Intermezzo – Openbaar toiletteren

Loitering. Mij was dit Engelse begrip onbekend, totdat wethouder Eric Beurskens het eergisteren tijdens de gemeenteraadsvergadering in de mond nam. Aan de orde was een motie om Horst aan de Maas op te tuigen met openbare toiletunits. De wethouder bleek daar geen voorstander van, onder meer vanwege ‘misstanden in het kader van drugs en loitering’. Loitering? ‘Gewoon, verblijf in zo’n toilet’, voegde hij er meteen aan toe. Aha! Rondhangen!

Geen toiletunits dus. Wel eiste de voltallige gemeenteraad een onderzoek naar potentiële openbare toiletlocaties in bestaande voorzieningen, inclusief kerken en publieke gebouwen. Verder kreeg de wethouder opdracht de vindbaarheid van bestaande openbare toiletten te vergroten, ook voor inwoners die geen gebruik maken van digitale middelen, wat mij (en ook de wethouder) nog niet zo eenvoudig lijkt. Aanleiding voor dit alles: de vette onvoldoende (2,7) en beschamende 222e positie van Horst aan de Maas in de MDL Fonds-ranglijst van toiletvriendelijke gemeenten in 2025 (klik hier) en de uiterst magere voldoende (5,7) en iets minder beschamende 110e positie van Horst aan de Maas in de Hoge Nood-ranglijst van toiletvriendelijke gemeenten in 2025 (klik hier).

Wethouder Beurskens achtte het uitgesloten dat de resultaten van het onderzoek en de conclusies binnen een half jaar bekend zouden zijn, zoals de raad vroeg. Dit leidde bij mij tot visioenen van de lange baan en herinneringen aan de urilift en permanente plaskruisen (klik hier, hier en hier). Hoewel de gemeenteraad tussen 2011 en 2017 met grote regelmaat sprak over deze verzinkbare zeiktonnen, zijn ze er nooit gekomen. Hoe anders was het een eeuw eerder: nadat hierover eind 1913 een besluit was genomen stond er binnen een half jaar een urinoir op de Veemarkt. En in 1916 kreeg ook het huidige Sint-Lambertusplein een urinoir (mocht iemand foto’s bezitten of kennen van deze urinoirs dan houd ik me aanbevolen).

Ingezonden – Dat gebeurt er (17) / Drankgebruik jongeren

Andries Brantsma profiteert nog net van het oude regime wat betreft ingezonden bijdragen (klik hier), met een ingezonden stuk waarin hij burgemeester Kees van Rooij oproept maatregelen te treffen tegen drankgebruik door jongeren en tegen kasteleins die jongeren alcohol schenken.

Burgemeester, wat moet er nog gebeuren voor u de schellen van de ogen vallen?

Burgemeester, we wonen in een regio met het hoogste drankgebruik van Nederland en binnen die regio zijn we ook nog koploper. U hebt een beleid om jongeren minder alcohol te laten gebruiken. Geen sterk beleid, maar het college was er trots op. En wat gebeurt er dan?

Een paar gram hasj in huis en je wordt eruit gezet. Iemand die jongeren ongestoord veel te veel alcohol laat drinken kan rustig zijn gang gaan. Daar doet u niets aan. U bent dan niet medeplichtig, niet medeaansprakelijk, maar wel medeverantwoordelijk, als u het bewust laat gebeuren.

Hoe moeilijk kan het zijn om te zien dat er een gelegenheid is waar, volgens getuigen, jongeren ongelimiteerd alcohol kunnen krijgen en drinken? 

Uw beleid gaat uit van vertrouwen. Zolang je de ogen dicht houdt, kun je dat eindeloos volhouden. Ik roep u op uw ogen open te doen. 

------ Hoe moeilijk kan het zijn om de wildplassers eens na te lopen en te kijken waar die weer naar binnen gaan? ----- En hoe moeilijk kan het zijn te zien of die personen dronken zijn (dronken een café in mag niet)? ---- Hoe moeilijk kan het zijn te meten waarvandaan geluidsoverlast komt? ----- Hoe moeilijk kan het zijn te constateren of er dronken mensen aanwezig zijn (in een café mogen geen dronken mensen aanwezig zijn)? ------ Hoe moeilijk kan het zijn om te zien of er alcoholische drank wordt ingeschonken voor minderjarigen? ------ Ter plekke, en op Facebook ------ Hoe moeilijk kan het zijn om te zien of jongeren gecontroleerd worden? ------ Hoe moeilijk kan het zijn om te zien of alcohol gekocht aan de bar doorgegeven wordt aan minderjarigen? ------ Hoe moeilijk kan het zijn na te gaan of jongeren speciaal uit Venray naar Horst komen om te drinken (opmerkingen vroegere fractievoorzitter)? ------- Hoe moeilijk kan het zijn om onder meer fietsende (fiets is voertuig) jeugdigen te controleren op alcohol, en ze zo te beschermen? ------ Hoe moeilijk kan het zijn de fietsende gebruikers te linken aan de overtredende bedrijven? ----- Hoe moeilijk kan het zijn het vertrouwen aan de kant te zetten als je eigen BOA’s een tent uitgebonjourd worden (een bestuursboete waardig volgens uw eigen sanctiebeleid)? ------ Hoe moeilijk kan het zijn na te gaan of ernstige en minder ernstige ongevallen verband houden met specifiek cafébezoek? Hoe klein is de stap eens echt te controleren?

Burgemeester, gebruik uw handen om op te treden en niet om één boven een hoofd en de andere voor de ogen te houden. Wat niet ziet wat niet weet en wat niet weet wat niet deert? De tijd om op te treden is gekomen, burgemeester.

Veilig en gelukkig Nieuwjaar voor allen.

Andries Brantsma

Ingezonden – Dat gebeurt er (1) / Urilift

Weer een ingezonden bijdrage van Andries Brantsma. Hij borduurt voort op het stukje van gisteren (klik hier) over het al dan niet plaatsen van een permanente openbare verzinkbare urilift (ook wel plaskruis, urinoir dan wel zeikton geheten) in het centrum van Horst:

That’s happening

Urilift

Of de Urilift noodzakelijk is, blijft een grote vraag. En zijn deze ook voor de dames? In de commissie Samenleving gaf de burgemeester aan dat sommige mensen hun gedrag toch niet aanplassen. Voor deze mensen helpen ook dure extra voorzieningen niet. Feit is wel dat wat eruit moet, er eerst ook in moet. Ik ga ervan uit dat je niet bij je gezonde verstand gaat staan wildplassen, zo onfatsoenlijk zijn de meeste nuchtere (of er moet heel hoge nood en geen andere mogelijkheid zijn) mensen niet. Dan is het in eerste instantie ook beter om eerst aan de voorkant te kijken wat je kunt doen en dat is toezicht op overmatig alcoholgebruik, zowel op jonge leeftijd, maar ook volwassenen. In beide heeft de horecahouder een rol, hij mag niet aan onvolwassenen schenken en evenmin aan beschonken personen. Daarnaast moet de horecahouder zorgen dat hij voldoende toiletcapaciteit heeft en dat er niet meer mensen binnenkomen dan past bij die toiletcapaciteiten. Is dat niet zo dan is hij mede de oorzaak van onfatsoenlijk gedrag. Ook daar kunnen collega’s elkaar op aanspreken. Bij de één lijkt het probleem groter dan bij de ander.

Dat het betrappen van wildplassers moeilijk is, geldt denk ik alleen voor het Horster handhaving model. Hoofdzakelijk reactief, namelijk na klachten. En dan wordt het een probleem, want nadat het mailtje verstuurd is of het telefoontje gepleegd zal de blaas wel leeg zijn en de broek gesloten.

Toch zou ook hier wat meer preventief toezicht kunnen helpen. Waar op te letten?

• De verdachten staan meestal met de rug naar u toe.
• Voor de verdachten staat veelal een muur of boom.
• Als je de persoon als vast punt ziet, zwaait de boom meestal wat heen en weer.
• Er is vaak sprake van klaterend geluid en daar kan dan de te installeren geluidsmeting mooi bij helpen.

Als er structureel een probleem is dan hebben de schenkgelegenheden een tekort aan capaciteit. Ook wat deze voorzieningen betreft zou de Horster maat moeten gelden en niet het Horster gedrag dat bij een aantal inwoners toch zal blijven wat het is. Voor dit laatste geldt dat de burgervader zijn gezag moet laten gelden en niet deze fouten moet afkopen met gemeenschapsgeld. En de beste urilift is de lift die de uri mee naar huis neemt. Daar is genoeg capaciteit.

Andries Brantsma

Klein mysterie 718 – Urilift (3)

Zo her en der worden ze weggezet als zeikerds, de bewoners van appartementencomplex De Smidse die klagen over allerlei vormen van overlast in het centrum van Horst. Zit iets in. Toch zou hun gezeik zomaar kunnen leiden tot de plaatsing van permanente urinoirs in het Horster centrum. Mocht het zover komen, dan wordt historie geschreven: naar mijn beste weten sprak de gemeenteraad in 1913 voor het eerst over plaatsing van urinoirs in het dorpscentrum. In 2016 doet de raad dat nog steeds – al 103 jaar wordt de plas opgehouden, ongetwijfeld een wereldrecord.

Aan de bron van alles staat Alfons Esser. De burgemeester stelde in de gemeenteraadsvergadering van 19 december 1913 voor op beide pleinen in het centrum van Horst (vandaag de dag Wilhelminaplein en Sint-Lambertusplein geheten) een ijzeren urinoir te plaatsen. De raad wenste eerst een prijsopgave te zien: raadslid Haegens schatte de kosten op vier- à vijfhonderd gulden – geen kattenpis (inkoppertje) in die tijd. Esser deed links en rechts navraag en moest in de raadsvergadering van 29 mei 1914 erkennen dat de kosten aanzienlijk waren: 250 gulden per urinoir. Daarom wilde hij het voorlopig bij één exemplaar op het Wilhelminaplein laten. Maar een deel van de raad zag het urinoir liever op de Veemarkt komen. De oplossing: ‘Eerst eens nader informeeren.’

Met dat ‘eerst eens nader informeeren’ werd het urinoir op de lange baan geschoven. Om daar pas een kleine eeuw later, in december 2011, weer vanaf te komen. Ineens werd in het Integraal veiligheidsplan 2012-2015 een urilift, een mooi woord voor een verzinkbare zeikton, tot prioriteit bestempeld. Ditmaal was er niemand die maalde om de kosten, terwijl die met 55 duizend euro toch – als ik goed reken – omstreeks 500 keer hoger waren dan in 1914. Wat ook fijn was: burgemeester Kees van Rooij verzekerde de gemeenteraad (klik hier en ga naar agendapunt 18) dat de urilift ‘nu eens een keer niet op de lange baan wordt geschoven’.

Ware woorden van de burgemeester. Nog geen vijf jaar later, op 6 september 2016, liet hij de gemeentelijke commissie Samenleving in reactie op de klachten van de bewoners van De Smidse weten (klik hier en ga naar agendapunt 1): ‘We zijn met het Centrummanagement en anderen in overleg over permanente, verzinkbare plaskruisen.’ Een verwijzing naar de lange baan bleef ditmaal achterwege, wat er misschien wel op zou kunnen duiden dat het wonder dan toch binnen een jaar of twintig gaat geschieden.

P.S. Wáág het niet om op dit stukje te reageren met iets in de trant van ‘Wat een gezeik’!

Klein mysterie 631 – Urilift (2)

Een enkele keer weet Horst-sweet-Horst wel eens iemand wakker te schudden. Zelfs in journalistieke kringen. Vorige week bijvoorbeeld. Maandagavond verscheen hier een stukje over een gemeentelijke commissievergadering van een week eerder waarin het legaliseren van een autobedrijf in America aan de orde kwam. Twee dagen na de publicatie van het Horst-sweet-Horst-stukje kwam ook Dagblad De Limburger ineens met een artikel over dezelfde zaak.

In een ideale wereld zou het wat mij betreft altijd zo mogen gaan: Horst-sweet-Horst stipt iets aan, de journalistiek diept het verder uit en belicht het wat minder eendimensionaal dan Horst-sweet-Horst pleegt te doen. Maar zoals bekend leven we niet in een ideale wereld. Dus blijft het merendeel van het lokvoer dat Horst-sweet-Horst zo gretig rondstrooit helaas onaangeroerd. Ook als dat lokvoer de journalistiek bijkans door de strot wordt geduwd. Zo riep ik de plaatselijke en regionale journalistiek anderhalf jaar geleden onder het motto U vraagt, wij draaien (‘jukeboxjournalistiek’; klik hier) expliciet op eens na te gaan wat er toch was geworden van de verzinkbare Horster urilift. Die was ons namelijk al in 2011 met enig aplomb door het gemeentebestuur in het vooruitzicht gesteld (klik hier en ga naar agendapunt 18). Sindsdien was er niets meer vernomen van deze aanwinst voor Horst-centrum, ondanks het feit dat de portefeuillehouder, burgemeester Kees van Rooij, in 2011 had verzekerd dat de urilift niet op de lange baan zou worden geschoven.

Mijn oproep bleek helaas aan dovemansoren gericht: ook de afgelopen anderhalf jaar werd vanuit de journalistiek niets meer vernomen over de urilift (vanuit de politiek evenmin). Zelfs nu de lokale politie zich sinds enkele weken onledig meent te moeten houden met het uitdelen van monsterlijke boetes aan wildplassers in het centrum van Horst blijft het stil. Ja, Hallo Horst aan de Maas hield een poll over het beboeten van wildplassen en in hetzelfde blad verscheen een column over de kwestie. Best leuk en aardig, maar ik zit toch echt eerder te wachten op harde informatie over het lot van de urilift. Waarom is de lift uiteindelijk toch op de lange baan beland? Gesneefd omdat ie te duur is? Vergeten, al dan niet bewust? Een onoplosbaar conflict tussen ondernemers en de gemeente over de vraag wie de aanschaf dient te bekostigen? Of is het wachten op de aanschaf soms tot de wildplasboetes voldoende hebben opgebracht? Je hoort, leest of ziet er niets over. Waarom niet?

Overigens lijkt de kans me vrij groot dat het CDA het wildplasprobleem morgenavond in de gemeenteraadsvergadering aan de kaak stelt. Het is immers verkiezingstijd en dan ontwaakt het CDA traditiegetrouw uit z’n winterslaap. Nog twee dagen en dan kan het zich weer voor lange tijd koesteren in de behaaglijke luwte van het pluche.

Intermezzo – Jukeboxjournalistiek

‘Jukeboxdemocratie’ is een weinig gebezigd begrip waarmee wordt uitgedrukt dat de burger iets vraagt en de politicus dat verzoek inwilligt. Gebaseerd op het aloude Frans Nienhuysprincipe ‘U vraagt, wij draaien’.  

‘Jukeboxjournalistiek’ is als we Google moeten geloven (hoewel daar steeds minder aanleiding voor is, stel ik voor dat we dat in dit geval toch doen) een nog nooit gebezigd begrip. Ik wil het echter bij dezen ten doop houden. Naar analogie van jukeboxdemocratie wordt met jukeboxjournalistiek uitgedrukt dat de burger iets vraagt en de journalistiek dat verzoek inwilligt. Gebaseerd op het aloude Frans Nienhuysprincipe ‘U vraagt, wij draaien’.

Afgelopen week werd in ons eigenste Horst aan de Maas een fraai staaltje jukeboxjournalistiek ten beste gegeven. Horst-sweet-Horst wierp vorige week maandag de interessante vraag op wat er toch was geworden van de ooit met zoveel bombarie in Horst gedropte centrumstewards. De vraag ging vergezeld van een sneer naar ‘de journalistiek of wat daar voor door moet gaan’. Die had zich immers nooit om dezelfde vraag bekommerd. Blijkbaar voelden zowel InHorst als Streekomroep Reindonk zich hierdoor aangesproken. Beide media berichtten donderdag dat de stewards hun activiteiten ruim een half jaar geleden hebben gestaakt. ‘Hiertoe heeft het centrummanagement besloten omdat de centrum stewards in praktijk niet de toegevoegde waarde voor het centrum betekende die vooraf was verwacht. Zo geeft voorzitter Jan Nabben van het centrummanagement Horst desgevraagd aan.’

Het blijft jammer dat Centrummanagement Horst en Jan Nabben deze opheldering niet uit zichzelf verschaften. Ook had de verklaring wat mij betreft best wat minder summier gemogen. Zo zou enige informatie over wat in deze kringen ongetwijfeld ‘het kostenplaatje’ heet, niet hebben misstaan. En wat zou er na de stopzetting van het project toch zijn gebeurd met de groene poloshirts en vesten van de stewards? Maar goed, laat ik niet teveel klagen: beter iets dan niets.    

Ik moet zeggen dat ik het wel zie zitten als deze proeve van jukeboxjournalistiek een vervolg zou krijgen: Horst-sweet-Horst verzint de vragen wel, de lokale en regionale media gaan ermee aan de slag, kunnen ermee scoren en Horst-sweet-Horst prijst ze vervolgens de hemel in. Is dat geen mooie deal? Zullen we maar meteen beginnen? Ja? Oké, dan is de vraag van deze week: wat is er toch geworden van de verzinkbare Horster urilift?

Ons in 2011 in het kader van het Integraal Veiligheidsbeleid 2012-2015 al met enig aplomb door het gemeentebestuur in het vooruitzicht gesteld, is er sindsdien niets meer vernomen van deze aanwinst voor Horst-centrum. Terwijl ik – en naar ik aanneem velen met mij – toch zo reikhalzend uitkijk naar de ongetwijfeld magische momenten waarop de urilift majestueus uit de bestrating oprijst dan wel er na gedane zaken weer in verdwijnt. 

Klein mysterie 428 – Urilift (1)

Nu al enkele weken word ik gekweld door de vraag hoe het eigenlijk toch zit met onze Horster urilift. De urilift dook op 20 december 2011 (kijk bij agendapunt 18) als donderslag bij heldere hemel ineens op tijdens een gemeenteraadsvergadering. Aan de orde was het Integraal Veiligheidsplan 2012-2015. Daarin stond de urilift genoemd als een prioriteit die het veilig uitgaan in Horst-centrum dient te bevorderen en het verloederen van de openbare ruimte moet tegengaan. Ondanks die prioritaire status was er op dat moment geen geld voor de aanschaf van zo’n verzinkbare zeikton. Want het ding kost wel mooi 55 duizend euro. Hoewel burgemeester Kees van Rooij verzekerde dat de urilift niet op de lange baan zou worden geschoven, heb ik sterk de indruk dat precies dat is gebeurd.

De urilift werd enkele weken geleden plotseling weer actueel toen uit de Hufterkaart van Nederland van RTL bleek dat Horst aan de Maas een serieus wildplasprobleem heeft. Hetgeen hier nog eens werd bevestigd door die schokkende ingezonden bijdrage van een notoire en nog altijd actieve Horster wildplasser.

Afgelopen week kwam er uit onverdachte hoek impliciete steun voor de urilift. Weekblad Hallo Horst aan de Maas bood politieagent Hans van Vulpen alle ruimte om de lezers te waarschuwen voor de misdadige babbeltrucs van criminelen. Gelukkig leverde Hans ook tips om de babbeltrucanten te weren. Zoals daar zijn: vertrouwen op je buikgevoel, een ketting op de deur houden, de deur openen met een kierstandhouder, het vragen naar een legitimatiebewijs en – nou komt ie – het verwijzen van de babbeltrucant naar een openbaar toilet. Nou weet ik wel dat er in elk geval in de Plus Supermarkt een openbaar toilet is, maar  zelfs iemand waarvan je het buikgevoel hebt dat het een babbeltrucant is, heeft er toch recht op kosteloos zijn of haar gevoeg te doen? En mocht een babbeltrucant daar geen recht op hebben dan wij als eerzame Horster burgers toch zeker wel?

Kan die urilift s.v.p. weer van de lange baan worden afgeschoven? Of nog beter: worden doorgespoeld en vervangen door een volwaardig gratis openbaar toilet? Of nog beter: worden vervangen door volwaardige – dat wil zeggen: gratis – openbare toiletten? Horst hoeft zich toch niet alleen door die eeuwige gratis parkeerplaatsen te onderscheiden van andere regionale winkelcentra? En die buikgevoelens moeten toch ook ergens een uitweg vinden?

Ingezonden – Wildplassen

Na meer dan twee jaar wachten heb ik dan eindelijk weer een bijdrage mogen ontvangen voor de rubriek ‘Ingezonden’. En wat voor een! Het is een reactie op het stukje van vorige week over de in extreme mate wildplassende Horstenaren. Naam en adres van de auteur zijn bij de redactie bekend. Met de hand op mijn hart: ik ben het niet – ik zou wel willen dat ik zo’n stukje kon schrijven. En voor de goede orde: de foto’s zijn wel van mij. En voor de nog betere orde: meer van dergelijke bijdragen zijn en blijven van harte welkom, hetzij als inzending onder eigen naam hetzij onder pseudoniem hetzij anoniem. Genoeg geouwehoerd, hier komt de ingezonden bijdrage:

De wildplasser als klootzak, ploert en schoft

hufter

klootzak, ploert, schoft
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/hufter

Ik kom er eerlijk voor uit. Ik heb overal met veel genoegen mijn urine gesproeid: langs de drukke autoweg, vanaf een hoge brug, tegen een eerbiedwaardige kathedraal, aan de zonovergoten gracht, onder een bevlekt viaduct, op een middeleeuwse stadsmuur, in het propere zwembad, op een ultramodern vliegveld (met camerabewaking), de onvolprezen Floriade en, zonder commentaar van wie dan ook, op een stil nachtelijk kerkhof. In binnen- en buitenland. Honderden liters in het strenge Duitsland. Duizenden op de voorheen kurkdroge zandgronden van Horst en omstreken. En toch ben ik geen hufter.

Het is allemaal, zoals zo vaak, een kwestie van opvoeding, beschaving en talent. In dit geval bedoel ik de kunst van het niet storend en verantwoord wildplassen. De moeder leert het kind om de behoefte op het potje, en later het toilet, te doen. Maar po en W.C. kunnen op het cruciale moment buiten bereik zijn: een goede moeder leert haar dochter dan om gekund in het wild te plassen. Een goede vader permitteert zijn zoon in die noodsituatie evenmin om het spul wildweg door de broek te laten lopen. Jongens en meisjes leren van liefdevolle ouders om onder de moeilijkste, stressvolste en meest drukkende omstandigheden het overtollige lichaamsvocht te kanaliseren en gericht te lozen. Dat vergt initiatief, beheersing en creativiteit. Juist geen wild geplas.

De achteloze wijze waarop mijn vader mij leerde om de wetten van de natuur op discrete wijze te gehoorzamen en te voltrekken, vervult mij nog altijd met de grootst mogelijke hoogachting en bewondering. Hij leerde mij een kunstige vaardigheid die al mijn leven lang voor orgiastische momenten van ultieme en gelukzalige opluchting zorgt. Ik blijf hem eeuwig dankbaar. Bijna wekelijks. Totdat ik uitgepinkeld ben.

Ik ben er trots op dat ik nooit enige kritiek van een medemens kreeg op mijn creatief plassen  in de buitenlucht. Wel bewonderende blikken van mooie vrouwen. Nooit een bekeuring gehad. Ook nooit iemand expres nat geplast. Een enkele keer per ongeluk. Sorry, maar ik schaam me nog steeds niet.

Voelt u nattigheid? Het zijn de azijnpissers die de menselijke natuur in een keurslijf van regels en statistieken persen, de hoge nood van de burger willens en wetens negeren en verergeren, ten einde zichzelf als belangrijk en moreel correct te kunnen presenteren. De zelfbenoemde vingertjeswijzers. En wat doen deze brave politici en overheidsdienaren zelf als de nood hoog is en een toilet buiten bereik? Wat leren ze hun kinderen? Juist. Wat een hypocrisie. Tuig is het. Registreer jezelf als hufter, klootzak, ploert of schoft! Of in ieder geval als correcte zeikerd.

Klein mysterie 422 – Hufterig gedrag

‘Hufterig gedrag in Horst aan de Maas betrekkelijk laag’, kopte de website van Reindonk gisteren. Daarmee refereerde de streekomroep aan een onderzoek van RTL Nieuws waaruit blijkt dat Horst aan de Maas een fraaie 367^e plaats inneemt op de ranglijst van hufterige gemeenten. Steken we Venray (177^e) en vooral Venlo (70^e) toch mooi de ogen mee uit (een daad die ik overigens eerder misdadig dan hufterig zou willen noemen).

Het RTL-onderzoek is gebaseerd op tussen 2007 en 2011 beboete ‘typische hufter overtredingen’ (dixit Reindonk) zoals rechts inhalen, wildplassen, parkeren op voor gehandicapten bestemde plaatsen, openbare dronkenschap en vandalisme. Nieuwsgierig naar de verdere uitkomsten van het onderzoek bezocht ik de website van RTL Nieuws. Blijkt die zomaar een per gemeente en per beboete overtreding gespecificeerde Hufterkaart van Nederland te bevatten! Uiteraard klikte ik meteen door naar de gemeente Horst aan de Maas. And here are the results: 

Afval: 37 overtredingen (beboet voor in totaal € 3736)

Dronken: 57 (€ 4470)

Geluidshinder: 8 (€ 730)

Hondenpoep: 5 (€ 490)

Naaktlopen: 0

Schelden: 7 (€ 500)

Vandalisme: 65 (€ 6475)

Verkeer: 275 (€ 42.145)

Vuurwerk: 2 (€ 120)

Wildplassen: 300 (€ 26.254)

Valt veel over te zeggen, doe ik misschien ooit ook wel, maar ik wil me voor nu concentreren op die driehonderd boetes voor wildplassen. Opmerkelijk. Totdat ik me bedacht dat die wildplassers natuurlijk vooral bezoekers van vakantieparken als Loohorst en Meerdal moesten zijn. Niet-Horstenaren die hier even onze mooie gemeente komen bevuilen. De hufters! Hoe erg moest Valkenburg aan de Geul er dan wel niet aan toe zijn? Snel even gekeken: slechts 43 wildplassers! Hè? Hoe kan dat nou weer? Het antwoord staat onder de Hufterkaart: ‘De overtreders zijn geselecteerd op hun woonplaats, niet op de plaats waar zij de overtreding begingen.’ Conclusie, ik kan er niet omheen: de hufters – dat zijn wij.

Een andere conclusie is dat de kop boven het bericht op de website van Streekomroep Reindonk niet ‘Hufterig gedrag in Horst aan de Maas betrekkelijk laag’ had moeten luiden, maar ‘Hufterig gedrag inwoners Horst aan de Maas betrekkelijk laag’ of iets vergelijkbaars. Over het hufterig gedrag in Horst aan de Maas zegt het onderzoek immers niets.

Zo’n misleidende kop boven een bericht is dat nu ook een voorbeeld van hufterig gedrag? Ach nee, zo erg is het nou ook weer niet. Waarmee niet gezegd is dat Reindonk zich niet schuldig maakt aan hufterig gedrag. Integendeel. Want nota bene het bericht over hufterig gedrag was aanvankelijk opgeleukt met een van Horst-sweet-Horst gejatte foto. Dezelfde gejatte foto die ook hier, hier, hier en hier op de Reindonkwebsite prijkt.

Zoals er nog meer gejatte Horst-sweet-Horstfoto’s op de website van Reindonk rondzwerven. Als ik daarvan telkens aangifte zou doen, zou die 367^e plaats wel eens behoorlijk gevaar kunnen lopen. Dat wil ik Horst aan de Maas, mijn Horst aan de Maas, natuurlijk niet aandoen. Voor de verandering heb ik de hufters van Reindonk daarom maar weer eens een rekening gestuurd. 

Intermezzo – Wildplasser

BREAKING NEWS: HORSTER POLITIE BETRAPT WILDPLASSER (en Horst-sweet-Horst was erbij). Horst werd gisteravond opgeschrikt door een incident van buitengewone proporties. De politie deed hierover heden om 12.34 uur een persbericht uitgaan. Vanwege de ernst van de zaak nemen we het hier letterlijk over. We hebben het aangevuld met de foto’s die een wakkere newsgetter van Horst-sweet-Horst wist te schieten.

‘De politie heeft zondagavond even voor half twaalf een 22-jarige man uit Horst onder verzet aangehouden voor wildplassen en het niet tonen van een identiteitsbewijs. Op het Wilhelminaplein urineerde hij tegen twee fietsen,waarna hij door agenten werd aangesproken. Hij wilde er vandooren werd vastgepakt. Toen hem werd verteld dat hij was aangehouden rukte hij zich los en rende weg. Een alerte getuige wist de verdachte tegen te houden die daarbij ten val kwam.Een van de agenten gebruikte pepperspray waarna de verdachte uiteindelijk onder hevig verzet werd geboeiden overgebracht naar het bureau. De politie maakt proces-verbaal op.’