Klein mysterie 573 – De Oude Lind (4)

‘Hij staat even buiten de stadskern van Horst, deze 25 meter hoge reus van een linde. Al minstens twee eeuwen lang. (…) Een gezellige jongen, deze kroegloper met een buikomvang van 3,20 meter. Vroeger bonden de voerlieden er hun paarden aan vast als ze goederen hadden afgeleverd op kasteel Ter Horst en in het café hun drinkgeld omzetten in “kleppen” gerstenat. Tot de Tweede Wereldoorlog was de boom het gezelligheidscentrum van de uitgaande Horstenaren, die vooral op zomerse zondagavonden onder zijn kroon zaten te kaarten, te zingen en te pimpelen.’

Jan Hendriks en Anton Werker, Bomen in Limburg  (Maastricht 1976), p. 95

Heeft deze ‘gezellige jongen, deze kroegloper met een omvang van 3,20 meter’ zijn langste tijd gehad? Het heeft er alle schijn van. Vorige week dinsdag vergaderde het college van burgemeester en wethouders. Ziehier het genotuleerde bij agendapunt 4 (klik op de afbeelding om haar te vergroten):

Ik heb het gelezen, herlezen en herlezen en kan niet anders dan tot de conclusie komen dat de oude linde binnenkort het loodje moet leggen. Vanwege ‘dreiging dat boom kan omvallen’. Ik zou denken dat kappen geen uitstel kan velen als een boom dreigt om te vallen, maar blijkbaar is de situatie daarvoor weer niet dreigend genoeg. Rraarrr.

Curieus is ook dat de boom wordt omschreven als ‘monumentale Linde’. Vorig jaar heb ik al eens gepoogd te achterhalen of de boom ‘monumentaal’ dan wel ‘bijzonder’ is (klik hier). Een mislukte exercitie. Mijn conclusie destijds: ‘De oude linde bij De Oude Lind is in het Beleidsplan integraal & duurzaam boombeheer  wél een monumentale boom en in De bomenlegger  niet.’

Inmiddels bestaat er ook een ‘Lijst van bijzondere en monumentale bomen Horst aan de Maas’ (klik hier en klik vervolgens op ‘bomenlijst’). En wat denkt u? De oude linde bij De Oude Lind komt er niet op voor! Geen monumentale boom, niet eens een bijzondere boom en toch wordt-ie door het college van burgemeester en wethouders ‘monumentale Linde’ genoemd. Een laatste eerbetoon (wat tevens die hoofdletter zou verklaren)? Rraarrr.

Overigens wil ik wel opgemerkt hebben dat de ondergang van de boom me aanzienlijk meer pijn doet dan de ondergang van het pand. Boom en pand waren onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar als ik voor één van beiden had moeten kiezen, had ik het wel geweten. Tot overmaat van ramp geldt er niet eens een herplantplicht. De oude linde bij De Oude Lind: binnenkort voorgoed voorbij. 

Top 5 – Sportpark Bergsbos-memorabilia

Tegenover alle nadelen van opheffing dan wel fusie van sportverenigingen staat ook minstens één groot, niet te onderschatten voordeel: het ontstaan van vervallen sportparken. Want hoe fraai nog in bedrijf zijnde sportparken ook kunnen zijn – ik verwijs andermaal naar de Groene Kathedraal – er gaat toch niets boven vervallen sportparken. In Horst aan de Maas spant Tienray met twee prachtige vervallen voormalige voetbalcomplexen de kroon, maar ook in Meerlo is sinds kort iets moois groeiende. Hoewel sportpark Bergsbos aldaar pas een week geleden buiten dienst is gesteld, is het er nu al Nostalgie pur.

Zou er geen professioneel fotograaf te vinden zijn die de onvermijdelijke teloorgang van de langjarige thuishaven van VV Meerlo en kortjarige thuishaven van fusieclub SV United wil vastleggen? Succes is wat mij betreft bij voorbaat verzekerd.

Afbladderende verf, welig tierend onkruid, gebroken glas, rottend hout, afbrokkelend beton: hier en daar valt het nu al waar te nemen op Bergsbos en de komende jaren kan het er alleen maar beter op worden. Zonder twijfel een pijnlijke gewaarwording voor alle vrijwilligers die het sportpark hebben gemaakt tot het pareltje dat het ontegenzeggelijk is. Maar aan alles komt nu eenmaal een einde, ook aan sportpark Bergsbos. En je zou een mooi fotoboek over het verval van Bergsbos ook als een eerbetoon aan die vrijwilligers kunnen beschouwen.

Zo lang er geen professioneel fotograaf is die voornoemde handschoen opneemt, zult u het met mijn foto’s moeten doen. De fotografische Horst-sweet-Horst top 5 van sportpark Bergsbos-memorabilia:

5.

4.

3.

2.

1.

Mijn eigen herinneringen aan sportpark Bergsbos voeren me vooral terug naar 1986, toen ik nog in één adem werd genoemd met René van de Kerkhof en toen mijn naam op een affiche nog garant stond voor een volle bak.

Wat zegt u? Dat dat een beschamende vertoning was op 29 juli 1986? Dat eerstedivisionist Helmond Sport tegen de bescheiden vierdeklasser VV Meerlo slechts zesmaal wist te scoren en drie tegendoelpunten moest incasseren? Dat ik slechts invaller was? Dat de Meerlose spitsen Peter van Osch en Reinold Wiedemeijer me desondanks alle hoeken van Bergsbos lieten zien? Gek, maar daar kan ik me nou werkelijk hélemaal niets van herinneren …

Klein mysterie 572 – Geurmanagement

Om het maar eens in goed Horster te zeggen: public viewing  van het WK is not my cup of tea. Dit geheel in tegenstelling tot het the day after the night before  betreden van de public viewing space. Alleen al daarom is het een goede zaak dat Nederland dit toernooi zo ver reikt. Mijn ding is op een verlaten Wilhelminaplein m’n weg zoeken tussen glasscherven, ernstig toegetakelde weesfietsen, plastic bekers en lege Flügelflesjes. Helemaal feestvreugdeverhogend: het heerlijke aroma dat – als je er maar vroeg genoeg bij bent – nog  boven het plein hangt en dat wordt gedomineerd door de geur van verschaald bier, maar waarin ook vaag een urinegeur in valt te herkennen.

Onwillekeurig gaan je gedachten dan terug naar 2010. Inderdaad, het jaar van het vorige WK. Maar óók het jaar waarin Dagblad De Limburger  op 18 september uitpakte met een lang en diepgravend artikel over geurmanagement (klik hier voor een verkorte versie). Het artikel was opgehangen aan het in geurmanagement gespecialiseerde bedrijf BellaBrisa, met vestigingen in Melderslo en Cuijk. BellaBrisa had geurapparatuur ontwikkeld die op leasebasis werd aangeboden aan bedrijven, uitvaartcentra en winkels. Een vorm van zendelingenwerk aldus de beide directeuren: ‘In Amerika en Japan is geurmanagement al ingeburgerd, maar in Nederland moet je ondernemers elke keer weer overtuigen dat ze met het inzetten van geur een bepaald doel kunnen bereiken: meer omzet, meer tevredenheid op de werkvloer of dat bezoekers van een ziekenhuis of hotel zich meer op hun gemak voelen.’

Een van de Nederlandse bedrijven die BellaBrisa wist te overtuigen was De Lange, horecagelegenheid aan het Wilhelminaplein in Horst. Daar werd, aldus de beide directeuren in Dagblad De Limburger, een apparaat geïnstalleerd met verschillende geuren: ‘Een sinaasappelgeurtje voor de vrijdagavond, zodat de bezoekers minder ongeremd en agressief zijn en een kokosgeur of zeelucht voor de tropical party’s. Die laatste heeft ook nog als voordeel dat de bezoekers door de zoute lucht meer dorst krijgen.’

Vroeg op de morgen rondstruinend op het Wilhelminaplein bekruipen je dan allerlei vragen. Hoe kan het eigenlijk dat ik destijds geen vraagtekens heb gezet bij het morele gehalte van het door BellaBrisa gepropageerde geurmanagement? Tot hoeveel meeromzet heeft het geurapparaat bij De Lange geleid? Functioneert het apparaat bij De Lange nog altijd? Hoeveel andere Nederlandse ondernemers heeft BellaBrisa weten te overtuigen?

Hangt er boven het Wilhelminaplein tijdens dit WK ook een door geurmanagement gedicteerd geurtje? Zo ja, welke eigenschappen heeft dat dan? Is het geurmengsel van verschaald bier en urine dat ik ’s ochtends op het Wilhelminaplein ruik wel zo natuurlijk als ik denk dat het is of is het een voortbrengsel van een geurapparaat, speciaal geproduceerd met het oog op the-day-after-the-night-before-Wilhelminapleintoeristen zoals ondergetekende?

Klein mysterie 571 – Salon du Trezo

Donderdag in het bezit gekomen van een flyer met een aankondiging van de komende Harmoniefeesten. Op de achterzijde daarvan een waardebon van de mij voorheen onbekende Salon du Trezo in de Hoofdstraat.

Met een dergelijke weergave van zijn naam zou het me niet verbazen als de salon de spatiepolitie eerstdaags op z’n dak krijgt. Maar dat geheel terzijde. Mij gaat het meer om de naam. Salon du Trezo. Weer eens wat anders dan De Knip, Bea’s Haircare, Bianca’s Knipshop of Kapsalon Anja en Loek Kleeven. Alleen: wat zou dat trezo in vredesnaam betekenen? Hier wreekt zich weer eens het feit dat ik mijn Frans nooit heb bijgehouden. Trésor, zo herinner ik me nog wel, betekent schat of schatkist. Zou trezo  daar soms een verbastering van zijn? Of is het misschien de bijnaam van Marius Trésor, die geweldige Franse libero, 65 interlands en onder meer actief op de WK’s van 1978 en 1982? Maar waarom dan niet in beide gevallen trésor  gehandhaafd? En waar is het accent aigu gebleven? Kortom: dood spoor.

M’n Prisma Frans-Nederlands woordenboek uit 1975 kent trezo niet. Google Vertalen biedt al evenmin uitkomst. Is het dan misschien een samentrekking van de voornamen van de eigenaren? Trees en Zoltan? Tren en Zoë?

Hoewel het als een nederlaag voelt, zit er weinig anders op dan de website van Salon du Trezo te raadplegen. Daar wordt weliswaar gerept van ‘een complete beleving’ in de salon en overleg en advies ‘om samen tot de look  en feel  te komen die u wenst’, maar een naamsverklaring kan ik niet ontdekken. Gelukkig zijn er ook nog een Salon du Trezo-blog en een Salon du Trezo Facebookpagina. Die blijken wél uitkomst te bieden. Eigenaresse Jessica Kleeven op het blog: ‘Trezo is afgeleid van het woord “derde” in het Italiaans en dit staat voor de derde generatie. Ik dus. Ook is du Trezo een verbasterd Napolitaans voor “de schat” als in iets waardevols. Zo krijgt de salon een chique uitstraling en straalt iets waardevols uit.’ Haar naamsverklaring op Facebook is nagenoeg identiek: ‘Het woord trezo is afgeleid van het woord ‘derde’ in het Italiaans (terzo). Dit omdat ik de derde generatie ben in onze familie. Ook is ‘trezo’ een verbasterd Napolitaans en betekent het letterlijk vertaald “de schat”, als in iets waardevols.’

Met m’n veronderstelde verbastering van trésor  zat ik er dus niet zo heel ver naast. Overigens had ik ook nog graag willen lezen wat Jessica heeft doen besluiten de voorkeur te geven aan trezo  boven terzo. En of trerzo  wellicht ook nog is overwogen. Maar wat ik echt niet begrijp is de combinatie van Frans en Italiaans in de naam. Waarom niet uitsluitend Italiaans? Met Salone dello Trezo  of Salone della Terza (of iets dergelijks – mijn Italiaans is ook al niet meer wat het geweest is) zou de uitstraling toch nóg chiquer zijn geweest?

Laat voorgaand geneuzel u overigens vooral niet afleiden van de mooie, consequent doorgevoerde huisstijl van de salon – al blijft die even consequent doorgevoerde ondoorgrondelijke spatiëring me irriteren. 

Intermezzo – Vermistedierenbriefjes (1)

Na een gortdroge winter en een zo mogelijk nog gortdrogere lente daalt zomaar ineens weer een vermistedierenbriefjesregen op Horst aan de Maas neer. Is de zomer het jaargetijde van de vermiste dieren? Of is de zomer het jaargetijde van de vermistedierenbriefjesschrijvers? Roept het ene vermistdierbriefje het andere op? Wie mij niet kent, zou misschien ook nog kunnen denken dat ik in de zomer alerter ben op vermistedierenbriefjes. Wie mij wel kent, weet dat ik áltijd alert ben op vermistedierenbriefjes. 

Drie jaar geleden formuleerde ik al de zeven criteria waaraan mijn ideale vermistdierbriefje dient te voldoen (klik hier). Laten we met die criteria losjes in het achterhoofd de recente vermistedierenbriefjeshausse eens even langslopen (klik op de foto’s om ze te vergroten).

Om te beginnen het waarschijnlijk meest verspreide Horster vermistdierbriefje van de afgelopen jaren: met name in het centrum van Horst zijn slechts weinig bomen en lantaarnpalen te vinden die er niet mee zijn behangen. Scoort slechts hoog op één criterium (criterium 6: ‘Het bevat minstens één taalfout) en toch heb ik een zwak voor dit briefje. Omdat de Nederlandse taal nauwelijks machtig zijn en toch een vermistdierbriefje in zo ruime mate durven verspreiden van lef getuigt. En van een ongekende liefde voor het vermiste dier. En van een geslaagde integratie in de Horster samenleving.

Het vervelende van veel van de tegenwoordige vermistedierenbriefjes is dat ze de perfectie benaderen: (kleuren)print, (bijna) geen taalfouten, zakelijk, een foto waarop het vermiste dier duidelijk herkenbaar is en ga zo maar door. Het briefje van Samson is een typerend voorbeeld van zo’n hedendaags vermistdierbriefje. Gelukkig klinkt in dat ‘Een lief, ondernemend en aanhankelijk baasje’ toch ook nog enige emotie door.  

Finn McCool. Je zou zeggen dat je met zo’n naam niet kapot kunt als kat. Laten we vooral hopen dat dat ook zo is. Ik trof het briefje in diverse versies aan in de omgeving van de flat aan de Prinses Marijkestraat. Dat ook het vermistdierbriefje niet veilig is voor de uitwassen van de moderne samenleving blijkt uit het feit dat één van die versies een zogeheten QR-code bevat:   

De romantiek van het aloude vermistdierbriefje is op deze manier wel héél ver te zoeken.

Dat het ook in deze gedigitaliseerde tijden nog anders kan, bewijst dit aan de Herenbosweg aangetroffen briefje: 

Handgeschreven, niet gekopieerd, overduidelijk gefabriceerd door een kind, een zekere mate van onbeholpenheid uitstralend: zo zien we vermistedierenbriefjes het liefst. En een

Is natuurlijk ook nooit weg.


P.S. (12 juli 2014)
En nou is verdorie Spruitje ook nog weggelopen (klik op de afbeeldingen om ze te vergroten)! In de nacht na Argentinië-Nederland! Oorzakelijk verband?

Wat bezielt die Horster dieren eigenlijk? Worden verwend van hier tot gunder en desondanks neemt de een na de ander de benen. Ondankbare schepsels! Welbeschouwd zijn ze de briefjes, de beloningen, de zoektochten met speurhonden niet waard. Beseffen ze wel welk leed ze aanrichten?

Voorstel, mocht Spruitje terugkeren/worden teruggevonden: geen welkomstwortel maar een week lang op water en brood. Dat zal ’m leren.

Intermezzo – Gele Madonna van Voor-America

Horst-sweet-Horst had al zo’n donkerbruin vermoeden en inderdaad heeft de Gele Madonna van Voor-America

zich gemetamorfoseerd à la de Jezus van het Hoogbroek!

Inmiddels is het in Voor-America een komen en gaan van Oranjesupporters. Onophoudelijk weerklinkt er dit tot de Madonna gericht gebed: 

Wees gegroet Madonna, vol van Oranje.

Kabouter Willem is met U.
Gij zijt de gezegende onder de Voetbalvrouwen.
En gezegend is dit Oranje,
product van de Hollandse School.
Heilige Madonna, Troosteres der Belgen,
bid voor ons, Oranjeklanten,
nu en vooral zaterdag in het uur der Waarheid.

Amen.

Actualisatie – Top 5 Vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken (3)

Er zijn mensen die denken dat Horst-sweet-Horst serieus wordt genomen in de kringen die ertoe doen. Bij de publicatie van elk nieuw stukje zou een siddering door Horst aan de Maas gaan. Zelf weet ik wel beter. Waarschuwingen van Horst-sweet-Horst worden om de haverklap in de wind geslagen, briljante ideeën telkenmale volledig genegeerd, vernieuwende inzichten stelselmatig doodgezwegen, doorwrochte adviezen consequent belachelijk gemaakt.

Eén voorbeeld ter illustratie van het voorgaande: de vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken. U kent ze wel: Griendtsveen het Venetië van het noorden (Urheber onbekend), Horst het Wageningen van het zuiden (Romé Fasol), de kasteelruïne de Eiffeltoren van Horst (Geer Selen), de Rode Kruislocatie in het centrum van Horst het Quartier Latin van het noorden (Leon Litjens), het meertje achter het Parkhotel de Rivièra van Horst (Dagblad De Limburger), het Wilhelminaplein het klein Vrijthof (Rudy Tegels), Horst aan de Maas het Volendam van Limburg (Kees van Rooij).

Een en ander maal heeft Horst-sweet-Horst de afgelopen jaren geageerd tegen dit verderfelijk gebruik. Op 26 juli 2010 bijvoorbeeld: ‘Hotemetoten die doen alsof vergelijkingen met andere plaatsen, wijken of gebouwen nodig zijn om hun eigen plaats, wijk of gebouw te doen opstomen in de vaart der volkeren, maar in werkelijkheid kampen met een minderwaardigheidscomplex van zorgwekkende omvang.’ En op 20 september 2010: ‘Weg met dat Calimero-gedoe! Enig zelfbewustzijn kan beslist geen kwaad. Zelf archetype worden, dat zou voortaan het streven moeten zijn. Potentie genoeg.’ En op 13 februari 2012: ‘Overigens blijf ik die vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken en pleinen zien als uitingen van een minderwaardigheidscomplex.’ 

Zou Horst-sweet-Horst waarlijk de Horster slijpsteen van de geest zijn die sommigen er in zien, dan zou niemand het ooit nog in z’n hoofd halen een archetypische vergelijking te maken met Horst (aan de Maas) als lijdend voorwerp. De werkelijkheid is helaas anders. De vergelijkingen waarin Horst aan de Maas fungeert als het-kleine-broertje-van blijven maar opduiken. Deze week was het weer eens raak. Wittenhorst-voorzitter Ton Hagens afgelopen dinsdag in Dagblad De Limburger: ‘Wij willen als het ware het Papendal (een topsporttrainingslocatie in Arnhem) van het zuiden worden.’ Fout! Beschik je met sportpark Ter Horst over een unieke accommodatie, een Groene Kathedraal, ga je die vergelijken met Papendal! Papendal, dat associaties oproept met naargeestige trainingskampen, met turnmeisjes die worden afgeknepen, met de megalomanie van het FC Hollywood aan de Rijn.

Kom op, Ton! Kom op, andere Horster ertoe-doeners! Kop omhoog, borst vooruit! Zelfbewustzijn! Schud dat minderwaardigheidscomplex nou eens af! Heus, jullie kunnen het!

Top 5 – Huldigingsopties Paul Verhaegh

Gek toch, hoe bij een voetbaloverwinning elk gevoel voor realiteit het aflegt tegen onverholen chauvinisme. Zo bakte Streekomroep Reindonk ze gisteren na de ontsnapping tegen Mexico ook behoorlijk bruin op zijn website (en op Twitter):

Vanochtend was de realiteitszin weergekeerd, getuige de nieuwe kop die hetzelfde bericht ineens had gekregen: 

De wegen van Louis zijn zoals bekend ondoorgrondelijk, maar na gisteren lijkt het me stug dat we Paul Verhaegh dit toernooi nog in actie zullen zien. Wat niet wegneemt dat Kees van Rooij zich wel eens gedachten mag gaan maken over de huldiging van onze Kronenbergse wereldkampioen over twee weken. Coöperatief als Horst-sweet-Horst is, denkt het graag met onze burgervader mee. Vandaar: de Horst-sweet-Horst top 5 van huldigingsopties voor Paul Verhaegh:   

5. Kronenberg

De Driefkuilenloop en de Schorfvenloop lenen zich helaas niet voor een intocht in Kronenberg per rondvaartboot. Zelfs met een vlot(je) zou het al lastig worden. Sowieso is het de vraag of het verstandig is een Kronenbergs accent op de huldiging te leggen: Paul is immers niet alleen de beste van Kronenberg, nee, Paul is ook de beste van Broekhuizen, de beste van Meerlo, de beste van Griendtsveen. Wat geldverslindende campagnes niet lukte, doet Paul wel: hij maakt een onvermoed wij-gevoel in Horst aan de Maas los. Paul is van ons allemaal! Dat momentum moeten we zien vast te houden en dat doen we niet door van de huldiging iets exclusief Kronenbergs te maken.

4. Sevenum

Ontvangst op het voormalige gemeentehuis aan het Raadhuisplein, gevolgd door een balkonscène.

In wezen geen onaantrekkelijke optie, ware het niet dat de aanwezigheid van het wapen van de voormalige gemeente Sevenum op het balkon zou kunnen leiden tot een opflakkering van het Sevenums separatisme dat recentelijk juist zo aardig beteugeld leek.

3. Horst

Meest voor de hand liggend: ontvangst op het gemeentehuis. Hier doet zich echter het gemis van een balkon pijnlijk voelen.

Als Paul van ons is, dient hij immers ook aan den volke te worden getoond. En dat nu is ten enenmale onmogelijk bij het gemeentehuis. Weeffoutje zullen we maar zeggen.

2. Horst

Weeffoutjes werden vroeger niet gemaakt: het voormalige gemeentehuis uit 1890 heeft een balkon om u tegen te zeggen.

Huldiging alhier zou het Sint-Lambertusplein meteen op de kaart zetten als belevingsplein. Hoewel dus alle voorwaarden voor een grandioos festijn voorhanden zijn, gooit de aanleg van een belevingsfontein op het belevingsplein roet in het eten. Anticiperen is ook een kunst.

1. Meterik

Zoals altijd is Meterik weer een blessing in disguise. De voormalige Bondszaal in Meterik is welbeschouwd de ideale locatie voor de huldiging van onze wereldkampioen. Ga maar na: geen Kronenbergs accent, geen gevaar voor opflakkerend Sevenums separatisme, geen genöl dat Horst altijd alles krijgt. Plus een plein om de mensenmassa te herbergen én een balkon!

En dat De 3Vrouwen? Lossen we op door aardbeienprinses Chantal Freriks, rozenkoningin Suzanne Verhaegh-Seuren en aspergeskoningin Sharon Martens samen met Kees de huldiging te laten verrichten. Vooraf rondtoer door Meterik van de wereldkampioen in de aspergemobiel.

Ingezonden – Walk of Fame

Afgelopen week berichtte Hallo Horst aan de Maas dat het centrum van Horst een Walk of Fame krijgt (klik hier). Naar aanleiding daarvan ontving Horst-sweet-Horst een ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat te Horst). Komt-ie:

Walk of Fame

Een nieuwe traditie wordt gegrondvest

Een Walk of Fame is een hoogst noodzakelijke en volstrekt logische aanvulling op onze gebrekkige en afnemende aandacht voor de verdienstelijke inwoner van Horst aan de Maas.

Voor het eerst in de geschiedenis van onze regio maakt de gewone man of vrouw nu ook kans op altijd durende en eeuwige erkenning.

Traditioneel krijgt de ‘vereeuwiging’ van inwoners van onze gemeente slechts sporadisch zijn beslag op naamborden van straten. Het beitelen van een naam in de voet van een standbeeld is een zeldzaamheid. De naamvermelding op grafkruizen en –monumenten vertoont een sterk dalende tendens: de nabestaanden zijn minder en minder bereid om te betalen voor de instandhouding van graven en monumenten. Gemeentegenoten leven voort in enkele papieren of digitale historische beschouwingen door leden van een heemkundevereniging of historische kring. Maar hoeveel mensen lezen dit?

Voor het in ‘het zonnetje zetten’ van waardevolle burgers, beschikt onze burgemeester slechts over beperkte mogelijkheden: het onverwachte lintje en de obligate foto met burgervader. Elke club of vereniging kent slechts een handvol ereleden en leden van verdienste. Bedrijven roemen hoogstens tweemaal per jaar de inzet, prestaties en persoonlijkheid van een jubilerende werknemer. Een handvol mensen gaat naar de Dodenherdenking op vier mei. Steeds minder inwoners laten een mis voor de eeuwigheid lezen voor hun dierbare overledenen. Kortom: het aantal inwoners dat voor de eeuwigheid wordt bewaard is evident tanende. Daar helpen geen halve maatregelen.

De Walk of Fame rekent radicaal, definitief en passend af met deze teneur van verminderde aandacht en inzet van ons allen voor de burger met bovengemiddelde gemeenschapszin. Stelt bovendien scherp paal en perk aan hen die denken hun goede werk in stilte en anonimiteit te kunnen verrichten. Straks liggen ook zij ter verlevendiging van het centrum, desnoods tegen wil en dank, met de neus vooraan. In het belang van de gemeenschap natuurlijk.

Iedereen profiteert van deze moderne tegeladoratie. Daar is geen discussie over mogelijk: daar staan de objectieve criteria voor tegeltoekenning garant voor.

Ik ga ervan uit dat de tegels van duurzaam materiaal worden gemaakt. Duurzaamheid is per slot van rekening een ander woord voor eeuwigheid. Voor minder gaat de gewone inwoner van Horst niet. De eeuwige roem lonkt. De Walk of Fame brengt dat ideaal binnen bereik. Niks mis met smaakvolle en realistische ambities.