Posts tonen met het label vogels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vogels. Alle posts tonen

zondag 22 november 2026

Intermezzo – Zondagochtendwandeling (2)

Uitbundige zonneschijn, nauwelijks wind, net boven nul, berijpt gras. Klassiek zondagochtendwinterweer. Blokje wandelen. Heel even de Eickhorsterweg (alias de Schiksen diëk) op, dan de wei in en verder langs de Kabroeksebeek tot America. Daar weer terug over de verharde weg. Kilometer of vijf.


Zompig begin. Ineens geknal. Vuurwerk. Afgestoken door kinderen, ergens in het achterland. Ergernis. Die verdwijnt als iets verderop het gekras klinkt van twee raven, hoog in de lucht zwevend. Al op tal van plaatsen in Horst aan de Maas raven gespot, maar hier nog nooit. Dag nu al geslaagd.


Wéér vuurwerklawaai. En ander lawaai, van ver weg. En toch lijkt het dichtbij. Hondengeblaf. Kerkklokkengebeier. Auto’s, vliegtuigen, treinen. Geen boten, laat staan stoomboten. Weids uitzicht hier, polderachtig, atypisch voor Horst aan de Maas. Wát is de wèreld toch groët. En moëi. Ganzen in ganzenpas. Stokstijf staande blauwe reigers. Weer de bedwelmende roep van de raaf. Een grote zilverreiger op het dak van een kas. Onbestemde grote vogel die rondjes maakt boven de tweede van drie houtwallen.  


Met de outskirts van America in zicht vliegt met veel verbaal geweld een grote zilverreiger op. Dezelfde van daarnet?


Keerpunt bereikt, vanaf nu verharde weg. Voorbij het laatste huis van America weer de machtige Grote Leegte. Mits je bereid bent de Grote Hijskraan over het hoofd te zien: huisvesting voor arbeidsmigranten in aanbouw. Aan het einde van de wereld. Wát is de wèreld toch slaecht. Wie verzint dit? Erger nog: wie keurt dit goed?


Ganzen, die van de ganzenpas. Warempel geflankeerd door vier raven. Normaliter eerder hoor- dan zichtbaar, ditmaal is het andersom.


Weer enigszins verzoend met de wereld. Afdwalende gedachten naar Kaos, meesterwerk van de gebroeders Taviani, met de raaf met een belletje.  


In de verte fanfaremuziek. Sinterklaasintocht in Meterik. Zonder stoomboot. Ook niet op een vlot. Das war einmal. De bovenmaatse melkbus op z’n kop. Zowel landmark als land art. Voor eeuwig laten staan graag.


Einde wandeling nadert. Aan de overzijde van de weg in het weiland de familie Zwaan, vaste klant hier. Een militaire colonne passeert. Rare wereld.

zondag 12 juli 2026

Intermezzo – Scholekster

Als kind ging ik op zondagochtend steevast en rundje ri-je met m’n vader. We hadden een min of meer vaste route: de Paes, de Schaak, het gebied waar nu Loohorst ligt (waar het stikte van de konijnen), het Grauwveen en ten slotte de Peel tussen Griendtsveen en Helenaveen. Stapvoets over onverharde wegen die inmiddels alweer decennialang ontoegankelijk zijn voor gemotoriseerd verkeer. We zagen vogels die je in deze regio tegenwoordig niet of nauwelijks meer ziet. Denk aan de wulp, de grutto, de patrijs. Andersom kan ik me niet herinneren dat we toen ook maar één keer een grote zilverreiger (‘witte reiger’), een ooievaar of een raaf zijn tegengekomen, vogels die vandaag de dag in deze contreien redelijk algemeen zijn.

Een zeldzame verschijning in die tijd was de Haematopus ostralegus ofwel scholekster. Waarschijnlijk vanwege z’n zeldzaamheid én z’n oranjerode snavel was de scholekster – samen met de wulp (vanwege z’n naam en z’n gekromde lange snavel) – mijn favoriete vogel. Hoewel de scholekster hier tegenwoordig in groteren getale voorkomt en intussen de raaf voor mij aan de top van het vogelrijk staat, is mijn fascinatie voor de scholekster nooit verdwenen.


Wat bijdraagt aan mijn sympathie voor de scholekster, is dat ik altijd een beetje met ‘m te doen heb. Misschien ontmoet ik ‘m op de verkeerde momenten, maar in mijn nabijheid brengt-ie doorgaans een luid, schel, hoog, piepend geluid voort. Laatst ook weer toen een luidruchtig koppel me op de Spoorweg in Hegelsom hoog in de lucht passeerde. Wat was er aan de hand? Had het te maken met mijn aanwezigheid? Waren ze boos, bang, verontrust, nerveus? Of is dit een te menselijke interpretatie? Kan het zijn dat wat ik voor een klaagzang houd voor een scholekster juist een uiting van welbehagen is?


Een tweede reden waarom ik een beetje te doen heb met de scholekster, is dat ik ‘m tegenwoordig vaak aantref op of in de nabijheid van oerlelijke akkers. Akkers met een vloerbedekking van zwart landbouwplastic waarop gewassen worden geteeld. Het beeld van kinderen die ver weg in een arm land dag in dag uit op een onafzienbare vuilnisbelt rondscharrelen in een poging te overleven, is dan nooit ver weg. Waaraan hebben die kinderen dat te danken? Waaraan heeft zo’n mooie, statige vogel dat te danken? Je gunt ‘m toch een sappig weiland of plasdrasgebied? Of is de scholekster net zo’n opportunist als de mens? Gaat ook hij liever voor snel gewin? Dient het gemak niet alleen de mens maar ook de scholekster?

maandag 13 april 2026

Intermezzo – Boompieper

‘Hij zegt weer boompieper’, zegt de vrouw tegen haar man en hun hondje, terwijl ze op het pad aan de rand van een door bossen omgeven Americaanse akker op haar smartphone kijkt. Ze zegt niet ‘wéér’ en ze zegt ook niet ‘verdomme’. Toch lijkt een zweem van teleurstelling door te klinken in haar stem. Waarop had ze dan gehoopt? Of misschien wel gerekend? De ortolaan? De kuifleeuwerik? De nachtegaal?


Alsof er iets mis is met de boompieper. Ja, z’n naam deugt niet, piepers staan niet hoog aangeschreven, misschien een trede hoger dan de mauwers en de mekkeraars, maar dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Terwijl het ‘m ook maar gewoon is aangedaan, de boompieper, die naam. Geen misverstand: hij piept. Soms. Verder zingt-ie vooral. Melodieus en krachtig. Krachtiger dan je zou verwachten bij een vogeltje dat niet groter is dan een kleine hand. Vandaar dat Hij ‘m beter hoort dan de wat bescheidener zangers.

Hij is trouwens pas sinds een week of drie weer back in town: de boompieper brengt de winter door in Afrika. Als het nieuwe schooljaar is begonnen, vliegt-ie weer terug. Ergens ten zuiden van de Sahara strijkt-ie neer: Mali, Soedan, Ethiopië, die kanten, maar ook zuidelijker, zelfs tot in het noorden van Zuid-Afrika, ruim tienduizend kilometer verderop. Niet uitgesloten dat we ‘m daar ooit om gaan benijden, je weet maar nooit met die stijgende kerosineprijzen. Hij wel, wij niet meer.