Intermezzo – Moelbaere

‘Mit Sint Piëter en Paul zien de moelbaere riép.’

Vraag me niet waar en waarom, maar ergens in de jaren zeventig hoorde ik Chris Claassens (‘Claasse Crit’), langjarig wethouder van de voormalige gemeente Horst, dit een keer zeggen. Hoewel heiligendagen niet héél vast zijn verankerd in mijn geheugen, is de datum van het feest van de heiligen Petrus en Paulus me sindsdien altijd bijgebleven: 29 juni. En inderdaad waren rond die dag de moelbaere rijp. In de eerste week van de grote vakantie in ’t Schuitwater moelbaere plukken behoorde jarenlang tot onze gezinstradities. Waarom in ‘t Schuitwater? Waarom niet in het bos dat zijn naam ontleent aan de bosbes, de Moelbaerenbos? Simpelweg omdat het aanbod in ’t Schuitwater veel groter was. 

Precies een week geleden liep ik door de Moelbaerenbos. Ik kon m’n ogen niet geloven toen ik daar rijpe moelbaere zag staan. Op 7 juni! Een kleine maand vóór Piëter en Paul! Klimaatverandering? Of gewoon toevallig een keer een vroeg bosbessenseizoen? Geen idee. Wat er meer toe deed: de moelbaere waren heerlijk.

Dat er in de Moelbaerenbos nu meer moelbaere te vinden zijn dan in mijn jeugd, is mede te danken aan Gerrit Vullings en – ere wie ere toekomt – Leon Litjens. De destijds 87-jarige Vullings riep in september 2009 in een ingezonden brief in De Echo de gemeente Horst aan de Maas op over te gaan tot herplanting van bosbessen in de Moelbaerenbos. De moelbaere waren op dat moment nagenoeg verdwenen uit het bos. Toenmalig (en huidig) wethouder Leon Litjens zag wel brood in herplanting. Enkele weken later plaatste hij samen met Gerrit Vullings de eerste struiken. Waarvan ik vorige week de vruchten plukte. 

Gisteren ging ik terug, ditmaal gewapend met een bakje.

Na enkele minuten passeert een wandelaar.
- Ze zijn wel klein zeg!
- Dit zijn moelbaere, blauwe bessen zijn inderdaad een stuk groter.
- Ja, dat weet ik wel, maar ze zijn gewoon klein.
- Nou ja, maakt me niet zoveel uit.
- Ze zijn echt héél klein.
- Volgens mij zijn ze nooit veel groter.
- Jawel hoor!

Opbrengst na ruim een half uur plukken: tweehonderd gram. In diezelfde tijd pluk je tien keer meer blauwe bessen. De voldoening daarvan is tien keer minder. 

Intermezzo – De terugkeer van Leon Litjens

Don Leon ist wieder da! Nou ja, mits de leden van CDA-afdeling Horst aan de Maas op 28 augustus instemmen met zijn lijsttrekkerschap bij de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Maar dat zit wel snor.

Horst-sweet-Horst verheugt zich op de terugkeer van de man die tussen 2007 en 2013 wethouder was in Horst aan de Maas. Zelden verlegen zitten om een mening, nooit een onorthodoxe oplossing schuwen, altijd eenvoudig uit de tent te lokken, nooit te beroerd om gepassioneerd tegengas te geven: een ideale voedingsbodem voor talloze Horst-sweet-Horst-stukjes over de soms ondoorgrondelijke wegen van Leon Litjens. Hopelijk kunnen we de draad vanaf volgend jaar weer oppakken. Maar waarom eigenlijk wachten tot die tijd?

Het CDA noemt hem nu ‘een bewezen daadkrachtige leider in het openbaar bestuur’. Mijn beeld is eerder dat van een uiterst ambitieuze wethouder. Om Horst aan de Maas ‘op de kaart te zetten’ was hij tot alles bereid, zeker als hij daarmee het (agrarisch) ondernemersbelang kon dienen. Zo wist hij het omstreden Nieuw Gemengd Bedrijf, de grootste megastal van Nederland, er ongegeneerd doorheen te jassen. (Inmiddels is besloten tot sloop van de varkensstallen.) Nog zo’n hot item tijdens zijn wethouderschap was de Floriade. Het miljoenenverlies praatte hij steevast goed door te wijzen op ‘de spin-off-effecten’. (Heten die effecten niet vooral Greenport, verdozing en arbeidsmigranten?) Wat nu het Rode Kruisplein is, moest het Quartier Latin van Horst worden, vol kunstwinkels, galerieën en ateliers. (Kijk wat ervan is geworden.)

Na zijn vertrek als wethouder bleef Don Leon onnadrukkelijk nadrukkelijk aanwezig in Horst aan de Maas, op de achtergrond meedenkend, adviserend, sturend. Zo dook zijn naam onlangs op in het hoofdpijndossier Kleefsedijk.

‘Het gaat er om wat de klant vind [sic] en niet de bestuurlijke waarheid’, zei hij ooit in een Twitterfittie met Hans Gilissen, toen burgemeester van Venray. Benieuwd of hij nog steeds achter die in mijn ogen laakbare opvatting voor een overheidsbestuurder staat.

Is het dan louter kommer en kwel? Nee. Mede dankzij Leon Litjens staan er weer moelbaere in de Moelbaerenbos. En nooit zal ik vergeten hoe hij in 2008 terugkwam op zijn mening dat gebouw Mooren in Horst tegen de vlakte moest. De argumenten van tegenstanders van sloop hadden hem overtuigd. Respect! De politiek is gebaat bij politici die erkennen op een dwaalspoor te zitten. In dat kader blijft het wel jammer dat hij niet wilde deelnemen aan een paneldiscussie over de Limburgse bestuurscultuur, drie jaar geleden in OJC Niks…

Intermezzo – Ansichtkaarten uit de fotocollectie van de Historische Kring Horst (2)

De Historische Kring Horst, die onderdeel is van Museum De Kantfabriek, beheert een grote collectie foto’s. Met dank aan de Historische Kring Horst voor de medewerking schenkt Horst-sweet-Horst de komende tijd regelmatig aandacht aan handbeschreven ansichtkaarten uit deze collectie. Overigens is een deel van die collectie sinds kort te zien op Limburgs Erfgoednet (klik hier).

B.W. Hier luier ik verschrikkelijk en drink veel bier
dat kun je begrijpen. Van de week hoor je niets
meer van me, daar ik veel te lui ben. Ik wel
van jouw hoor! Zondag a.s. ga ik op reis. Van uit
elke plaats krijg je een kaart, lief hè. Mies gaat Zondag
naar Tine. Ga jij dus maar niet. Heb jij je Zondag
vermaakt met al die dames. Ja zeker. Dag onbe-
storven weduwnaar. Je vr. Sophie

Zij, alleen, aan het luieren en aan de zuip. Hij, alleen, omringd door dames. Het ideale recept voor onafwendbaar onheil. Zou je denken. Maar Sophie deelt slechts plaagstootjes uit. Hij kan het hebben. Het zit wel goed tussen die twee, oneindig vertrouwen in elkaar, niks dat die band kan verbreken, onvoorwaardelijke liefde. Voor zo lang het duurt.

Onbestorven weduwnaar. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Grass widower in het Engels, Strohwitwer in het Duits.

Die eindeloze Kasteellaan, in een grote variëteit aan stemmige grijstinten, die twee heren, aan het begin van hun zondagmiddagwandeling, die reuzen van bomen.

Heimwee naar een tijd die je nooit hebt gekend.

Intermezzo – Voormalige vuilstortplaatsen (4) | Konijnswarande

Vage jeugdherinneringen waar je net niet bij kunt, zijn misschien wel de mooiste herinneringen. Een beeld, een flard is het enige dat ervan resteert. Maar hoe betrouwbaar is dat beeld, die flard? Was je erbij of heb je mensen erover horen praten en heb je daar zelf een beeld bij bedacht? Zo heb ik nog een beeld van de vuurzee bij de grote brand in 1969 in de veilinghallen in Grubbenvorst. Ik was toen vier jaar en twee maanden. Oud genoeg om me die vuurzee te herinneren? Of heb ik dat beeld zelf gecreëerd uit de verhalen die ik erover hoorde?

Een ander beeld dat van heel diep zo nu en dan aan de oppervlakte verschijnt, is dat van een vuilstortplaats in Melderslo. Daniëlweg, van Horst uit gezien na enkele honderden meters net voor het bosje linksaf, een ballastweg weg op – de Kniensvrang (officieel: Konijnswarande) geheten – en dan na een meter of honderdvijftig aan de rechterkant prikkeldraad met daarachter een vuilstortplaats. Is dat beeld overeenkomstig de waarheid? Bevond zich op dit inmiddels geheel begroeide perceel inderdaad ooit een vuilstortplaats?

Eerst eens ter plekke kijken of er misschien sporen zijn van een vuilstortplaats. Het is een bosje van niets, grof geschat tweehonderd bij vijftig meter. Maar betreed het en je waant je in een andere wereld. Slingerpaadjes, wilde begroeiing, diep uitgesleten dalen, hoge kliffen. Een paradijs van postzegelformaat. Sporen van een vuilstortplaats? Moeilijk te detecteren. Twee ijzeren paaltjes wellicht, maar dan heb je het ook wel gehad. En lagere, strakker in het gelid staande bomen op de plek waar ik de voormalige vuilstortplaats vermoed.

Ik ga te rade bij (bijna) alles-van-Melderslo-weter Jarvin van de Ven. Ja, zou goed kunnen, hij meent dat hij Harry Litjens, voormalig voorzitter van Stichting Geschiedenis Melderslo, ooit iets over een vuilstortplaats op de bedoelde plek had horen zeggen. Jarvin suggereert verder om Piet Lenssen, nog zo’n allesweter, eens te vragen. Zat ik zelf ook al aan te denken. Piet zegt het niet zoveel, maar hij gaat voor mij aan het werk en spreekt met twee buurtbewoners, Wiel Custers, die aan de Horster kant van het bosje woont, en Paul Jakobs, die sinds 1983 in het eerste huis achter (van Horst uit gezien) het bosje woont.

Uit die twee gesprekken valt te destilleren dat, precies op de plaats waar ik vermoed, inderdaad een vuilstortplaats heeft gelegen, waarschijnlijk tot midden jaren zeventig. Wat ik hierboven ‘diep uitgesleten dalen’ noemde, moet in die tijd het hart van de vuilnisbelt zijn geweest. Na de sluiting van de belt is het afgegraven. Heel zorgvuldig moet dat niet zijn gebeurd: Wiel Custers vertelde dat er ’s winters, als er weinig begroeiing was, nog wel eens wat plastic zichtbaar was op de plek van de belt. Een voorbeeld van zo’n plasticrestant is trouwens nog steeds te zien: 

En die twee ijzeren palen? Daarvan is onduidelijk of ze tot de afrastering van de vuilstortplaats behoorden; zou kunnen maar is niet zeker.

Verblijdende conclusie: met mijn geheugen is niets mis. Althans niet op dit punt.

(Met grote dank aan Jarvin, Piet, Wiel en Paul)

Intermezzo – Kasteelse Bossen

Soms vraag je je af waarom dingen zo moeilijk worden gemaakt. Neem nu de Kasteelse Bossen in Horst. Volgens de gemeente zijn daar ‘uitdagingen die om aandacht vragen’. En dus moest er een gebiedsprogramma komen. En dus gaf de gemeente Jan Jenneskens opdracht dat gebiedsprogramma op te stellen. Met als doel: ‘Gezamenlijk met stakeholders het gebied Kasteelpark ter Horst meer in balans brengen waardoor er een verbetering van sociale veiligheid, versterking van de groene kwaliteiten van het gebied en bevordering van de biodiversiteit ontstaat.’

Jan Jenneskens scheidde uiteindelijk een vier pagina’s tellend Gebiedsprogramma en een zes pagina’s tellend Uitvoeringsprogramma op (overigens zonder die te ondertekenen). Scherpe, duidelijke keuzes maakt hij daarin niet, er hangt eerder een geur van vlees noch vis omheen. Vreemd genoeg deed Jenneskens daarna op 20 februari in De Limburger in een interview met Eric Seuren wel allerlei ferme, kristalheldere uitspraken over de toekomst van de Kasteelse Bossen. Citaat:

‘Volgens Jenneskens moet het document voor balans zorgen in het bos- en parkgebied. Een plek waar mensen komen voor rust, groen en ontmoeten en niet voor groeiend toerisme met nieuwe initiatieven of evenementen. Van kasteelpark weer terug naar de Kasteelse Bossen. “De nieuwe uitbreiding van Mind Mystery past op basis van dit document niet, een box op de kasteelruïne of een uitbreiding van sportterreinen evenmin. En drie horecazaken in het gebied zijn echt genoeg”, somt Jenneskens op.’

Morgen bespreekt de gemeenteraad de toekomst van de Kasteelse Bossen aan de hand van het Gebiedsprogramma en het Uitvoeringsprogramma. Maar waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Neem niet die beide programma’s maar de uitspraken van Jan Jenneskens in De Limburger als uitgangspunt voor de bespreking. Zal je zien dat de voltallige gemeenteraad zich achter die uitspraken schaart. Ga vervolgens akkoord met de voorgestelde aanstelling van een gebiedsmanager die aan de slag gaat met de meest dringende zaken (denk onder meer aan aanpak verkeersproblemen, beheer strandbad, verlichting, toezicht, terugkeer afvalbakken). Beloof ten slotte plechtig om minimaal de komende tien jaar met je begerige vingers van de Kasteelse Bossen af te blijven. Bossen zijn bedoeld om bossen te zijn. Laat dat vooral zo blijven.

(En inderdaad: verban die naam Kasteelpark Horst nu eindelijk eens naar de eeuwige jachtvelden. Zoals Horst-sweet-Horst ruim vijftien jaar geleden al schreef (klik hier): ‘Er was een bos. Iemand (een hoteleigenaar) noemt dat park. Omdat hij het park noemt, gaan wij het ook park noemen. Vreemd.’)

Horst in oude ansichten (3) – Loevestraat

Jaren zestig. Vijfde week van de eindeloze grote vakantie. Wie zich al de luxe van een vakantie elders kan permitteren, komt doorgaans niet verder dan de Schatberg. Valkenburg en de Ardennen vallen soms ook nog net binnen het bereik. Alleen niet voor bewoners van de Kortestraat. Zij dienen hun vakantiegevoel vooral te puren uit hun Franse balkons. Vleugje Méditerranée dat naar binnen waait. Kinderen? Die moeten zichzelf maar zien te vermaken. Voetballen, spelletjes doen, beursje trekken, schupe. Vooral schupe. Maar in de vijfde week van de grote vakantie heeft de landerigheid het definitief gewonnen. Nergens geen zin meer in. Zelfs niet in schupe. Verveling, bij god niet weten wat te doen. Uiteindelijk zijn ze maar met z’n drieën op de stoep gaan zitten. Voor een keer heeft zelfs de in de verte lonkende Moelbaerenbos hen niet kunnen verleiden. Dan doorbreekt een auto de lethargie. Vader! Z’n zoon zwaait naar hem. Z’n twee vriendjes blijven onaangedaan zitten, de ene in kleermakerszit, de andere heeft z’n linkerbeen onder z’n rechter gemanoeuvreerd. Hun aandacht richt zich niet op hun vriendje en diens in gedachten verzonken vader, maar op iets of iemand aan de overzijde van de Loevestraat, bij de voormalige melkfabriek. De fotograaf?

Intermezzo – Wandelgang (16) | Maan van Helden en Anniek Verheijen

Mijn tante Trees Collin-Moorman werd afgelopen zondag op onze wandeling door Horst begeleid door haar dochter Anne-Marie (klik hier). Woensdagochtend is de rolverdeling andersom: Maan van Helden wordt begeleid door zijn moeder, Anniek Verheijen. Kan en mag, ik ben heel flexibel in zulke zaken. Maan is in vergelijking met alle andere medewandelaars tot dusverre wel enigszins atypisch, in die zin dat hij helemaal niet zoveel zin in de wandeling lijkt te hebben. Ik ken Maan als een bijzonder enthousiast en goedlachs persoon, maar vandaag is hij zwijgzaam, een beetje waers.

Er staat een koude wind en het is slechts enkele graden boven nul als we vertrekken uit de Harrie Driessenstraat. Toch weigert Maan, bikkel als hij is, zijn wanten aan te trekken. Zijn mond doet hij ook in de buitenlucht niet open. We wandelen richting de Moelbaerenbos. Maan wordt voortgeduwd door Anniek. Als we de Doolgaardstraat willen oversteken is een automobilist zo aardig om voor ons te stoppen. Anniek en ik knikken de automobilist vriendelijk toe. Maan kijkt niet op of om en zegt nog steeds geen boe of bah. Ten langen leste besluit ik maar een gesprek aan te knopen met zijn moeder. Anniek, docent bij Gilde Opleidingen, vertelt dat steeds meer leerlingen in de problemen raken door de aanhoudende coronaperikelen. Dan doet Maan, we zijn inmiddels op de Songertweg, warempel toch van zich spreken: ‘Paard!’

Daar blijft het ook bij. Ik vervolg mijn gesprek met Anniek, die haar verjaardag afgelopen vrijdag vierde met een wandeling. Ik, een van de genodigden, zeg dat ik dat zo’n goed idee vond: veel informeler dan de traditionele kringverjaardag met één stukje vlaai en doorgeef- dan wel graaisessies van nootjes en chipsachtige producten. Anniek: ‘En dan altijd naast de verkeerde persoon komen te zitten en naar gespreksonderwerpen moeten zoeken.’ We zijn inmiddels op een modderpaadje beland. We besluiten Maan, Star of the Show immers, een stukje te dragen. Zwijgzaamheid valt ons ten deel.

Slooierweg, links de Nachtegaallaan op en dan schieten we rechts weer het bos in. Opnieuw modder, opnieuw dragen, voortdurende zwijgzaamheid bij Maan. Alles wordt anders als Maan ter hoogte van de voetbalvelden op eigen benen gaat staan. Hij praat (Zaerums!), hij lacht, hij loopt spetterend door plassen. Alles wordt als vanouds als Maan even later weer wordt voortgeduwd door Anniek. Terwijl Anniek en ik keuvelen, doet meneer er weer het zwijgen toe. De dieren in de dierenweide lijken Maan niet bovenmatig te interesseren. Dat ik een eend aanzie voor een kalkoen en daarvoor door Anniek op de vingers wordt getikt, ontgaat Maan.

Alles wordt wéér anders als we terug zijn bij de woning van Maan en Anniek en we besluiten daar nog iets te drinken. Maan ontdooit, hij is weer de goedlachse en enthousiaste Maan die ik ken. Hij komt me geld geven, hij laat me allerlei dieren zien, hij roept naar me als Anniek boven zijn luier verschoont, hij zwaait vrolijk naar een merel en hij heeft het in onvervalst Zaerums over grónk en hangd.

Maan is vandaag 2 geworden. Anniek werd vorige week 38.

Dit was aflevering 16 van Wandelgang, een serie wandelingen in de kerstvakantie met Horst-sweet-Horst. Klik hier voor een toelichting op deze reeks. Wil je ook een keer meewandelen met Horst-sweet-Horst? Dan ben je te laat: helemaal volgeboekt!

Top 5 – Horster benamingen die ondanks een nieuwe naam toch onder hun oude naam blijven voortleven

‘Is Sport in Biëld ál begôs?’, placht mijn vader zaliger gedachtenis op zondagavond omstreeks zeven uur te vragen. Ook toen Sport in Beeld al tientallen jaren geen Sport in Beeld meer heette maar Studio Sport. Nog extremer was het met het plaatselijke weekblad De Echo van Noord-Limburg: opgericht in 1947 maar in huize Moorman ging het blad tot aan zijn verdwijnen afwisselend door het leven onder de naam ’t Klökske (dialectafkorting voor Kerkklokje, een voorganger van De Echo die bestond van 1930 tot 1932) en Horster Bode (een andere voorganger van De Echo die bestond van 1932 tot 1941).

En vanmiddag heb ik gewandeld in de Kasteelse Bossen (dan wel Kstiëlse Bös dan wel Moelbaerenbos) en niet in Kasteelpark Ter Horst. (Of is die uit 2009 daterende potsierlijke naam intussen samen met Afslag10 op de mestvaalt beland, waardoor je ook officieel weer Kasteelse Bossen mag zeggen?)

Waarmee maar weer eens is bewezen dat er leven is na de dood. De grootste eer die je een verdwenen naam kunt bewijzen: ‘m ook na z’n verdwijning blijven gebruiken. De lijst van postuum voortlevende Horster benamingen zou wel eens behoorlijk lang kunnen zijn en bovendien familie- en gezinsafhankelijk, misschien zelfs buurtafhankelijk. Desondanks wil ik het er toch op wagen, een top 5 van Horster benamingen die ondanks een nieuwe naam toch onder hun oude naam blijven voortleven. Mocht ik er een aantal hebben gemist? Laat maar weten, dan komt er binnenkort een nieuwe top 5. Voor nu zult u het met deze moeten doen:   

5. Vonderseweg

Vonderseweg of Vondersestraat, that’s the question. Al mijn hele leven lijd ik aan het Vondersestraat/weg-dilemma. Ook nadat in 2015 uit diepgaand Horst-sweet-Horst-onderzoek (klik hier) was gebleken dat het Vondersestraat is – nota bene al sinds de jaren zestig – blijft het dilemma nog wel eens opspelen.  

4. ’t Centrum

Zou het zo kunnen zijn dat het aantal mensen dat autobusvervoerder Munckhof Reizen nog altijd ’t Centrum noemt ongeveer even klein is als het aantal mensen dat (voormalig) café ’t Centrum nu Proeflokaal van Horst noemt?  

3. ROZAH / Reindonk

ROZAH is er bij mij na 25 jaar intussen wel zo’n beetje uitgesleten. Omroep Horst aan de Maas is er ook na anderhalf jaar nog niet ingesleten.  

2. Grubben

‘Op het kruispunt bij Grubben rechts.’ ‘De Gebroeders Van Doornelaan? Oh, je bedoelt die straat waar Grubben ligt!’ Naar schatting al een jaar of veertig geen spoor meer te bekennen van minisupermarkt Grubben. Desondanks leeft ze voort in de herinnering. En in de naam. Waarschijnlijk alleen bij mij.

1. Willems & Rietjens

Willems & Rietjens vestigde zich (denk ik) in 1976 in winkelcentrum(pje) Kloosterhof. Naar schatting tien jaar later verdween ‘& Rietjens’ van het toneel en bleef Willems over. Vijftien jaar geleden ging Willems met pensioen en werd Willems Bruna. En toch is Willems & Rietjens blijven voortleven. Misschien nog wel meer dan Willems. Niemand die je meewarig aankijkt als je zegt dat je naar Willems & Rietjens gaat. Hoelang nog?

Ingezonden - Laat niet als dank ...

'Waar is toch het Laat niet als dank-bordje in de Moelbaerenbos gebleven?', zo vraagt Franka Jakobs zich af in een ingezonden bijdrage.

Laat niet als dank …

Toen ik als lagereschoolkind met Jeugdnatuurwachtklasgenoten (gewoon alle klasgenoten dus), onder begeleiding van meester Herraets naar d’n Moelbaerenbos trok, hing er aan de grote dikke beuk ‘in de bocht’ een bord met de tekst: ‘Laat niet als dank ...’ Dit zijn de beginwoorden van de tekst: ‘Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen, de eigenaar van het bos de schillen en de dozen’.

Heel regelmatig wandel ik nog langs deze mooie plek. In het volste vertrouwen dat de beuk mijn mooie jeugdsentiment trots op de borst draagt, kijk ik er niet meer elke keer naar op.

Tot zo’n drie maanden geleden. Tot mijn schrik en onmetelijke teleurstelling stelde ik toen vast dat een stuk persoonlijke mensenheugenis is verdwenen.

Gestolen? Wachten we op vervanging? Of is het bord zelf, de schillen, dozen en hondenstront te moede, opgestapt?

Wie weet er meer van deze dramatische ontwikkeling?

Als troost hebben we de foto nog ...

Franka Jakobs

Klein mysterie 737 – Stoel

Trash art of junk art is de ietwat denigrerende benaming voor kunst die is gemaakt van afval of gevonden voorwerpen. Een mooi Horster voorbeeld hiervan (misschien iets meer trash dan art) is het inmiddels helaas ter ziele gegane personage bij de ingang van autobedrijf Gebr. Hofmans aan de Roothweg in Meterik (zie ook hier):

De ongetwijfeld jongste loot aan de Horster trash art-stam bevindt zich in de Moelbaerenbos, excuses Kasteelse Bossen, excuses Kasteelpark Ter Horst, excuses Tuin der Gratiën. Nou ja, laat ik het zo zeggen: bij de drie blote vrouwen van Teun Roosenburg. Daar ziet het er op dit moment (althans vanochtend nog) zo uit: 

Ter verduidelijking: het gaat hier om een stoel waarvan het skelet is samengesteld uit dode takken, de zitting is gestoffeerd met twijgen en de afzonderlijke delen bij elkaar worden gehouden door duck tape en tie wraps. De decoratie bestaat uit twee lege plastic waterflesjes.

Iemand tipte me gisteren over deze stoel: ‘Aangezien ik vaker in jouw blogs lees over een voorliefde voor straatkunst/graffiti van jeugd dacht ik dat je dit ook leuk zou vinden. Ik denk ook dat je de “daders” in die hoek mag zoeken. Er zit vaak een hele groep jeugd bij die beelden.’ Jazeker vind ik dit leuk! En inderdaad heb ik een voorliefde voor straatkunst en graffiti, zij het niet uitsluitend van jeugd (ik kan er ook enorm van genieten als onze oudjes zich weer eens nachten lang te buiten zijn gegaan aan het fabriceren van graffiti). En hoe terecht dat dat ‘daders’ tussen aanhalingstekens staat! 

Maar zou het inderdaad zo zijn dat deze stoel voortspruit uit hangjongerenbreinen? Het kan natuurlijk. Maar het kan net zo goed het resultaat zijn van een heisessie van het gemeentelijk personeel. Of van een middagje out of the box-denken van de medewerkers van de Rabobank. Of van weer zo’n zinnenprikkelende workshop op locatie van Zonder Gum.

Zelf houd ik het er voorlopig op dat het een schreeuw om aandacht is van de bedenkers van Afslag 10 v/h De Sportzone om de nu al maanden aanhoudende oorverdovende stilte omtrent hun met zoveel bombarie gelanceerde initiatief te doorbreken. Maar wie het beter weet mag het zeggen. Graag zelfs.

Intermezzo – Vlagvertoon (2)

Wat gemeenteraadsvergaderingen zo ontzettend boeiend maakt? Nou, bijvoorbeeld deze gedachtewisseling, die zich afgelopen dinsdag voltrok (klik ook hier en ga naar 16.17 minuten): 

Gemeenteraadslid Hay Emonts (CDA): ‘Er zit mij iets niet helemaal lekker in de Kasteelse Bossen. En dat zijn de vlaggenmasten. Er staan keurige vlaggenmasten, maar er hangt geen vlag aan. Ik dacht: “Ik ga eens een rondje door Horst maken om te kijken hoe het staat met andere vlaggenmasten.” Ik ben een half uur rondgefietst en je ziet dan overal vlaggen. Mijn oproep aan wethouder Driessen: “Doe dat ook eens in de Kasteelse Bossen!” Dat maakt het nog aantrekkelijker.’

Wethouder Paul Driessen (Essentie): ‘Ik moet allereerst toegeven dat ik niet weet waar we overal vlaggenmasten hebben staan. Ik ben het wel met u eens dat als je masten hebt, dat je er dan ook iets mee moet doen. We zullen kijken of we die masten in de Kasteelse Bossen kunnen voorzien van vlaggen. Maar we zullen ook kijken of ze wel op de goede plek staan. Het blijft overigens niet bij één keer een vlag hangen. Zeker bannervlaggen kun je om de drie maanden verwisselen, dus daar hangt wel een prijskaartje aan. Ik weet ook niet in welk kader ze ooit geplaatst zijn, daar ben ik heel eerlijk in. Maar we pakken ’m op en ik kom daar met een antwoord op terug.’

Gemeenteraadslid Eric Beurskens (Essentie): ‘Het is ook een vorm van horizonvervuiling. Is de hoeveelheid vlaggen die we hier in Horst hebben wel noodzakelijk? Je kunt daarover van mening verschillen. Ik zou niet per definitie zeggen dat daar nu vlaggen moeten komen.’

Wethouder Driessen: ‘We nemen uw opmerkingen mee.’ 

Burgemeester Kees van Rooij: ‘Punt is in elk geval dat er masten staan. Die moet je of weghalen of er vlaggen aan hangen.’

Nog net iets vaker de woorden vlaggen, masten en vlaggenmasten laten vallen en de vier heren kunnen er zo de theaters mee in. Succes bij voorbaat verzekerd.

Zou de wethouder trouwens, nadat ie alles heeft opgepakt en meegenomen, zowel de heer Emonts als de heer Beurskens tevreden weten te stellen? Of ligt zijn antwoord al besloten in dat oppakken en meenemen?

Oh ja, nog één ding: de wethouder weet niet in welk kader de vlaggenmasten in de Kasteelse Bossen zijn geplaatst. Ik weet dat toevallig wel. In het kader van behulpzaamheid ben ik graag bereid die wetenschap met de wethouder te delen. De vlaggenmasten zijn in 2009 geplaatst in het kader van de onzalige naamsverandering van de Moelbaerenbos / Kasteelse Bossen in Kasteelpark Ter Horst (klik hier). In datzelfde kader verschenen op verschillende plaatsen in de bossen onder meer hunebedachtige stenen, zuilen met betonnen leeuwen en hagelwitte slagbomen, stuk voor stuk met het opschrift Kasteelpark Ter Horst. Vergeefse moeite: alleen een enkele hotemetoot heeft het wel eens over Kasteelpark Ter Horst – ongetwijfeld in het kader van politieke correctheid.

Klein mysterie 618 – Moelbaerenbos

Deze week een e-mail ontvangen van Roel van den Bekerom: 

‘Gisteren had ik met wat mensen een discussie over de Kasteelse Bossen. Liggen die helemaal in Horst of hoort een deel bij “de Melderse”. Als je het iemand uit Melderslo vraagt zal die zeggen dat het “Endekuulke” bij Melderslo hoort. De grens zou bij de Herenbosweg liggen, de woningen aan de Herenbosweg zijn immers ook Melderslo. Nachtegaallaan idem dito. Waar ligt eigenlijk de grens tussen Melderslo en Horst, en maakt Melderslo aanspraak op de Endekoel? :-)’

Alsof je met een moker op je hoofd wordt geslagen. Een deel van de Kasteelse Bossen (zelf prefereer ik nog altijd Moelbaerenbos) bij Melderslo? Alleen de gedachte al! Eenmaal bekomen van de ergste verontwaardiging heb ik Roel vrij politiek correct geantwoord dat grenzen tussen dorpen bij mijn weten niet exact zijn gedefinieerd, dat mogelijk de parochiegrenzen een rol spelen bij de Melderslose aanspraken op de Moelbaerenbos en dat wat mij betreft de Moelbaerenbos van ons is zolang de Melderslonaren niet kunnen bewijzen dat-ie van hun is.

Twee dagen later, óp d’n aet bij J. en de uit Melderslo afkomstige I. Langs m’n neus weg vraag ik of het deel van de Moelbaerenbos waar het Aendekuulke ligt bij Horst of bij Melderslo hoort. I.: ‘Bij Melderslo natuurlijk! De Herenbosweg en de Nachtegaallaan zijn de grens!’ Wel godverdegodver!

Misschien is het toch goed dat ik voor één keer m’n politieke correctheid laat varen en voor eens en voor altijd dit blijkbaar in Melderslo wijdverbreide misverstand naar het rijk der fabelen verwijs. Want laat duidelijk zijn: de hele Moelbaerenbos was van Horst, is van Horst en zal altijd van Horst blijven. Het bos, inclusief Slooi (Sloëj), Konijnswarande (Kniensvrang) en Eendenkooi (Aendekuulke), behoorde eertijds bij de bezittingen van kasteel Huis ter Horst. En kasteel Huis ter Horst = Horst. Van Melderslo had toen nog niemand gehoord. Pas nadat de Horster gemeenteraad in zijn oneindige goedheid (of was het een vlaag van verstandsverbijstering?) in 1916 besloot in te stemmen met de bouw van een lagere school kwam Melderslo enigszins tot ontwikkeling. Reden te over om Horst eeuwig dankbaar te zijn. Reden te over ook om je koest te houden als dorpje dat net komt kijken, als dorpje dat niet eens nat achter de oren is. Zou je denken. In plaats daarvan blijken de Melderslonaren zich dus te bezondigen aan een ordinair staaltje landjepik. Met hun grijpgrage vingers blijken ze te morrelen aan ons cultuurhistorisch erfgoed. Kan dat alsjeblieft afgelopen zijn? Laten ze zich lekker terugtrekken op hun eigen nepruïne!

En anders wordt het misschien eens tijd voor een Horster strafexpeditie.

Pedanterie in de periferie is wel het laatste dat we op dit moment kunnen gebruiken.

Klein mysterie 606 – Einde ruiterpad

Alweer een e-mail ontvangen van een anonieme afzender:

Beste Horst-Sweet-Horst, Omdat u al vele ‘kleine mysteries’ onder de aandacht heeft gebracht en al dan niet opgelost heb ik er nog een voor u. Ga je namelijk de Kasteelse Bossen/Moelbaerenbos in dan zie je ze, de borden met betekenis: “einde ruiterpad”. Alleen heb ik, ook na lang zoeken, nergens kunnen ontdekken waar dit/deze ruiterpad(en) dan wel beginnen! Kunt u dit mysterie oplossen?

Jammer dat de afzenders van zulke e-mails vaak hun naam er niet bij (durven?) vermelden. Angst om hun naam terug te vinden in een stukje hoeven ze in elk geval niet te hebben: iedereen die me iets schrijft of zegt waar ik wat mee wil, vraag ik altijd keurig of ik zijn of haar naam erbij mag publiceren. Zo nee, dan respecteer ik dat en wordt het ‘X’ of ‘iemand die anoniem wenst te blijven’. Maar dit ganz nebenbei bemerkt.

Wat me in de e-mail van deze anonymus aanspreekt, is dat ‘Kasteelse Bossen/Moelbaerenbos’. Géén ‘Kasteelpark Ter Horst’ dus, en zo ziet Horst-sweet-Horst het graag. Maar ook dit ganz nebenbei bemerkt.

Nu zur Sache. Uiteraard ben ik eerst ter plekke geweest om me ervan te vergewissen dat er geen borden te vinden zijn die het begin van een ruiterpad aanduiden. En inderdaad heeft de e-mailschrijver gelijk: ook ik heb nergens een bord ‘Ruiterpad’ kunnen ontdekken. Daarop ontwikkelde ik de theorie dat overal waar geen bord ‘Einde ruiterpad’ staat, paardrijden dan wel zal zijn toegestaan.

Totdat ik enkele dagen later via Melderslo door de bossen richting Swolgen fietste. Daar trof ik bij de Meerlosebaan dit bord aan:

‘Verboden voor ruiters.’ Nieuwe theorie: overal waar in de Kasteelse Bossen het bord ‘Einde ruiterpad’ staat, hoort eigenlijk het bord ‘Verboden voor ruiters’ te staan. Verkeerde borden op de verkeerde plaats dus.

Totdat ik weer enkele dagen later een internetonderzoekje aan de zaak waagde. ‘Verboden voor ruiters’ blijkt helemaal geen officieel verkeersbord te zijn! Nu is mijn nieuwste theorie dat de gemeente Horst aan de Maas om duidelijk te maken dat ruiters niet welkom zijn, in de Kasteelse Bossen heeft gekozen voor officiële borden die slechts de helft van de lading dekken en aan de Meerlosebaan voor een officieus bord dat de hele lading dekt. Misschien moet iemand een brief met een pleidooi voor het tot officieel bord verheffen van het officieuze bord aan de minister richten. Zelf kan ik daar niet aan denken met het echec van het niet-met-de-klep-slaan-bord nog vers in het geheugen (klik hier). 

(Ganz ganz nebenbei bemerkt: zou het mogelijk zijn ruiter en paard op een nog lelijker wijze te verbeelden dan op beide borden gebeurt?)