Top 5 – Kauwgumplakkaten in Horst-centrum

‘Westerling kauwt steeds minder kauwgum’, kopte De Volkskrant enkele weken geleden (klik hier). Kauwgum is niet hip meer volgens onderzoekers van de Rabobank (gezegend de bank die zich kan bezighouden met onderzoek naar de kauwgumconsumptie). Ook de huidige gezondheidstrend zou een rol spelen. Of komt het door een overvloed aan verpakkingen en smaken, zoals een woordvoerder van het Studiecentrum Snacks en Zoetwaren vermoedt? ‘De vergrijzing’, beweren weer anderen. Wie het weet, mag het zeggen. Feit is dat pepermuntjes en mintsnoepjes in opmars zijn. Een Rabobank-onderzoeker in De Volkskrant: ‘Amerika is een natie van zuigers geworden.’ Zo zie je maar hoe de Rabobank achterloopt op Horst-sweet-Horst en Amerika op Horst aan de Maas: daartoe aangezet door een oplettende lezeres verschenen op Horst-sweet-Horst drie jaar geleden al twee stukjes over de in deze gemeente overal opduikende blauwe papiertjes van Anta Flu Menthol Mint (klik hier en hier).

Terug naar de kauwgum. Mét de kauwgum dreigt ook het kauwgumplakkaat te verdwijnen. Daarmee ligt een verdere aantasting van de openbare ruimte op de loer. Want afgezien van het feit dat die plakkaten iets bijzonder feestelijks hebben, vormen ze ook onontbeerlijke oriëntatiepunten in de zeeën van monotonie die hen omgeven (‘Zullen we afspreken bij het kauwgumplakkaat op de twaalfde stoeptegel links vanaf de muur en de negentiende vanaf de deur?’). Als hommage aan de Horster kauwgumplakkaten leek een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster kauwgumplakkaten me daarom wel gepast nu het nog kan. Dat bleek al snel een veel te ambitieuze opgave: hoe spoor je in vredesnaam die tienduizenden plakkaten op en hoe breng je er daarna op objectieve wijze nog een rangorde in aan ook?

Zelfs nadat ik had besloten mijn jachtgebied te verkleinen tot Horst-centrum bleef het een delicate zaak: nog steeds duizenden plakkaten en nog steeds geen idee van objectieve criteria. Moet je een solitair plakkaat hoger of lager inschalen dan een ensemble? Een vers plakkaat hoger of lager dan een antiek? Een rond plakkaat hoger of lager dan een langwerpig of druppelvormig? Een plakkaat op een stoeptegel hoger of lager dan op een trottoirband? 

Uiteindelijk heb ik de objectiviteit maar laten varen en ben ik gewoon op m’n gevoel afgegaan. Dus hier komt-ie dan, de Horst-sweet-Horst top 5 van kauwgumplakkaten in Horst-centrum, tevens bedoeld als eerbetoon aan de kauwgumplakkaatkretser, uitoefenaar van een beroep dat bij voortzetting van de huidige trend tot verdwijnen gedoemd is (en het zou helemaal mooi zijn als deze top 5 de kauwgumplakkaatarcheologie een impuls geeft):

5. steeg tussen Veemarkt en De Smidse:

4. Gasthuisstraat:

3. Kerkstraat:

2. Jan ván Teng gats:

1. Gasthuisstraat:

Klein mysterie 286 – Snoeppapiertjes (2)

Ha, ha, die lezeres die anoniem wenst te blijven toch! Vraagt zich samen met haar man af waar die veelal blauwe snoeppapiertjes in de bossen vandaan komen. Laatst vonden ze er zelfs een thuis voor de deur! Weten ze dan werkelijk niet dat het hier de uitwerpselen betreft van de blauwe fluflu (meer algemeen en minder mensenschuw dan de oranje fluflu en de groene fluflu)?

Aber Spaβ beiseite, het venijn van de e-mail zit ’m duidelijk in de staart. De lezeres werpt daar de vraag op of ík misschien degene ben die die papiertjes achterlaat. Nou vraag ik je! Alleen al het feit dat je op zo’n gedachte komt! Wat denkt die mevrouw wel niet van mij? ‘Rustig nou, ze bedoelt het gekscherend. Dat zie je toch aan die smiley waarmee ze afsluit?’, zult u zeggen. Kan wel zijn, toch voelde ik me er door aangesproken. Want wat u niet weet (en de anonieme lezeres misschien evenmin), is dat ik een groot liefhebber ben van Anta Flu Menthol Mint. En het kan bijna niet anders of de lezeres doelt op de inderdaad blauwe papiertjes van juist die snoepjes.

En dan kan ik wel zeggen dat ik nooit ofte nimmer snoeppapiertjes van welke kleur dan ook achterlaat in de openbare ruimte of dat ik alleen in de bossen vertoef om te joggen (hardlopen en snoepen gaan volgens de lezeres niet samen) of dat ik nooit in de Paes kom omdat die buiten Horst ligt of dat ik niet eens weet waar de lezeres en haar man wonen, maar bewijs dat allemaal maar eens als de politie je midden in de nacht van je bed licht op verdenking van wikkelgooierij. Mocht dat moment zich ooit voordoen, dan staat wel vast dat ik er een bijzonder zware dobber aan krijg mezelf vrij te pleiten.

Je kunt het een beetje vergelijken met een asielzoeker die de Immigratie- en Naturalisatiedienst ervan moet zien te overtuigen dat ie geen gelukszoeker is (alsof geluk zoeken verboden zou zijn). Of met de Pool die moet zien te staven dat ie geen dronkenlap is. Of met de Tienraynaar die aan moet tonen dat ie geen racist is. De communis opinio wil immers dat alle asielzoekers gelukszoekers zijn, alle Polen dronkenlappen en alle Tienraynaren racisten. De grootst mogelijke onzin natuurlijk. Toch zitten alle asielzoekers, Polen en Tienraynaren samen met mij in hetzelfde schuitje: we hebben de schijn tegen.

Zo, als ik de lezeres die anoniem wenst te blijven nú nog niet met een gigantisch schuldgevoel heb opgezadeld, weet ik het ook niet meer. Poets wederpoets!

Sinds ik op 8 oktober in NRC Handelsblad las dat er van de 275 gram van een zak Anta Flu Classic Hoestpastilles 205 van suiker zijn (wat gelijk staat aan 41 suikerklontjes), heb ik trouwens mijn Anta Flu Menthol Mintconsumptie aanzienlijk teruggeschroefd. Maar ja, hoe bewijs ik dat?

Klein mysterie 285 – Snoeppapiertjes (1)

Van een lezeres die anoniem wenst te blijven, ontving ik afgelopen week de volgende e-mail:

Mijn man en ik zitten met een vraag. En omdat jij bekendstaat als iemand die zich bezig houdt met Horster mysteries stellen we deze aan jou. Al jaren vinden wij tijdens onze wandel- en fietstochten snoeppapiertjes in het bos. Het zijn steeds dezelfde, van een bepaald (goedkoop) merk hoestsnoepjes, soms met oranje wikkel, vaker met blauwe wikkel. Je komt ze overal tegen: in de Schaak, de Kasteelse Bossen en de Paes, zelfs in Lottum. Wij vragen ons af wie deze papiertjes in het bos dropt.

Wij hebben al aardig wat theorieën besproken maar komen er niet uit. Joggers komen niet in aanmerking, want hardlopen en snoepen gaat niet goed samen. Het moet iemand zijn die – net als wij – graag fietst en/of wandelt. Maar als je zo vaak in de frisse lucht bent, hoe kun je dan zo’n last van je keel hebben, dat je constant hoestsnoepjes nodig hebt?

Belangrijker nog is de vraag waarom hij of zij als natuurliefhebber (waarom zit ie anders zo vaak in de natuur?) de wikkels niet netjes mee naar huis neemt. Heeft de persoon thuis een snoepverbod en snoept hij of zij stiekem in het bos? Wil de wikkelgooier een spoor achterlaten net als Hans en Grietje? Zo ja, voor wie is dit spoor? Of moeten wij een advertentie in de Hallo plaatsen met de tekst: WE HEBBEN JE SPOOR ONTDEKT. JE KUNT NU OPHOUDEN!

Omdat het zoveel papiertjes zijn, dachten we ook al aan een groepje wandelaars dat voor de start van ieder uitje een zakje hoestsnoepjes laat rondgaan om die dan één voor één tijdens de wandeling op te peuzelen. De een kauwt zijn snoepje, de ander sabbelt erop, de derde vertelt veel en snoept minder – en zodoende vind je overal in de bossen snoeppapier. Maar in een groepje durf je toch echt geen afval in het bos achter te laten, zou je denken.

Omdat ik laatst een (blauwe) wikkel recht voor onze deur vond, vragen we ons nu af, of wij misschien achtervolgd worden. De wikkels liggen immers daar waar wij vaak wandelen en fietsen. En nu dus ook voor onze deur. Je begrijpt het: het mysterie moet worden opgelost. Misschien is het al voldoende om erover op internet te schrijven zodat de milieuvervuiler weet dat hij in de gaten wordt gehouden.

Er is natuurlijk nog een laatste optie. Uit je blog begrijp ik dat jij nogal veel in en om Horst onderweg bent, ook in de bossen, dus … Er is een kleine kans dat JIJ die wikkelgooier bent. Het lijkt me haast onmogelijk, maar ik wilde het toch niet onvermeld laten ☺

Zo’n uitvoerige e-mail vraagt uiteraard om een reactie: klik hier.