard

Qua vormgeving beslist de mooiste van allemaal. De plakker heeft ook het fatsoen gehad Jezus redt in ere te laten. Alleen: het is Fortuna, hè? Meer dan een derde plaats zit er daarom sowieso niet in, hoe dierbaar m’n fanatiek Fortuna aanhangende oom en neef me ook zijn.

2. Helmond Sport

Kan niet anders of mijn achterneef die vorige week nog ‘KUT VENLO!!’ twitterde nadat VVV de punten in Helmond had gestolen en die prominent lid is van de Hellmond Fanatics is hiervoor verantwoordelijk. Had ik u er trouwens al eens op gewezen dat Helmond Sport het mooiste clublied van Nederland heeft? ‘Hilarisch’ schijn je dan te moeten zeggen (klik op de pijl om het filmpje te starten): 

1. VVV

Het was lang zoeken, het was zelfs ellendig lang zoeken, maar hoog tegen een regenpijp ontdekte ik dan toch ook nog een behoorlijk vergane VVV-sticker. Vergaan of niet: VVV is VVV. Wat weer een baggerwedstrijd vrijdag in Tilburg trouwens. Opnieuw drie punten gestolen. Het is dat ze zich onmogelijk zou maken in haar functie, anders was het m’n hartstochtelijk Willem II aanhangende nicht (u merkt: ik heb ooms, neven, nichten en achterneven in alle soorten en maten) niet kwalijk te nemen geweest als ook zij ‘KUT VENLO!!’ zou hebben getwitterd.