Top 5 – Olifantenpaadjes nabij kruising Westsingel – Van den Bekeromstraat – Schoolstraat

Voor het ware helter skeltergevoel moet je op het moment nabij de kruising Westsingel – Van den Bekeromstraat – Schoolstraat in Horst zijn. Hier vind je het verreweg meest spectaculaire olifantenpaadjeslandschap dat Horst aan de Maas dezer dagen te bieden heeft. Over een afstand van slechts enkele tientallen meters beleef je er sinds een jaar de ene na de andere afstekertjeservaring om je vingertjes bij af te likken. Opzienbarende terreinwinst valt er niet te boeken. Daar staat tegenover dat je hier wel aan het allerbeste adres bent om het pure genot te proeven van de adrenalinestoot die door je lijf raast als je gebruikmaakt van de zes olifantenpaadjes ter plekke.

Alvorens de top 5 te openbaren, eerst kort aandacht voor het paadje dat net buiten de top 5 is gevallen (op bovenstaande foto aangeduid met 6):

Olifantenpaadje in statu nascendi. Of in gewoon Nederlands: olifantenpaadje dat nog tot ontwikkeling moet komen. De aanwezige bandensporen doen vermoeden dat het vooralsnog vooral kerende vrachtwagens zijn die het gebruiken. Maar nu snel over naar het echte werk: de exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van olifantenpaadjes nabij de kruising Westsingel – Van den Bekeromstraat – Schoolstraat. Komt ie:

5.

De twee schrikhekken staan de bloei van dit paadje danig in de weg. Beter gezegd: de te smalle opening tussen beide schrikhekken staat de bloei van dit paadje danig in de weg. Voor een fietser is dit een onneembare horde, voor de wandelaar-met-buikje is het wringen geblazen, voor een kruiwagenbezitter met ambities richting bladkorf is dit een tantaluskwelling.  

4.

Vrij recent ontstaan, groeipotentie aanwezig, verdient een frequenter gebruik.

3.

Het steeds breder uitwaaieren wijst erop dat dit paadje vooral wordt benut door fietsers, komend uit de richting van de zwartwitte paal.

2.

De scherpslijpers onder de olifantenpad-o-fielen zullen dit misschien niet bestempelen als een olifantenpaadje maar als een schamppaadje, maar wtf. Je zou het met een beetje goede wil trouwens ook kunnen zien als een voortzetting van de nummer 3 uit deze top 5.

1.

Klassieke vorm. De kale plek in het afgestoken stuk doet visueel wat afbreuk aan het paadje. Potentieel bedreigend is de op de foto moeilijk zichtbare kuil die aan het ontstaan is in het paadje. Dit zal sowieso leiden tot verbreding ervan, maar kan op termijn ook de ondergang betekenen.

Intermezzo – Hondentoilet (1)

De een heeft vanuit zijn huiskamer zicht op een eindeloze rij geparkeerde auto’s. Een ander op een idyllisch park. Weer een ander op de betoverende skyline van een dorp of stad. Verschil moet er zijn. Het uitzicht vanuit mijn woning bestaat uit (van links naar rechts) een hondentoilet, een lantaarnpaal, een luiercontainer en een bladkorf. Medelijden is volstrekt misplaatst: ik heb me altijd bijzonder gelukkig geprezen met dit uitzicht. Sterker nog, ik voel me geprivilegieerd. Omdat ik het sterke vermoeden heb dat ik weleens de enige Nederlander zou kunnen zijn met een dergelijk ensemble voor zijn deur. Ik acht het zelfs niet geheel uitgesloten dat ik de enige persoon op de hele wereld ben die het genoegen smaakt tegelijkertijd zowel een hondentoilet als een lantaarnpaal als een luiercontainer als een bladkorf in zijn blikveld te hebben.

Ik verbeeld me altijd dat mijn uitzicht model zou kunnen staan voor heel veel dat Nederland tot Nederland maakt. Denk aan de onbedwingbare behoefte om de openbare ruimte tot op de vierkante centimeter volledig gestructureerd te willen inrichten. Denk ook aan het opmerkelijke fenomeen dat Nederland waarschijnlijk meer openbare toiletten voor honden dan voor mensen heeft. Denk ook aan de verkokering waaronder Nederland lijdt: hondentoilet, luiercontainer en bladkorf worden elk door afzonderlijke bedrijven of instellingen op afzonderlijke tijdstippen schoongemaakt dan wel geleegd. Denk verder aan het gebrek aan schaamte waarop Nederland prat gaat. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er veel andere landen zijn waar incontinente ouderen in het zicht van de hele buurt hun volle luiers in een container moeten dumpen.

Héél vreemd lijkt het me daarom niet dat mijn luiercontainer figureert in een boek met de titel Typisch Nederland. Maar dat terzijde.

Wat het hondentoilet en de bladkorf voor hebben op de lantaarnpaal en de luiercontainer is dat het ontmoetingsplekken zijn. Terwijl de hond zijn gevoeg doet en Piet staat te wachten totdat Truus haar kruiwagen heeft geledigd ontstaan hier dialogen. Over het weer, over de staat van bepaalde voortuintjes in de buurt, over de plas- en poepgewoonten van Bello, over de prestaties van Oranje. Contact tussen buurtgenoten! Spontaan ook nog! Sociologen, dorpsverbinders, buurtwerkers en hun soortgenoten likken hun vingers er bij af. En wat doet de gemeente Horst aan de Maas? Die gaat alle 31 hondentoiletten die de gemeente rijk is op de kortst mogelijke termijn verwijderen. Onbegrijpelijk.

(Dit stukje verscheen gisteren ook in Via Horst-Venray) 

Top 5 – Op de valreepse mea culpa’s

In dit laatste stukje van 2017 voor de verandering een keer een kijkje achter de Horst-sweet-Horst-schermen. Meer in het bijzonder een kijkje in de Horst-sweet-Horst-notitieboekjes, waarin sinds 2010 de ideeën voor Horst-sweet-Horst-stukjes belanden. Die boekjes doorbladerend kom ik tot de opmerkelijke conclusie dat nog niet de helft van die ideeën tot een stukje heeft geleid. Sommige ideeën bleken toch minder briljant dan in eerste instantie gedacht (‘telefoonzendmasten’, ‘te koop staande auto’s’, ‘Ooyenseweg/Ooijenseweg’). Andere bleken onuitvoerbaar (‘top 5 stoeprantstraten’, ‘top 5 aan huizen bevestigde verkeersborden’, ‘top 5 gevelstenen met naamsvermelding Ger Driessen’). Weer andere bleken achterhaald te zijn toen ik erover wilde gaan schrijven. Hilarisch zijn de genoteerde ideeën waarvan ik me na verloop van tijd niet meer kon herinneren wat ik er ook alweer mee had bedoeld (‘Russische wandtapijten’, ‘billen’, ‘Afhangvlees’, ‘lantaarnpalen met windmolens’).

Maakt allemaal geen flaus aus: in het ergste geval had ik er mezelf mee. Anders is het met ideeën die ik van derden aangereikt heb gekregen en die vervolgens op de plank zijn blijven liggen, hoewel ik de betreffende derde nog wel had verzekerd dat zijn/haar idee gegarandeerd tot een Horst-sweet-Horst-stukje zou leiden. Anders is het ook met mijn belofte aan mensen die iets moois of bijzonders hebben gemaakt op Horst-sweet-Horst een stukje te wijden aan dat moois of bijzonders en die belofte vervolgens niet nakomen. Zit me allemaal niet zo lekker. Waarom laat ik al die mensen dan niet op z’n minst weten dat het beloofde stukje vertraging heeft opgelopen? Omdat ik altijd denk: ‘Dat stukje schrijven kost minder tijd en moeite dan iemand met veel omhaal van woorden m’n excuses te moeten gaan aanbieden, dus laat ik gewoon nu dat stukje schrijven, dan ben ik er vanaf.’ Waarna dat stukje er natuurlijk toch weer niet van komt.

Kort en goed: op de valreep van 2017 wil ik een vijfvoudig mea culpa uitspreken voor al mijn in 2017 niet nagekomen Horst-sweet-Horst-beloften aan derden (mag u raden wat het goede Horst-sweet-Horst-voornemen voor 2018 is). Komt ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van op de valreepse mea culpa’s (waarvoor de lengte van het niet nakomen van de belofte het enige criterium was):

5. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan Paulina Wołoszyn om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan haar onderzoeksverslag Etnografisch onderzoek naar de communicatie tussen de lokale overheden en Poolse arbeidsmigranten in de gemeenten Horst aan de Maas en Peel en Maas.

4. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan E. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan een door hem aangedragen thomasson (probeer er zelf maar eens achter te komen wat thomassons zijn).

3. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan H. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan zijn idee om de bladkorven in Horst aan de Maas nóg beter te maken dan ze al zijn.

2. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan A. om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan de aarden wallen die her en der worden opgeworpen om allerlei lelijks aan het oog te onttrekken, een idee dat A. me heeft aangereikt.

1. Een mea culpa voor het niet nakomen van mijn belofte aan Marleen Wijnen om op Horst-sweet-Horst aandacht te schenken aan haar prachtige fotoboek Het Groot Veld.

Mild gekruid (2) – Vriendschap door de ogen van een kind

tekst: Anniek Verheijen

illustratie: Ellen Marcellis

Zomaar een woensdagmiddag in de zomervakantie. We bevinden ons in een klein kerkdorp van Horst aan de Maas. Een wat oudere mevrouw uit de straat gooit haar tuinafval in de bladkorf. Achter haar komen twee jongens van een jaar of zes naar de bladkorf toe gelopen. Zij dragen allebei een emmertje met daarin bruine bladeren en vergeelde bloesem van de twee reusachtige bomen op het speelplein. Samen zijn de kinderen het naastgelegen schoolplein aan het schoonmaken. Het ene jongetje is blank en woont waarschijnlijk al zijn hele leven in het dorp, het andere is donkerder getint en verblijft pas twee maanden in Nederland. 

De mevrouw begroet de kinderen hartelijk. ‘Hallo jongens. Wat leuk zeg. Zijn jullie samen aan het spelen?’ Het blanke jongetje knikt, het donkere jongetje lacht verlegen en kijkt weg. Hij zegt niks. ‘Kunnen jullie elkaar wel verstaan?’, vraagt de mevrouw. Het Nederlandse jochie antwoord kordaat: ‘Nee, maar we zijn wel vrienden.’ De mevrouw lacht en roept enthousiast hoe leuk ze dat vindt.

Vriendschap is niet afhankelijk van taal, zo bewijzen deze kinderen maar weer. Vriendschap is elkaar respecteren om wie je bent.

Zou jij de ontwikkeling van kinderen die gevlucht zijn van dichtbij mee willen maken? Wil jij je steentje bijdragen om ook hén de Nederlandse taal op een speelse manier te leren? Word dan vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Horst aan de Maas. Stuur een email naar Elly Tomlow: etomlow@vluchtelingenwerk.nl

*********

Mild gekruid is een coproductie van Ellen Marcellis Illustrations, Mooionkruid en Horst-sweet-Horst over de ervaringen van Anniek Verheijen en ondergetekende als vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Horst aan de Maas. Klik hier voor een meer uitgebreide introductie en voor de eerste aflevering.

Top 5 – Bouwwerken die erkenning verdienen en waarvoor een vergunningsplicht moet gaan gelden

De Horster gemeenteraad weet soms van gekkigheid niet wat te doen. Zo sloot de voltallige raad zich dit weekend samen met het gemeentebestuur 24 uur vrijwillig op in het gemeentehuis. Waardoor het nóg lastiger wordt de gemeenteraad serieus te blijven nemen.

Maar goed, af en toe doet de gemeenteraad ook wat hij zou moeten doen: het controleren van het gemeentebestuur. Zo ook afgelopen dinsdag. D66 was tot de ontdekking gekomen dat voor het stapelen van strobalen een bouwvergunning vereist is. ‘Maar een stapel is helemaal geen constructie’, zo betoogde D66-raadslid Jim Weijs (klik hier en ga naar 1.10.30 minuten) en dus diende hij mede namens de SP een motie in waarin hij het gemeentebestuur opriep ‘middels een eenvoudige actie het aanvragen van een vergunning voor het stapelen van gedroogd gras op een agrarische bestemming overbodig te maken’.

Verantwoordelijk wethouder Paul Driessen (Essentie) was duidelijk overvraagd: ‘Ik ben bereid om effe te onderzoeken waar het hier feitelijk inhoudelijk, ook vergunningstechnisch, om gaat. Dat is mij nog niet helemaal duidelijk.’

Besloten werd de motie aan te houden. Dit betekent dat er pas in een later stadium over wordt gestemd. Het uitstel biedt mij de mogelijkheid de wethouder te waarschuwen voor onbezonnen daden. In zijn reactie proefde ik namelijk enige welwillendheid om tot uitvoering van de motie over te gaan. Dit zou een blunder van de eerste orde zijn.

De motie van Jim Weijs zal menigeen sympathiek in de oren klinken. Toch is de gedachte die eraan ten grondslag ligt fundamenteel onjuist. Die gedachte is dat een stapel strobalen geen bouwwerk zou zijn. Dat nu is een totale miskenning van de feiten en een belediging voor strobaalstapelbouwers. Er is toch niemand die met droge ogen zal durven te beweren dat dit géén bouwwerk is?

Strobalen (al dan niet verpakt) stapelen is een vak. Een vak dat erkenning verdient. De hoogste erkenning is een vergunning. Een vergunning is immers een kwaliteitskeurmerk, het middel bij uitstek om het kaf (de klungelaar) van het koren (de vakman) te scheiden, het ultieme bewijs dat iets de toets der kritiek kan doorstaan.

Als wethouder Driessen verstandig is, zal hij de motie ontraden, zal hij verklaren dat de vergunningsplicht voor gestapelde strobalen nooit en te nimmer zal verdwijnen en zal hij er met nadruk op wijzen dat wat voor strobalen geldt, evenzeer geldt voor een aantal andere typen van bouwwerken die vaak niet als zodanig herkend en erkend worden. Aan welke typen van bouwwerken daarbij moet worden gedacht? De Horst-sweet-Horst top 5 van bouwwerken die erkenning verdienen en waarvoor een vergunningsplicht moet gaan gelden:

5. Hopen veelkleurig bladafval, zoals hier aan de Seurenweg in Meterik:

4. Stamstapels, zoals hier aan de Schadijkerweg in Meterik:

3. Gestapelde pallets, zoals hier aan de Vlasvenstraat in Melderslo:

2. Gestapelde oud papierdozen, zoals hier aan de Kerkstraat in Horst:

1. Tot boven de rand gevulde bladkorven, zoals hier aan de Tienrayseweg in Horst:

Intermezzo – 2013

Minst gepruimd: Guy Frints.

Frequentst aan de lat vertoevend: Huub Dinghs. 

Verontrustendste twitterterugval: Roy Bouten.

Verschandaliseerdste bos: Moelbaerenbos.

Onheilspellendste tussenzinnetje dat nachtmerries van Floriadaanse proporties oproept: ‘De kans dat het park er komt is zeer reëel’ (Marco Zeekaf van hippisch park De Peelbergen in Hallo Horst aan de Maas).
Op Guy Frints na snelst afgeserveerd: de worst-stok-babbelmethode. 

Geweldigste avond: Garageboxavond.

Mooist beschilderde en intussen verdwenen muur:

Meest gebezigde woord: duurzaam.

Verreweg best bezochte Horst-sweet-Horst-pagina (niet alleen van 2013, maar aller tijden): Verdrinking. 

Eindelooste dossier: Nieuw Gemengd Bedrijf.

Meest gelezen boodschappenbriefje: ‘geleisuiker’. 

Schuldigst aan alles: SP.

Blindste woede: Essentie-gemeenteraadslid Eric Beurskens over de hoogte van de subsidie aan de Horster bibliotheken (in de gemeenteraadsvergadering van 18 december).

Mooiste film: 30m3. 

Meest als zeurpiet door z’n collega’s weggezette gemeenteraadslid: Henk Kemperman.

Intrigerendste schutting:

Meest gemist: Oost-Europese straatmuzikanten.

Ergerniswekkendste woord: zigeunertypes.

Beklagenswaardigste Neerbeekse jongeling: Guy Frints.

Hoogste aantal genaaste Horst-sweet-Horst-foto’s: Streekomroep Reindonk.

Stuitendste dossier: de bibliotheek.

Second best: Bob Vostermans.

Verhelderendste gesprekken: vraagverhelderingsgesprekken. 

Meelijwekkendste zeepaardje (aangetroffen op bladkorf aan de Kleefsedijk in Sevenum):

Beste Horst-sweet-Horst bloed-onder-de-nagels-vandaanhaler (voor het zoveelste jaar op rij): Raymond Knops.

Grootste verlies: de verpleegstersflat.

Trekker aan de meeste CDA-touwtjes: Jan Nabben.

Geliefdste goeroe van de politiek-bestuurlijke Horster elite: Aalt Dijkhuizen.

Meest misbruikte woord: duurzaam.

Intermezzo – Buurtkorfoprijplank (3)

Zit er verdorie een bekende Horstenaar in het vaarwater van Horst-sweet-Horst! Ik zeg eerlijk: als ik dat zielige, miezerige, hypocriete mannetje dan wel vrouwtje voor de wielen krijg, kan ik niet instaan voor de gevolgen!

Ik zal proberen m’n emoties te beteugelen en u objectief als altijd verslag te doen van het gebeurde. Daar gaan we: op 15 juli lanceerde Horst-sweet-Horst een wedstrijd voor de beste tuinkorfoprijplank van Horst aan de Maas. Prijs: een supertoffe buurtkorfoprijplankbewaker. Bedoeling van de actie was nu eens op een andere manier de aandacht te vestigen op het juiste gebruik van de tuinkorf, de korf waar Horst aan de Maas zo trots op is. De wedstrijd was in die zin een groot succes dat liefst 73 inzendingen binnenkwamen. Minder fraai was dat geen enkele daarvan aan de toch heus niet zo strenge eisen voor een buurtkorfoprijplank voldeed (lees ze voor de aardigheid hier nog maar eens na). Dit betekende dat de prijs helaas niet kon worden uitgereikt. Horst-sweet-Horst sprak de hoop uit dat de Horstenaren hierin een stimulans zouden zien het komend jaar knoerendhard aan hun buurtkorfoprijplank te gaan werken, zodat die volgend jaar wel in aanmerking zou komen voor de prijs.

Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Maar nu komt het. Vorige week maandag reikte wethouder Birgit Op de Laak de eerste prijs uit voor de beste buurtkorf in Horst aan de Maas (een gemeentelijke wedstrijd die geheel toevallig samenviel met de Horst-sweet-Horstwedstrijd voor de beste buurtkorfoprijplank). Getuige de gemeentepagina van deze week in Hallo Horst aan de Maas gaf de wethouder daarbij hoog op van de gemeentelijke wedstrijd, die zelfs had geleid tot spin-off: ‘Onze actie leidde tot een ludieke variant: een bekende Horstenaar besloot zijn eigen ‘wedstrijd’ op touw te zetten voor de beste buurtkorfaanrijplank waarbij een buurtkorfoprijplankbewaker kon worden gewonnen.’ Nou vraag ik je: een bekende Horstenaar die de Horst-sweet-Horstwedstrijd compleet met buurtkorfoprijplankbewaker kopieert, maar dan in een ludieke variant! Je moet het lef maar hebben! Wat een zielige, miezerige, hypocriete streek!

Aan de Horst-sweet-Horstwedstrijd was helemaal niets ludieks. Horst-sweet-Horst heeft juist de schurft aan ludieke acties. Buurtkorfoprijplanken lenen zich bovendien helemaal niet voor ludieke acties. Met buurtkorfoprijplanken spot je niet. Buurtkorfoprijplanken zijn een uiterst serieuze zaak. Horst-sweet-Horst distantieert zich dan ook nadrukkelijk van deze ludieke variant. Sterker: Horst-sweet-Horst voelt zich door de ludieke variant van de bekende Horstenaar aangetast in zijn eer en goede naam en beraadt zich op juridische stappen.

In welke hoek we de bekende Horstenaar moeten zoeken? Ik heb een stevig vermoeden, zou dat ook het liefst van de daken schreeuwen, maar uit strategische overwegingen houd ik zijn (inderdaad geen haar) naam voorlopig nog maar even voor mezelf.      

Intermezzo – Buurtkorfoprijplank (2)

Nog nooit had Horst-sweet-Horst een wedstrijd uitgeschreven, maar u kunt ervan verzekerd zijn dat dit in de toekomst vaker gaat gebeuren. De wedstrijd voor de beste buurtkorfoprijplank bleek namelijk, zoals ook drie weken geleden al gemeld, een doorslaand succes. Ook niet onbelangrijk: Horst-sweet-Horst is er weer wat meer door op de kaart gezet, hetgeen ongetwijfeld tot de nodige spin-off gaat leiden.

De deelname was werkelijk overweldigend. Of de inzenders nu werden aangespoord door de mooie prijs of dat er sprake was van een intrinsieke motivatie zal wel altijd een raadsel blijven. Feit is dat foto’s van liefst 73 verschillende buurtkorfoprijplanken de burelen van Horst-sweet-Horst bereikten. Een geweldige score, zeker als men bedenkt dat minstens de helft van de buurtkorven helemaal niet is voorzien van een oprijplank (een euvel dat zich vooral voordoet in de dorpskernen).

Opmerkelijk was verder het aantal constructietekeningen dat werd meegestuurd, een bewijs dat alles uit de kast werd gehaald om de wedstrijd maar te winnen. Ook de vele binnengekomen detailfoto’s van de planken wijzen in deze richting. En hoe zuinig en hoe trots men in menige buurt op z’n buurtkorfoprijplank is, mag ter illustratie blijken uit het opschrift van de oprijplank op de kruising Swolgenseweg – Beerendonckerweg in Broekhuizenvorst (klik op de foto om haar te vergroten).

Een eerste selectie van de inzendingen kon u drie weken geleden hier al bekijken. Vandaag ter aanvulling nog een aantal foto’s van korven die de afgelopen weken werden ingestuurd (de laatste op 14 augustus om 23.57 uur, exact drie minuten voor het verstrijken van de deadline) (klik op de pijl om het filmpje te starten):

Ter zake. Wie is nu winnaar geworden van die supertoffe buurtkorfoprijplankbewaker met supercoole uitstraling? Tja, daar kunnen we kort over zijn: helemaal niemand. Ondanks dat enorme aantal inzendingen bleek er namelijk, helaas, helaas, geen enkele buurtkorfoprijplank te zijn die helemaal aan de spelregels voldeed. Terwijl die spelregels toch echt niet zo ingewikkeld zijn. Maar was de oprijplank niet breder dan 37,81 centimeter dan was de asdruk wel groter dan 0,237 ton. Was de hellingsgraad van de oprijplank beneden het toegestane maximum van 28,72 procent, dan bevond het begin van de plank zich wel meer dan de getolereerde 12,31 centimeter onder het maaiveld. Ging de lengte van de oprijplank de 1,684 meter niet te boven, dan werd de plank wel aan het zicht onttrokken door een woud van brandnetels. En zo zouden we nog wel even door kunnen gaan.

Lieve mensen, Horst aan de Maas kan beter! Veel beter! Mogen we erop vertrouwen dat u de komende tijd niet hard, niet keihard, maar knoerendhard aan uw buurtkorfoprijplank gaat werken? Zodat die buurtkorfoprijplankbewaker volgend jaar wel uit de kast kan? Afgesproken? Mooi!

(Over de uitslag wordt zoals bekend niet gecorrespondeerd.)

Actualisatie – Buurtkorfoprijplank

De twee weken geleden gelanceerde wedstrijd voor de beste buurtkorfoprijplank van Horst aan de Maas blijkt geheel onverwacht een schot in de roos. Waar Horst-sweet-Horstlezers normaalgesproken nog niet door een kanon in beweging zijn te krijgen, daar stromen nu de inzendingen vanuit alle delen van de gemeente in groten getale binnen. Allemaal een gevolg van die prijs (een – toegegeven – supertoffe buurtkorfoprijplankbewaker met supercoole uitstraling) die eraan verbonden is? Zijn Horst-sweet-Horstlezers dan werkelijk zo materialistisch?
Hier alvast een filmpje met een selectie van de tot dusverre genomineerde oprijplanken (klik op de pijl om het filmpje te starten):

   

Inmiddels heeft ons ook een groot aantal vragen bereikt over de twee weken geleden geformuleerde spelregels, die overigens ook buiten deze prijsvraag al gelden. Verreweg de meeste vragen hebben betrekking op de genoemde afmetingen, gewichten, percentages et cetera. Of het niet allemaal een onsje minder kan. Laten we daar volkomen duidelijk in zijn: nee, het kan geen onsje minder. Als iedereen z’n eigen maatstaven gaat aanleggen, wordt het een janboel. En dat wilden we toch juist met z’n allen voorkomen? Dan krijgen we het met z’n allen toch nooit netjes?

Van de overige vragen willen we er graag nog één uitlichten. Ze is afkomstig van enkele bewoners uit de omgeving van de aan het einde van de Prinses Irenestraat geplaatste bladkorf. Die korf heeft geen oprijplank maar een betonnen fietsenstallinggleuf die een tweede leven heeft gekregen.

‘Mag dit?’, was de eenvoudige vraag van de buurtbewoners. Overleg op hoog niveau heeft geleid tot een bevestigend antwoord. Het zou zelfs zijn toe te juichen als meer van dergelijke voormalige fietsenstallinggleuven bij onze bladkorven verschenen. Hun strakke voorkomen maakt de omgeving er alleen maar nog netjezer op en daar is het ons toch allemaal om te doen? Dus ook buurten met betonnen buurtkorfoprijgleuven worden van harte uitgenodigd deel te nemen aan deze prijsvraag. Wel nog even de spelregels voor betonnen buurtkorfoprijgleuven op een rij, die overigens ook buiten deze prijsvraag gelden:

·         buurtkorfoprijgleuven van gewapend beton zijn niet toegestaan;

·         de gleufbreedte mag de 7,58 centimeter niet te boven gaan;

·         het gewicht van de oprijgleuf mag maximaal 246,74 kilo bedragen;

·         het gebruik van dubbele oprijgleuven is niet toegestaan;

·         de oprijgleuf dient er te allen tijde netjes uit te zien.

Inzendingen voor de beste buurtkorfoprijplank van Horst aan de Maas zijn nog welkom tot 15 augustus. Mail een foto van uw buurtkorfoprijplank of –gleuf en een aanduiding van de locatie van uw plank dan wel gleuf naar horstsweethorst@gmail.com of plaats uw foto rechtstreeks op de Horst-sweet-Horstpagina op Facebook.  

Intermezzo – Buurtkorfoprijplank (1)

Win een buurtkorfoprijplankbewaker met de beste buurtkorfaanrijplank! Hoe is het met de tuinkorfaoprijplank van uw buurt? Is het netjes rond de oprijplank? Is de hellingsgraad in orde? Geen glad oppervlak? Is de plank niet vermolmd? Niet te smal? Altijd schoon? Geen prooi voor knaagdieren? Is de aansluiting van de plank op de korf goed geborgd? Is de plank wel goed verzonken? Dan maken u en uw buren kans op een gratis buurtkorfoprijplankbewaker!

In Horst aan de Maas maken we bijna allemaal gebruik van de tuinkorfoprijplanken en meestal gaat dat prima. Als Horst-sweet-Horst zien we graag dat inwoners de oprijplanken op de juiste manier gebruiken. Goed gedrag mag wel eens beloond worden! En niet getreurd: ook oprijplanken die nu nog onder de maat zijn maken kans. Gewoon de boel op orde krijgen en houden met die plank.

Voor iedereen geldt: mail vóór 15 augustus een foto van de tuinkorfaanrijplank bij u in de buurt en u dingt mee naar de gratis buurtkorfoprijplankbewaker. De winnaar wordt gekozen op basis van onaangekondigde inspecties.

Nog even de spelregels op een rij, die overigens ook buiten deze prijsvraag al gelden:

• u gebruikt de oprijplank alleen voor kruiwagens;
• gebruik van de oprijplank als glijbaan is uit den boze;
• de oprijplank mag niet breder zijn dan 37,81 centimeter;
• de hellingsgraad van de oprijplank mag maximaal 28,72 procent bedragen;
• de asdruk mag niet groter zijn dan 0,237 ton;
• de lengte van de oprijplank mag de 1,684 meter niet te boven gaan;
• de spanning van de band van kruiwagens die zich over de oprijplank bewegen mag maximaal 2,73 bar bedragen;
• de inhoud van kruiwagens die zich bewegen over de oprijplank mag niet groter zijn dan 4,56 kubieke meter;
• de bevestiging van de oprijplank aan de korf dient deugdelijk te zijn;
• het begin van de oprijplank mag zich niet meer dan 12,31 centimeter onder het maaiveld bevinden;
• het gebruik van dubbele oprijplanken is niet toegestaan;
• de oprijplank dient er te allen tijde netjes uit te zien.

Eigenlijk heel simpel dus. En een wel heel gemakkelijke manier om samen met de buren kans te maken op een supertoffe buurtkorfoprijplankbewaker met supercoole uitstraling! Gewoon meedoen!

Mail een foto van uw buurtkorfoprijplank en een aanduiding van de locatie van uw oprijplank naar horstsweethorst@gmail.com of plaats uw foto rechtstreeks op de Horst-sweet-Horstpagina op Facebook. Op beide adressen kunt u ook terecht met vragen. De winnaar wordt gekozen op basis van onaangekondigde inspecties. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.

(Klik hier voor de tussenstand op 29 juli!)

Actualisatie – Top 5 olifantspaden (2)

Verheugd constateerde ik onlangs dat de nummer 1 uit mijn top 5 van olifantspadende storm van de reconstructie van de Lindweg ongeschonden had getrotseerd. Het roodwitte lint en de ijzerdraad waren niet bestand gebleken tegen de fietsende en brommende (waar zijn brommers eigenlijk gebleven?) anarchisten.Ik mag dat wel. Helaas weer eens te vroeg gejuicht. Een donkergroen hek (voorzien van een totaal overbodig roodwit lint) heeft dit mooie staaltje van tolerabele persistente recalcitrantie tenietgedaan. Weg nummer 1 van mijn top 5 van olifantspaden. Weer een stukje cultuurgoed de nek omgedraaid.Dat laten jullie hopelijk toch niet op je zitten, heren (ja, ik vermoed dat het heren zijn; het waarom daarvan zou een apart onderzoek waard zijn)? Als dwarsliggers laten jullie je toch niet op zo’n manier dwarsbomen? Mag ik eens een balletje opgooien? Bij bladkorven zie je geregeld van zulke kruiwagenlanceerinrichtingen liggen. Wat hadden jullie gedacht van vergelijkbare oprijplanken aan beide zijden van het hek? Om de zweefkick te vergroten, zou ik er ook geen bezwaar tegen hebben als jullie het laten bij één plank. Kan toeschouwers nog heel wat kijkgenot bezorgen. Uiteraard sta ik ook open voor alternatieve oplossingen. Zo biedt het feit dat het hek uit losse onderdelen bestaat, misschien ook wel perspectieven. Enfin, ik zie binnenkort wel wat jullie er van gebrouwen hebben. Ik vind het allemaal goed, als het maar leidt tot eerherstel voor de nummer 1 van mijn top 5 van olifantspaden.