zondag 22 november 2026

Intermezzo – Zondagochtendwandeling (2)

Uitbundige zonneschijn, nauwelijks wind, net boven nul, berijpt gras. Klassiek zondagochtendwinterweer. Blokje wandelen. Heel even de Eickhorsterweg (alias de Schiksen diëk) op, dan de wei in en verder langs de Kabroeksebeek tot America. Daar weer terug over de verharde weg. Kilometer of vijf.


Zompig begin. Ineens geknal. Vuurwerk. Afgestoken door kinderen, ergens in het achterland. Ergernis. Die verdwijnt als iets verderop het gekras klinkt van twee raven, hoog in de lucht zwevend. Al op tal van plaatsen in Horst aan de Maas raven gespot, maar hier nog nooit. Dag nu al geslaagd.


Wéér vuurwerklawaai. En ander lawaai, van ver weg. En toch lijkt het dichtbij. Hondengeblaf. Kerkklokkengebeier. Auto’s, vliegtuigen, treinen. Geen boten, laat staan stoomboten. Weids uitzicht hier, polderachtig, atypisch voor Horst aan de Maas. Wát is de wèreld toch groët. En moëi. Ganzen in ganzenpas. Stokstijf staande blauwe reigers. Weer de bedwelmende roep van de raaf. Een grote zilverreiger op het dak van een kas. Onbestemde grote vogel die rondjes maakt boven de tweede van drie houtwallen.  


Met de outskirts van America in zicht vliegt met veel verbaal geweld een grote zilverreiger op. Dezelfde van daarnet?


Keerpunt bereikt, vanaf nu verharde weg. Voorbij het laatste huis van America weer de machtige Grote Leegte. Mits je bereid bent de Grote Hijskraan over het hoofd te zien: huisvesting voor arbeidsmigranten in aanbouw. Aan het einde van de wereld. Wát is de wèreld toch slaecht. Wie verzint dit? Erger nog: wie keurt dit goed?


Ganzen, die van de ganzenpas. Warempel geflankeerd door vier raven. Normaliter eerder hoor- dan zichtbaar, ditmaal is het andersom.


Weer enigszins verzoend met de wereld. Afdwalende gedachten naar Kaos, meesterwerk van de gebroeders Taviani, met de raaf met een belletje.  


In de verte fanfaremuziek. Sinterklaasintocht in Meterik. Zonder stoomboot. Ook niet op een vlot. Das war einmal. De bovenmaatse melkbus op z’n kop. Zowel landmark als land art. Voor eeuwig laten staan graag.


Einde wandeling nadert. Aan de overzijde van de weg in het weiland de familie Zwaan, vaste klant hier. Een militaire colonne passeert. Rare wereld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten