Klein mysterie 794 – Amerikaanse Confederatievlag

En toen sijpelden donderdag via de sociale media ineens berichtjes door dat de Amerikaanse Confederatievlag in Horst was gehesen. Op de zomermarkt nog wel. Voor de vierde week op rij nog wel. Uit de berichtjes sprak verontwaardiging.

De Confederatievlag? Wel ooit van gehoord, ja. Maar wat was dat ook alweer precies? En wat is er mis mee? Googlen maar. Dat maakt het nodige duidelijk. De Confederatievlag werd tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) gebruikt als nationale vlag van de Geconfedereerde Staten, elf zuidelijke staten die zich in 1861 afscheidden van de noordelijke staten. Belangrijkste strijdpunt was de slavernij: de zuidelijke staten wensten die te behouden, de noordelijke pleitten voor afschaffing. Meer dan een half miljoen mensen lieten het leven. De noordelijke staten wonnen en de slavernij werd afgeschaft. Wat bleef was de Confederatievlag. Die staat voor velen symbool voor racisme en onderdrukking. Toch werd de vlag in het zuiden van de Verenigde Staten nog lange tijd als acceptabel gezien. Inmiddels niet meer: warenhuisketen Walmart bijvoorbeeld verwijderde in 2015 alle confederatievlagproducten uit zijn assortiment.

Op internet kom ik ook een bericht tegen uit het Algemeen Dagblad van 11 november 2016:

‘Dat was schrikken voor gitarist Rens Ouburg van The Royal Engineers toen hij de tenten op het Tympaanplein in Middelburg binnenkwam voor de Popronde. "Ik zag meteen die Amerikaanse Confederatievlag hangen. Die is zeer omstreden en in het zuiden van de VS verboden! Het is alsof je een vlag met een hakenkruis ophangt." De vlag van de Geconfedereerde Staten wordt vaak geassocieerd met racisme en slavernij en wordt ook gebruikt door de Ku Klux Klan. "Dat weten mensen vaak niet", zegt René Geelhoud, zanger van de band en afkomstig uit Zonnemaire. "Waarschijnlijk hebben ze bij het ophangen van de vlag gedacht: leuk, een Amerikaanse vlag." Zo is het, zegt bedrijfsleider Ranjan Borgs van grand café Brooklyn. "Wij hebben een Amerikaans concept. Onze mensen hebben, denk ik, wat vlaggen besteld, zonder bijbedoeling. Ik ken de controverse wel en knip zo wat draadjes door. Die vlag gaat weg."’

Zou het misschien zo kunnen zijn dat in Horst afgelopen donderdag en de donderdagen daarvoor min of meer hetzelfde het geval was? Dat de standhouder met het ophangen van de confederatievlag geen statement wilde maken en zich niet bewust was van de associaties die de vlag oproept? Dat lijkt me niet onmogelijk. Maar waarom heeft de gemeente, de politie of het Centrummanagement de standhouder er niet op aangesproken? Naar verluidt waren ze alle drie wel geïnformeerd over de aanwezigheid van de Confederatievlag maar zijn ze niet tot actie overgegaan. Waarom niet? En zouden ze dat wel hebben gedaan als er een vlag met een hakenkruis, een IS-vlag of een Talibanvlag had gehangen?

Top 5 – Nieuwe parkeerplekken in het centrum van Horst die wérkelijk soelaas bieden

Even iets anders: in reactie op de Horst-sweet-Horst-serie over openbare boekenkasten vroeg gisteren iemand of we in Horst aan de Maas ook nog wat anders doen dan lezen. Jazeker doen wij hier nog wat anders: parkeren. Mits daar voldoende ruimte voor is. In De Limburger pleitte Jan Nabben gisteren namens het Centrummanagement voor méér parkeergelegenheid in het Horster centrum. Het artikel telde 589 woorden, Horst-sweet-Horst kort het hier in tot 154 woorden:  

‘Nabben: „Op dit moment ligt er een tijdelijke parkeerplaats achter het Koetshuis. Die veertig plekken daar moeten wat ons betreft permanent worden.” In de visie van het Centrummanagement staat verder dat deze parkeergelegenheid moet worden doorgetrokken tot aan de plek waar nu nog garage Peeters ligt. Nabben zegt dat de gemeente dat pand moet opkopen, zodat het plaats kan maken voor nog meer parkeerplaatsen. Mocht de Horster gemeenteraad besluiten dat zwembad De Berkel en de sporthal toch verplaatst moeten worden, dan wil het Centrummanagement dat er ook in deze hoek extra parkeerplaatsen bij komen. Een andere plek waar de Horster gemeenteraad nog een definitief besluit over moet nemen, is de locatie rond de Weisterbeekschool. Maar áls deze plek vrijkomt, ziet het Centrummanagement (sociale) woningbouw en parkeren daar heel erg zitten. Daarnaast moet de gemeente ervoor zorgen dat het KPN-gebouw bij parkeerplaats Kerkeveld aangekocht kan worden, zodat het plaats kan maken voor nog meer parkeerplaatsen.’

De woorden van Nabben zijn tegen het zere been van Guido van Koningsbroek, hoogleraar Parkeerfacilitologie aan de universiteit van Maastricht: ’Met alle respect, maar de heer Nabben onderschat de ernst van de situatie. Momenteel bestaat het centrum van Horst voor 89,9 procent uit parkeerplaatsen. Zouden de plannen van het Centrummanagement werkelijkheid worden dan stijgt dat slechts naar 91,1 procent. En dat is bij lange na niet voldoende: uit alle onderzoeken blijkt dat voor een vitaal Horster centrum minimaal 96,3 procent van het oppervlak in beslag moet worden genomen door parkeerplaatsen.’

Ondanks de penibele omstandigheden bleek professor Van Koningsbroek bereid vanochtend naar Horst af te reizen. Samen met Horst-sweet-Horst maakte hij een wandeling door het goeddeels verlaten Horster centrum. Op basis daarvan kwam hij tot de volgende top 5 van nieuwe parkeerplekken in het centrum van Horst die wérkelijk soelaas bieden:  

5. Gemeentehuis

Van Koningsbroek: ‘Het gemeentehuis amoveren zorgt niet alleen voor meer parkeergelegenheid, maar maakt het ook weer mogelijk om op het Wilhelminaplein te parkeren.’

4. Kercke Veld State

Van Koningsbroek: ‘Die naam alleen al maakt me bijkans onpasselijk. Blunder van de eerste orde om juist op die plek woningbouw toe te staan. Als de wiedeweerga weg ermee!’

3. Mèrthal

Van Koningsbroek: ‘Historie? Ammehoela! Denk je eens in wat hier een krachtig parkeerlandschap zal ontstaan na de sloop van sporthal en zwembad. Die hele Mèrthal is Schnee von gestern.’

2. Sint-Lambertuskerk

Van Koningsbroek: ‘Afbreken tot de laatste steen, die puist. Tovert Kloosterhof om tot een idyllisch eiland in een zee van parkeerplaatsen en zal het zielloze Lambertusplein doen bruisen.’

1. ‘t Gasthoês

Van Koningsbroek: ‘Gewoon omduwen die hap nu het nog kan. Cultuur vindt z’n plaats wel in de periferie. Ben je ook meteen af van het gezeik over het Gasthoêsplein en de verkeerscirculatie.’

Klein mysterie 767 – Graffiti (8)

Verschijnen er ineens opmerkelijke graffiti in het centrum van Horst, is het nota bene iemand anders die mij als erkende graffitiliefhebber daarop moet wijzen! Op 12 februari ontving ik van Peter Janssen het volgende berichtje met foto: ‘Wim, heb jij enig idee wat hier staat? Is de deur van het Witveld, in het Botterpedje.’

Wow! Apart! Bijzonder! En dat in Horst! Hoe kan ik die in godsnaam hebben gemist? Maar nee, geen idee wat er staat. Wel, rechtsonder, gesigneerd: ‘Elle Finn 2018.’ Ook daarom waarschijnlijk niet illegaal aangebracht. Hetgeen Annemie Janssen-Haegens, eigenaar van Witveld Bloembinders, desgevraagd bevestigt: ‘Een kleurloze roldeur in een steegje is natuurlijk ideaal om tags op te spuiten. Dat gebeurde dan ook regelmatig. En wij konden die dan steeds verwijderen. Wat te doen? Konden we van iets negatiefs misschien iets positiefs maken? Door jongeren te vragen een schildering op de deur aan te brengen? Met dat idee zijn we naar OJC Niks gestapt en daar zag men het meteen helemaal zitten. Elle van Lier en Finn Sassen zijn er daarna mee aan de slag gegaan.’

Elle van Lier (22), vrijwilliger bij Niks en student aan de kunstacademie in Breda: ‘Eerst was het de bedoeling alleen een schildering te maken, maar ik bedacht me dat een combinatie van schilderen en graffiti eigenlijk veel leuker was. Toen heb ik Finn gevraagd, hij studeert aan het Koning Willem I College in Den Bosch en komt ook vaak in de Niks. Samen hebben we een ontwerp gemaakt, waarbij Finn verantwoordelijk was voor de letters en ik voor de rest. Annemie en Jan van het Witveld waren razend enthousiast toen we het hen voorlegden.’

Twee middagen hadden ze vervolgens nodig om het kunstwerk aan te brengen. Elle: ‘Veel voorbijgangers vroegen zich af wat we aan het doen waren. “Mag dat wel?”, zag je ze denken.’ Even waren ze bang dat iemand de politie zou gaan bellen. Zover kwam het niet. Scepsis sloeg om in waardering: van Annemie en Jan natuurlijk, maar ook van voorbijgangers en van het Centrummanagement, dat een berichtje op zijn Facebookpagina plaatste. En dat leidde weer tot een nieuwe opdracht: de roldeur van Old School Toys in de Kerkstraat.

Is het duo Finni$h en Elle$d in voor meer opdrachten? Elle: ‘Zeker! Dit is een superleuke manier om wat bij te verdienen. En het maakt Horst minder saai en veel jonger.’ Hebben ze geen angst dat hun werk wordt overschilderd? Elle: ‘We hebben er wel vertrouwen in dat dit niet gebeurt. En mocht het toch zo zijn, dan herstellen we het, zo hebben we met de eigenaren afgesproken.’

Oh ja, voordat ik het vergeet: wat er nu op de deur van Witveld staat geschreven? ‘Witveld’, natuurlijk! Elle: ‘Je moet het de mensen ook weer niet te gemakkelijk maken.’

Ingezonden – De Greune Droad doorgeknipt?

De Greune Droad is een initiatief om de aanblik van het centrum van Horst te verfraaien. Of moeten we zeggen ‘De Greune Droad was een initiatief om de aanblik van het centrum van Horst te verfraaien’? Het lijkt er namelijk op dat de Greune Droad onlangs is doorgeknipt. Tot ergernis van onder meer Jan Duijf (Kloosterstraat Horst), van wie ik onderstaande ingezonden bijdrage ontving.

De Greune Droad doorgeknipt?

De Greune Droad is een plan om het aanzien van de kom van Horst met kunst en groen tot een mooiere eenheid te smeden. Het initiatief hiervoor werd genomen door het centrummanagement. Bij de presentatie was er veel bijval van onder meer de politieke partijen, dorpsraad en buurtvereniging Herstraat. De reacties bij de presentatie duidden al op een breed draagvlak onder de bevolking om de opdracht voor het ontwerp aan mensen van het kunstenaarscollectief Zeen te geven. Horst toont lef en zelfvertrouwen. Stimuleert ontwerpers van eigen bodem.

Dat draagvlak werd nog versterkt door het betrekken van Horster burgers van allerlei pluimage bij het realisatieproces. Tijdens dat proces werd er kritisch en zorgvuldig gekeken naar de voorstellen. Ten slotte lag er een goed doordacht plan om het Horster centrum nog mooier te maken. Wie schetst dan ook mijn verbazing als de plannen ten gemeentehuize op de mesthoop worden gesmeten: een landelijk bureau zou met een beter voorstel kunnen komen.

Ik vat dat op als een schoffering van de ontwerpers die als een stelletje provincialen worden weggezet. Een belediging bovendien van de niet achterlijke burgers die bij het realisatieproces waren betrokken. Bovenal getuigt het van een misplaatste arrogantie: het slaafse navolgen van de modieuze waan dat landelijke ontwerpbureaus het beste in staat zouden zijn de eigenheid en het karakter van een dorp als Horst vorm te geven. Juist niet zou ik zeggen. Kunnen we zelf.

Tsjonge, wat zijn we op het gemeentehuis positief, origineel en creatief bezig!

Jan Duijf Kloosterstraat

Intermezzo – Kauwgumplakkaten

Toegegeven, ook ik heb meesmuilend zitten doen toen ons gemeentebestuur in 2015 6800 euro investeerde in een kauwgumplakkaatverwijderingsmachine om het centrum van Horst nóg toonbaarder te maken (klik hier). Twee jaar later blijkt dat mijn zuurgraad weer eens veel te hoog was. Want vergelijk nou eens deze, in augustus 2014 genomen foto

met deze vanochtend genomen foto.

Fantastisch toch? In één oogopslag is duidelijk dat de kauwgumplakkaatverwijderingsmachine al heel veel zegenrijk werk heeft verricht. 

Het gigantische succes van de machine zij het gemeentebestuur en het Centrummanagement van harte gegund. En ook ik geniet dagelijks met volle teugen van ons volledig kauwgumplakkaatvrije dorpscentrum (even terzijde: met uitzondering van de eerste zijn alle foto’s bij dit stukje vanochtend gemaakt). Toch knaagt er soms iets. Sinds 20 juni van dit jaar heeft dat geknaag zelfs onrustbarende vormen aangenomen. Op die dag las ik namelijk in NRC Handelsblad een artikel over Ben Wilson. Alias de Chewing Gum Man. Citaat: 

‘De 53-jarige Britse kunstenaar heeft sinds 2004 alleen al in de straten van Londen zeker tienduizend stukjes platgetreden kauwgom beschilderd. (…) Met zijn schilderijtjes op gevonden stukjes kauwgom, omzeilt hij de bureaucratie die de maatschappij in de greep heeft, zegt de kunstenaar.’

Google op ‘Ben Wilson artist’ en u begrijpt misschien waarom mijn geknaag sinds 20 juni onrustbarende vormen heeft aangenomen. Ik bedoel: hartstikke fijn dat je niet langer aan het plaveisel van de Jan ván Tenggats blijft plakken en heerlijk dat je niet meer met een plamuurmes gewapend hoeft te zijn om de Steenstraat te kunnen doorkruisen, maar kunstwerkjes maken van kauwgumplakkaten heeft toch óók wel wat.

Om Ben naar Horst te halen is al zoiets. Is het misschien een idee om de kauwgumplakkaatverwijderingsmachine gedurende de maand augustus van een welverdiende zomervakantie te laten genieten, zodat lokale kauwgumplakkaatartiesten in die tijd hun kans kunnen grijpen? En dat daarna een onafhankelijke commissie beoordeelt wat de voorkeur dient te genieten: smetteloze stoeptegels zonder kauwgumplakkaten of stoeptegels met beschilderde kauwgumplakkaten? En dat lokale kauwgumplakkaatartiesten een foto van hun creatie naar Horst-sweet-Horst mailen (horstsweethorst@gmail.com), opdat we er ten minste een Horst-sweet-Horst top 5 van beschilderde Horster kauwgumplakkaten aan overhouden?

Ingezonden – Complimenten voor het Centrummanagement

Wat volgt is een ingezonden stuk: de mening van de schrijver is niet noodzakelijk dezelfde als die van Horst-sweet-Horst. Klik hier voor de spelregels voor ingezonden stukken.

Afgelopen dinsdagavond bezocht ik samen met vier andere vertegenwoordigers van buurtvereniging De Herstraat de voorlichtingsavond over de nieuwe aankleding van het centrum van Horst in verband met het 800-jarige bestaan van de Horster parochie in 2019. Grafisch ontwerper Jeu van Helden, architect Daan Hesen en centrummanager Jan Nabben hielden een inspirerend pleidooi voor een duidelijke visie op de verfraaiing van het centrum van Horst.

De oproep van het centrummanagement aan onze buurt om met ideeën te komen voor de nieuwe inrichting lokte bij onze buurtbewoners een positieve en grote respons uit. Het doet me goed dat het nu eens niet alleen ondernemers/middenstanders zijn die invloed uitoefenen op hoe het Horster centrum er uit moet zien, maar dat er daadwerkelijk bewoners van dat gebied bij de ontwikkeling worden betrokken!

Jan Duijf Kloosterstraat Horst

Ingezonden – De uittocht der Horster heiligen

In een ingezonden bijdrage doet Jan Duijf (Kloosterstraat Horst) een – zoals hij het zelf omschrijft – ‘wat onorthodoxe voorspelling’:

De uittocht der Horster heiligen

De aftakeling van hun kerk was ruim een halve eeuw geleden begonnen: het afschaffen van de Latijnse mis en het invoeren van de Gitaar had niet mogen baten. De gevolgen van de te intense liefde voor kinderen was de genadestoot voor het kerkelijke prestige geweest. God en alleman had hen verlaten. De laatste hoogmis was nog maar door vier gelovigen bezocht. Drie van hen waren Afrikaanse nonnen. De laatste Poolse priester had noodgedwongen elders emplooi gevonden. Het dekenaat was opgeheven en de kerk door de bisschop ontwijd. De Duivel lachte in zijn vuistje. Hij zag de toekomst met vertrouwen tegemoet.

Nog nooit hadden de gemeenteambtenaren zo snel en hard gewerkt. In een mum van tijd was alles in kannen en kruiken: achthonderd jaar centrum van katholiek geestelijk erfgoed werd binnen het tijdbestek van luttele weken voor het symbolische bedrag van één euro door de gemeente overgenomen. De gewijde grond was nu gemeentegrond en werd, samen met het kerkgebouw, democratisch in de veilige en vertrouwde handen gespeeld van het centrummanagement. Dat beloofde veel voor de toekomst.

De heiligen verzamelden zich voor de officiële overdracht in de beschutting van de massieve metselmuren en de betonnen gewelven van de catacomben onder het priesterkoor. Antonius Abt sloeg driemaal hard met zijn T-vormige staf op de grijze natuurstenen vloer. Het teken voor vertrek. Met een verdrietig gemoed en gebogen hoofd staken ze het Lambertusplein over naar het oude gemeentehuis. Voorop liep de zichtbaar aangeslagen Heilige Maagd met een huilende Jezus aan haar hand, gevolgd door een grote schare van overbodig geworden en mismoedig uit de ogen kijkende patroonheiligen. Boven hun hoofden cirkelden tientallen engelen. Het massaal toegestroomde publiek overviel een diep gevoel van medelijden met de deelnemers aan de ellendige treurstoet. Uit de samengestroomde menigte klonk een enkele kreet van woede en verontwaardiging. Barmhartige middenstanders deelden berouwvol kortingbonnen uit aan de toeschouwers. Het Christuskind trapte op de valreep uit balorigheid een deuk in de sokkel van het Nabben Hundje. Het mislukte hondje pieste van de schrik, maar vergaf hem.

De charismatische CDA-centrumburgemeester sprak vanaf het balkon van zijn neorenaissancistische gemeentehuis de bevolking toe. Breed lachend, traditioneel enigszins scheef kijkend, stond de centrumbaas weer eens intens te genieten van alle aandacht. Hij zwaaide uitvoerig naar de mensen. Deelde spontaan luchthandkusjes uit, waarop enkele dames van middelbare leeftijd van kleur verschoten. Toen vroeg de centrumchef op ernstige toon om stilte. De menigte luisterde ademloos naar zijn revolutionaire plannen. De patroonheiligen kregen voortaan een prominente rol bij de promotie van de oude ambachten op de talloze braderieën en jaarmarkten. Voor de Sint-Lambertuskerk lag als supermoderne winkelgalerij een gouden toekomst in het verschiet. De Geldduivel maakte een vreugdedansje tussen de stralen van zijn kleurrijke doopfontein. Enkele vrijwilligers ontfermden zich liefdevol over de dakloze beschermheiligen.

Jan Duijf  Kloosterstraat Horst

Intermezzo – Bruggevoel

Aan ambities geen gebrek in het afgelopen donderdag gepresenteerde Visiedocument De Kasteelsche Bossen (klik hier). Ambities die zich uitstrekken tot ver buiten de grenzen van de Kasteelse (vanwaar toch dat potsierlijke Kasteelsche?) Bossen. Zo valt op bladzijde 26 te lezen dat de ingang van de Kasteelse Bossen in het centrum van Horst moet komen te liggen: ‘Een focuspunt is het verbinden van de Kasteelsche Bossen met het centrum van Horst. Door de ingang van de Kasteelsche Bossen in het centrum te realiseren ontstaat er een nieuwe vorm van samenwerking met andere partijen zoals het Centrum Management.’ Tja.

Verder gaat het op bladzijde 26 vooral over de zogeheten ontkluizing van de Kabroeksebeek ter hoogte van de Jacob Merlostraat. Gemeente en waterschap hebben plannen voor het weer zichtbaar maken van de nu nog overkluisde beek. Die plannen gaan de opstellers van het visiedocument niet ver genoeg. Zij denken aan het plaatsen van groenelementen, het afbreken van het pand waarin momenteel Schoester Bert is gehuisvest en wandelpaden langs de beek.

Kortom: ‘De look & feel zal worden aangepast waardoor er een echt brug gevoel gecreëerd wordt.’ Zo’n zinnetje verzoent me dan weer helemaal met het visiedocument. Een aangepaste look & feel voor het echt brug gevoel (zullen we er ‘bruggevoel’ van maken?). Heerlijk!

Dat zinnetje deed me ook graven naar mijn bruggevoelens. De brug met ongelijke leggers riep geen bijzonder warm bruggevoel bij me op. De knuppelbruggen zonder leuning in het Schuitwater maakten zelfs brugangstgevoelens bij me wakker. Nee, dan zijn de Griendtsveense ophaalbruggen me toch heel wat liever.

Maar uiteindelijk geloof ik dat ik voor mijn ultieme bruggevoel bij de Baileybrug in Well moet zijn (bron foto: https://beeldbank.rws.nl, Rijkswaterstaat / Afdeling Multimedia Rijkswaterstaat).

De voormalige Baileybrug moet ik zeggen, want de uit 1954 daterende brug werd in 1980 gesloopt. Wat een imposant en toch gracieus bouwwerk dat zich hoog boven de Maas verhief! De brug telde slechts één rijstrook. Waardoor stoplichten op beide rivieroevers noodzakelijk waren. Stoplichten die (op gezette tijden?) werden bediend door een brugwachter, die zicht had op het naderende verkeer van beide kanten. Hij zetelde in een minuscuul brugwachtershuisje midden op de brug. Bij afwezigheid van de brugwachter liep je kans minutenlang te moeten wachten voor een rood stoplicht. Maar de pijn van het wachten werd verzacht door de wetenschap van een mooie beloning als het stoplicht eenmaal op groen was gesprongen: het geluid van (vracht)auto’s die over de brug denderden. Buurtbewoners moeten er horendol van zijn geworden, voor mij was het altijd weer een feest.   

Hoe zit het eigenlijk met uw bruggevoel?

Ingezonden – Het Hôrster Hundje leeft!!!

Terug van een tijdje weggeweest op Horst-sweet-Horst: Jan Duijf (Kloosterstraat Horst). Met een ingezonden bijdrage. Over – hoe kan het anders? – het Hôrster Hundje:

HET HÔRSTER HUNDJE LEEFT !!!

Eén van mijn twee liefste dochters liet me op facebook foto’s zien van een kunstenaar bij het vervaardigen van een hondje uit hout. Roel van Ewijk schept tijdens STOER! uit het niets een geloofwaardig Hôrster Hundje met een goede kekke uitstraling en een correct opgetild pootje (foto’s Cadeauwinkel Pakje; klik hier). 

 

Deze parmantige vlegel dient in brons te worden gegoten en moet beslist het poeslieve, zittende  Nabben Hundje gaan vervangen. Het traditionele versje op de nieuwe sokkel wordt dan juist weergegeven.  Dat is pas stoer!

Overigens valt op de roze aankondiging van STOER! op dat het afgebeelde hondje ook zijn pootje optilt. Zou de traditie dan toch sterker zijn dan de slechte smaak van het centrummanagement? 

Jan Duijf

Kloosterstraat

Intermezzo – Patronaatsfoto

Afgelopen vrijdag zijn in het steegje tussen parkeerplaats Kerkeveld en de Kerkstraat vijf historische Horster foto’s op groot formaat onthuld (klik hier).

Het zijn stuk voor stuk prachtige foto’s en het initiatief om het Horster centrum op te sieren met historische foto’s verdient alle lof. Desalniettemin heb ik ook enkele vragen en kritische opmerkingen. Daarover een andere keer misschien meer. Voor nu graag uw aandacht voor de foto waar ik gistermorgen in alle vroegte wel een minuut of tien gebiologeerd naar heb staan kijken (klik op de afbeelding om haar te vergroten): 

De patronaatszaal met twee aanpalende kapelaanswoningen. Beter bekend als Het Patronaat. Gebouwd in 1908-1909 en niet ‘omstreeks 1926’, zoals abusievelijk staat vermeld op het tekstbordje onder de foto.

Velen hebben er mooie herinneringen aan – zelf staat me nauwelijks iets bij van de hoogst enkele keer dat ik het gebouw heb betreden. Voor Patronaatsnostalgie bent u hier daarom aan het verkeerde adres. Het gaat me om andere dingen. Nee, het gaat me eigenlijk maar om één ding: die Eend, de derde auto van links, is dat onze Eend?

Is dat onze bordeauxrode Eend, kenteken 37-61-FR (zo herinner ik het me tenminste), tweedehands aangeschaft omstreeks 1973 en een jaar of vijf later van ellende in elkaar gezakt, misschien wel mede omdat mijn vader er eens het hele schoolvoetbalelftal mee naar Griendtsveen vervoerde? ‘Nee, natuurlijk kan dat niet jullie Eend zijn, want de foto dateert uit 1970 en toen hadden jullie die bordeauxrode Eend nog niet’, zult u zeggen. Klopt, in 1970 hadden we een gele Eend en de Eend op de foto is geen gele Eend. Zal ik u alleen eens iets verklappen: de foto dateert helemaal niet uit 1970! Dat zou misschien zijn te bewijzen met behulp van de mij allemaal onbekende mensen die figureren op de foto. Maar het valt zeker te bewijzen aan de hand van de auto van een mij al even onbekend merk, uiterst rechts.

Het zou me niet verbazen als dit de auto is waarin dokter Van de Meerendonk zaliger (of diens buurman, eveneens zaliger) zich destijds voortbewoog. Maar merk en eigenaar doen er nu even niet toe. Wat er wel toe doet is de kentekenplaat: 42-RG-69. En kentekenplaten met letters tussen de cijfers werden pas vanaf 3 september 1973 uitgereikt (klik hier)! Ergo: de foto dateert van ná september 1973. Waarmee de kans dat onze bordeauxrode Eend er op is vereeuwigd ineens weer een heel stuk groter is. Weet u wat: tot het tegendeel is bewezen, claim ik gewoon dat het onze bordeauxrode Eend is. 

Top 5 – Ergernissen over toekomstvisie op Horster centrum (2)

De top 5 van vorige week over mijn ergernissen over de toekomstvisie op het Horster centrum (klik hier) riep nogal wat reacties op. Instemmende en afkeurende. Zo liet het Centrummanagement Horst Centrum weten er niet bepaald gelukkig mee te zijn. Wat niet vreemd is – het zou juist vreemd zijn als het Centrummanagement er wél gelukkig mee was geweest. Maar met een ongelukkig Centrummanagement schieten we ook niets op. Dus kwam het tot een gesprek, afgelopen vrijdag, in het hol van de leeuw. Een driekoppige delegatie van het Centrummanagement tegenover de gewraakte blogger. En toch werd het een, zoals dat heet, goed gesprek. Uiteindelijk blijken we het over een hele hoop dingen met elkaar eens te zijn, andere dingen blijken net iets anders te liggen dan op het eerste gezicht misschien lijkt en weer andere dingen zijn een kwestie van smaak. En over smaak …

‘Iets genuanceerder zou fijn zijn’, was de kern van de boodschap. Waarom had ik niet wat meer benadrukt dat ik het rapport op tal van wezenlijke punten onderschrijf? Waarom had ik het hele stukje nou juist opgehangen aan die vijf kleinigheden waaraan ik me had geërgerd? Waarom niet wat meer positiefkritisch? Wat ik ook goed moest begrijpen: dit zijn slechts plannen, die de komende tijd worden getoetst op hun haalbaarheid. En anders dan ik suggereerde heeft het Centrummanagement niet de alleenheerschappij: de gemeente heeft nog altijd de grootste vinger in de pap. Waarvan akte.  

Waarna we de top 5 van mijn ergernissen over de toekomstvisie van het Centrummanagement op het Horster centrum afliepen:

5. Bewegwijzering

Toekomstvisie: er komen bewegwijzeringsbordjes in het Horster centrum.

Ik: ‘Grootheidswaanzin.’

Centrummanagement: ‘Je moet dat niet te groot zien. Misschien wordt het wel digitale bewegwijzering in plaats van fysieke.’

Conclusie: ik moet het gewoon een kans geven, dan kom ik later wel met een oordeel.  

4. Reclameborden

Visie: rondslingerend afval, weinig groen, geparkeerde fietsen, minimale aankleding en belichting doen afbreuk aan het aanzien van het Horster centrum.

Ik: ‘Dat woud van op straat geparkeerde reclameborden doet pas afbreuk aan het aanzien van het Horster centrum.’

Centrummanagement: ‘Ook wij zijn geen grote liefhebbers van die reclameborden. Dit is in het verleden al zo vaak aan de orde geweest dat het nu niet is vermeld.’

Conclusie: hoogste tijd voor de gemeente om op dit punt actie te ondernemen.

3. Atrium

Toekomstvisie: atrium en kerk moeten meer deel uit gaan maken van de gemeenschap en een open karakter krijgen.

Ik: ‘Behalve commerciële belangen zijn er ook nog andere belangen. En heeft de kerk er zelf ook nog iets in te zeggen?’

Centrummanagement: ‘Je interpreteert dat “open karakter” veel te negatief. Het atrium wordt heus geen kermis. Wat er gebeurt moet passen bij het karakter van het atrium. Juist door er af en toe iets te organiseren krijgen kerk en atrium, die uniek zijn, meer aandacht. Dit gebeurt nu veel te weinig. En ja, de kerk heeft er iets in te zeggen. De deken juicht een grotere openheid juist toe.’

Conclusie: met die uitleg erbij lijkt het wat minder verontrustend. Dat de kerk blijkbaar instemt met de plannen, valt nergens te lezen in het rapport en kon ik dus niet weten.

2. Muziek

Toekomstvisie: maak het Horster centrum het hele jaar door gezellig met achtergrondmuziek uit luidsprekers.

Ik: ‘Geen dwingend opgelegde gezellige achtergrondmuziek in de openbare ruimte. Als er al muziek zou moeten komen, dan live muziek.’

Centrummanagement: ‘Uit onderzoek blijkt dat bezoekers juist gehecht zijn aan die achtergrondmuziek. En je moest eens weten wat we al allemaal hebben ondernomen om ervoor te zorgen dat er meer live muziek in het centrum te horen is. Maar bijna niemand wil of kan. Toch blijven we ons daarvoor inzetten.’

Conclusie: over de wenselijkheid van achtergrondmuziek in de openbare ruimte blijven we van mening verschillen. Over de wenselijkheid van live muziek zijn we het helemaal met elkaar eens.

1. Sint-Lambertusplein

Toekomstvisie: het Sint-Lambertusplein wordt vanaf 1 april levendiger en groener gemaakt.

Ik: ‘De kruiwagens, shovels en stratenmakers zijn amper weg en nu wordt het plein alweer aangepakt. Ongelooflijk, ongehoord. Wat is het Centrummanagement dan wel dat het zulke beslissingen mag nemen?’

Centrummanagement: ‘De aankleding van het Sint-Lambertusplein is onderdeel van het oorspronkelijke plan. Alleen was voor de uitvoering aanvankelijk geen geld. Dat is er nu wel. Het gaat trouwens om niet veel meer dan wat banken en plantenbakken. We krijgen veel klachten dat het plein zo kaal is.’

Conclusie: dat het bij de aankleding van het plein blijkbaar om de afronding van het project gaat, valt nergens te lezen in het rapport en kon ik dus niet weten. Wat onverlet laat dat ik een groot voorstander ben van een zo kaal mogelijk plein. Maar dat is dan weer een kwestie van smaak.

Top 5 – Ergernissen over toekomstvisie op Horster centrum (1)

‘En, aan wie heb je je vandaag nog eens gruwelijk geërgerd?’, placht ik mijn vader zaliger te vragen. Mijn vader beschikte over een groot talent om zich te ergeren. Ik geloof dat ik wel mag zeggen dat ik iets van dat talent heb geërfd. Zo heb ik me deze week gruwelijk geërgerd aan de afgelopen maandag gepresenteerde Structuurvisie korte en lange termijn Horst centrum. Opgesteld door Jordy van der Sterren en omarmd door de opdrachtgever, het Centrummanagement Horst Centrum.

Vooropgesteld: het is natuurlijk niet louter kommer en kwel met het 53 bladzijden tellende rapport (klik hier). Zo vind ook ik dat een fietsverbod in het Horster centrum onzinnig is en dat aanpassing van de bestaande plannen voor winkelcentrum Kloosterhof dringend gewenst is. De oproep aan ondernemers om open te staan voor arbeidsmigranten en ‘inwoners met verschillende nationaliteiten’ kan me eveneens bekoren. Toch overweegt de ergernis. Over de We-rule-this centrum-houding die uit het rapport spreekt. Ergernis ook over de totale fixatie op het Horster centrum als een oord van (winkel)vermaak, commercieel gewin en ‘beleving’. Maar laat ik specifieker worden: de top 5 van mijn ergernissen over de toekomstvisie van het Centrummanagement op het Horster centrum.

5. Bewegwijzering

Voor bezoekers van het Horster centrum zou volgens het rapport niet altijd duidelijk zijn waar winkels, horecagelegenheden en ‘faciliteiten’ zich bevinden. Oplossing: ‘Bewegwijzeringsbordjes plaatsen in het centrum die commercieel stimulerend werken en tevens bijdragen aan sfeer en beleving.’

Niks mis met grootheidswaanzin, maar je kunt ook overdrijven, vooralsnog is Horst geen wereldstad. Al is het wel een vondst, bordjes die bijdragen aan sfeer en beleving: ‘Ik ga voortaan voor mijn inkopen naar Horst: daar hebben ze zó’n fantastische bewegwijzeringsbordjes.’

4. Reclameborden

Punten die afbreuk doen aan het aanzien van het Horster centrum zijn volgens het rapport: ‘Vervuild straatbeeld in het weekend door rondslingerend afval; weinig sfeer door minimale groen, aankleding en belichting; rommelig straatbeeld door verdeeld geparkeerde fietsen’.

Zal best, maar toch vreemd dat het punt dat verreweg het meeste afbreuk doet aan het aanzien van het Horster centrum ontbreekt: het woud van op straat geparkeerde reclameborden waar centrumbezoekers zich doorheen moeten worstelen. Waar is het zelfreinigend vermogen van de Horster centrumondernemers?

3. Atrium

‘Om doorstroom tussen de Steenstraat en de Kerkstraat te bevorderen wordt het idee geopperd om evenementen van het Wilhelminaplein tot en met het Gasthoês te organiseren. Participatie en betrokkenheid van de kerk moet hierbij in de toekomst een belangrijke rol spelen. Het is van essentieel belang dat het Atrium en de Kerk, in de toekomst meer deel uitmaken van de gemeenschap en een open karakter gaan krijgen.’

Hoezo is het van essentieel belang dat atrium en kerkgebouw meer deel uitmaken van de gemeenschap en een open karakter krijgen? Ja, misschien van essentieel commercieel belang. Maar ook van essentieel stedenbouwkundig belang? Van essentieel religieus of contemplatief belang? Van essentieel algemeen belang? Van essentieel historisch belang? En heeft de kerk in dit alles zelf ook nog een stem?

2. Muziek

‘Het draaien van centrale muziek in Horst centrum gebeurt nu enkel in de decembermaand. De Sinterklaas- en Kerstmuziek is bevorderlijk voor de sfeer in het centrum. Aan te bevelen is om het gehele jaar door het gezellig te maken met achtergrondmuziek. Dit bevordert de beleving in het centrum en de achtergrondmuziek bevordert mogelijk ook de koopstromen.’

‘Het gehele jaar door gezellig met achtergrondmuziek.’ Mijn opvatting van gezelligheid is een andere. Ik ben een groot liefhebber van muziek, maar een even groot tegenstander van dwingend opgelegde muziek in de openbare ruimte. En een nog groter tegenstander van dwingend opgelegde gezellige achtergrondmuziek in de openbare ruimte. Muziek als behang, grrrr. Als er al muziek zou moeten komen, dan live muziek. Horst aan de Maas is toch ‘van nature musicerend’, zoals onze bestuurders ons op gezette tijden inpeperen? Laat maar horen dan.

1. Sint-Lambertusplein

‘Op initiatief van de werkgroep Openbare Ruimte wordt het Lambertusplein op korte termijn aangepakt, levendiger gemaakt en groener gemaakt. De uitvoering van deze taak start op 1 april 2016 door de werkgroep Openbare Ruimte.’

Ik moest het drie keer lezen, maar het staat er werkelijk. Hoe verzin je het? Kapitalen zijn er gestoken in de renovatie van het Sint-Lambertusplein. De kruiwagens, shovels en stratenmakers zijn amper weg en nu wordt het plein alweer ‘aangepakt, levendiger gemaakt en groener gemaakt’. Ongelooflijk, ongehoord. Dit noem ik ook geen visie, maar een besluit. Arrogantie ten top. Wat is het Centrummanagement dan wel dat het zulke beslissingen mag nemen? Nogmaals: ongelooflijk, ongehoord.

Top 5 – Absoluut noodzakelijke verwijderingsmachines voor het Horster centrum

Eind april besloot ons gemeentebestuur à raison van 6800 euro een kauwgumplakkaatverwijderingsmachine aan te schaffen. Dit gebeurde op verzoek van het Centrummanagement. Centrummanager Anita Rongen in Hallo Horst aan de Maas van 7 mei (klik hier): ‘Als centrummanagement willen we voor de consument maar ook voor de ondernemers een zo aantrekkelijk mogelijk centrum creëren en daar hoort geen straat of stoep vol kauwgum bij.’ Het gemeentebestuur onderschreef deze opvatting, aldus Hallo: ‘Volgens de gemeente had het verwijderen van kauwgum voorheen geen prioriteit, maar ziet zij wel in dat dit kan bijdragen aan de kwaliteit van het centrum.’

De kauwgumplakkaatverwijderingsmachine is intussen operationeel. Ik durf gerust te stellen dat het een goede zaak is geweest kauwgumplakkaatverwijdering tot speerpunt van het centrumbeleid te maken. Nu de Horster centrumstraten zijn ontdaan van het kleverig goedje stroomt het kooplustig publiek, dat Horst zo lang heeft gemeden, weer in groten getale toe. Voorbij zijn de tijden dat mensen massaal bleven plakken aan het trottoir. Weg zijn de eeuwige twisten tussen kauwgumplakkaatrekkelijken en kauwgumplakkaatpreciezen. Verdwenen zijn de hordes die zich schrapend met een plamuurmes een weg probeerden te banen naar de lokale neringdoenden. Afgelopen is het wanhopige stoeptegelgestaar, de blik staat weer als vanouds op oneindig. En dat allemaal voor een luizige 6800 euro!    

Maar Horst-sweet-Horst zegt ook: nu doorpakken! Met de kauwgumplakkaatverwijdering  zijn we een aardig eind op streek, maar ook het laatste taaie ongerief dat ons nog kwelt, dient uit de weg te worden geruimd. Opdat het Horster centrum verandert in een volmaakt netheidsparadijs! Centrummanagement, gemeentebestuur, neem uw verantwoordelijkheid en ga over tot de aanschaf van andere absoluut noodzakelijke verwijderingsmachines die ons mooie centrum weer helemaal spic en span zullen maken!

De Horst-sweet-Horst top 5 van absoluut noodzakelijke verwijderingsmachines voor het Horster centrum:

5.

De asfaltscheurverwijderingsmachine

4.

De verfsporen-op-putdeksels-verwijderingsmachine

3.

De scheefliggende-stoeptegels-in-boomspiegels-verwijderingsmachine

2.

De in-wegdekdroedels-verzonken-blikjes-verwijderingsmachine

1.

De bandensporen-op-zebrapaden- annex in-asfalt-verzonken-deksel-verwijderingsmachine