Horst in oude ansichten (7) – Monument Jan van Eechoud

De ingetogenheid, het optimisme, het vooruitgangsgeloof van de jaren zestig. De welvaartstaat in opbouw, de antenne als fier statussymbool op elke schoorsteen (op die ene na dan). De idylle van bakstenen eenvoud en eenvormigheid. Schreeuwerigheid en borstklopperij zouden nog even op zich laten wachten. Zorgvuldig vormgegeven lantaarnpalen. Moderne kunst ter verheffing van het volk. Het grasveldje net te klein voor een volwaardig potje voetbal. Straten die liggen te wachten op stoepranters. In de verre verte lonkt de leegte. Achter de leegte het Gortmeules Kruus, de Gortmeule, de Paes, Castenray. In de nabije verte, meteen rechts naast het huizenblok op de achtergrond, een glimp van een bungalow. De bungalow van mijn opa en oma, Julianastraat 49. De melkboer hield er dagelijks z’n koffiepauze. Net buiten de kaart woonden wij, Julianastraat 25. Naast een trafohuisje. Daarnaast de ligusterhaag waar je je zo fijn achter kon verstoppen. Aan de overkant woonden Bèr en Fien. En Joop en John. Wier Lego-steentjes net niet pasten op de mijne. Bèr met zijn verreikende basstem. ‘Jóóóópie, kóm, aete!’ In hun huiskamer een bandrecorder, ons onbekend. Op hun televisie in het Duits nagesynchroniseerde cojbojseries, op hun radio schlagers. Heintje op het toppunt van z’n roem. Fien was fan.

Intermezzo – Wandelgang (21) | Ton Hoeijmakers

‘Ik zou het leuk vinden om een keer met jou door het buitengebied van de Gortmeule en omgeving te wandelen’, heeft Ton Hoeijmakers me gemaild. Mij lijkt dat ook leuk. Ton (74) woont al zijn hele leven op De Gortmeule, een boerderij met een geschiedenis van eeuwen. Dat het verleden er wordt gekoesterd zie je, voel je, proef je. In alles. De Gortmeule is een van de weinige resterende plekjes in Horst aan de Maas waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

We kennen elkaar. De begroeting is hartelijk. Ton begroet iederéén hartelijk. Het is zoor deze zaterdagmiddag. Ton heeft een geelzwarte sjaal om. ‘Doet me goed dat je een VVV-sjaal om hebt’, zeg ik. Ton: ‘Het zou ook een Horster Mannenkoorsjaal kunnen zijn of een voormalige-gemeente-Horst-sjaal.’ Maar ter zake. Terwijl we over de ook al eeuwenoude onverharde toegangsweg naar de boerderij lopen, zegt Ton dat hij me de mooie maar ook de minder mooie dingen rondom landgoed De Gortmeule wil laten zien.

Eerste halte is het Gortmeules  Kruus, in 1915 geplaatst door Gortmeules Hannes, de grötvader van Ton. Het staat onder een majestueuze eik, ooit in de race als dikste boom van Limburg. De eik heeft een omtrek van 4,78 meter. Zelfs blikseminslag, in 1984, heeft de oude reus niet klein kunnen krijgen. Kruis en eik vormen samen wat je tegenwoordig een landmark noemt. ‘Koesteren’, zou je denken. Toch zijn er bedreigingen: het is niet uitgesloten dat in de toekomst een kas en een biomassacentrale het vrije zicht vanaf de Schengweg op kruis en eik zullen bederven. Dat vooruitzicht stemt Ton verdrietig. Zo verdrietig dat hij binnenkort gaat inspreken in de gemeenteraad.

We lopen verder richting Veld-Oostenrijk. Ton vertelt over het Kloetswegske, over de twaalf boerderijen die samen d’n Östrik vormden, over markante bewoners, over het beekje dat tussen Veld-Oostenrijk en Venrayseweg stroomt en waarvan ik nu eindelijk de naam leer kennen: Schoot. Ton heeft er niet voor gestudeerd maar hij kan het landschap net zo goed lezen als Wim Heijligers (klik hier). Het resultaat van overlevering, generatie op generatie. Indrukwekkend.

Tussendoor attendeert Ton me op de aaneenschakeling van kassen en foeilelijke hoge hekwerken. Die zijn eigendom van dé grootgrondbezitter aan Veld-Oostenrijk en omgeving, zo’n rupsjenooitgenoeg waarvan Horst aan de Maas er al veel te veel telt. Ton heeft hier in de loop der jaren bestuurders van allerlei rang en stand rondgeleid om ze te wijzen op de aantasting van het landschap. Hij ontmoet altijd begrip, maar daar blijft het dan ook meestal bij. Ook dat stemt Ton verdrietig.

De oostzijde van Veld-Oostenrijk is nog vrijwel ongeschonden. Ton wijst me waar ooit het boerderijtje stond van de man met de weinig vleiende bijnaam Kruujer Jantje. Jantje had wel al heel vroeg een televisie. Ton herinnert zich dat er een massa fietsen stond bij de boerderij als een wedstrijd van het Nederlands elftal werd uitgezonden. Gehaaid als hij was plaatste Jantje dan een lege jampot bij zijn voordeur met daarbij een bordje met het opschrift ‘Een kwartje in de pot en je lacht je rot’. 

Langzaam naderen we De Gortmeule weer. Aan de Australiëweg wordt met man en macht gewerkt aan de herinrichting van de Paes en aan de totstandkoming van een ecologische verbindingszone tussen Gortmeule en Paes. Ton verheugt zich er nu al op samen met vrijwilligers van Landschap Horst aan de Maas op de grond achter het Gortmeules Ven allerlei oude gewassen te gaan zaaien. Dit moet leiden tot de terugkeer van diersoorten die zich hier al decennia niet meer hebben vertoond.

Als we weer terug zijn bij de boerderij laat Ton me nog de met riet beklede schuur zien, een unicum voor Horst. Zoals eigenlijk alles uniek is aan De Gortmeule.

Dit was aflevering 21 van Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Na vandaag volgen nog twee verslagen van wandelingen.

Intermezzo – Wandelgang (12) | Henk Nellen

‘Gegeven het feit dat ik met vervroegd pensioen ben gegaan, heb ik wel tijd en zin om een keer met jou te gaan wandelen’, mailde Henk Nellen. Prima. En waar? ‘Mijn voorkeur gaat uit naar een wandeling bij de Castenrayse Vennen, “De Paes”, om eens te kijken wat de vorderingen daar zijn met de hernieuwde inrichting. We kunnen dan wellicht afspreken bij de Gortmeule en van daaruit vertrekken. Mocht jij andere ideeën hebben: ik wil hierin niet dwingend zijn.’ Fijn. Normaliter vind ik het niet fijn als mensen dwingend zijn. Maar in het geval van deze serie wandelingen juist wel. Dus ontmoeten we elkaar maandagmiddag bij De Gortmolen (‘Gortmeule’ klinkt beter). Henk (65) woont in Horst en werkte de laatste tien jaar voor zijn pensionering bij BsGW (Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen) in Roermond. We kennen elkaar.

Links Henk en rechts van hem Jacques Kelleners en Jan Poels

Henk vertelt dat hij minimaal één dagdeel per week actief is als vrijwilliger bij De Gortmeule. Hij steekt de loftrompet over alles wat de familie Hoeijmakers doet om de boerderij en haar omgeving in stand te houden en waar mogelijk te versterken. Daar laten we het bij wat betreft De Gortmeule omdat Ton Hoeijmakers later deze week ook nog een medewandelganger van me is.

Op naar De Paes! Die inderdaad in staat van herinrichting is. De door het gebied stromende Lollebeek gaat namelijk meanderen en De Paes moet het water beter vasthouden. Zeker in dat laatste opzicht mag de herinrichting nu al een succes worden genoemd: we baggeren door de modder.

Door de ingrepen in het gebied hebben we soms moeite ons te oriënteren. Het oogt nog wat kaal, maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het allemaal goedkomt. Intussen hebben we het over onze bezigheden in heden en verleden en onze beide families, zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet. Henk haalt herinneringen op aan Lei Coppus (‘meister Coppus’), onderwijzer aan de Weisterbeekschool, die hele generaties Horster jongens liefde voor de natuur bijbracht. 

Op de ballastweg door De Paes krijgen we weer vaste grond onder de voeten. We houden halt op de Middelijkseweg bij een bankje langs de Lollebeek. Of ik misschien koffie of thee wil? Graag! Henk schenkt het theewater uit zijn thermoskan in een mok met een beeltenis van Stalin. Henk, de laatste nog levende Stalinist van Nederland? Nee, souvenir van een veertiendaagse busreis die hij ooit maakte naar Moskou en Sint-Petersburg, met ook nog tussenstops in Berlijn, Warschau en Novgorod.

We vervolgen onze route over de Grensweg. Henk onthult dat hij 25 jaar lang heeft gehockeyd. Ik: ‘Minpuntje!’ Henk: ‘In Horst is hockey nooit een elitesport geweest.’ Wist ik eigenlijk ook wel en blijkt ook uit de Horster hockeyers die vervolgens de revue passeren. Corona komt, uiteraard, ook ter sprake. Henk mist vooral de historische reizen en lezingen.

Op de Molengatweg onthult (nee, ik wist dat al, maar had het verdrongen) Henk dat hij tegenwoordig golft. Ik: ‘Minpuntje.’ Henk: ‘Golf is niet meer de elitesport die het ooit was.’ Wist ik eigenlijk ook wel. Misschien toch eens sommige van mijn vooroordelen gaan heroverwegen.

Voordat we weer bij De Gortmeule arriveren haalt Henk nog herinneringen op aan de afgelopen jaar overleden Chrit Hoeijmakers, broer van Ton, even innemend als Ton, groot vakman, groot verteller, groot gevoel voor humor, grote liefde voor mens en dier, hart op de goede plaats.  

Dit was aflevering 12 van Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Wil je ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat: helemaal volgeboekt!

Ingezonden – Hoopvolle start voor burgerinitiatief De Groene Corridor

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

Afgelopen zondagmorgen werd het startschot gegeven voor het burgerinitiatief om te komen tot een Groene Corridor tussen Horst-Noord en de Castenrayse Vennen. Een zestigtal belangstellenden gaf acte de présence. De reacties van de aanwezigen waren positief: de aanwezige politici leek het plan aan te spreken, en de vertegenwoordiger van de Limgroup B.V. uitte zich in coöperatieve zin.

De bijeenkomst werd goed bezocht

De groene doorgang moet onder meer een ecologisch en historisch verantwoorde verbinding gaan vormen tussen Landgoed De Gortmeule en voornoemde vennen. De recreatieve waarde als wandel- en natuurgebied van het buitengebied van Horst-Noord kan zo behoorlijk worden vergroot. Wist u trouwens dat een aanzienlijk deel van De Castenrayse Vennen op Horster grondgebied ligt? Dat het gebied in Horst veelal De Pès of De Pês wordt genoemd?

In groepen kreeg men nadere tekst en uitleg over het plan

Al met al een zeer geslaagde presentatie en hopelijk het begin van wat moois …

Wordt vervolgd.

Jan Duijf Kloosterstraat Horst

(foto’s: Daan Jans)

Ingezonden – Het bouwen begint vandaag

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

Op 15 maart vonden de Tweede Kamerverkiezingen plaats. Hét moment voor het Nederlandse volk om zich uit te spreken over de afgelopen kabinetsperiode, zijn volksvertegenwoordiging, en, misschien nog wel belangrijker, om zich uit te spreken over de koers die Nederland de komende jaren gaat volgen. Europa keek over onze schouder mee. Ontstaat er na de Brexit een domino effect? Roept het Nederlandse volk het populisme een halt toe?

Een aantal beschouwingen heeft u hier al kunnen lezen bij de verkiezingsterzijdes. Het opkomstpercentage was een overwinning voor de democratie. Ook jongeren vonden massaal hun weg naar de stembus. De uitslag echter, was zwaar teleurstellend voor de PvdA. Daar valt niet omheen te draaien. Een gedeelte van de kiezers besloot een andere partij het vertrouwen te gunnen. In Horst aan de Maas kregen we nog maar 922 stemmen. Een stevig verlies. Ook dat hoort bij onze democratie. Maar deze teleurstelling over de uitslag maakte al snel plaats voor strijdlust. Strijdlust die juist na 15 maart is toegenomen. Wij blijven strijden voor een fatsoenlijke samenleving en wij blijven bouwen aan de sociaaldemocratie. In Nederland. In Horst aan de Maas.

De PvdA heeft altijd haar verantwoordelijkheid genomen en zal dit ook blijven doen. Niet altijd als coalitiepartner, maar wel als uw volksvertegenwoordiging. De 600.000 mensen die ons het vertrouwen hebben gegeven, waarvan een kleine 1.000 in Horst aan de Maas verdienen dat. De mensen die dit keer hun vertrouwen ergens anders hebben neergelegd verdienen dat. En de mensen die thuis zijn gebleven verdienen dat.

Onze manier om dat te doen is de zaaltjes uit en de woonkamers in. Het gesprek aan gaan. Op 28 maart is daarom de volgende klapstoelzitting van PvdA Horst aan de Maas. En waar kan dat beter dan bij Landgoed De Gortmeule, waar vandaan een burgerinitiatief wordt ontwikkeld om te komen tot een groene corridor tussen het noorden van Horst en de Castenrayse Vennen. We starten om 20.00 uur. Om 21.30 uur verzamelen we de conclusies en klappen we de stoelen in.

Voor deze klapstoelzitting nodigen we frisse denkers en doeners van harte uit, om samen concrete oplossingen te bedenken voor grote en kleine maatschappelijke knelpunten. Bij de Gortmeule zou het zomaar eens kunnen gaan over de waarde van groene corridors in ons mooie buitengebied, over de kracht van burger-energie coöperaties en het jongerenactieplan voor de PvdA.

Het vertrouwen zal teruggewonnen moeten worden en het bouwen gaat verder.

Het bouwen begint vandaag.

Marjolein Selen

Intermezzo – Verkiezingsterzijdes

1. Woensdag 15 maart, 16.52 uur, station Maastricht. Op het perron waar de trein richting Amsterdam klaarstaat voor vertrek, hoor ik in het voorbijgaan een vrouw tegen een man zeggen: ‘Wat zou het geweldig zijn als er eindelijk eens een linkse meerderheid zou komen … Welke partijen maakt me niet uit, als het maar een linkse meerderheid is.’

2. Woensdag 15 maart, 21.02 uur, thuis. Meteen is duidelijk dat die linkse meerderheid er verdomme wéér niet komt. Ik moet denken aan de vrouw op het perron in Maastricht. In stilte lijd ik met haar mee.

3. Donderdag 16 maart, 8.23 uur, thuis. Nee, ook ik heb niet gestemd op de PvdA. Voor de zoveelste keer niet. Toch is leedvermaak me vreemd: met de vrouw op het perron in Maastricht ben ik aanhanger van de grootlinkse gedachte. En grootlinks heeft een verpletterende nederlaag geleden.

4. Vrijdag 17 maart, 16.05 uur, Zegersstraat, Horst. De Zegersstraat, waar ik als 7-, 8-jarige begin jaren zeventig woonde. En eindeloze zomeravonden voetbalde, bij voorkeur met een van die vier garageboxen als doel (tot grote ergernis van meneer S.). De garageboxen en de parkeerplaatsen ervoor zijn er nog steeds.

Ik zie nu pas dat ze zijn vernoemd naar m’n achterbuurman van toen, de vorig jaar overleden Dré van den Bosch. Ontroerend.

5. Vrijdag 17 maart, 17.22 uur, Kerkstraat, Horst. Ik loop J. – eveneens PvdA-verlater, eveneens geen PvdA-hater – tegen het lijf. Ook bij hem treurnis.

6. Vrijdag 17 maart, 18.07 uur, thuis. De verpletterende grootlinkse nederlaag, de jaren zeventig, de garageboxen, Dré en de ontmoeting met J. hebben me weemoedig gemaakt. Ter zwelging in die weemoed bekijk ik nogmaals De mooiste jongen van de klas, een prachtige documentaire (bekijk ‘m hier) van Suzanne Raes, kind van linkse ouders, over haar jeugd in Nijmegen in de jaren zeventig.

7. Vrijdag 17 maart, 18.11 uur, thuis. Voice-over Suzanne Raes: ‘Zouden m’n klasgenoten vaak terugdenken? En voelen zij dan ook die verbazing, soms verwarring, die ik voel? Omdat het zó anders was. Ik heb een soort heimwee. Ik mis onze klas, de wijk, de tijd misschien wel. Het lijkt wel alsof ik toen meer thuis was, dan ik me nu voel. Zouden zij daar ook last van hebben? Van dat gevoel iets te zijn kwijtgeraakt?’

8. Vrijdag 17 maart, 18.31 uur, thuis. Moeder Suzanne Raes: ‘Het was ook echt zo dat je dacht “Wauw, we gaan het goed doen”.’
Suzanne: ‘Misschien mis ik dat dan wel een beetje.’
Moeder: ‘Wat mis jij?’
Suzanne: ‘Nou dat. Dat gevoel dat je het helemaal goed kan doen. Dat je samen iets kan veranderen.’
Moeder: ‘Jaaaaja, ja.’

9. Vrijdag 17 maart, 19.17 uur, thuis. Suzanne Raes: ‘We zijn het houvast kwijt, terwijl we wel van binnen voelen hoe we het zouden willen, en we herkennen ons niet meer in de politiek. We missen een betrokkenheid bij onze bestuurders, maar we hebben ook geen zin om zelf te gaan besturen.’

10. Zondag 19 maart, 10.21 uur, Landgoed De Gortmeule, Horst. Rondleiding over Landgoed De Gortmeule en presentatie van burgerinitiatief De Groene Corridor, door de familie Hoeijmakers en enkele getrouwen. Idealisme, bevlogenheid, strijdbaarheid: het bestaat nog, óók in Horst aan de Maas. Ontroerend.

11. Zondag 19 maart, 12.43 uur, thuis. In Buitenhof maakt socioloog Willem Schinkel beredeneerd, overtuigend en genadeloos gehakt van de PvdA (en en passant ook van de rest van traditioneel links). Ik vrees dat ik het grotendeels met ‘m eens ben. Is mijn gebrek aan leedvermaak om de teloorgang van de PvdA dan toch misplaatst?

12. Zondag 19 maart, 13.38 uur, thuis. ‘Wij geloven in die droom van die andere samenleving en die droom zal nooit sterven’, hoor je Joop den Uyl enkele malen zeggen in de documentaire van Suzanne Raes. Nog veel verontrustender dan dat die andere samenleving er waarschijnlijk nooit zal komen, is dat de droom van die andere samenleving toch dreigt te sterven. Of ben ik te pessimistisch?

Ingezonden – Burgerinitiatief De Groene Corridor - Tussen Horst-Noord en de Castenrayse Vennen

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

Vanuit het Landgoed De Gortmeule wordt een burgerinitiatief ontwikkeld om te komen tot een groene corridor tussen het noorden van Horst en de Castenrayse Vennen. De te scheppen verbinding moet een positieve impuls geven aan het behoud en herstel van het historische landschap ten noorden van Horst. Op zondag 19 maart aanstaande wordt om 10.00 uur tijdens een bijeenkomst bij De Gortmeule het startschot voor het initiatief gegeven. Het is nu al duidelijk dat het plan bij organisaties en burgers in goede aarde valt en tot enthousiaste reacties leidt: er is een grote bereidheid om mee te denken en mee te werken. Bent u geïnteresseerd in het initiatief, of wilt u zich zelfs inzetten, dan bent u van harte welkom bij de bijeenkomst.

Landgoed De Gortmeule straks een onderdeel van De Groene Corrdor?

Door de vestiging van De Limgroup B.V. heeft de kwaliteit van Landgoed De Gortmeule een flinke knauw gehad: de situering en de cultuurhistorische waarde dreigt voorgoed te worden bedorven als gevolg van de voortschrijdende insluiting door broeikassen en prikkeldraad. De ingrepen in het landschap rondom het landgoed leidden tot een ernstige aantasting van dat landschap, de flora en de fauna. In het gebied tussen Horst-Noord en de Castenrayse Vennen had de vestiging van agro-industrie eveneens grote negatieve gevolgen voor het woongenot van de bewoners van Veld-Oostenrijk. De veranderingen in het landschap leidden bovendien tot een sterke afname van het recreatieve plezier dat mensen uit Horst, of van elders, aan het landschap kunnen beleven. 

De initiatiefnemers zijn ervan overtuigd dat het mogelijk is om, middels een goede samenwerking tussen burgers, organisaties en politiek, te komen tot een creatief en haalbaar plan voor de realisatie van een Groene Corridor tussen Horst-Noord en de Castenrayse Vennen.

Jan Duijf Kloosterstraat Horst

Ingezonden – Landgoed De Gortmeule is een parel in het Horster buitengebied

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

Jac Hanssen brengt een ode aan Fien en Ton Hoeijmakers bij de opening van het landgoed (klik op de pijl om de fim te starten):

Ton Hoeijmakers vertelde me dat veel mensen die lang geleden uit de regio emigreerden bij de Gortmeule komen kijken ‘hoe het er vroeger in Horst uitzag.’ Ontegenzeglijk heeft het landgoed voor velen een aangename nostalgische uitstraling. Er is hard aan gewerkt om het karakter van het landschap van vóór de ruilverkaveling historisch verantwoord te behouden en te versterken. Niet voor niets staan de zeldzame Saksische hallenboerderij, de in Noord-Limburg unieke wagenschuur met rieten wanden en het warme bakhuisje op de nationale monumentenlijst. Houtwallen zijn aangelegd en beplant met vijftien verschillende soorten inheemse bomen en struiken. In de vijf poelen gedijen amfibieën. Het Gortmeule-ven is in ere hersteld. Het harmonieuze ensemble van landschap en bebouwing maakt het landgoed tot een blinkende parel in het Horster land.

Het landgoed trekt elk jaar duizenden bezoekers: behalve de campinggasten zijn dat wandelaars en fietsers, cultuur- en natuurliefhebbers, families, verenigingen en scholen uit de hele regio. Bij tijden wordt er serieus studie gemaakt van insecten, planten en dieren. De vele rondleidingen verzorgen Fien en Ton Hoeijmakers zelf. In de loop van de jaren hebben ze zich ontwikkeld tot de deskundigen bij uitstek van de geschiedenis, de flora en de fauna van Landgoed De Gortmeule en zijn omgeving. Het kan geen toeval zijn dat Ton, zoals altijd gesteund door Fien, de titel van ‘Erf-ambassadeur’ mag voeren. De andere Limburgse ambassadeur woont in Gulpen.

De Gortmeule als nationaal voorbeeld

U zou voor de aardigheid eens op http://www.zoover.nl (tik ‘De Gortmeule’ in) moeten lezen wat de campinggasten schrijven over de manier waarop Fien en Ton Hoeijmakers hun camping bestieren. Dezelfde zorg en liefde hebben ze voor De Gortmeule en zijn toekomst: ze willen een stichting oprichten om die toekomst veilig te stellen, daarnaast worden er plannen ontwikkeld om deze parel in ons buitengebied van nog grotere betekenis voor de Horster gemeenschap te kunnen laten worden.  

Op 19 maart aanstaande kunnen geïnteresseerden om 10.00 uur bij de Gortmeule terecht voor verdere tekst en uitleg over de huidige Gortmeule en de vernieuwende plannen voor de toekomst. De leden van het college en de gemeenteraad hebben een uitnodiging ontvangen. De Gortmeule kan uw steun goed gebruiken.

Jan Duijf Kloosterstraat Horst

Ingezonden – Het verdriet van Landgoed De Gortmeule

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

De familie Hoeijmakers (van De Gortmeule) vroeg mij een poos geleden om te schrijven over de penibele situatie waarin Landgoed De Gortmeule zich bevindt. Nu heb ik wel vaker geschreven over de bedreigingen van het cultuurlandschap in onze gemeente, maar nooit eerder kostte het me zoveel moeite om de juiste woorden te vinden.

De familie Hoeijmakers en de gemeente Horst aan de Maas  heten u van harte welkom op het landgoed

Het lijkt wel of het vroegere malen van de Gortmeule zich nu in mijn hoofd voortzet, alsof het verdriet van Ton, Fien en Chrit  Hoeijmakers over de teloorgang van hun geliefde landschap mij behoorlijk aangrijpt. Nee, dat lijkt niet zo: dat is zo. De onrechtvaardigheid is te schrijnend om te negeren. 

De buren van De Gortmeule zijn minder gastvrij

Mij bekruipt een plaatsvervangende schaamte als Ik me afvraag hoe ons gemeentebestuur het zo ver heeft kunnen laten komen dat de familie Hoeijmakers nu in de hoek zit waar de klappen vallen. In de Horster natuur- en cultuurhoek waar straks wellicht met het nieuwe bestemmingsplan nog meer onheil wordt aangericht. Aan de onbaatzuchtige inzet van Ton en Chrit Hoeijmakers voor het Horster culturele erfgoed kan menig gemeenteraadslid een puntje zuigen. Deze mensen moeten door de politiek worden gekoesterd, geholpen en niet worden overgeleverd aan het recht van de sterkste.

Het IJzeren Gordijn van Veld-Oostenrijk

Eigenlijk zouden alle lezers van dit artikel eens bij de Gortmolenweg moeten gaan kijken hoe er met het Horster cultuurlandschap wordt omgegaan. Praat met Ton Hoeijmakers. Vorm zelf een mening. Laat die mening horen.

Jan Duijf Kloosterstraat Horst