Intermezzo – Cul-de-sac (1)

Gisteren. Ik zie dat Peter Janssen me een bericht heeft gestuurd. Als Peter Janssen me een bericht stuurt is het meestal interessant en altijd grappig. Snel kijken dus: ‘Op de Dentjesweg is een rotonde aangelegd en een cul-de-sac.’ Interessant en grappig inderdaad, zo blijkt uit de foto die hij meestuurt:

Een heuse cul-de-sac erbij in Horst aan de Maas! Geweldig dat Peter me dit stuurt. Nog geweldiger dat hij zich blijkbaar van twee Horst-sweet-Horst-stukjes van zes en vijf jaar geleden (klik hier en hier) mijn voorliefde voor cul-de-sacs herinnert. Voor degenen die die stukjes hebben gemist en niet weten wat een cul-de-sac is: volgens mijn eigen definitie is een cul-de-sac een doodlopende straat waar voertuigen aan het einde kunnen keren, idealiter in een ronding.

Ik spring op de fiets om op de Dentjesweg poolshoogte te gaan nemen. Meteen zie ik dat rotonde en cul-de-sac onderdeel zijn van een groter geheel. Tegenvaller: twee jongetjes zijn er aan het steppen. Dat betekent dat ik maar beter kan vertrekken: onbekende man van middelbare leeftijd met twee jongetjes in z’n buurt kan argwaan wekken.

Enkele uren later keer ik terug. Geen kleine jongetjes ditmaal, dus ik kan in alle rust genieten van het vele tientallen meters lange circuit dat hier op de trottoirs is aangelegd, compleet met verkeersborden en allerlei geschreven aanwijzingen. Ik maak een reeks foto’s.

‘Wat ben jij aan het doen?’ Aiaiai, daar zul je het verdomme hebben: de twee jongetjes van eerder op de middag.

‘Ik ben foto’s aan het maken.’

‘Oh!’

‘Hebben jullie dit gemaakt?’

‘Ja.’

‘Wat ontzettend mooi zeg! Wanneer hebben jullie dit gemaakt?’
‘Vanmorgen.’
‘Daar zullen jullie wel heel lang aan hebben gewerkt.’

Jongste jongetje: ‘Nee. We waren met heel veel. Mama heeft ook meegeholpen.’

Oudste jongetje: ‘Maar ik moest ook nog voor school werken. Papa zei dat ik een bladzijde was vergeten.’

Het ligt op mijn lippen om te zeggen dat hij maar niet te veel en te hard voor school moet werken, maar ik kan me nog net inhouden – papa zou wel eens niet gediend kunnen zijn van zulke gezagsondermijnende opmerkingen. Ze racen weg op hun step. Ik maak nog wat foto’s en ontdek een tweede cul-de-sac.

Als ik weg wil fietsen komt het jongste jongetje nog een praatje maken.

‘Ik heb een dief gezien.’

‘Zo zeg, een dief? Dat is niet zo mooi!’

‘Nee. En nu ga ik hem vangen.’

Intermezzo – Zorgen en verzorgd worden

‘Nalatigheid in onderhoud is een algemene trend.’ Gisteren genoteerd op een razend interessante bijeenkomst in Arnhem over kunst in de openbare ruimte. De uitspraak deed me natuurlijk meteen denken aan het trieste lot van Zorgen en verzorgd worden.

Dit kunstwerk van Piet Hermans stond vanaf 1988 dertig jaar lang voor Berkele Heem aan de Dr. Van de Meerendonkstraat in Horst. Na de renovatie van het verzorgingshuis was het ineens verdwenen. ‘Uit elkaar gevallen en kapotgegaan’, want ‘het beeld was in slechte conditie’, zo leerde navraag van Roel Sanders bij de gemeente vorige week (klik hier). ‘Uiteindelijk waren de financiën het struikelblok en bleek renovatie niet haalbaar.’ Vreemd allemaal, héél vreemd. Zomaar wat vragen die bij me opkwamen: heeft de gemeente dan geen zorgplicht voor haar kunstwerken in de openbare ruimte? Waarom is geen onderhoud gepleegd? Hoe hoog waren de renovatiekosten dan wel niet? Zorgen en verzorgd worden – voor Zorgen en verzorgd worden gold het blijkbaar niet.

De bijeenkomst in Arnhem had nog wel meer te bieden dat ook op Horst aan de Maas betrekking heeft. Bijvoorbeeld de vraag waarom kunstenaars zich hun heerschappij op rotondes hebben laten afpakken door hoveniers. En is dat erg? Of moeten kunstenaars zich rotondes opnieuw toe-eigenen, ook in Horst aan de Maas?

Een andere vraag die ook speelt bij de discussie over het (Neeje) Hôrster Hundje: moet visie voorop staan (top down-benadering) of democratie (bottom up-benadering)? Hoe moet je ‘de mensen’ überhaupt warm zien te krijgen voor iets dat nog niet bestaat (‘Kunst die er nog niet is, is de meest kwetsbare kunst’, hoorde ik in dit verband iemand zeggen)? En wat houdt goed opdrachtgeverschap eigenlijk in? Hoe voorkom je bijvoorbeeld dat de kunstenaar door een teveel aan inspraak wordt beknot in zijn vrijheid? Of moeten kunstenaars zich juist veel dienstbaarder opstellen?

Definitieve antwoorden op deze en andere vragen kwamen er niet, zijn er misschien ook wel niet. De meningen liepen in sommige gevallen ook nogal uiteen. Maar hoe uiteenlopend ook, al die meningen waren wél gestoeld op een visie. En die visie, of zelfs maar het begin daarvan, was wat ik laatst zo node miste tijdens de presentatie van de eerste contouren van het nieuwe gemeentelijk kunst- en cultuurbeleid (klik hier en ga naar 54.00 minuten). Ik zou de gemeente Horst aan de Maas echt een paar van de mensen gunnen die gistermiddag aan het woord kwamen. Misschien is het nog niet te laat?

Intermezzo – Gecraqueleerde container

Meanderende rivieren, wegen met geluidsschermen, smalle steegjes, gevaarlijke gelijkvloerse kruisingen, onbeduidende beekjes, brede dubbelbaans autowegen, doodlopende straten, verdiept liggende wegen, bochtige verbindingsweggetjes, olifantenpaadjes, wegen met fietssuggestiestroken, kaarsrechte kanalen. Nooit geweten dat Grubbenvorst het allemaal heeft. Pas gisteren kwam ik er achter.

Eigenlijk zou ik hier hoognodig eens m’n frustraties over de coalitievorming, de vreemde capriolen van D66+GroenLinks en de laatste verwikkelingen rondom de Kasteelboerderij van me af moeten schrijven. Maar hoe zou ik dat kunnen na wat ik gistermiddag in Grubbenvorst heb gezien? First things first.

De Brandakkerweg in Grubbenvorst is een zandweg van niets naar nergens, evenwijdig aan de spoorlijn Venlo-Nijmegen. Enige attractie: een stoffige, diep uitgesleten rotonde. Dat dacht ik althans tot gistermiddag. Gistermiddag ontdekte ik dat de Brandakkerweg nog iets veel en veel mooiers te bieden heeft. En wel een container, die nagenoeg alles wat ik de laatste tijd heb gezien verre overtreft in schoonheid.

Vanop een afstandje leek het erop alsof de container was bekrast of beschilderd met Chinese karakters.

Van dichtbij bleek het te gaan om craquelures. Volgens Van Dale is een craquelure een ‘haarscheurtje in een verf- of vernisoppervlak, hetzij een teken van ouderdom of door slechte verfbehandeling ontstaan’. Het is zonneklaar dat het in dit geval de slechte verfbehandeling is die het ‘m heeft gedaan.

Of is het misschien toch iets minder zonneklaar? Zou Jacob van Deventer dan misschien toch uit de dood zijn opgestaan? Jacob van Deventer (circa 1505-1575) was een meesterlijk kaartenmaker, die vanaf 1558 plattegronden maakte van alle steden in de toenmalige Nederlanden. Dit is bijvoorbeeld een detail van zijn plattegrond van Middelburg:

Is de gedachte dan heel vreemd dat Jacob van Deventer in Grubbenvorst is herrezen en op de vier zijden van deze container de plattegrond van een hedendaagse wereldstad heeft aangebracht?

Bezoek je een film, een museum, een theater, een paleis, een concert, dan weet je van tevoren min of meer wat je kunt verwachten.

Sta je onverhoeds oog in oog met iets van buitengewone schoonheid – zoals mij gistermiddag dus overkwam aan die stoffige Brandakkerweg in Grubbenvorst –, dan is de intensiteit van de sensatie veel groter.

Omdat ik u diezelfde intensiteit van de sensatie gun, heb ik overwogen dit stukje niet te publiceren. Maar ik moet mijn enthousiasme, opgetogenheid, extase misschien zelfs, toch ergens kwijt? Daarom publiceer ik het desalniettemin, met bezwaard hart.

Vergeef me.

Intermezzo – Wieldoppen (3)

Tip vorige week: ‘Er staat een verloren wieldop bij de rotonde Stationsstraat-Westsingel in Horst.’ Daar wil je als regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters natuurlijk wel even voor op je fiets springen om er een foto van te gaan maken!

Op Facebook plaatste ik vervolgens dit bericht: 

‘Het Rotondologisch Genootschap zal er misschien anders over denken, maar het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters is geen groot voorstander van het rechtopzetten van verloren wieldoppen op rotondes. En al helemaal niet op deze manier.’

Waarom ‘al helemaal niet op deze manier’? Nou, bijvoorbeeld omdat de blik van de oplettende automobilist op een rotonde never nooit niet op het middeneiland is gericht. En wat als de automobilist onverhoopt toch wat minder oplettend is en zijn verloren wieldop op het middeneiland ontdekt? Hoe moet hij dan zonder kleerscheuren weer in bezit komen van zijn rechtmatig eigendom? (Dat de rechtopzetter van deze verloren wieldop zijn leven in de waagschaal heeft gesteld met zijn heldendaad vervult het Gilde overigens met diep respect.)

Het Gilde was aangenaam verrast door de reactie van het Rotondologisch Genootschap op het Facebookbericht: ‘Het genootschap onderschrijft de bevindingen en vraagt horst-sweet-horst om een richtlijn dienaangaande te ontwikkelen.’ Hoewel geen sinecure voldoet Horst-sweet-Horst, of liever gezegd deze regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters, graag aan het verzoek van het Rotondologisch Genootschap om een richtlijn. De praktijk wijst immers uit dat het droef is gesteld met het verlorenwieldoprechtopzetten nabij rotondes. Ter illustratie drie praktijkvoorbeelden uit respectievelijk Grubbenvorst, Horst en Sevenum:

Grootste probleem is dat op een rotonde doorgaans van alles hengelt naar de aandacht van de automobilist: andere verkeersdeelnemers, richtingwijzers, ondoorgrondelijke kunstwerken, vishengels, hekwerken, benzinepompen en noem allemaal maar op. Grote kans dat zelfs een deugdelijk rechtopgezette wieldop het onderspit delft in die genadeloze concurrentieslag. Vandaar dat het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters bij dezen de volgende richtlijn uitvaardigt: 

Een verloren wieldop bij een rotonde hangt men op aan een stok of paal en verbindt men vervolgens met een benzinemotortje, waardoor de wieldop gaat draaien en bijgevolg gegarandeerd de zozeer gewenste aandacht van de automobilist zal trekken.

Vergelijk het met het aloude windmolentje van de kermis.

In het zeldzame geval dat de vinder van de verloren wieldop geen benzinemotortje voorhanden heeft – maar wie heeft er tegenwoordig nou géén benzinemotortje in z’n kofferbak liggen of in z’n fietstas zitten? – rest hem/haar weinig anders dan handmatig de opgehangen verloren wieldop draaiende te houden. Eeuwige verlorenwieldoprectopzettersroem zal hem/haar ten deel vallen.

Merk overigens op dat het verticale roteren van de wieldop (zowel in het motorisch als handmatig aangedreven geval) fraai contrasteert met het horizontale roteren van de auto’s op de rotonde!

Intermezzo – Hekwerkrotonde

Qua tot de verbeelding sprekende rotondes heeft Horst aan de Maas een naam hoog te houden. Denk bijvoorbeeld aan de houtenbenzinepomprotonde (klik hier) en de oranjedobberrotonde (klik hier).

Hoewel de jongste rotondologische aanwinst niet in de schaduw kan staan van genoemde twee voorbeelden, is ze wel degelijk een korte vermelding waard. Het betreft de rotonde op de kruising Midden Peelweg – Peelstraat – Patersstraat in Evertsoord. Een al enkele jaren bestaande rotonde, die evenwel pas recent is aangekleed. En wel door ABC Hekwerk, hoveniersbedrijf De Middelpas en mengvoederbedrijf Vitelia.

Het is natuurlijk best een waagstuk dat de provincie Limburg, de wegbeheerder, hier is aangegaan: drie zulke uiteenlopende bedrijven samen verantwoordelijk maken voor de aankleding van één rotonde. Maar het resultaat is werkelijk verbluffend.

Hier, te midden van dit uitgestrekte Peelse niets, wordt duidelijk wat samenwerking vermag. Deze rotonde is het levende bewijs dat het geheel soms meer kan zijn dan de som der delen. Ontstaan is een symbiotisch ensemble dat zijn rotondologische weerga niet kent. De geslaagde integratie van vakmanschap, vernuft en esthetisch gevoel doet deze rotonde mijlenver boven zichzelf uitstijgen.

Merk bijvoorbeeld op met hoeveel raffinement aan de westzijde van de rotonde een uitgekiende vlakverdeling is geschapen, waarbij witte kiezel, roodbruine klinkers en diepgroen kunstgras een spannende verbinding met elkaar aangaan, met het grijze hekwerk met ABC-hekwerkbordje als onnadrukkelijk trait d’union tussen enerzijds kiezel en klinkers en anderzijds kunstgras.

Aan de oostzijde heeft dit fraaie tafereeltje een passende pendant gekregen. Ook noord- en zuidzijde van de rotonde zoeken op al even speelse wijze de dialoog met elkaar. Hekwerk vormt hier een luchtig terzijde van een statige groene kunstgrasloper die vrije toegang verschaft tot een vierkant plateau dat is bekleed met helderwitte kiezel en drie ingenieus ten opzichte van elkaar gepositioneerde bomen.       

Zoveel mag duidelijk zijn: hier is een nieuw fonkelend pareltje geregen aan de toch al zo prachtige krans van rotondes in Horst aan de Maas. Chapeau!

Top 5 – Voor de Hegelsomse Haan te brengen offers

Zeven jaar geleden riep ik de Hegelsomse Haan van Dolf Wong uit tot nummer 1 in de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster kunstwerken (klik hier). Korte tijd later verdween de Haan van de plek waar hij meer dan veertig jaar had gestaan: het dak van een gebouw dat onderdeel was van wat op het laatst IPC Dier heette, maar ik altijd ‘de henneschoël’ ben blijven noemen.

Begin april 2010 dook de Haan weer op, nu op de nieuw aangelegde rotonde op de kruising Stationsstraat – Pastoor Debijestraat – Handelstraat. Hoe blij ik ook was over z’n terugkeer, hij had voor mij veel van z’n magie verloren (klik hier):

‘De haan op het dak van IPC Dier was een trotse, ongenaakbare haan: altijd alert, borst vooruit, ik ben hier de baas en niemand doet me wat, ik zal ze allemaal eens een poepje laten ruiken en kom vooral niet aan m’n hennen want dan zwaait er wat. De haan op de rotonde is een getemde haan die een beetje mooi staat te wezen, geen haan die ontzag inboezemt en domineert. Deze haan heeft geen ijzeren greep op z’n omgeving, voor hetzelfde geld zou je ’m zomaar over het hoofd zien. Hij is z’n strijdbaarheid, z’n felheid kwijt.’

Sinds twee weken staat de Haan niet langer op een stok, maar op een 3,5 meter hoge betonnen H. Een hele verbetering, zeker als het beton straks ook nog is begroeid met klimop, zoals de bedoeling is. Heeft de Haan daarmee z’n magie terug? Kort en goed: nee. Alle tralala in z’n nabijheid leidt af en belemmert nog altijd het zicht op de Haan. Het beest is gereduceerd tot decorstuk, terwijl het alle aandacht naar zich toe zou moeten zuigen.

Een nieuwe verhuizing kunnen we de Haan natuurlijk niet aandoen. Zou-ie gezien z’n 50 (!) jaar – soortgenoten van nu mogen blij zijn als ze de 50 dagen halen – vermoedelijk ook niet overleven. Dus zit er weinig anders op dan de omgeving beter toe te rusten voor de Haan. Moeten we verder ook niet moeilijk over doen, kunst vraagt nu eenmaal offers. De Horst-sweet-Horst top 5 van voor de Hegelsomse Haan te brengen offers, opdat die weer als vanouds kan gloriëren:

5. Alle op de rotonde aanwezige beplanting verwijderen en vervangen door gras. Natuurlijk gras welteverstaan, géén kunstgras.

4. De vier wegwijzers rondom de rotonde wegbonjouren en vervangen door vooraankondigingsborden, enkele tientallen meters vóór de rotonde. Of laat ook die achterwege: elke zichzelf respecterende automobilist heeft tegenwoordig toch een TomTom?

3. De rotonde zelf ontdoen van alle storende elementen.

Dus wég met die reclame, wég met de betonnen gevallen waarop die reclame is bevestigd en wég met die volstrekt overbodige rotondebordjes.

2. Alle lichtmasten in de omgeving verwijderen en de rotonde van onderen aanlichten. Dit biedt niet alleen vrijer zicht op de Haan, maar maakt hem ook in het donker tot een baken.

1. Het gebouw van Kempen Communicatie afbreken.

Dit pand probeert de Haan naar de kroon te steken en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn.

Intermezzo – Gedreij um ’t ei

Zondag 22 februari 2015, 14.43 uur, rotonde Stationsstraat – Pastoor Debijestraat – Handelstraat, Hegelsom (klik op pijltje, afspelen met geluid aan; zie ook hier):          

Top 5 – Met Jeroen Smedts bekeken en besproken Horster verkeerssituaties

Contacten met beleidsbepalers en -uitvoerders probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. De kans dat ik begrip krijg voor hun handelen ligt dan immers levensgroot op de loer. Toch valt soms niet aan zo’n contact te ontkomen. Neem nu Jeroen Smedts. Besloot zijn uitvoerige reactie op mijn tweede stukje over de veranderde voorrangssituatie bij de op- en afritten van A73-afslag Horst-Noord (klik hier) met de woorden ‘Een heel interessant onderwerp waar ik desnoods zo nog een keer over door wil spreken’. Wat doe je dan? Iemand neemt de moeite uit te leggen hoe het zit, hint op een gesprek en die hint zou ik dan moeten negeren omdat ik het vermoeden heb dat hij beleidsbepaler dan wel -uitvoerder is? Zou wat al te kras zijn. Dus maakten we een afspraak. Zaterdag was het zover. Eerst een kennismakingsrondje met koffie, thee en gebak, daarna de weg op!

Mijn vermoeden bleek in elk geval juist te zijn: na een studie ruimtelijke ordening en planologie is Jeroen nu als verkeersdeskundige werkzaam bij een grote gemeente in het zuiden van onze provincie. Mijn vrees dat contact met beleidsbepalers- en uitvoerders leidt tot begrip bleek evenzeer gerechtvaardigd. Jeroen vertelde vol passie over de indeling van wegen in drie categorieën, over de ASVV, over de vaak lastige afweging tussen veiligheid en doorstroming, over het zo nu en dan moeten kiezen tussen twee kwaden, over het vooraf niet altijd helemaal kunnen overzien van de consequenties van bepaalde ingrepen, over de zestien miljoen verkeersdeskundigen die Nederland telt, over het eigenzinnige gedrag van fietsers en voetgangers en de onmogelijkheid (en soms ook onwenselijkheid) daarop te anticiperen. Verhelderend en leerzaam! Zo kweek je dus zelfs bij mij begrip, moet ik met enige tegenzin bekennen.

Waarna we een aantal bij mij vragen oproepende Horster verkeerssituaties ter plekke aanschouwden. Daaruit is deze Horst-sweet-Horst top 5 van met Jeroen Smedts bekeken en besproken Horster verkeerssituaties voortgevloeid (gerangschikt naar de mate waarin ze vragen bij mij opriepen):  

5. Sint-Josephstraat, Horst

Was er geen sprake van koudwatervrees bij de St. Josephstraatbewoners toen ze vorig jaar zo luidruchtig protesteerden tegen het gemeentelijk voornemen het doorgaand verkeer uit het centrum van Horst voortaan deels via hun straat te leiden (klik hier)? Jeroen, vurig aanhanger van een verkeersluw Gasthoêsplein, is het wel met me eens. De verkeersafwikkeling vanuit het centrum van Horst verloopt immers voornamelijk via de Americaanseweg. Als dan ook nog van de Sint-Josephstraat een eenrichtingsstraat wordt gemaakt, voorziet hij nauwelijks overlast, onder meer omdat de straat dan waarschijnlijk wordt versmald en het verkeer dus verder van de woningen af komt te rijden.

4. fietsstrook, Loevestraat, Horst

Is het niet vreemd dat de Loevestraat tussen Sint-Lambertusplein en Harrie Driessenstraat slechts aan één zijde een fietsstrook heeft? Fietsers uit de richting Sint-Lambertusplein maken geregeld gebruik van de fietsstrook, hetgeen uitdrukkelijk niet de bedoeling is. Jeroen zegt zich ook vaak over deze situatie te hebben verbaasd. Nu hij er nog eens nadrukkelijk naar kijkt, komt hij tot de conclusie dat gegeven de omstandigheden (een smalle straat) is gekozen voor de meest logische oplossing.  

3. aansluiting fietspad op rijweg, Broekhuizerdijk, Melderslo

De aanleg van een fietspad tussen Horst en Broekhuizen moest de veiligheid voor fietsers bevorderen, maar is op dit punt niet het omgekeerde het geval? En had de aansluiting op het fietspad voor fietsers uit de richting Horst niet vloeiender gemoeten (klik hier)? Jeroen ziet geen veiligheidsprobleem, zeker als fietsers uit de richting Broekhuizen zich aan de regels houden en geen gebruikmaken van het olifantenpaadje. En het verleggen van de grens van de bebouwde kom heeft de veiligheid bevorderd.

Wel is Jeroen het met me eens dat voor fietsers uit de andere richting de aansluiting op het fietspad vloeiender had gemogen.  

2. rotonde Jumbo, Sevenum

Is het niet volstrekt onlogisch dat rechtdoorgaande fietsers hier voorrang dienen te verlenen? ‘Nee, geen discussie mogelijk’, aldus Jeroen, ‘hier zijn gewoon de regels toegepast: buiten de bebouwde kom heeft gemotoriseerd verkeer op rotondes voorrang op fietsers.’ Hij vindt het wel vreemd dat fietsers geen voorrang genieten op de binnen de bebouwde kom gelegen rotondes Westsingel – Stationsstraat en Stationsstraat – Venloseweg – Meldersloseweg.

1. op- en afritten A73 afslag Horst-Noord

Is de situatie er door de veranderde voorrangsregels niet veel onveiliger op geworden? Als het gaat om fietsers die verkeer dat de autosnelweg verlaat voorrang moeten geven, ziet Jeroen weinig problemen. Anders is het met verkeer dat de autosnelweg oprijdt. Dat leidt voor de fietser tot een situatie waarin je ’m niet zou moeten willen brengen. Een oplossing heeft Jeroen zo 1, 2, 3 ook niet paraat. Drempels zijn hier sowieso uit den boze en ook van stoplichten is hij op voorhand niet erg gecharmeerd.

Ook Jeroen sneed overigens een in zijn ogen absurde verkeerssituatie aan. Daarover een volgende keer. En verder hebben we de afspraak gemaakt een keer samen door het centrum van Horst te lopen, waarbij Jeroen z’n stedenbouwkundige bril zal opzetten. Veel verder wil ik niet gaan in m’n contacten met beleidsbepalers en -uitvoerders.

Intermezzo – Rotonde

Zondag 26 oktober 2014, 14.13 uur, rotonde Venloseweg – Meldersloseweg – Stationsstraat te Horst (klik op pijltje, afspelen met geluid aan): 

Klein mysterie 599 – Fietsers (2)

Het stukje van vorige week over de veranderde voorrangssituatie bij de op- en afritten van A73-afslag Horst-Noord (klik hier en hier) heeft nogal wat losgemaakt: duizenden keren gelezen, tientallen reacties, veel bijval voor mijn standpunt (‘Voor fietsers is het er aanzienlijker onveiliger op geworden’), maar ook de nodige kritiek.

Opmerkingen over en weer over het (vermeend) roekeloze verkeersgedrag van automobilisten of fietsers laat ik voor wat ze zijn. Neem van een ervaringsdeskundige als ik aan: tegenover elke roekeloze automobilist staat een roekeloze fietser en andersom.

Verder pik ik er een paar kritische reacties uit. Om te beginnen die van een fiets- en brommerbestuurder, die zegt: ‘In de oude situatie werd ik bijna dagelijks van mijn fiets/brommer gereden. Nu het veranderd is, is het overzichtelijker, en krijg ik al 2dgn achter elkaar voorrang van de automobilist. Het is raar, maar werkt wel degelijk!’ Als fietser onderweg van en naar Aardbeienland heb ik afgelopen week tot tweemaal toe dezelfde ervaring opgedaan. Inderdaad bizar: je krijgt pas voorrang als je geen voorrang hebt. Het vervelende is alleen dat je nooit weet of elke automobilist er zo over denkt. Derhalve lijkt het me als fietser in de nieuwe situatie toch raadzaam te allen tijde te stoppen.

Dan de uitvoerigste reactie, van een zekere Jeroen, van wie het me niet zou verbazen als hij op de een of andere manier zijn brood verdient in de infrastructuur. Volgens Jeroen is het er voor fietsers niet onveiliger op geworden. ‘Het fietsverkeer uit de voorrang halen zorgt ervoor dat een auto die met volle snelheid van de snelweg afkomt, niet zo snel in conflict komt met een fietser die net op dat moment dezelfde afrit oversteekt. Deze automobilist is al met zoveel handelingen tegelijk bezig dat het in die situatie wenselijk is zo min mogelijk conflictpunten tegen te komen. De verantwoording wordt nu bij de fietser neergelegd die alleen maar hoeft te kijken of er iets uit de richting van de snelweg komt.’ Jeroen zou misschien gelijk hebben als het uitsluitend ging om verkeer dat de A73 verlaat. Maar hij vergeet voor het gemak dat het probleem juist het grootst is bij verkeer dat de A73 oprijdt. Dan moet de fietser zowel alert zijn op voertuigen die uit z’n rug komen als op voertuigen die hem van voren naderen. Bovendien moet hij een juiste inschatting maken van hun snelheid. Geef het de fietser maar te doen! De automobilist is hier veel beter voor geëquipeerd. Nogmaals: leg aan het begin van de opritten een drempel en de automobilist wordt wel gedwongen op z’n hoede te zijn voor fietsers. Pas als dat niet zo mocht zijn, zou wat mij betreft de oplossing aan de orde zijn die gemeenteraadslid Henk Weijs (CDA) deze week per tweet suggereerde: stoplichten (klik hier).

Terug naar Jeroen. Die gaat ook in op mijn bezwaren tegen het wijzigen van de voorrangsregels bij de rotonde bij Jumbo in Sevenum: ‘Dat de fietser bij de rotonde Jumbo uit de voorrang is gehaald is conform de richtlijnen die hieraan zijn gesteld (CROW): in de bebouwde kom in de voorrang, buiten de bebouwde kom uit de voorrang. In het kader van eenduidigheid en uniformering van rotondes. Inderdaad minder fijn voor fietsers, maar komt ten goede aan de verkeersveiligheid.’ Het mag conform de richtlijnen van CROW zijn, ik geloof er om dezelfde reden als hierboven geen snars van dat de situatie bij de betreffende rotonde ten goede is gekomen aan de verkeersveiligheid van fietsers. En die eenduidigheid en uniformiteit van CROW? Waarom hebben fietsers dan bijvoorbeeld op de binnen de bebouwde kom van Horst gelegen rotonde Venloseweg – Meldersloseweg – Stationsstraat géén voorrang?

Over de Greenport Bikeway schrijft Jeroen ten slotte: ‘Past helemaal in het kader van duurzaam veilig: stimuleren van de fiets, snel, veilig en comfortabel.’ Geloof ik graag, alleen is de Greenport Bikeway in mijn ogen volstrekt overbodig, althans op z’n minst het gedeelte tussen station Horst-Sevenum en Blerick.

Conclusie: het is Jeroen (en anderen) niet gelukt mij de logica van dit alles aan het verstand te peuteren. Waarmee niet is gezegd dat dit aan Jeroen ligt, misschien zijn mijn verstandelijke vermogens wel gewoon ontoereikend.

Overigens wel nog een correctie: gezeten in de trein ontdekte ik een dezer dagen dat de volstrekt overbodige Greenport Lane ’s avonds niet baadt in het licht (zoals ik vorige week beweerde). Maar gezeten in diezelfde trein ontdekte ik tevens dat de volstrekt overbodige en nog niet eens geopende Greenport Bikeway ’s avonds wel baadt in het licht. Mag u raden wat ik daarvan vind.