Intermezzo – Verkiezingsdag

Alle Horst-sweet-Horst-observaties op de verkiezingsdag – gisteren al verschenen op Facebook – nog eens op een rijtje:

1. ‘Ik kom hier in een gespreid bed terecht. Het is een eer om met zo’n goed georganiseerde fractie ende afdeling samen op weg te kunnen gaan naar de verkiezingen. Het zal hard werken worden maar ik ga de uitdaging graag aan.’

Zijn úw gedachten vandaag ook een beetje bij Guy Frints?

2. Je zult maar Genoveef dan wel Gerd Leers heten en vanochtend onder het koken van een eitje nietsvermoedend zijn begonnen aan de column van Paul van der Steen op bladzijde 2 van Dagblad De Limburger (klik hier). En daarna dan nog de hele dag dóór moeten. Meesterlijk.

3. Stilleven met blauw verkeersbord, zwarte naar links wijzende pijl op witte achtergrond en wit gestileerd gemaskerd figuur op groene achtergrond, aangetroffen op de kruising Lindweg – Venrayseweg – Tienrayseweg in Horst.

4. Op het plaveisel van de Schansstraat in Horst aangebrachte vermaning:

‘Je hept fout gekozen dus ben je een zwakeling.’ Kun je het mee doen als je vandaag traditiegetrouw en ondanks alles toch maar weer op het CDA bent gaan stemmen.

5. Kijk, dat heeft D66 nou eens goed begrepen: bij een feestdag der democratie horen kinetische kunstwerken. Onder meer te bewonderen bij stembureau De Leste Geulde aan de Noordsingel in Horst (klik op pijl).

6. Stilleven met wandasbak van gegalvaniseerd staal met metalen binnenemmer en stembureaubordje, aangetroffen bij stembureau De Leste Geulde aan de Noordsingel in Horst.

7. Stilleven met blinde muur, Elbert-op-paal, hondenpoepzakjesdispenser, klimop en hyacinten aan de St. Jansstraat in Meterik.

8. Stilleven met blinde muur, Elbert-die-de-ellende-niet-meer-aan-kan-zien op paal, hondenpoepzakjesdispenser, klimop en hyacinten aan de St. Jansstraat in Meterik.

9. Net op het moment dat Horst-sweet-Horst zich begint af te vragen of de PvdA op het laatste moment heeft besloten af te zien van deelname aan de verkiezingen – zo onzichtbaar zijn de sociaaldemocraten in het straatbeeld – stuit Horst-sweet-Horst op station Horst-Sevenum op deze aan alle zijden met PvdA-propaganda behangen auto. Zou de bezitter soms een héél klein beetje fan zijn van Michiel Janssen, de nummer 5 op de kandidatenlijst van de PvdA?

Eerste prijs in de categorie verkiezingsauto’s. Wel lastig rijden trouwens met zo’n poster voor je neus.  

10. Stembureau De Leste Gelde aan de Noordsingel in Horst verkeert momenteel in angstige spanning of de naar beneden wegzakkende rode pijl op het stembureaubordje dat is bevestigd aan de wandasbak van gegalvaniseerd staal met metalen binnenemmer het tot negen uur gaat volhouden. De foto’s maken pijnlijk duidelijk hoezeer de situatie in een tijdsbestek van enkele uren is verslechterd.

11. Wat je ook van politici kunt zeggen, ze knappen wel het vuile werk voor ons op. Horst-sweet-Horst (ook al zo’n belangeloze burger met een scherp oog voor allerlei belangen) schaart zich daarom graag achter de slotzinnen van de column van Sheila Sitalsing, vanochtend in De Volkskrant.

12. Stilleven met ABC Hekwerkbordje, CDAnnemie, Bob, Alexei, boomstam, elektriciteits(?)kastje, afgebroken tak en zwarte handschoen op de kruising Heijnenstraat-Spoorweg in Hegelsom.

De foto dateert van 28 februari maar het tafereeltje was vanmiddag om 14.57 uur nog intact. Een interpretatie, met name van die enigszins sinistere zwarte handschoen, laat Horst-sweet-Horst graag over aan de galeristen en kunstenaars onder zijn lezers.

13. Met D66 kun je alle kanten op (‘Behalve de goeie’,  ben je dan geneigd te denken).

14. Stilleven met grijze verkeersbordpaal, enigszins doorschijnende witte tape en stembureaubordje met iets uit het lood hangende naar rechts wijzende rode pijl, aangetroffen nabij stembureau zaal Debije in Hegelsom.

15. Zien we daar linksonder toch een heel klein beetje de VVD doorschijnen bij Essentie?

16. Ter afsluiting, enkele minuten voor het sluiten van de stembureaus en voor wat het waard is, de Horst-sweet-Horst-voorspelling van de verkiezingsuitslag in Horst aan de Maas:

CDA 12

D66 2

Essentie 7

PvdA 2

SP 4

Laten we vooral hopen dat ik de plank volledig mis sla.

Intermezzo – Uitzetting

Deze week raakte in gesprek met S. S. is een in Horst aan de Maas werkzame seizoenarbeider die samen met een groot aantal beroepsgenoten met uitzetting wordt bedreigd. Een monoloog.

‘Al vele jaren brengen we met enkele duizenden de zomer door in Horst aan de Maas. Werken van zonsopgang tot zonsondergang, uitbetaald krijgen in natura en slapen onder de sterrenhemel op het perceel van de baas. Allemaal onverzekerd. Leuk is anders, maar je moet wat.

Populair zijn we nooit geweest. Toch werden we lange tijd getolereerd. Waarschijnlijk omdat we nuttig werk verrichten en misschien ook wel omdat we vrij muzikaal zijn. In het begin was het zelfs zo dat we op enkele werkplekken werden onthaald met saluutschoten. Op andere plaatsen kregen we ter verwelkoming soms cd’s aangeboden. Niet dat we daar veel mee deden: we zijn meer muziekmakers dan luisteraars. Maar goed, het gaat om het gebaar.

Geleidelijk is dat veranderd. Mensen begonnen zich over ons te beklagen. Als het daarbij was gebleven, hadden we daar best mee kunnen leven. En ik ben de eerste om toe te geven dat we heus niet allemaal lieverdjes zijn. Maar je kunt ook te ver gaan. Nota bene onder werktijd werden we met quads achtervolgd. Je schrikt je het apezuur van die dingen. Van werken kwam na zo’n achtervolging weinig meer terecht. Toch is dat nog niets vergeleken bij wat er daarna gebeurde: onze eigen werkgevers begonnen op ons te schieten! In alle openheid, op klaarlichte dag, in het wilde weg! En de politie maar stommetje spelen! Stel je eens voor!

Blijkbaar wilden ze van ons af. Maar dat hadden ze toch ook gewoon kunnen zeggen? Wij zijn altijd in voor een goed gesprek. Nu was het oorlog. Want ook wij hebben onze trots. Als we bedreigd worden, vormen we één front. Hoe meer doden er vielen, hoe meer versterking we kregen. Uit alle windstreken kregen we steun.

Op een gegeven moment zagen onze bazen ook wel in dat ze de strijd op deze manier nooit zouden winnen. En nu hebben ze dus iets anders bedacht: uitzetting. Met honderden tegelijk worden we gevangen genomen, in grote kooien gestopt en bij Vaals over de grensgezet. Precieze aantallen moet je maar aan de minister vragen. Of anders aan de gedeputeerde, die vindt het ook allemaal prima.

Ongehoord allemaal als je het mij vraagt. Laat ik nou altijd hebben gedacht dat Nederland een rechtstaat was. Mooi niet. Deze zomer loopt al op een eind, maar uitgezet of niet, volgend jaar komen we terug. In nog groteren getale. Eén ding geef ik je op een briefje: onze wraak zal zoet zijn.’

En weg vloog S. om zich weer aan z’n seizoenarbeid te zetten. Voor zo lang het nog duurt.

Klein mysterie 324 – Een tweet weg, is een tweet weg

Laat ik u voor één keer eens niet mijn mening opdringen, maar me beperken tot de feiten (en twee vragen). Het betreft de motie (en wat daaraan voorafging) over het kinderpardon die de PvdA-PK-fractie afgelopen dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering mede namens D66 en SP indiende en die minister Leers van Immigratie, Integratie en Asiel oproept minderjarige asielzoekers die langer dan acht jaar hier zijn, in Nederland te laten blijven.

11 oktober 2010
Marlies Janssen-Kusters (CDA) dient tijdens de gemeenteraadsvergadering (klik op agendapunt 30) een motie in om asielzoeker Mauro Manuel te ondersteunen in zijn verzet tegen uitzetting. Tegen het bezwaar dat dit geen zaak voor de lokale politiek is, brengt ze in dat de motie een signaal richting Den Haag is dat ook op lokaal niveau wordt gezien dat procedures niet goed zijn en dat veel mensen daardoor in de problemen komen. Op initiatief van Richard van der Weegen (PvdA-PK) wordt de motie uitgebreid met de bepaling dat deze ook geldt voor met Mauro vergelijkbare gevallen. Met uitzondering van Eric Beurskens (Essentie) stemt de hele gemeenteraad in met de motie.

15 februari 2012, 12.27 uur
In een onder meer aan Marlies Janssen-Kusters gerichte tweet vraagt gemeenteraadslid Roy Bouten (PvdA-PK): ‘Wil motie op gaan stellen over kinderpardon. Wie denkt er mee?’

15 februari 2012, 12.28 uur
Reactie van Marlies Janssen-Kusters: ‘Mail is onderweg.’

15 februari 2012, 12.45 uur
Tweede reactie van Marlies Janssen-Kusters op de tweet van Roy Bouten: ‘Geen bezwaar meer van de andere partijen om landelijk item op te pakken? Conceptmotie ligt klaar.’

15 februari 2012, 12.46 uur
Reactie van Roy Bouten: ‘Zelf nooit bezwaar gehad tegen landelijke items. Wij hebben ook motie klaarliggen. Samen doen?’

15 februari 2012, 13.01 uur
Reactie van Marlies Janssen-Kusters: ‘Wat mij betreft raadsbreed.’

15 februari 2012, 13.18 uur
Reactie van gemeenteraadslid Petra Leijssen-Versteegen (CDA) op het voorstel van Roy Bouten om samen een motie op te stellen: ‘Goed plan, en zo breed als mogelijk indienen.’

13 maart 2012
Namens PvdA-PK, D66 en SP dient Roy Bouten tijdens de gemeenteraadsvergadering (klik door naar 2.56.05 uur) de motie over het kinderpardon in. Hij spreekt de verwachting uit dat de behandeling van dit agendapunt zo gepiept is, omdat het CDA in verschillende tweets al z’n instemming met de motie heeft betuigd. Reactie van Marlies Janssen-Kusters: ‘We stemmen niet in met de motie. Op procedurele gronden: wij gaan er niet over. We geven geen oordeel over de inhoud; we zijn wel consequent in onze besluiten. Terugkomend op de vernoemde tweet door de heer Bouten. Die is niet in juiste bewoordingen geweest. Dat was een intern praatstuk en dat is in verkeerde bewoordingen gedaan en u weet het ook: een tweet weg, is een tweet weg.’

Tot zover de feiten. Nu de twee vragen:
1. begrijpt u waarom Roy Bouten zich dinsdagavond na de gemeenteraadsvergadering – onparlementair uitgedrukt – in het pak genaaid voelde?
2. vindt u zijn boosheid gerechtvaardigd?

Top 5 – Toekomstige CDA-vergaderlocaties

Mensen zijn van nature geneigd altijd het slechte te denken. Zo krijg ik vaak de vraag voorgelegd waarom ik zo anti-CDA ben. ‘Ik anti-CDA?’, is dan steevast mijn reactie. Werkelijk onbegrijpelijk. Als er één partij is die m’n sympathie kan wegdragen, is het het CDA wel. Echt, ik heb het beste voor met de christendemocraten. Zit men in de problemen, dan ben ik vaak de eerste (en niet zelden de enige) die verschillende oplossingsrichtingen aandraagt. Op dit weblog zijn daarvan tal van voorbeelden aan te wijzen.

Mijn affiniteit met de partij hoeft me er uiteraard niet van te weerhouden haar kritisch te volgen. Het aloude Duitse gezegde Was sich liebt, das neckt sich doet hier weer eens opgeld. Ook dat valt aan de hand van vele bijdragen op Horst-sweet-Horst te illustreren.

Dat voor het goede begrip even vooraf. Dan nu over naar de actualiteit. Afgelopen vrijdag en zaterdag hield het CDA z’n halfjaarlijkse fractieweekend in Horst. Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart, Gerd Leers, Ruth Peetoom, Maxime Verhagen, Sybrand van Haersma Buma, Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: allemaal waren ze van de partij. En laten we vooral ook de local heroes Raymond Knops en Ger Koopmans niet vergeten. In de beste CDA-tradities kwam ook de Horster carnavalsprins Guido I nog even langs om wat onderscheidingen uit te reiken. In zijn gezelschap: de local heroes Leon Litjens en Kees van Rooij. À ge ma leut het.

Terwijl Kamerleden en bewindslieden zich met het hier en nu verpoosden, was ik, immer constructief meedenkend, alweer bezig met de toekomst. Want hoe moet dat bij het volgende CDA-fractieweekend in Horst? Nu was het Parkhotel nog de plaats van handeling, maar wat als de CDA-Tweede Kamerfractie – laten we vooral de realiteit onder ogen zien – na de volgende verkiezingen is gedecimeerd tot een clubje van een man of vier, vijf? Dan zou een fractieweekend in het Parkhotel slechts getuigen van grootheidswaanzin. Dus heb ik me, uit liefde voor de partij, de afgelopen dagen het hoofd gebroken over toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties. Regeren is immers vooruitzien.

Mijn top 5 van toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties:

5. Het vermeende ‘Hoëgers huuske’ aan de Bloemvenweg in America.

Donker genoeg om duistere zaakjes te regelen, groot genoeg om het hele prinselijk gezelschap van de Turftreiers in te ontvangen.

4. Het Risseltkapelletje aan de Gastendonkstraat in Horst.

Terug naar de wortels. Misschien ook wel de ideale manier om van die steile protestanten af te komen.

3. Trafohuisje aan de Schadijkerweg in Meterik.

Ideaal om al het geritsel eens flink te laten knetteren.

2. Jachthut aan de Blaktdijk in Kronenberg.

Mocht Henk Bleker tot de blijvertjes behoren (ik heb m’n twijfels) dan is deze locatie beslist aan te raden omdat hij hier het nuttige met het aangename kan verenigen.

1. Telefooncel aan de Hoebertweg in America.

Transparantie verzekerd en de varkensstallen op de achtergrond staan garant voor een oude vertrouwde geur.

Actualisatie – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

Terwijl de laatste tweet van Raymond Knops dateert van 22 oktober, maakte Marlies Janssen-Kusters al twitterend afgelopen week opnieuw van haar hart geen moordkuil. Dinsdag luidde haar eindoordeel: ‘Ontzet over het besluit over Mauro Manuel. Jongen dupe van falend beleid. Beleid aanpakken, niet de jongen. Mensonterend en asociaal.’
Een dag eerder riep de schrijver van een ingezonden brief in De Volkskrant op tot herlezing van het in boekvorm uitgegeven gesprek dat Paul Witteman op 21 mei 2006 in Buitenhof hield met hoogleraar rechtstheorie Dorien Pessers. Een wijze raad die ik heb opgevolgd.

Aanleiding tot het gesprek vormde het voornemen van toenmalig minister van Vreemdelingenzaken Rita Verdonk om Ayaan Hirsi Ali haar Nederlandse paspoort te ontnemen. Wat blijkt frappant genoeg? Vrijwel alles wat Dorien Pessers zegt over deze zaak, is ook rechtstreeks van toepassing op de voorgenomen uitzetting van Mauro Manuel door Gerd Leers. Evenals de huidige minister van Immigratie en Asiel kwam ook Rita Verdonk telkens aankakken met de dooddoener ‘regels zijn regels’. Dorien Pessers maakt daar gehakt van:

‘Wetstoepassing moet altijd gebeuren met het oog op redelijkheid, billijkheid, zorgvuldigheid, evenwichtigheid, proportionaliteit. Nooit meer met die kadaverdiscipline van: Wet is wet, Befehl ist Befehl. (…) Dat regels regels zijn, daar zit natuurlijk een bepaalde waarde in opgesloten, maar in zijn algemeenheid geldt dat zeker niet zo. Zeker als je de rechtsontwikkeling bekijkt, met name vanaf de Tweede Wereldoorlog. Dan zie je dat de regels en wetten die we hebben, steeds geduid moeten worden naar hun strekking, naar de geest van de wet, getoetst moeten worden aan beginselen van zorgvuldigheid, redelijkheid en billijkheid. En dat de wet ook te goeder trouw ten uitvoer moet worden gebracht. Bij Verdonk krijg je de indruk dat “regels zijn regels”gewoon een bepaalde techniek is, een mechanische wetstoepassing is. (…) Maar als je die regels alleen maar mechanisch toepast en helemaal abstraheert van wat in het concrete geval rechtvaardig en zorgvuldig is, dan creëer je onrechtvaardigheden. (…) Elke jurist en elke rechter en elke fatsoenlijke bestuurder weet dat er zelden gevallen echt identiek zijn. Daarom is er altijd een escape. Je moet de omstandigheden van het geval in acht nemen. (…) Juist omdat we in een rechtsstaat leven, moeten we altijd heel voorzichtig zijn met de bescherming van dat individu. Want de bescherming van het individu is de kern van de rechtsstaatidee.’

Nog een observatie van Dorien Pessers uit 2006 die ook in 2011 opgeld doet:

‘De wetgever werd geconfronteerd met een toepassing van een wet, door die medewetgever van de Tweede Kamer zelf gemaakt. Ze zien de hardvochtige consequenties en besluiten dan niet deze wet bijvoorbeeld buiten toepassing te verklaren of om op hele korte termijn een nieuw wetsvoorstel in te dienen. Dat vond ik heel vreemd.’

Ten slotte vormen de gebeurtenissen van de afgelopen weken een bewijs voor een stelling die Dorien Pessers al in dat gesprek met Paul Witteman poneerde:

‘Ons vreemdelingenbeleid zal later als een heel zwarte bladzij in onze geschiedenis geboekstaafd worden. Wij weten dat en wij zien dat. En wij staan erbij en wij laten het toe.’

Wie nog op zoek is naar een Sinterklaascadeautje voor mensen als Gerd Leers, Raymond Knops, Maxime Verhagen, Kathleen Ferrier, Ad Koppejan of welke CDA’er, PVV’er of VVD’er dan ook, kan ik het boekje van harte aanbevelen. Voor de prijs hoeft u het niet te laten: op www.boekwinkeltjes.nl wordt het aangeboden voor bedragen variërend tussen 1 en 5,50 euro.

Klein mysterie 287 – Blauwe dolfijn

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht

Murw gebeukt door het CDA-gehuichel en kots- en kotsmoe van de parmantigheid en zelfingenomenheid van de voormalige burgemeester van Maastricht wiens naam me even niet te binnen wil schieten, besloot ik zaterdagmiddag een eindje te gaan rijden. En toen werd het plotseling toch weer licht. Op de Grauwveenweg nog wel (nomen non est omen).

Zie ik daar uit een ooghoek iets blauws in een boom hangen? Alle kans dat het een stuk plastic of toch in elk geval iets afvalachtigs betreft. Voor de zekerheid toch maar even terugzetten. Plastic? Afval? Had je gedacht! Een kunstwerk of toch in elk geval iets kunstachtigs!

Uitstappen. Observeren. Determineren. Fotograferen. En vooral: interpreteren.

Ik zou het object willen omschrijven als ‘een op een berkenstronk bevestigde blauwe dolfijn of toch in elk geval dolfijnachtige van piepschuim’.

Veel interessanter dan de omschrijving zijn vragen als hoe het beest hier terecht is gekomen en welke bedoeling erachter steekt. Dat het een restant van een kinderfeestje, speurtocht of oriëntatierit zou betreffen, lijkt me onwaarschijnlijk. Organisatoren van dergelijke activiteiten kun je van veel verdenken, maar de moeite van het fabriceren, verven en op een onmogelijke plaats positioneren van een piepschuimen dolfijn moet zelfs hen te ver gaan. Veeleer denk ik dat iemand heeft gedacht ‘Dat bosje aan de noordzijde van de Grauwveenweg verdient na al die jaren wel eens een blauw accent’. Het zou me namelijk niets verbazen als de dolfijn doelbewust op deze plek is beland. De stronk boort zich bijvoorbeeld op volstrekt natuurlijke wijze in de buik van het dier. Ook vertoont de structuur van de dolfijn grote overeenkomsten met de structuur van de stronk.

En het kan toch geen toeval zijn dat de dolfijn opduikt langs een sloot?

Maar wie is de maker? Een kunstenaar? Een knutselaar? Een kind? En klopt mijn theorie dat iemand dit kunstwerk speciaal voor deze locatie heeft gemaakt? Met welke bedoeling dan?

Nog namijmerend over antwoorden op dergelijke vragen, ben ik intussen weer thuis aanbeland. Onverhoeds zet ik toch weer de televisie aan en hoor Jacobine Geel zeggen dat compassie ‘de ziel, het kloppend hart, de grondtoon’ van het CDA is. Later die dag zullen tientallen CDA’ers twitteren hoezeer ze onder de indruk zijn van de speech van Geel. Dat bedoel ik nou met CDA-gehuichel. Gelukkig is er nog altijd Ede Staal:

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of t wer altied wel weer licht


P.S. Dit stukje was al geschreven voordat ik vanochtend de voorpagina van De Volkskrant onder ogen kreeg. Als allemaal klopt wat daar staat, ben ik met m’n ‘huichelachtig’ nog bijzonder mild geweest voor het CDA. Citaat:

‘Het beeld dat de CDA-fractie achter het besluit staat om Mauro uit te zetten, moet uit de weg worden geruimd. Net als de indruk, gewekt door Mauro en zijn pleegmoeder, dat een studie voor de mbo’er niet echt een realistisch perspectief is. Het CDA zal proberen de asielzoeker ervan te overtuigen dat het in zijn belang is wat enthousiaster te doen over deze mogelijkheid. Het liefst voor de camera.’

Dat ook die laatste paar zetels maar snel in rook mogen opgaan.

Top 5 – Mauro-tweets Marlies Janssen-Kusters

Laat ik me voor de verandering eens aan een gevaarlijke exercitie wagen: ik ga een CDA’er prijzen. Ja, ik heb ze nog allemaal op een rijtje en nee, ik ben niet van m’n geloof gevallen.

Waarom het een gevaarlijke exercitie is? Omdat de ervaring me heeft geleerd dat er nauwelijks wezens zijn die meer overeenkomsten vertonen met een kameleon dan CDA’ers. Dus vroeg of laat een corrigerende actualisatie van deze top 5 acht ik niet uitgesloten. Vorig jaar kwam ik al op de koffie toen Ger Driessen zich aanvankelijk unverfroren uitsprak tegen een CDA-PVV-VVD-coalitie en ik hem daarom roemde, totdat hij even later doodleuk Geert Wilders opriep regeringsverantwoordelijkheid te nemen en samen met CDA en VVD een kabinet te vormen.

Iets vergelijkbaars overkwam me met Raymond Knops: vier weken geleden gaf ik ’m een complimentje vanwege z’n heftig verzet tegen de gedwongen terugkeer van Mauro Manuel naar Angola; afgelopen week bleek hoe heftig dat heftig verzet was.

Maar je mag niet alle CDA’ers over één kam scheren. Dus ga ik hier de loftrompet steken over Marlies Janssen-Kusters.

Over veel en van alles heb ik haar de afgelopen jaren veroordeeld, maar nu het er echt om gaat, kan ik niet anders dan mijn welgemeende waardering uitspreken voor het CDA-gemeenteraadslid uit Meerlo (voor alle duidelijkheid: ik ben bloedserieus). Al maanden keert zij zich namelijk tegen uitzetting van Mauro. Middels brieven, middels tweets, middels het door de Horster gemeenteraad loodsen van een Mauro-moet-blijven-motie (klik hier en vervolgens op agendapunt 30), middels het toespreken van het CDA-congres. Hulde!

Mijn top 5 van Mauro-tweets van Marlies Janssen-Kusters, waarbij ik speciale aandacht vraag voor de nummer 1, want van alle honderden Mauro-tweets die ik de voorbije dagen tot mij nam, slaat die misschien nog wel het meest de spijker op z’n kop:

5. Heb een persoonlijk pleidooi gestuurd naar Gerd Leers om Mauro Manuel niet uit te zetten (8 juli)

4. Wat een ontzettende teleurstelling. Verschrikkelijk, geen woorden voor: Mauro Manuel terug naar Angola (19 september)

3. Stop dit onmenselijk gesol, laat Mauro Manuel zijn leven hier opbouwen (26 oktober)

2. Jacobine Geel op CDA-congres: CDA heeft compassie hoog in het vaandel staan. *laat dat dinsdag dan maar eens zien* (29 oktober)

1. Blauwe boorden zijn evenveel waard als witte boorden. Studieregeling aanbieden is kwetsend. Mauro Manuel en anderen zijn hard nodig in Ned (28 oktober)

Actualisatie – Nette jongen

Bericht van een toegewijde dienaar aan Hem van Hierboven:

Op deze gedenkwaardige dag vielen hier in het Ondermaanse barmhartigheid, geloofwaardigheid, christelijkheid en menslievendheid ten prooi aan als ‘rechtvaardigheid’ verpakte kruiperigheid, volgzaamheid, onderdanigheid, slaafsheid en lafheid. Misschien kunt U hier rekening mee houden als U het kaf van het koren scheidt. Wilt U s.v.p. zo goed zijn om ook de Hemelpoortbewaker op de hoogte te brengen? Dank voor Uw hooglijk gewaardeerde aandacht.

Klein mysterie 282 – Nette jongen

‘Het is een nette jongen, zo’n jongen die we hier allemaal wel zouden willen hebben. Hij volgt een opleiding. Woont hier al bijna tien jaar. Net voordat zijn volwassen leven begint, wordt hij uitgezet.’ Deze woorden tekende De Volkskrant op uit de mond van het inmiddels Hegelsomse Tweede Kamerlid Raymond Knops. De krant publiceerde ze in de editie van 24 september. De woorden hebben betrekking op Mauro Manuel, de 18-jarige jongen die na een verblijf van acht jaar bij z’n Nederlandse pleegouders mogelijk dient terug te keren naar z’n geboorteland Angola. Raymond Knops verzet zich tegen die gedwongen terugkeer. Dat siert hem, al mag je van ieder fatsoenlijk mens verwachten dat hij of zij tegenstander is van gedwongen terugkeer van Mauro.

Tot zover de complimentjes. Er is namelijk ook iets dat me tegenstaat aan de woorden van Raymond Knops. En wel de eerste zin. En meer in het bijzonder het woord ‘nette’. Sinds wanneer is de mate van netheid een criterium om mensen die hier al meer dan de helft van hun leven wonen al dan niet uit te zetten? Wat als Mauro geen nette jongen was geweest, maar een homoseksuele jongen? Of een godsdienstwaanzinnige jongen? Of een blowende jongen? Of een rechts-extremistische jongen? Of een PSV-aanhangende jongen? Of een vervelende jongen? Was Raymond dan wel voorstander geweest van een gedwongen enkeltje Angola voor Mauro?

De enige die deze vraag kan beantwoorden, is Raymond zelf. Natuurlijk zou ik ’m een e-mail kunnen sturen met het verzoek om een antwoord op mijn prangende vraag. Toch zie ik daar van af. Ik wil ervoor waken Raymond te overvoeren. Op 15 augustus vroeg ik ’m namelijk ook al beleefd om te reageren op een andere vraag. Anderhalve maand later zit ik nog altijd te wachten op een (eerste) reactie. En zoals bekend moet je een broedende kip niet storen. De vraag over Mauro gaat dus pas de deur uit zodra de vraag over de huldeblijk aan de schietende agent van een antwoord is voorzien.

Ondertussen vraag ik me af in welke vreemde bocht Gerd Leers zich nu weer gaat wringen om tot de slotsom te komen dat Mauro toch in Nederland mag blijven. Ooit moet die man toch een hekel aan zichzelf gaan krijgen?

Overigens lijkt Muzghan me best een nette meid.