Intermezzo – Peelkabouters

Er was eens een burgemeester van Horst die een sprookje schreef. Het sprookje ging over kabouters in de Peel. En over paddenstoelen. En over een Peelmanneke dat kabouter Wijsneus heette. En over iedereen die nog lang en gelukkig leefde.

Er was ook eens een kunstenaar. Die heette Nicolas van Ronckenstein. Nicolas van Ronckenstein maakte zeventien bronzen beelden die het sprookje van kabouter Wijsneus tot leven brachten. De beelden van Nicolas van Ronckenstein leidden enkele jaren een zwervend bestaan in het centrum van Horst.

Uiteindelijk vonden ze een vaste woon- en verblijfplaats voor het Patronaat. Daar leefden ze lang en gelukkig. En toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het sprookje vakkundig uit. Die olifant heette Gemeente Horst aan de Maas. Gemeente Horst aan de Maas deelde op een vrijdagochtend in januari mee dat een klimaatboom in het centrum van Horst zou worden geplant. En dat die klimaatboom precies op de plek van de zeventien beelden van Nicolas van Ronckenstein zou komen te staan.

Gemeente Horst aan de Maas schreef:

‘Samen met belanghebbenden hebben we gekeken hoe we De Peelkabouters zoveel mogelijk kunnen behouden en tegelijkertijd het plein een kwaliteitsimpuls kunnen geven. Het sprookje blijft en de Peelkabouters blijven staan, maar zij mogen voortaan koel en droog onder de klimaatboom staan.’

Uit de bijgevoegde artist’s impression (zoals op alle artist’s impressions schijnt ook op deze artist’s impression heel verneukeratief de zon) kon je opmaken dat Gemeente Horst aan de Maas de hoofdrolspeler in het sprookje, kabouter Wijsneus, had verbannen naar een oord in Verweggistan.

Inmiddels is de klimaatboom geplant. Van kabouter Wijsneus inderdaad geen spoor meer te bekennen. Evenmin van de zes paddenstoelen met daaromheen jonge padjes. Waarmee ook de geluksboodschap die de zeventien beelden samen bevatten, teniet is gedaan.

Of je de beeldengroep nu mooi of lelijk, goed of slecht vindt, doet niet ter zake. Waar het om gaat is dat Gemeente Horst aan de Maas welbewust, samen met belanghebbenden, een kunstwerk heeft geamputeerd. Dat getuigt van geen enkel respect voor de kunstenaar.

Wie zijn eigenlijk die belanghebbenden waarover Gemeente Horst aan de Maas het heeft? Ik zou denken vooral kinderen (voor wie het sprookje en de beelden in de eerste plaats zijn bedoeld), de inwoners van Horst en de schepper van het kunstwerk. Waren zij daadwerkelijk bij de besluitvorming betrokken? Of zou dat  een fabeltje zijn?

Intermezzo – Toos Buijssen

‘Ineens drong het afgelopen zaterdag bij mijn zoektocht naar straten die naar personen zijn vernoemd tot me door: als we de vrouwelijke leden van het koninklijk huis en de heiligen buiten beschouwing laten, heeft Horst (of althans de oude gemeente Horst) helemaal geen straten die naar vrouwen zijn vernoemd. Is het niet eens tijd dat daar verandering in komt?’

Dit schreef ik op 8 juli 2008 (klik hier), Horst-sweet-Horst was net een week in de lucht. Inmiddels zijn we een kleine veertien jaar verder. Als ik me niet vergis – niet uitgesloten dat ik de afgelopen jaren iets over het hoofd heb gezien – is Hanna van de Voort nog steeds de enige vrouw in de hele gemeente Horst aan de Maas met een officiële straatnaam (vrouwelijke heiligen en vrouwelijke leden van het koninklijk huis daargelaten). Diep triest! Goed om daar vandaag, op Internationale Vrouwendag, nog eens bij stil te staan.

Je zou je kunnen afvragen of er dan misschien geen straatnaamwaardige vrouwen zijn. Tuurlijk zijn die er wel! Ik heb in dat stukje uit 2008 maar ook in 2016 (klik hier) een hele reeks namen genoemd. Een van mijn suggesties was Toos Buijssen, de eerste vrouwelijke Horster wethouder. Toos (1955-1999) behoorde in 1976 tot de oprichters van de PvdA-afdeling Horst-Sevenum. In 1982 trad ze namens de PvdA toe tot de gemeenteraad. Dat bleef ze totdat ze in 1989 Arie Stas tussentijds opvolgde als wethouder. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1990 was ze vervolgens lijsttrekker. De PvdA behaalde drie zetels en Toos nam opnieuw zitting in het college van burgemeester en wethouders. Vier jaar later hield ze de lokale politiek voor gezien.

Toos Buijssen overleed op 9 juli 1999 op 44-jarige leeftijd. Toenmalig burgemeester Romé Fasol herdacht haar in de gemeenteraadsvergadering van 15 juli van dat jaar (klik ook hier):

‘Wij herinneren ons Toos Buijssen van haar werk hier in de gemeen­teraad. Strijdbaar voor de idealen, waarin haar mede­mens centraal stond. Een goed lid ook van haar fractie. Wie met haar sprak, ontmoette in haar de bevlogenheid van de sociaal-democratie. Een meer dan uitstekend lid ook van het college van burgemeester en wethouders. Integer om­gaand met de midde­len van onze gemeenschap. Collegiaal als weinig anderen. Zo was ze ook. Met wie zij optrok, kon op haar bou­wen. Ik laat zeker niet onvermeld dat zij ook wethouder was voor personele aangelegenheden. Daarin kon ze haar genegenheid voor haar medemens evenzeer kwijt. Rechtvaardigheidsgevoel en waarde­ring voor de inzet van medewerkers maakten haar geliefd in dit huis. De laatste jaren, na haar aftreden in 1994, liet ze zich hier wat minder zien.’

Zou het misschien zo kunnen zijn dat er mannen zijn die om minder een straatnaam in Horst aan de Maas naar zich vernoemd hebben gekregen?

Actualisatie – Top 5 Vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken, pleinen en straten (5)

Kan het zo zijn dat Horst aan de Maas het paradijs op aarde is? Ik geef onmiddellijk toe dat ik het zelf regelmatig anders ervaar, maar ik begin toch aan mijn beoordelingsvermogen te twijfelen nu ik de vergelijkingen van Horst aan de Maas en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken, pleinen en straten eens heb geïnventariseerd.

Aanleiding was een artikel afgelopen zaterdag in Dagblad De Limburger over het Family Entertainment Center Sevenum, dat in oktober wordt geopend op het terrein van recreatiepark De Schatberg in Sevenum. In dat artikel noemt initiatiefnemer Ronald Hoppzak Park De Peelbergen ‘het Florida van Nederland’. Zo zie je maar dat het zelfs voor Park De Peelbergen kan verkeren: van eeuwig zorgenkindje tot het Florida van Nederland!

Wat ging er vooraf aan het Florida van Nederland? Een waarschijnlijk bij lange na niet uitputtende lijst van vergelijkingen van Horst aan de Maas en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken, pleinen en straten (met achtereenvolgens de archetypische vergelijking, de bedenker, de vindplaats en de datum):

• Klein Lourdes, voor Tienray, door paus Pius IX op 4 maart 1877;
• Kalverstraat van Horst, voor de Kerkstraat, door een onbekende journalist in het Dagblad voor Noord-Limburg van 28 april 1954; 
• Wageningen van het Zuiden, voor de toenmalige gemeente Horst, door Romé Fasol (?), jaren negentig (?); 
• Twin Towers van Horst, voor gebouw Mooren, door een onbekende bedenker, jaren negentig (?);
• Eiffeltoren van Horst, voor de toren van de ruïne van voormalig kasteel Ter Horst, door Geer Selen in Dagblad De Limburger van 24 juli 2003;
• Nederlands Toscane, voor Horst aan de Maas en omgeving, door Theo Douven in Dagblad De Limburger van 28 februari 2007;
• Horster Quartier Latin, voor wat nu het Rode Kruisplein heet, door Leon Litjens in Dagblad De Limburger van 30 januari 2008;
• Rivièra van Horst, voor het strandbad achter het Parkhotel, door een onbekende bedenker in Dagblad De Limburger van 24 juli 2010;
• Florence aan de Langevensche Loop, voor Melderslo, door ondergetekende op Horst-sweet-Horst op 26 juli 2010; 
• Volendam van Limburg, voor Horst aan de Maas, door Kees van Rooij in Dagblad De Limburger van 15 september 2010;
• Klein Vrijthof, voor het Wilhelminaplein, door Rudy Tegels in de gemeenteraadsvergadering van 7 februari 2012;
• Papendal van het Zuiden, voor de Sportzone/Afslag 10, door Ton Haegens in Dagblad De Limburger van 25 juni 2014;
• House of the Rising Sun, voor een kas aan de Kempweg, door ondergetekende op de Facebookpagina van Horst-sweet-Horst op 16 januari 2016;
• Klein Giethoorn van Limburg, voor Griendtsveen, door een onbekende bedenker op website De Schatberg;
• Liverpool van Limburg, voor Horst, door Jan Droesen in Dagblad De Limburger in januari 2017.

Zo, durf nu nog maar eens te beweren dat Horst aan de Maas géén paradijs op aarde is!

N.B. 1  Aanvullingen op deze lijst zijn van harte welkom.
N.B. 2  Hoewel ik mezelf er dus ook aan bezondig blijf ik die vergelijkingen van Horst aan de Maas en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken, pleinen en straten zien als uitingen van een minderwaardigheidscomplex.
N.B. 3  Voor meer achtergronden over de meeste van de genoemde archetypische vergelijkingen klik hier, hier, hier, hier, hier en hier.

Intermezzo – Prijsvraag (4)

Zo, deze week het prijzenpakket van de prijsvraag over de figuren in de Horster bestrating aan de winnaar (klik hier), Ruud Willems, overhandigd. Het bestond uit een zweefvliegtuig en een parachute (om zicht te houden op eventuele nieuwe bestratingsfiguren), een handig speeltje om zelf geld te maken (om de misgelopen Ferrari California alsnog zelf te kunnen bekostigen), een fles wijn (die als je er maar genoeg van drinkt leidt tot een verdubbeling van het aantal Horster bestratingsfiguren) en een tegoedbon voor ijssalon Passi. (Ook de winnaar van de prijsvraag naar het figuur in de Tienrayse bestrating, Leopold Post, hoop ik eerstdaags een fraai prijzenpakket te kunnen overhandigen.)

Terug naar het verhaal achter de Horster bestratingselementen. Het begon allemaal met de toevallige ontdekking van het silhouet van een kerk in de bestrating op de kruising Herstraat-Gasthuisstraat. Ik schreef er een stukje over (klik hier), waarin ik me afvroeg of zich op nog meer plaatsen in Horst figuren in de bestrating bevonden. ‘Jazeker’, reageerde gemeenteambtenaar Roel de Jong (klik hier). Hij daagde me uit op zoek te gaan naar nog drie elementen. Mocht die missie slagen dan zou hij een gesprek met de bedenker arrangeren. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Samen met neef T., erkend Google Streetview-expert, ging ik aan de slag.

De locaties van de drie andere creaties hadden we snel achterhaald. Met wat ze voorstelden hadden we in het geval van de T-splitsing Loevestraat-Groenewoudstraat en de kruising Herstraat-Americaanseweg-Kloosterstraat ook vrij weinig moeite: respectievelijk enkele bomen en drie kruisen. In het figuur op de T-splitsing Gasthuisstraat-Hoofdstraat meenden we iets kasteelachtigs te herkennen. Hierin zagen we een relatie met de kasteelruïne, in de bomen een relatie met de Moelbaerenbos (dan wel Kasteelpark Ter Horst) en in de kruisen een relatie met de Sint-Lambertuskerk.

Roel nam gelukkig genoegen met de antwoorden en zo kwam het dat hij neef T. en mij uitnodigde voor een gesprek met hem én de bedenker van dit fraais. Op vrijdagmiddag 29 augustus maakten we – neef T. kwam rechtstreeks uit school – onze opwachting bij de gemeentewerf aan de Americaanseweg. Behalve door Roel werden we daar ook welkom geheten door Hans Meskers, inmiddels gepensioneerd civieltechnisch gemeenteambtenaar en bedenker van de creaties. Eerlijk gezegd had ik verwacht niet Hans, maar een voormalig burgemeester van Horst aan te zullen treffen. In hem had ik namelijk de geestelijk vader van de bestratingselementen vermoed. Héél ver bleek ik er niet naast te zitten, zo vertelde Hans: toen het centrum van Horst achttien jaar geleden werd opgeknapt, was het inderdaad Romé Fasol geweest die Hans had gezegd dat er ‘iets’ moest gebeuren met de grote beklinkerde vlakken op een aantal verkeersplateaus. Waarop Hans met in de klinkers uitgespaarde figuren was gekomen.

Hij had ze ontworpen met behulp van AutoCAD, en nee, de stratenmakers waren er niet zo heel blij mee geweest. Het idee van de kerk op het plateau bij ’t Gasthoês – een verwijzing naar de nabije Kerkstraat – was er het eerst en daarna was de rest een invuloefening geweest: een aan Hoofdstraat refererend hoofd op de T-splitsing Gasthuisstraat-Hoofdstraat, een aan Groenewoudstraat refererend woud op de T-splitsing Loevestraat-Groenewoudstraat en drie zowel naar het voormalige klooster als naar het voormalige kerkhof verwijzende kruisen op de kruising Herstraat-Americaanseweg-Kloosterstraat. Waren ze dat allemaal? ‘Nee’, aldus Hans: een vijfde creatie, het wapen van de voormalige gemeente Horst, had zich bevonden in de bestrating voor het gemeentehuis aan de Jacob Merlostraat (ongelooflijk dat me dat nooit is opgevallen). Maar dit had alweer jaren geleden het loodje gelegd vanwege een nieuwe reconstructie. ‘Mijn schuld’, bekende Roel.

Of de figuren grote bekendheid genoten? Hans kon het zich nauwelijks voorstellen, het bestaan ervan was nooit aan de grote klok gehangen. Hoefde ook niet, het was niet meer dan een geintje. Toch voelde hij zich wel gestreeld nu zijn creaties waren ontdekt door Horst-sweet-Horst. Wat ons trouwens misschien ook wel zou interesseren: elders in Horst bevond zich nóg een figuur in de bestrating! Waar? Op een kruising van fietspaden tussen Klompenmaker- en Leertouwerstraat. Zouden we op eigen houtje nooit vinden, er was inmiddels ook weinig meer van over. Ook hier ging het om een aardigheidje: omdat een van de paden op de kruising precies naar het noorden gaat, was in de bestrating op initiatief van Hans een noordpijl (de pijl die op een tekening het noorden aanwijst) aangebracht.  

Na een uurtje togen neef T. en ik heel wat wijzer en onder dankzegging aan Roel en Hans weer huiswaarts. Samen kwamen we tot de conclusie dat het jammer is dat Horst aan de Maas niet veel meer van zulke aardigheidjes herbergt.

Oh ja, toen Maarten Voesten veronderstelde (klik hier) dat de kruisen op de kruising Herstraat-Americaanseweg-Kloosterstraat stonden voor de drie kruisen uit het gemeentewapen van Amsterdam (‘vanwege de vele Ajacieden in onze gemeente’), heb ik Roel voor de zekerheid nog even gemaild. Ik meende namelijk bij Hans een Rotterdams accent te herkennen. Had Hans soms Rotterdamse roots? Roel: ‘Hans heeft inderdaad Rotterdamse roots. Geen Amsterdamse. Hij is ook verstokt Feyenoord fan.’ Wat moet Hans gisteren een slechte dag hebben gehad …

Top 5 – Door gevoeligheid bedreigde Horster straatnamen

Weekblad Hallo Horst aan de Maas berichtte deze week dat het paadje tussen de Steenstraat en de nieuwe parkeerplaats in Horst-centrum Bôtterpedje gaat heten (klik hier). Een voorstel om het paadje naar Toos Buijssen, van 1989 tot 1994 de eerste vrouwelijke wethouder van de voormalige gemeente Horst, te noemen, werd door het gemeentebestuur in de wind geslagen. Waarom? ‘Een vermelding van een wethouder [is] lastig, omdat er veel wethouders zijn geweest en omdat er een politieke gevoeligheid mee zou spelen’, zo vernam Hallo van het gemeentebestuur.

Bullshit natuurlijk. Inderdaad zijn er heel veel wethouders geweest, maar slechts één was de eerste vrouwelijke. En politieke gevoeligheid? Toos Buijssen was bij mijn weten geen lid van de NSB en zelfs niet van de CPN. Nee, Toos Buijssen was lid van de PvdA, een – of je het nu met haar standpunten eens bent of niet – eerbiedwaardige partij, iets links van het midden (vroeger tenminste). En Toos Buijssen zelf was minstens even eerbiedwaardig. Lees bijvoorbeeld hoe toenmalig burgemeester Romé Fasol haar in 1999 kort na haar overlijden in de gemeenteraadsvergadering herdacht (klik hier en ga naar bladzijde 78): ‘Een meer dan uitstekend lid van het college van burgemeester en wethouders. Integer omgaand met de middelen van onze gemeenschap. Collegiaal als weinig anderen. Zo was ze ook. Met wie zij optrok, kon op haar bouwen. Ik laat zeker niet onvermeld dat zij ook wethouder was voor personele aangelegenheden. Daarin kon ze haar genegenheid voor haar medemens evenzeer kwijt. Rechtvaardigheidsgevoel en waardering voor de inzet van medewerkers maakten haar geliefd in dit huis.’ Me dunkt.

Sowieso zou die eventuele straatnaam niets van doen hebben met de politieke kleur van Toos Buijssen en alles met het feit dat ze de eerste vrouw in deze functie was. Voor hetzelfde geld was het het Riet Geurtspaadje of Mien Hofmanpaadje geworden.

Als gevoeligheid overigens ook een criterium is dat een rol speelt bij straatnaamgeving, dan zit het er dik in dat een groot deel van de Horster straatnamen binnenkort het veld moet ruimen. Daar komt-ie, de Horst-sweet-Horst top 5 van door gevoeligheid bedreigde Horster straatnamen:

5.

Oei! En Sparta’18, GFC, SVEB en al die andere Horster voetbalclubs dan? Voetbalclubgevoelig!

4.

Oei! En de moskee, de synagoge, de boeddhistische tempels en al die andere religieuze gebouwen dan? Religieus gevoelig!

3.

Oei! En Servaas Huijs, Raymond Knops, Truus Kok en al die andere Horster Tweede Kamerleden dan? Tweede Kamerlidgevoelig!

2.

Mevrouwsbosweg. Oei! En Moelbaerenbos, Doêvenbos, Schadijkse Bossen en al die andere Horster bossen dan? Bosgevoelig!

1.

Oei! En Glenn Hoddle, Paul Gascoigne, Danny Blanchflower en al die andere Tottenham Hotspur-cracks uit het verleden dan? Spursgevoelig! 

Top 5 – Horster elder statesmen

Het Engels kent het begrip elder statesman. Mijn Collins Cobuild English language dictionary omschrijft dit als ‘an old and respected politician or former politician who still has influence because of his or her experience’. Op internet kwam ik ook tegen ‘an old, experienced, and eminent person, esp a politician, whose advice is often sought’. Misschien ben ik abuis, maar bij mijn weten bestaat er geen Nederlands equivalent voor het begrip.

Hetgeen niet wil zeggen dat Nederland geen elder statesmen heeft. Hans Wiegel is zo iemand. Jan Marijnissen en Wim Kok eveneens. Ed van Thijn was het, maar is inmiddels de fase van elder statesman voorbij. Jan Terlouw heeft er nooit voldoende soortelijk gewicht voor gehad. Paul Rosenmöller evenmin, bovendien te jong. Femke Halsema heeft de potentie uit te groeien tot elder stateswoman. En het CDA? Dries van Agt is er te activistisch voor. Alle andere potentiële CDA-elder statesmen zijn nota bene door de eigen achterban uitgekotst als mastodont. JPB? Uitgesloten.

Hoe zit het in Horst aan de Maas? Veel net-niet-types. Leo Beterams, Hanni ten Brink-Oor, Jos Jenniskens, Harry Peerbooms, Piet Seegers, Jos Weijs: om uiteenlopende redenen komen ze allemaal net iets tekort voor het elder statesmanschap. Leon Litjens is deze rol wel op het lijf geschreven, maar dient eerst nog in bredere kring aan gezag te winnen. Paul Geurts dan? Nee. Mist de bezonnenheid van de elder statesman: te weinig Zwitserlevengevoel, te veel barricadebeklimmer. Kent Horst aan de Maas dan geen elder statesmen? Natuurlijk wel! De Horst-sweet-Horst top 5 van Horster elder statesmen:

5. Marcella Dings-Polderman.

Profiteert van het feit dat deze top 5 tenminste één vrouw moest bevatten. Zal beslist goed werk verrichten bij Museum De Kantfabriek en Walk 4 the Roses, maar dat is iets anders dan politieke invloed.  

4. Arie Stas.

Politiek dier bij uitstek. Probleem is dat hij zich te weinig in het openbaar manifesteert, een niet-onbelangrijk onderdeel van het elder statesman zijn. Bovendien voor een Horster elder statesman van de verkeerde partij (PvdA).

3. Servaas Huijs.

Evenals Arie Stas PvdA’er, maar heeft op laatstgenoemde voor dat hij zich juist graag in het openbaar manifesteert. Misschien zelfs wel te graag voor een elder statesman.

2. Romé Fasol.

CDA’er – in Horst aan de Maas bijna een conditio sine qua non voor een elder statesmen. Begiftigd met natuurlijk gezag en een jaloersmakende welsprekendheid. Minpunt: meer bestuurder dan politicus. Houdt ook iets teveel de kerk in het midden voor een elder statesman – erfenis van twintig jaar burgemeester spelen.

  

1. Ger Driessen.

Dat Ger het whealen en dealen tot in de puntjes beheerst wisten we al (je bent ten slotte CDA’er of je bent het niet). Nooit weg voor een elder statesman. Wat echter vooral opvalt nu Ger zich buiten het dagelijkse politieke strijdgewoel bevindt, is z’n onthechting. En vooral die heb je nodig als elder statesman. Ger heeft het allemaal los weten te laten, slaat het vanaf de zijkant geamuseerd gade, zal er ongetwijfeld het zijne van denken, maar uit zich in het openbaar slechts in getwitterde diepzinnige uitspraken, niet zelden voorzien van een woordspeling of poging daartoe. Voorbeelden?
‘Rug rechten en vechten in plaats van gebukt gaan en ondergaan.’
‘Het verschuilen achter zorgvuldigheid in de politiek om geen tempo te hoeven maken is een grote mate van onzorgvuldigheid.’
‘BureaucrEatie in plaats van bureaucratie.’

Intermezzo – Ger (4)

Iemand die de laatste tijd geheel buiten beeld is geraakt, is Ger Driessen. Het ene moment sier je nog dagelijks de voorpagina van de krant, het andere dreig je weg te zinken in vergetelheid. Daarom is het maar goed dat z’n heldendaden onlangs op schrift zijn gesteld. De SP (met in haar kielzog de onvermijdelijke reaguurders) mag dan wel weer een potje verongelijkt zitten te doen over de dure afscheidsbijeenkomsten van vier voormalige gedeputeerden, we hebben er wel mooi De simultaan schaker – De nieuwe horizonten van gedeputeerde Ger Driessen (1999-2011) aan overgehouden.

Auteur Peet Adams voert de lezer in veertig bladzijden door het bestuurlijke leven van Ger. Adams vergelijkt ‘een van de meest onconventionele, robuuste en resultaatgerichte bestuurders die Limburg ooit heeft gekend’ met een simultaan schaker: ‘Steevast zes, zeven zetten vooruit denken. Onorthodox spelen. Daarbij legt hij z’n partners graag z’n speelwijze op. Weet vanuit bijna onmogelijke spelsituaties toch weer kansen te creëren en wil altijd winnen.’

Het moet gezegd: een zuivere hagiografie is het niet geworden. Kritische woorden worden hier en daar niet geschuwd: ‘Soms heeft Driessen te ver voor de troepen uitgelopen. Als solist geopereerd. Wrevel en onbegrip gewekt.’ Toch overwegen de loftuitingen. Zie bijvoorbeeld de hoofdstuktitels: ‘Tsunami’, ‘Kleurrijk palet’, ‘Rijzende ster, groeiende invloed’, ‘Tamboer maître’. Kopstukken uit politiek en bedrijfsleven die Driessen van nabij hebben meegemaakt, prijzen hem regelrecht de hemel in. Zoals Romé Fasol, voormalig burgemeester van Horst: ‘Ik overdrijf niet. Na Sjeng Kremers is Ger Driessen de eerste bestuurder die weer belangrijke concrete resultaten heeft geboekt voor Limburg.’

De vraag is natuurlijk of het niet te vroeg is voor een afgewogen oordeel over ’s mans daden en resultaten. Wordt Greenport Venlo inderdaad ‘een turbomotor voor de werkgelegenheid met op termijn 20.000 nieuwe arbeidsplaatsen’? Zal de vergelijking van ‘de toekomstige dynamiek van de Innovatoren met de Eiffeltoren in Parijs’ inderdaad opgeld doen? Gaan de twee miljoen bezoekers van de Floriade ‘de metamorfose van Noord-Limburg tot kenniscentrum in de agribusiness’ inderdaad ‘over de hele wereld uitdragen’? Wordt de gebiedsontwikkeling Ooijen-Wanssum inderdaad het succes dat ons is voorgespiegeld? De vlag kan pas echt uit als dergelijke vragen over enkele jaren van een bevestigend antwoord zijn voorzien.

Maar positief of negatief, succes of fiasco, houd te allen tijde de afsluitende woorden van het boek in uw achterhoofd: ‘Driessen deed het niet voor zichzelf. Hij deed het voor Limburg.’

Top 5 – Vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken

In antwoord op de vraag waar ze op vakantie zijn geweest, antwoordden sommige lolbroeken ‘Naar Rundumhausen’. Ook sneu zijn mensen die hun vakantie doorbrengen in Sint-Hiero, Playa del Balcona, Bad Meingarten, Thushavn, Tuinesië, Environs-la-Maison of aan het Meer van Hiernève. Maar dit is allemaal nog vrij onschuldig vergeleken met de hotemetoten die doen alsof vergelijkingen met andere plaatsen, wijken of gebouwen nodig zijn om hun eigen plaats, wijk of gebouw te doen opstomen in de vaart der volkeren, maar in werkelijkheid kampen met een minderwaardigheidscomplex van zorgwekkende omvang. Zo bestaan er volgens Wikipedia maar liefst elf steden en dorpen, waaronder Amsterdam, Appingedam en Giethoorn, die zichzelf betitelen als ‘Venetië van het noorden’.
Ons eigen Limburg wil zich sinds kort op de kaart zetten als Piemonte van het Noorden. Want u wist het waarschijnlijk niet, maar waar het Limburg altijd aan heeft ontbroken, was, in de woorden van gedeputeerde Jos Hessels, een ‘referentieregio’. Gelukkig is dat probleem opgelost sinds de gedeputeerde eind april Piemonte bezocht: ‘Een regio, die net als Limburg beschikt over uitstekende streekproducten, die een prachtig landschap weet te combineren met industriële bedrijvigheid en waar top-restaurants en prachtige hotels garant staan voor het grote genieten van de geneugten des levens.’ Uit NRC Handelsblad van 2 juni:Piemonte als referentieregio dus. De gedeputeerde belooft alle ervaringen te zullen verwerken in ‘een uitgebreide rapportage, die uiteindelijk de basis zal zijn van een plan van aanpak voor de ontwikkeling van Limburg tot het “Piemonte van het Noorden”’. Ik kijk er nu al naar uit.

Ook Horst en omgeving hebben al vele jaren te lijden onder vergelijkingen met archetypische plaatsen, wijken en gebouwen. Mijn top 5:

5. Rivièra van Horst. Zaterdag voor het eerst gelezen in Dagblad De Limburger. Bedoeld wordt ‘het meertje achter het Parkhotel’.Volgens de krant ontsproten aan het brein van ‘dorpelingen met gevoel voor dramatiek’. Zou het? Lijkt me eerder foldertaal of een bedenksel van een extern adviesbureau.

4. Quartier Latin.Dagblad De Limburger noemde het plan van wethouder Leon Litjens voor een Horster Quartier Latin op de plek waar nu het Rode Kruisgebouw ligt op 30 januari 2008 ‘een speelse gedachte’. Moeten we er rouwig om zijn dat het daar vooralsnog bij is gebleven?

3. De Eiffeltoren van Horst. 24 juli 2003. Dagblad De Limburger bericht enthousiast over de aanstaande herontwikkeling van de ruïne van kasteel Ter Horst. Architect Geer Selen is verantwoordelijk voor de plannen. De kasteelruïne kan volgens hem uitgroeien tot een centrum van historie en cultuur: ‘Let maar op. De ruïne wordt de Eiffeltoren van Horst.’ Droom maar lekker verder.

2. Wageningen van het Zuiden. Gemunt door voormalig burgemeester Romé Fasol, gretig omarmd door de huidige burgemeester, Kees van Rooij, in de speech bij z’n installatie op 7 oktober 2005.
Bent u wel eens in Wageningen geweest?

1. Het Nederlandse Toscane. Blauwe bessenteler Theo Douven uit Melderslo in Dagblad De Limburger van 28 februari 2007: ‘Toscane. Veertig jaar geleden stelde die regio he-le-maal niets voor. Maar nu is het een van de populairste vakantiebestemmingen van Italië. Er is ook zoveel te zien en te doen, zonder dat het oorspronkelijke agrarische karakter van de streek daar onder heeft moeten lijden. Deze streek zou het Nederlandse Toscane kunnen worden.’Inderdaad, met Florence aan de Langevensche Loop als hoofdstad.