Actualisatie – Olifantspaden (14)

De hoop dat het deze winter nog tot de publicatie van een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster ijsberenpaadjes komt, heb ik inmiddels opgegeven.

Ter compensatie maar weer eens een stukje over the real thing: olifantenpaadjes. Is ten slotte alweer bijna een jaar geleden, als we een Sint-Petersburgs olifantenpaadje niet meetellen. En het kan ook beslist geen kwaad tegenwicht te bieden aan allerlei ongure managerstypes die zich meester dreigen te maken van het olifantenpaadje. Dat leidt tot dit: ‘Het olifantenpaadje is een persoonlijk procesje; het zorgt voor een mogelijke verbetering binnen de dienstverlening.’ En dit: ‘Vaak denken we al te weten wat de ander wil gaan zeggen en zouden we olifantenpaadje willen lopen in het gesprek.’ Of nog erger: ‘De traditionele gereedschapskist van de change manager bevat verschillende hulpmiddelen om buiten de gebaande paden te treden.’ Heer, bewaar ons en laat ons troost vinden in de zekerheid dat managers verwelken, hun gekunstelde metaforen vergaan, maar er altijd nieuwe olifantenpaadjes zullen blijven ontstaan!

Dat gezegd zijnde, stel ik graag enkele min of meer recente ontdekkingen aan u voor. Zoals deze, een meer praktische dan mooie verbinding tussen Munckhofplein en Rustven in America:

Enkele honderden meters verderop ligt in een plantsoen tussen Zouavenstraat, Caeciliapad en Diepe Kuilenstraat wél een bijzonder fraai exemplaar met een prachtige kromming. Werkelijk een lust voor het oog en waarschijnlijk het resultaat van vele jaren taaie Americaanse volharding:

Klein maar fijn is het paadje aan de Dorperweiden in Sevenum, nabij de kruising met de Steinhagenstraat. Ik vermoed dat het vooral in gebruik is bij kruiwagenbezitters die het benutten bij hun expeditie naar de naburige bladkorf:

Van het olifantenpad iets verderop bij rotonde De Derperschâns, kan ik maar moeilijk uitmaken of het nu in statu nascendi verkeert of in statu moriendi. Al kan het zich uiteraard ook gewoon in statu non saepe utendi bevinden.   

Ten slotte een paadje dat kan concurreren met dat in het Americaanse plantsoen:

Kaarsrecht en superfunctioneel, dit pareltje op de kruising Witveldweg – Meerlosebaan – Lovendaal in Grubbenvorst. Noteer ook de ongekende hoeveelheid straatmeubilair waardoor het paadje wordt omgeven.

Nog even voor alle duidelijkheid: tips over olifantenpaadjes in Horst aan de Maas blijven te allen tijde van harte welkom. En ongure managementtypes kunnen de pot op. 

Klein mysterie 417 – IJsberenpaadjes

Nu al amper meer te voorstellen, maar tot gisteren lag er nog sneeuw. Al evenmin nauwelijks voor te stellen: tot vandaag heb ik nog nooit geschreven over olifantenpaadjes in de sneeuw. Moest maar eens verandering in komen.

Eerst de naam. Met olifantenpaadjes in de sneeuw bloedt zo’n stukje al dood nog voor het goed en wel is begonnen. Wat dacht u van ijsberenpaadjes? Kan me nauwelijks voorstellen dat het nog geen bestaande term is, hoewel Google anders lijkt uit te wijzen. Doet er ook niet toe: voor mij, voor ons, zijn olifantenpaadjes in de sneeuw voortaan ijsberenpaadjes.

Zijn ijsberenpaadjes eigenlijk wel olifantenpaadjes in de sneeuw? Zijn er in tijden van sneeuw meer ijsberenpaadjes dan olifantenpaadjes in tijden zonder sneeuw? Worden olifantenpaadjes automatisch ijsberenpaadjes? Heeft een zekere Johan de Jong die deze week twitterde ‘In de sneeuw komen die olifantenpaadjes toch wat beter tot hun recht’ gelijk? Met dit soort vragen in m’n hoofd begaf ik me zaterdag in de vrieskou naar de Stationsstraat in Horst om daar tussen de Westsingel en de Pastoor Debijestraat veldonderzoek te verrichten.

Voornaamste bevinding: ijsberenpaadjes zijn géén olifantenpaadjes in de sneeuw (dus die aparte benaming werpt al meteen z’n vruchten af). Een wezenlijk verschil is dat ijsberenpaadjes in een vloek en een zucht ontstaan, terwijl voor olifantenpaadjes heel lang volhouden een eerste vereiste is. Loop of fiets drie keer door onbetreden sneeuw en een nieuw ijsberenpaadje is geboren.
Een ander verschil, althans in Nederland, is dat ijsberenpaadjes een veel beperkter levensduur hebben – plofkippenpaadjes zou wat mij betreft ook een adequate benaming zijn.

Wat je wel van ijsberenpaadjes zou kunnen zeggen, is dat het potentiële olifantenpaadjes zijn: als mensen er in sneeuwloze tijden maar over blijven lopen of fietsen, worden het vanzelf ooit olifantenpaadjes. IJsberenpaadjes dus als olifantenpaadjes in statu nascendi (wat wethouder Van Rensch kan, kan ik ook).

Het antwoord op de vraag of er in tijden van sneeuw meer ijsberenpaadjes zijn dan olifantenpaadjes in tijden zonder sneeuw, vloeit automatisch voort uit het voorgaande. Daarom snel door met de interessantere vraag of olifantenpaadjes automatisch ijsberenpaadjes worden. Op grond van mijn ervaringen aan de Stationsstraat ben ik geneigd daar volmondig ‘ja’ op te antwoorden. Kijk maar:

Ik weet niet hoe het u vergaat maar mij doet het toch deugd dat zo’n paadje bij sneeuw opnieuw wordt uitgevonden. Zegt iets over de vitaliteit ervan.

Tenslotte de observatie van Johan de Jong: ‘In de sneeuw komen die olifantenpaadjes toch wat beter tot hun recht.’ Klopt geen snars van. Het is juist andersom: knappe jongen die met al die ijsberenpaadjes de olifantenpaadjes herkent.

Bij een nieuwe sneeuwperiode wellicht een top 5 van Horster ijsberenpaadjes.