Intermezzo – Hondentoilet (1)

De een heeft vanuit zijn huiskamer zicht op een eindeloze rij geparkeerde auto’s. Een ander op een idyllisch park. Weer een ander op de betoverende skyline van een dorp of stad. Verschil moet er zijn. Het uitzicht vanuit mijn woning bestaat uit (van links naar rechts) een hondentoilet, een lantaarnpaal, een luiercontainer en een bladkorf. Medelijden is volstrekt misplaatst: ik heb me altijd bijzonder gelukkig geprezen met dit uitzicht. Sterker nog, ik voel me geprivilegieerd. Omdat ik het sterke vermoeden heb dat ik weleens de enige Nederlander zou kunnen zijn met een dergelijk ensemble voor zijn deur. Ik acht het zelfs niet geheel uitgesloten dat ik de enige persoon op de hele wereld ben die het genoegen smaakt tegelijkertijd zowel een hondentoilet als een lantaarnpaal als een luiercontainer als een bladkorf in zijn blikveld te hebben.

Ik verbeeld me altijd dat mijn uitzicht model zou kunnen staan voor heel veel dat Nederland tot Nederland maakt. Denk aan de onbedwingbare behoefte om de openbare ruimte tot op de vierkante centimeter volledig gestructureerd te willen inrichten. Denk ook aan het opmerkelijke fenomeen dat Nederland waarschijnlijk meer openbare toiletten voor honden dan voor mensen heeft. Denk ook aan de verkokering waaronder Nederland lijdt: hondentoilet, luiercontainer en bladkorf worden elk door afzonderlijke bedrijven of instellingen op afzonderlijke tijdstippen schoongemaakt dan wel geleegd. Denk verder aan het gebrek aan schaamte waarop Nederland prat gaat. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er veel andere landen zijn waar incontinente ouderen in het zicht van de hele buurt hun volle luiers in een container moeten dumpen.

Héél vreemd lijkt het me daarom niet dat mijn luiercontainer figureert in een boek met de titel Typisch Nederland. Maar dat terzijde.

Wat het hondentoilet en de bladkorf voor hebben op de lantaarnpaal en de luiercontainer is dat het ontmoetingsplekken zijn. Terwijl de hond zijn gevoeg doet en Piet staat te wachten totdat Truus haar kruiwagen heeft geledigd ontstaan hier dialogen. Over het weer, over de staat van bepaalde voortuintjes in de buurt, over de plas- en poepgewoonten van Bello, over de prestaties van Oranje. Contact tussen buurtgenoten! Spontaan ook nog! Sociologen, dorpsverbinders, buurtwerkers en hun soortgenoten likken hun vingers er bij af. En wat doet de gemeente Horst aan de Maas? Die gaat alle 31 hondentoiletten die de gemeente rijk is op de kortst mogelijke termijn verwijderen. Onbegrijpelijk.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray) 

Intermezzo – Gecraqueleerde container

Meanderende rivieren, wegen met geluidsschermen, smalle steegjes, gevaarlijke gelijkvloerse kruisingen, onbeduidende beekjes, brede dubbelbaans autowegen, doodlopende straten, verdiept liggende wegen, bochtige verbindingsweggetjes, olifantenpaadjes, wegen met fietssuggestiestroken, kaarsrechte kanalen. Nooit geweten dat Grubbenvorst het allemaal heeft. Pas gisteren kwam ik er achter.

Eigenlijk zou ik hier hoognodig eens m’n frustraties over de coalitievorming, de vreemde capriolen van D66+GroenLinks en de laatste verwikkelingen rondom de Kasteelboerderij van me af moeten schrijven. Maar hoe zou ik dat kunnen na wat ik gistermiddag in Grubbenvorst heb gezien? First things first.

De Brandakkerweg in Grubbenvorst is een zandweg van niets naar nergens, evenwijdig aan de spoorlijn Venlo-Nijmegen. Enige attractie: een stoffige, diep uitgesleten rotonde. Dat dacht ik althans tot gistermiddag. Gistermiddag ontdekte ik dat de Brandakkerweg nog iets veel en veel mooiers te bieden heeft. En wel een container, die nagenoeg alles wat ik de laatste tijd heb gezien verre overtreft in schoonheid.

Vanop een afstandje leek het erop alsof de container was bekrast of beschilderd met Chinese karakters.

Van dichtbij bleek het te gaan om craquelures. Volgens Van Dale is een craquelure een ‘haarscheurtje in een verf- of vernisoppervlak, hetzij een teken van ouderdom of door slechte verfbehandeling ontstaan’. Het is zonneklaar dat het in dit geval de slechte verfbehandeling is die het ‘m heeft gedaan.

Of is het misschien toch iets minder zonneklaar? Zou Jacob van Deventer dan misschien toch uit de dood zijn opgestaan? Jacob van Deventer (circa 1505-1575) was een meesterlijk kaartenmaker, die vanaf 1558 plattegronden maakte van alle steden in de toenmalige Nederlanden. Dit is bijvoorbeeld een detail van zijn plattegrond van Middelburg:

Is de gedachte dan heel vreemd dat Jacob van Deventer in Grubbenvorst is herrezen en op de vier zijden van deze container de plattegrond van een hedendaagse wereldstad heeft aangebracht?

Bezoek je een film, een museum, een theater, een paleis, een concert, dan weet je van tevoren min of meer wat je kunt verwachten.

Sta je onverhoeds oog in oog met iets van buitengewone schoonheid – zoals mij gistermiddag dus overkwam aan die stoffige Brandakkerweg in Grubbenvorst –, dan is de intensiteit van de sensatie veel groter.

Omdat ik u diezelfde intensiteit van de sensatie gun, heb ik overwogen dit stukje niet te publiceren. Maar ik moet mijn enthousiasme, opgetogenheid, extase misschien zelfs, toch ergens kwijt? Daarom publiceer ik het desalniettemin, met bezwaard hart.

Vergeef me.

Intermezzo – Webstek

Zaterdag 2 december 2017, 10.18 uur, kledingcontainer op parkeerplaats Kloosterhof te Horst (klik op pijltje om film te starten; afspelen met geluid aanbevolen):

Ingezonden – Zachte heelmeesters, stinkende wonden (2)

Twee weken geleden publiceerde ik een stukje over mijn zoektocht naar illegale containervelden aan de Midden Peelweg (klik hier). Afgelopen woensdag reageerde Andries Brantsma daarop met een ingezonden bijdrage (klik hier). Hij riep daarin de pers op ‘eens wat dieper de houtwallen in te duiken’. Daan de Hulster van De Limburger liet er geen gras over groeien en publiceerde in de krant van vrijdag een artikel over de containervelden (lees hier een ingekorte versie). Dat verleidde Andries Brantsma op zijn beurt weer tot deze nieuwe ingezonden bijdrage:

Zachte heelmeesters, stinkende wonden (2)

Steun van gemeente Horst aan de Maas voor illegale containervelden aan de Midden Peelweg

Reacties op het eerste stuk: één rechtstreeks, opmerkingen op Facebook en een artikel in De Limburger met door de gemeente aangeleverde gegevens. Prima. De aanhef van het artikel in De Limburger had uit een raadsinformatiebrief van de gemeente kunnen komen: ‘De gemeente Horst aan de Maas komt in actie tegen de containervelden van een bedrijf in America.’ Als je het artikel leest kun je zien, zeker als bekend is hoe normaal door de gemeente wordt gereageerd, dat de aanhef ‘Horst aan de Maas geeft alle ruimte aan ondernemer om door te gaan met zijn overtredingen’ dichter bij de waarheid had gelegen.

Een volgens het artikel in het bestemmingsplan expliciet verbod op het aanleggen van deze voorzieningen in laag gelegen open landschap wordt door de gemeente aan de kant geschoven, een meer voorkomende praktijk in Horst aan de Maas. Al in 2015 zijn illegale velden aangelegd en de gemeente heeft dat laten lopen. Het mag worden aangenomen dat de ondernemer, zo klein is hij nu ook weer niet, best wist dat hij de velden overeenkomstig het bestemmingsplan niet mocht aanleggen. Dat lijkt dus op het schenden van vertrouwen. Als je dat weet en je moet via een dwangsom na een jaar gedwongen worden om in ieder geval niet verder uit te breiden, dan lijkt dat op herhaling van het schenden van vertrouwen. Toch laat de gemeente de illegale velden gewoon liggen (hoeveel was er alweer bijgelegd?). Wat de ondernemer doet is gebruikmaken van de houding van de gemeente, wat de gemeente doet is dat klimaat door deze houding uitlokken.

De rit ging dus niet van Groningen naar Vlissingen, maar de overheid reed al vanaf Bremen achter hem aan, hopende dat het niet gemerkt zou worden tot de wet aangepast was en er 195 kilometer per uur gereden zou mogen worden (zie vorig artikel).

Vertrouwen wordt tot tweemaal toe geschonden. De gemeente voert niet zijn plicht uit om handhavend op te treden (2015). Actie volgt pas als er klachten van buiten komen en dan op de gebruikelijke wijze heel zwak.

De vraag waar ik het antwoord niet op ken, is of hier gezien het grote economisch voordeel van deze overtredingen niet sprake is van een economisch delict, wat door de overheid in stand wordt gehouden. Een goed papieren beleid wordt door de verantwoordelijke bewindspersoon op een treurige manier vormgegeven.

Bij elkaar genoeg onderwerpen om door de journalistiek eens verder uitgezocht te worden, voordat er zwartboeken over deze materie worden geschreven. Materiaal voor de eerste paar hoofdstukken zijn nu al wel voorhanden. Ik vertrouw erop dat de journalistiek hier op zal duiken.

Andries Brantsma

Ingezonden – Zachte heelmeesters, stinkende wonden (1)

Horst-sweet-Horst ontving een ingezonden bijdrage van Andries Brantsma. Hij reageert op het Horst-sweet-Horst-stukje over illegale containervelden aan de Midden Peelweg (klik hier).

Zachte heelmeesters, stinkende wonden

Horst-sweet-Horst meldde kortgeleden een collegebesluit betreffende handhaving bij illegale containervelden. Dat besluit laat goed zien dat de geest van het beschreven beleid volgens het college helemaal niet gevolgd hoeft te worden.

De basis is …vertrouwen. En als dat beschaamd wordt…?

Stel u voor:

1. Een eenvoudige jongen rijdt op zijn brommer zonder erg circa 45 kilometer per uur buiten de bebouwde kom. Iemand roept: ‘Hij rijdt te hard’ en hij wordt aangehouden. Resultaat: ‘Je levert nu je brommer in, of je tekent een verklaring dat je vanaf nu nooit meer te hard rijdt en je betaalt een boete en misschien extra omdat je niet zelf hebt gemeld dat je te hard reed.’ Jongen uiteraard helemaal van streek.

Stel u voor:

2. Een zware BMW rijdt van Groningen naar Vlissingen. Bij Assen wordt hij aangehouden. Snelheid 195 kilometer per uur. De voorname man geeft toe dat hij haast had en bewust te hard reed. De agent overlegt even met zijn bazen (inbeslagname van de auto of ???). Besluit: ‘Tot Vlissingen mag u nog 195 kilometer per uur rijden, maar absoluut niet harder, want anders gaan we een boete innen.’

‘Dat is belachelijk, dat kan niet waar zijn’, zult u denken.

Dat kan wel waar zijn!!!!!!!!! Die werkwijze is precies zoals het college handhaving uitvoert in Horst aan de Maas.

Vergelijk de voorbeelden met praktijkgevallen in Horst aan de Maas en het genoemde collegebesluit.

Praktijkgeval 1: Een particulier heeft (twintig jaar geleden?) twee lantaarnpalen geplaatst bij de paardenbak en wat gedroogde grasbalen gestapeld en is zich van geen kwaad bewust. Iemand roept dat hij regels overtreedt, vervolgens krijgt hij controle en daarna een dreigend bericht van de gemeente dat hij de overtredingen binnen heel korte termijn ongedaan moet maken omdat hij anders een dwangsom met zeer korte begunstigingstermijn en duizenden euro’s moet betalen en misschien wel dubbele legeskosten omdat hij het niet zelf gemeld had. Paniek, maar uiteindelijk met steun van derden opgelost.

Praktijkgeval 2: Er is een verzoek om handhavend op te treden ten aanzien van illegale containervelden aan de Midden Peelweg in America. Besluit college:

‘Handhavend op te treden met een ruime begunstigingstermijn ten aanzien van de illegaal aangelegde containervelden (fase1) en handhavend op te treden ten aanzien van de uitbreiding van de containervelden (fase2) door te controleren of overtreder zich aan de stillegging houdt.’

Als de overeenkomst tussen de brommerrijder en het eerste praktijkgeval nog niet helemaal duidelijk was, dan moet de overeenkomst van het tweede praktijkgevalgeval en de BMW-rijder dat toch in ieder geval wel zijn (ruime begunstigingstermijn = stuk van Assen tot Vlissingen met 195 kilometer per uur. En uitbreiding = niet harder dan 195 kilometer per uur rijden).

Hier mag de ondernemer dus waarschijnlijk doorgaan tot de rapen gaar of de vruchten van het seizoen geplukt zijn.

Lijkt het BMW-geval belachelijk? Dat is dan uw eigen conclusie. De gemeente vult het zo in. Daarom zei een ondernemer, in dit geval een bewuste meervoudpleger die zich toen niet druk maakte, ook tegen mij: ‘Ik weet hoe het hier gaat, de gemeente handhaaft toch niet.’ Conclusie: Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Misschien kunnen Wim Moorman en de pers eens wat dieper de houtwallen induiken. Of zouden er ook collegebesluiten zijn waarin is vastgelegd waar de pers wel en niet in mag duiken? Nee, dat geloof ik niet, dat zou (ook) belachelijk zijn.

Andries Brantsma

Klein mysterie 709 – Illegale containervelden

De notulen van de vergaderingen van het Horster college van burgemeester en wethouders bevatten soms intrigerende informatie. Zo valt over de vergadering van 2 augustus onder het kopje ‘Verzoek om handhavend op te treden ten aanzien van de illegale containervelden aan de Midden Peelweg in America’ te lezen dat het college heeft besloten (klik ook hier en vervolgens op ‘02.08.2016 notulen b&w’):

‘Handhavend op te treden met een ruime begunstigingstermijn ten aanzien van de illegaal aangelegde containervelden (fase 1) en handhavend op te treden ten aanzien van de uitbreiding van de containervelden (fase 2) door te controleren of overtreder zich aan de stillegging houdt.’

Het enige dat ik hiervan – ook na tien keer lezen – begreep, is dat er aan de Midden Peelweg containervelden liggen. Illegaal aangelegde containervelden nog wel. Als erkend containerliefhebber spoedde ik me uiteraard naar de Midden Peelweg, in de hoop daar vele duizenden, liefst hoog opgestapelde containers aan te treffen. Hanjin, Samskip, Evergreen, China Shipping, Maersk, Bulkhaul – dat werk. Zat misschien zelfs wel weer een gedicht in.

Mijn verwachtingen waren zoals zo vaak te hooggespannen. De hele Midden Peelweg in America twee keer op en neer gefietst (en dat wil wat zeggen) en wat denk je? Wél blauwebessenvelden, wél maïsvelden, wél grasvelden, maar geen container te bekennen. Laat staan containervelden.

Zouden de velden, gezien hun illegaliteit, dan alweer zijn verwijderd? Lijkt me onwaarschijnlijk – hoe groot de onbegrijpelijkheid van het collegebesluit ook mag zijn, woorden als ‘ruime begunstigingstermijn’ en ‘stillegging’ wijzen niet op een snelle verwijdering van de containervelden, hoe illegaal ze ook mogen zijn. Zijn de velden dan misschien vakkundig aan het oog onttrokken? Lijkt me waarschijnlijker.

Pas later bedacht ik me dat er wellicht nog een andere optie is: dat ‘containervelden’ geen terreinen met duizenden opslagcontainers zijn, maar velden waarop containers staan die bedoeld zijn om in te wonen. Woonunits dus, in deze contreien vooral in gebruik voor de huisvesting van in de agrarische sector werkzame arbeidsmigranten. Maar ook woonunits in deze zin heb ik niet aangetroffen aan de Midden Peelweg.

Onduidelijkheid blijft dus troef. Misschien iemand die opheldering kan en wil verschaffen?

P.S.  Voordat het beschuldigingen aan het verkeerde adres regent: het lijkt uitgesloten dat de illegaal aangelegde containervelden zich bevinden op het perceel van Vissers Aardbeiplanten BV. Dat bedrijf kreeg immers al in 2014 vergunning voor de bouw van logiesgebouwen voor arbeidsmigranten (klik hier).

Klein mysterie 676 – Container

Nu de (rijks)overheid toch voor tientallen miljoenen aan kunst aan het spenderen is, kunnen er misschien ook wel enkele duizenden of desnoods tienduizenden euro’s af voor deze container.

Gisteren aangetroffen voor een loods aan de Energiestraat in Horst, zich vandaag mogelijk alweer elders bevindend. Wat een ding! Zet ’m in een museum en hij steelt gegarandeerd de show. Maerten Soolmans en Oopjen Coppit zinken erbij in het niet – en dat is nu eens niet ironisch bedoeld.

In de container zijn raadselachtigheid en pure schoonheid verenigd. Hij roept niet alleen vragen op, er valt ook volop esthetisch genoegen aan te beleven. Kun je nog meer verlangen van een kunstwerk?

Alleen etiketten / Nur Etiketten / Etiquettes seulement. Prachtige, fijne, waarschijnlijk ooit helderwitte letter. En dat in drie talen, aan alle vier de containerzijden, in meer of mindere mate gecorrodeerd. Maar hoezo Alleen etiketten? En hoezo Geen afval / Keine Abfälle / Pas d’ordures? Het ding is volgestouwd met afval van de meest uiteenlopende soorten! Wie neemt hier nu wie in de maling? In de verste verten ook geen etiket te bekennen. Al valt niet uit te sluiten dat dat in een dieprood verleden anders is geweest.

Maar dat dieprood is van vroeger. Zachtrood, plaatselijk neigend naar oudroze, is ervoor in de plaats gekomen. Precies de juiste kleur. Was ie diepblauw of oker geweest, had ik de container geen blik waardig gekeurd.

De corrosie verzwelgt zelfs de graffiti.

Staat het zachtrood uiteindelijk hetzelfde lot te wachten? En hoe erg is dat?

Corrosie of niet, hier staat wel één brok onverzettelijkheid.

Nee, deze jongen laat zich niet zomaar opzijzetten. Misschien is ie daarom in zo’n teerbesnaarde museale omgeving toch niet helemaal op z’n plaats. Een beeldenpark dan maar?

Intermezzo – Containerkerkhof

Vrijdag 3 oktober 2014, 16.48 uur, containerkerkhof aan de Hamweg te Horst (klik op pijltje, afspelen met geluid aan): 

Actualisatie – Containers (2)

Herinnert u zich de container aan de Kleefsedijk in Sevenum nog? Die container langs de Kattenstaartse beek? Die container waarover afgelopen zomer twee stukjes op Horst-sweet-Horst verschenen (klik hier en hier)? Die container waaraan een door Jeu van Helden wonderschoon beschreven boerenvete ten grondslag lag? Die container die daar al op z’n minst vanaf april 2001 stond? Welnu, die container is verdwenen, zo constateerde ik op nieuwjaarsdag tijdens een rondje rijden.

Nadat ik zelf was bekomen van de teleurstelling, verwittigde ik Jeu per e-mail van het trieste nieuws: ‘De container aan de Kleefsedijk, jouw container mogen we wel zeggen, is weg! Zul je altijd zien, ding staat er meer dan tien jaar, er wordt een paar keer over geschreven en ineens is hij weg. Ik vind dat ze ons op z’n minst hadden mogen inlichten over het hoe en waarom.’

Dit was vervolgens de reactie van Jeu:

‘Het is natuurlijk een ijzersterk gereedschap dat je in handen hebt. Ergens een paar keer over schrijven en het is verdwenen. Ik weet nog wel een aantal onderwerpen, maar jij hoogstwaarschijnlijk zelf ook.

Over het hoe en waarom van zijn verdwijnen hadden ze ons, containerconservators, uit fatsoen inderdaad wel mogen inlichten. Dat we het nu niet weten is aan de andere kant misschien veel spannender en biedt de vrijheid om het zelf in te vullen. Daar gaan we:

Heeft Mien de moeite genomen om, met een emmertje sop achter op de trekker, dat ding helemaal schoon te maken zodat hij er weer netjes uitziet, beginnen ze te zeuren dat het er niet mooier op is geworden. Het is ook nooit goed, krijg ik weer stank voor dank. Weg met dat ding, ik wil er niets meer over horen!

Of:

Door de hoge temperaturen heeft de boer al last van het voorjaarsgevoel en de daarmee gepaard gaande lust om op te ruimen. Inmiddels ziet hij ook wel in dat het jarenlang een ontsierend element in het landschap is geweest.

Maar de meest waarschijnlijke optie is:

Door een plotselinge opwelling van het alom aanwezige vredebarende kerstgevoel in deze tijd van het jaar heeft boer A eens goed over zijn hart gestreken. Zou het niet eens goed zijn om met boer B in gesprek te gaan en de oude vete te beslechten? Mien heeft toch altijd wel gelijk gehad, met koppigheid bereik je niks.

Hoe dan ook ...

Wat rest is een foto van een zompig landschap met een verzopen containervoetafdruk en een aantal vreemde pijpen die uit de grond schieten en je het idee geven dat er elk moment een yellow submarine boven water kan komen. Dit alles onder een dreigend hollandse-meesters-wolkenpakket dat voor nog meer water gaat zorgen en de intimiderend schimmige schaduw van een persoon die het hele tafereel met een kleine pliep vastlegt in honderden pixels. Ik hoor zelfs het weemoedige gejammer van hazen, konijnen en ander rondhangend gespuis die zojuist zijn beroofd van hun droge en riante onderkomen. En dat in deze barre tijden.’

Ik heb Jeu teruggemaild dat ie echt z’n roeping heeft gemist en schrijver had moeten worden. Lees die laatste alinea nou nog eens. Is toch om jaloers van te worden? Nóg is het niet te laat.

Klein mysterie 412 – Textielcontainers

Eerst de feiten:
1. Twee weken geleden maakte de gemeente Horst aan de Maas bekend dat ze ging samenwerken met ‘een nieuwe partij’ voor de inzameling van textiel. Inderdaad zijn de groene containers van ReShare, een onderdeel van het Leger des Heils,

afgelopen week overal in Horst aan de Maas vervangen door lichtblauwe van Sam’s Kledingactie, dat kleding inzamelt voor Cordaid Mensen in Nood.

2. Afgelopen vrijdag opende De Volkskrant met een artikel waarin wordt gezegd dat een groeiend aantal gemeenten een vergoeding vraagt voor het plaatsen van containers voor de inzameling van textiel. Dit vanwege de sterk gestegen prijzen voor textiel.

3. Een dag later berichtte Dagblad De Limburger dat Noord-Limburgse gemeenten charitatieve organisaties eveneens laten betalen voor het plaatsen van containers voor gebruikte kleding. Oók Horst aan de Maas. Verantwoordelijk wethouder Birgit op de Laak (PvdA-PK) zegt in het artikel: ‘Die social return [mensen uit de sociale werkvoorziening die worden ingezet bij de kledinginzameling], het goede doel en de prijs waren voor ons redenen om voor Sam’s Kledingactie te kiezen. Afval is geld waard, er kan dus voor betaald worden. En of de gebruikte kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, ze komt toch op dezelfde plek terecht.’

Wat moeten we hier nu van vinden? Wat moet ík hiervan vinden? Lastige vraag die me het hele weekeinde heeft gekweld (vervelend gevolg van voetballoze weekeinden) en waarmee ik m’n naaste omgeving tot vervelens toe heb lastiggevallen. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het geloof ik toch wel heel vreemd vind dat de gemeente Horst aan de Maas gaat verdienen aan de inzameling van tweedehands textiel. En wel hierom:

1. dat de gemeente de kosten die ze maakt in rekening brengt, akkoord, maar waarom zou ze geld moeten verdienen aan mijn tweedehands spullen? Als ik u gratis en voor niets een door mij gelezen boek geef, vraagt de gemeente u daar toch ook geen geld voor?

2. is het zelfs in een (helaas) kapitalistische maatschappij als de onze niet pervers je voor te doen als een weldoener als er niets te halen valt en op het moment dat je flink kunt beuren je handje op te houden?

3. waarom gaat de opbrengst van de oudpapierinzameling wel naar goede doelen? Omdat de opbrengst van oud papier minder is dan die van textiel? En wat dan als de prijzen van oud papier ook sterk gaan stijgen?

4. de gemeente Horst aan de Maas presenteert zich nadrukkelijk als een millenniumgemeente. Millenniumgemeenten dragen bij aan acht internationale afspraken die de armoede in de wereld moeten halveren. Zij doen dit onder meer door duurzaam beleid en eerlijke handel. Charitatieve organisaties laten betalen voor de inzameling van textiel lijkt me te botsen met de doelstellingen van millenniumgemeenten;

5. wethouder Op de Laak heeft misschien wel gelijk als ze zegt dat, ongeacht of de kleding nu naar een charitatieve inzamelaar gaat of een commerciële, gebruikte kleding op dezelfde plek terechtkomt. Maar daar is het toch niet om te doen? Het gaat er toch om dat een commerciële inzamelaar per definitie zoveel mogelijk geld in eigen zak wil stoppen en een charitatieve inzamelaar per definitie goed wil doen?

Slotconclusie: als je wilt dat een zo groot mogelijk deel van de opbrengst van je tweedehands textiel naar een goed doel gaat, zou je wel gek zijn als je het in een op Horster gemeentegrond geplaatste container stopt.

Corrigeer me maar als mijn redenering niet klopt. Vaak is het fijn om gelijk te hebben; in dit geval zou ik het geloof ik fijn vinden ongelijk te hebben.

Top 5 – Horster buitendingen

De Engelse National Trust openbaarde in april een lijst van 50 things to do before you are 11¾. NRC Handelsblad vond dat het daarbij niet kon achterblijven en publiceerde zaterdag een Top 50 voor de binnenzitgeneratie: een lijst van vijftig buitendingen die je vóór je twaalfde gedaan moet hebben, samengesteld op basis van inzendingen van lezers.

Nummer 1: slootjespringen. Nummer 2: een geheime hut bouwen. Een verdere greep uit de lijst: naar kikkervisjes kijken (8), vruchten plukken (9), de sneeuw in (17), bloemen plukken (22), de zon zien (39), heksensoep brouwen (43) en een kuil graven (44). Gaap, gaap. Het kan niet anders of de inzenders zijn zelf extreme nerds die de hele dag achter hun pc zitten. Je moet echt met een vergrootglas zoeken naar buitendingen die de braafheid overstijgen. Ik kom niet veel verder dan fikkie stoken (3), appels jatten (29) en wildplassen (37).

Zo’n top 50 zou natuurlijk voor negentig procent moeten bestaan uit baldadigheden. Op het randje, liever nog er net over. Dingen waarmee je volwassenen het bloed onder de nagels vandaan haalt, dingen waarmee je je ouders de stuipen op het lijf jaagt, dingen waarvoor je voor straf vijftig dagen binnen moet blijven. Niet dat ik zelf zo’n belhamel was: nadat de politie me op m’n vierde sommeerde me uit een zelfstandig beklommen boom te verwijderen, ben ik voor eeuwig een schijtlaars gebleven. Niet bepaald iets om trots op te zijn. Vandaar hierbij een welgemeende oproep aan alle Horstenaren onder de twaalf om mijn top 5 van Horster buitendingen die je voor je twaalfde gedaan moet hebben, vooral ook te doen. Hier komen ze:

5. Voetballen op plaatsen waar dit ten strengste verboden is. Heerlijk hengsten tegen de deuren van de garageboxen in de Norbertusparochie.

Of een partijtje doen op het hoofdveld van de plaatselijke voetbalclub. Dit laatste natuurlijk vooral als er even eerder een vers pak sneeuw is gevallen. 

4. Je na de jaarlijkse kindermarkt verstoppen op de bodem van de container die helemaal vol wordt gestopt met van de markt overgebleven spullen.  

3. Een kikker vangen in het Schuitwater of de Molenbeek, het beestje al z’n poten uittrekken en ’m door de brievenbus van je buurman gooien.

2. Illegaal blauwe bessen plukken bij Hayberries in Broekhuizen, B-Berry in Melderslo of Blauwebessenland in America, thuis over de blauwe bessen urineren en ze voor vijftig cent per zakje langs de weg verkopen.

1. Om de minuut een steentje gooien tegen een ruit van het politiebureau in Horst, waarbij het de kunst is om zo hard te gooien dat de ruit nét niet aan diggelen gaat.

Ik ben het helemaal met u eens als u zegt dat dit geen representatieve top 5 van Horster buitendingen is. Gelukkig kunt u daar zelf iets aan veranderen door mij vóór 15 september uw top 5 van Horster buitendingen te mailen. Mochten er inzendingen binnenkomen (de passiviteit van Horst-sweet-Horst-lezers kennende vrees ik het ergste), dan publiceer ik kort daarna een nieuwe, meer representatieve top 5 van Horster buitendingen.

Actualisatie – Containers (1)

Zo schrijf je jaren niet over containers en zo kom je er niet meer van los.
Ik zat onlangs nog eens de foto’s van Jeu van Helden van de container aan de Kleefsedijk

te vergelijken met die van mij

– je moet toch wat als er geen voetballen op de televisie is.

De foto’s van Jeu dateren van april 2001, die van mij van een week geleden. Meer dan elf jaar heeft de container dus de tijd gehad om mooier te worden, dat wil zeggen: in verval te raken. Lang genoeg, zou je denken. Vreemd genoeg lijkt eerder het tegendeel het geval. De container van 2001 oogt aanzienlijk vuiler en verroester dan de container van 2012, zelfs als je in aanmerking neemt dat mijn foto’s onder een stralende zon zijn genomen en die van Jeu op een grijsnatte, waarschijnlijk waterkoude aprildag.

Is de container van 2012 dan nog wel de container van 2001? Ja: de beteksting uit 2001

is eender aan de huidige

en het zou wel een bijzonder sterk stuk in een oude broek zijn als boer B tussen 2001 en 2012 ergens een tweede, identieke maar schonere container op de kop zou hebben weten te tikken. Dus kan het haast niet anders of boer B geeft de vrouw bij tijd en wijle opdracht een emmertje zeepsop te prepareren dat hij vervolgens met uiterste omzichtigheid op de aanhanger van z’n tractor positioneert om daarna welgemoed met Nestor, z’n Schotse collie, op de bumper naar z’n geliefde container te tuffen en die van alle ongerechtigheden te ontdoen. Wat een aandoenlijk tafereeltje moet zijn.

Uiteraard mailde ik Jeu m’n bevindingen. Dit was z’n reactie:

‘Ik heb de foto’s ook even vergeleken. Het lijken wel twee verschillende containers. Hij is wel schoner maar absoluut niet mooier geworden. Boer B had thuis moeten blijven met zijn emmertje sop, hij heeft hem helemaal verrinneweerd. Poetsgraag volk daar op de Kleefsedijk. Toen ik er nog woonde heb ik een buurtbewoner op een prachtige zaterdag eens gadegeslagen bij het schoonmaken, met emmer en sop, van het Heras-hekwerk om z’n dierenweide. De hele middag!! Misschien ben ik daar net op tijd weggegaan.’

Waarop ik Jeu heb teruggemaild dat hij in elk geval mij een groot plezier zou doen met een roman over z’n leven aan de Kleefsedijk.   

Intermezzo – EK’88

Waar was u toen definitief het besef tot u doordrong dat het Nederlands elftal nooit, maar dan ook nooit het Europees Kampioenschap van 2012 zou gaan winnen? Nee, nou niet zeggen dat u het al voor het begin van het toernooi wist. Zou wat al te gemakkelijk zijn. Want waarom behing u uw huis anders met al die oranjeparafernalia?

Ja, nattigheid voelden we natuurlijk allemaal wel. Al maanden. Maar ergens bleef er toch ook altijd een zweempje hoop. Ondanks alles. Zelfs na Denemarken. Ja, zelfs na Duitsland. Ook een kans van 1 op 190 is tenslotte een kans.

Maar goed, waar was u toen definitief het besef tot u doordrong dat Oranje geen Europees kampioen zou worden? Thuis, gezeten op uw gerieflijke divan, zaterdagavond, toen de soms voor journalist versleten Bert Maalderink weer eens veel te veel airtime kreeg en Jan van Halst er daarna nog een keer overheen ging? Dacht u toen: ‘Nu weet ik het zeker, dit trekken die jongens niet langer’? Zou al heel wat geloofwaardiger klinken.

Waar ik was toen definitief het besef doordrong dat het niks zou worden? In een lichtblauwe container op het Wilheminaplein te Horst, zaterdagmiddag 16 juni, 15.18 uur. Ik was in die container beland omdat die attributen van het EK ’88 bevatte.

Een buitenkansje dat ik als container- en voetballiefhebber uiteraard niet aan me voorbij mocht laten gaan. Een extra aanbeveling was verder dat de gemeente Horst aan de Maas volgens InHorst dit initiatief ondersteunde (vraag me niet waarom en evenmin of die ondersteuning financieel, facilitair of moreel van aard was).

Bij het aanschouwen van die attributen werd me in één klap duidelijk waarom Van Bommel cum suis op dit EK niet vooruit te branden waren. Alvorens naar Krakow af te reizen zal ook de Oranjeselectie oog in oog met die EK ’88-attributen hebben gestaan. Ongetwijfeld bedoeld als extra motivatie voor dit EK moet de reizende tentoonstelling juist een fnuikend effect op onze jongens hebben gehad. Was zo’n lullig bekertje nou echt de beloning voor een maand lang afzien?

Moest je voor zo’n onooglijke medaille nu werkelijk dag in dag uit de vernederingen van het analistenvolk accepteren?

Lag er bij winst straks heus een fles van deze derderangs bocht op ze te wachten?

‘Mij niet gezien’, zullen ze onafhankelijk van elkaar hebben besloten en zo is eenvoudig verklaard waarom de heren nog geen deuk in een pakje boter schopten.

Nu we het toch over dat EK van 1988 hebben, ook meteen maar even mijn favoriete herinnering aan dat toernooi. Dat is niet het tegen het lijf lopen van Freek de Jonge in een urinoir van het Müngersdorfer stadion in Keulen na afloop van Nederland-Rusland. En al evenmin, wandelend naar de auto na afloop van diezelfde wedstrijd, het gesprekje met Jan Mulder over de lelijkheid van de Oranjeshirts.

Nee, wat me het meeste van dat EK is bijgebleven is dat ik na afloop van Nederland-Ierland samen met m’n vader verzeild raakte in de onbeschrijflijke chaos van de catacomben van het Parkstadion in Gelsenkirchen.

Michels, Van Basten, Rijkaard, Van Breukelen, de gebroeders Koeman, matchwinnaar Kieft, zomaar voor het grijpen! En laat ik ook vooral Hendrie Krüzen niet vergeten! Gelukkig had m’n als altijd assertieve vader de tegenwoordigheid van geest de heren het programmaboekje onder de neus te duwen voor een handtekening (klik op de afbeelding om haar te vergroten):