Intermezzo – Weg van Kunst, kunst- en atelierroute Horst aan de Maas

Zal je altijd zien: is er op 22 en 23 juni een kunst- en atelierroute in Horst aan de Maas, mag je daaraan meedoen, heb je geen atelier …

Zal je altijd zien: is er op 22 en 23 juni een kunst- en atelierroute in Horst aan de Maas, mag je daaraan meedoen, heb je geen atelier, vind je toch een ruimte om in te exposeren, blijkt dat de weg die naar die ruimte leidt tijdens de kunst- en atelierroute is afgesloten …

Het overkwam Sanne Aben en ondergetekende. Allebei lid van kunstenaarsplatform Zeen (dat de kunst- en atelierroute organiseert), allebei gefascineerd door kijken en zien, allebei niet in het bezit van een heus atelier. Voor ons zijn de telefoon en de pc of de laptop het atelier. En die zijn wat te klein en te moeilijk toegankelijk om bezoekers in te ontvangen. Gelukkig was er Ortolanda om dat probleem te ondervangen: we mogen twee dagen lang de loods voor hun kas aan de Vondersestraat 57 gebruiken om een gedeelte van ons werk aan den volke te tonen.

Zoals gezegd zijn we allebei gefascineerd door kijken en zien. In ons werk proberen we te laten zien dat zien de overtreffende trap is van kijken. Sanne doet dat vrijwel uitsluitend door middel van beeld, ik doorgaans vooral door middel van woord, maar ook door middel van beeld.

Voor deze gelegenheid hebben we ons laten inspireren door het motto van de route: Weg van Kunst. Dat heeft geleid tot enkele video’s van Sanne, tot een aantal fotoafdrukken van mij en tot enkele gezamenlijke video’s. Allemaal nieuw, niet eerder vertoond werk. Wat in elk geval niet te zien is, is deze geweldige door Sanne gemaakte foto:

Wat dan wel te zien is? Daarvoor moet je zaterdag en/of zondag tussen 11.00 en 17.00 uur naar de Vondersestraat 57. Je moet trouwens natuurlijk beslist ook naar de tien ateliers van de andere elf deelnemende kunstenaars, al was het maar omdat je een kunstwerk van een van de deelnemers kunt winnen als je alle ateliers bezoekt. Alle informatie over de route vind je hier en hier. Zaterdag en zondag kun je op alle locaties het prachtig door Jeu van Helden vormgegeven programmaboekje gratis meenemen.

En hoe zit het dan met die afgesloten weg? Dat valt bij nader inzien toch nog een beetje mee: de Vondersestraat is voor voetgangers en fietsers gewoon vanaf het begin tot het einde begaanbaar. Automobilisten uit de richting Horst zullen moeten omrijden via Deken Creemersstraat, Gastendonkstraat, Wittebrugweg en Slooierweg of via Deken Creemersstraat, Doolgaardstraat, Venloseweg, Meldersloseweg, Jaegerweg en Sint-Odastraat. Maar waarom zou je per auto komen? Naar verwachting wordt het prachtig weer! Tot zaterdag/zondag!

Intermezzo – Gezondste Regio (1)

Gisteren, fietstochtje naar Grubbenvorst

permanente lawaaideken van de A73
varkensstank
akkers zo dood als een pier
megastallen in aanbouw

azijnstank van middelen ter verdelging van ‘onkruid’
weilanden zo dood als een pier
onzichtbaar fijnstof
tientallen meters lange landbouwgif uitspuwende machines

af en aan rijdende tractoren met nog meer gif
kapotgespoten ‘onkruid’

onbestemde stank
vernacheld landschap

____________________________________

Vandaag, dagblad De Limburger

tekenende aanhalingstekens

Intermezzo – Het Conciliatiekabinet van Romann Jäger

Postzegels. Je kunt ze verzamelen. Je kunt ze plakken. Erik van Maarschalkerwaard uit Tienray deed beide. Hetgeen resulteerde in Het Conciliatiekabinet van Romann Jäger, een geweldig kunstwerk dat sinds gisteren valt te bewonderen op CODA Paper Art 2019 in het CODA Museum in Apeldoorn.

Het Conciliatiekabinet van Romann Jäger is een reconstructie op ware grootte van een Tsjechoslowaaks postkantoortje uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het bijzondere eraan is dat het nagenoeg volledig is beplakt met overwegend Tsjechoslowaakse postzegels. De lampenkappen, kokers, een wereldbol, pakketjes, trofeeën, enveloppen, een postduif, flessen sterke drank (ongetwijfeld Becherovka): allemaal zijn ze van links tot rechts en van onder tot boven voorzien van postzegels.

Aan de wanden van het postkantoortje hangen ingelijste uitvergrotingen van postzegels. Tot het interieur behoren verder onder meer ansichtkaarten, poststempels en een grote kaart van Midden-Europa.  

Kantoorhouder Romann Jäger is zelf niet aanwezig, maar heel ver weg kan hij niet zijn: het jasje van z’n uniform hangt aan een haakje, z’n leesbril ligt op het bureau, een lepeltje hangt in z’n mok met bloemmotief, z’n tas staat op de grond, in z’n typmachine steekt een – uiteraard volledig met postzegels beplakte – brief, klaar om te worden geadresseerd, z’n appel ligt te wachten om in de namiddagpauze te worden geschild.

Overal duikt ook een kleine rode postduif op. Of is het een vredesduif? Uit de tentoonstellingscatalogus:

‘Postbeambte Romann Jäger, tevens grensbewaarder, behoorde enkele jaren tot het begeleidingsteam van de Tsjechoslowaakse Olympische langeafstandlopers. Ook was hij één van de afgevaardigden op de Praagse vredesconferentie. In het conciliatiekabinet wilde Jäger de Olympische gedachte naar voren laten komen. De postzegel was hiervoor volgens hem zeer geschikt. Via een klein luchtpostnetwerk, opgezet met gelijkgestemden uit het Oosten en het Westen, werden verzoeningsberichten gestuurd om universele solidariteit te bevorderen.’

Wat Het Conciliatiekabinet van Romann Jäger geweldig maakt? De ongekende verbeeldingskracht die eruit spreekt, de tot in de kleinste details perfecte uitvoering, het ingenieus laveren tussen feit en fictie, de visuele aantrekkelijkheid.  

Behalve het conciliatiekabinet toont Erik in Apeldoorn ook drie papieren kantoorgebouwen op schaal (Office Unite 6S150W, Office block PO1W en Post office 306W). In omvang mogen ze magertjes afsteken bij het conciliatiekabinet, in kwaliteit beslist niet. Terwijl het kabinet ook imponeert door z’n uitbundigheid, is het bij de uit duizenden aan elkaar geplakte enveloppen bestaande kantoorgebouwen juist de soberheid die het ‘m doet. Iets dat ondergetekende liefhebber van minimal art wel kan waarderen.

Het conciliatiekabinet en de kantoorgebouwen zijn samen met werken van 38 andere papierkunstenaars (of althans kunstenaars die werken met papier) nog tot en met 27 oktober te zien in het CODA Museum.

Ingezonden – GeZeen – De weg van kunst in Horst aan de Maas

(Na een lange radiostilte eindelijk weer een ingezonden bijdrage van Jan Duijf (Kloosterstraat Horst)!)

GEZEEN

De weg van kunst in Horst aan de Maas

Indien u als in inwoner van onze mooie gemeente geen benul hebt van het bestaan en de betekenis van het kunstenaarscollectief Zeen, dan is minimaal een adviesgesprek bij een opticien ten zeerste aan te bevelen. Aan het zoveelste fenomenale grafische ontwerp van Jeu van Helden kan het niet liggen: hij vervangt in de folder over de aanstaande kunstroute het ‘alziende oog’ van god door de ‘creatieve blik’ van een kunstenaar uit Horst aan de Maas. Jeu vervangt een strenge wet door artistieke vrijheid. Het zelfbewustzijn van onze kunstenaars krijgt daadwerkelijk vorm: ze willen worden gezeen.

Zo was de recente tentoonstelling van Zeen in de Sint-Lambertuskerk een doorslaand succes: drommen mensen namen een flinke dosis ‘Altaarnatief’ tot zich en de waardering werd ter plekke rond gefluisterd. Slechts een enkele verdwaalde, onheilige geest, vermomd in de gedaante van een duif, schiep er een duivels genoegen in het vertoonde van luidruchtig commentaar te voorzien. Die misklank laat onverlet dat de expositie in het Horster heiligdom kan worden gemarkeerd als de grootste verandering in die kerk sinds de vervanging van het Latijn, als de gangbare taal van de liturgie, door het Nederlands. Altaarnatief was een bijzondere gebeurtenis als de symbolische vervanging van de religieus geïnspireerde en geijkte taal door een rijk geschakeerde profane vrije beeldtaal.

Dat er in de expositie tegen het heilige huisje zelf werd geschopt, is voor Horster begrippen welhaast revolutionair: in de openbaarheid van ons dorp wordt zelden of nooit uiting gegeven aan kritiek op de katholieke kerk. Een kerk die overigens eeuwenlang de welhaast exclusieve inspirator en opdrachtgever voor plaatselijke kunstenaars was. Hoezeer de bereidheid van de Deken om zijn godshuis als kunstpodium ter beschikking te stellen ook valt te prijzen: de kerkelijke  rol als financier van kunst is uitgespeeld sinds het kunstbedrijf zich niet meer in hoofdzaak richt op de explicatie of verheerlijking van de katholieke ideaalbeelden. De geldstroom vanuit de kerk is ondertussen allang opgedroogd.

Uit mijn contacten met kunstenaars uit onze gemeente krijg ik niet de indruk dat zij stelselmatig ruimhartig worden gesponsord of betaald door welgestelden, of dat er sprake is van royale steun vanuit bijvoorbeeld het bankwezen. Wat doet de gemeente materieel eigenlijk voor het artistieke talent in Horst aan de Maas? Aan sympathiebetuigingen geen gebrek, maar over de brug komen? Boter bij de vis doen? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we vooralsnog van doen hebben met het stiefkindje Zeen. Te weinig worden de ontplooide activiteiten naar waarde geschat. Nog onvoldoende wordt het cultureel verrijkende karakter van de groep voor de gemeenschap beloond.

Ons gemeentebestuur loopt achter bij het stimuleren van de ontwikkeling van deze zich emanciperende groep kunstenaars. Zeen en zijn kunstenaars worden door de politiek helaas nog te weinig waargenomen. Of is het bewust de andere kant opkijken? Aan één oog blind zijn? Is er bij Zeen dan soms geen sprake van een burgerinitiatief met een breed draagvlak? Normaal gesproken is dat toch goed voor enkele miljoenen. Vooruit: een paar ton dan. Ik wil maar zeggen: Zeen verdient langzamerhand een flinke steun in de rug, zodat de ingeslagen weg niet dood gaat lopen. Dat zou pas zonde zijn.

Jan Duijf Kloosterstraat

Intermezzo – Ode aan de verloren wieldop: Horst-sweet-Horst goes Holthees

Verloren wieldoppen zijn de verschoppelingen van de wegberm. Volkomen ten onrechte: verloren wieldoppen doen geen vlieg kwaad, niemand heeft er last van en ze mogen dan verloren zijn, het blijven wel wieldoppen. Alleen hebben verloren wieldoppen hun waardigheid verloren. Die waardigheid krijgen ze niet terug door ze links te laten liggen, ze nog verder in de put te duwen, ze de vernieling in te trappen. Die waardigheid krijgen ze wel terug door ze overeind te helpen, ze te omringen met liefde, ze te omarmen, ze te koesteren.

In mijn hoedanigheid van regiobestuurder van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters ga ik vanaf donderdag vier dagen lang een ode brengen aan de verloren wieldop. En wel in Holthees, tijdens de Kunstroute Holthees-Smakt. Waaruit die ode bestaat? Vooruit dan, een tipje van de sluier: een grote hoeveelheid verlorenwieldopfoto’s,

een verzameling al dan niet curieuze krantenberichten over verloren wieldoppen,

een aantal verlorenwieldoptegeltjeswijsheden

en – altijd handig met de vakantieperiode in aantocht – de vertaling van ‘verloren wieldop’ in tal van voornamelijk Europese talen.

Uiteraard laat ik deze unieke gelegenheid ook niet voorbij gaan om propaganda te maken voor het zegenrijke werk van het Gilde der Verlorenwieldoprechtopzetters. Een optreden gisteren in Venray heeft me eens te meer duidelijk gemaakt dat de kennis omtrent het verlorenwieldoprechtopzetten nog altijd schrikbarend tekortschiet. Vandaar dat ik in Holthees ook vier dagen lang op gezette tijden stoomcursussen verlorenwieldoprechtopzetten zal verzorgen, aan de hand van uit het leven gegrepen voorbeelden. Deelname gratis, duur zo’n twintig minuten en je leert er alles over de do’s en don’ts van de kunst van het verlorenwieldoprechtopzetten. Startpunt is het adres Broek 6, 5824 AC in Holthees, waar van donderdag tot en met zondag dagelijks van 11.00 tot 17.00 uur ook de ode aan de verloren wieldop te zien is.

Zoals gezegd is mijn bijdrage onderdeel van de Kunstroute Holthees-Smakt. Deze tweejaarlijkse manifestatie heeft ditmaal als thema ‘Op de grens van zien’ (klik hier en hier). Meer dan vijftig kunstenaars nemen deel, onder wie Safia Boulghalgh en Frank Schijven uit Melderslo, Helmie van de Riet uit Hegelsom en de in Maashees woonachtige maar uit Horst afkomstige Jacqueline Hanssen. Dus mochten de verloren wieldoppen je om de een of andere onbegrijpelijke reden niet interesseren, dan is er nog genoeg om wel van te genieten. En om de entree hoef je het ook al niet te laten, die is er namelijk niet. Hopelijk tot ziens!

Intermezzo – Pools stembureau (1)

Wij waren donderdag al aan de beurt, maar in de meeste Europese landen zijn vandaag pas de verkiezingen voor het Europees parlement. Zo ook in Polen. In Nederland woonachtige Polen kunnen op twee plaatsen hun stem uitbrengen. Het ene stembureau is ingericht in de Poolse ambassade in Den Haag. En het andere? Niet in Amsterdam, Utrecht, Groningen, Arnhem of Maastricht, maar in … MFC De Meulewiek in Meterik. Toch weer een mijlpaaltje in de zo roemruchte Meterikse geschiedenis!

Naar verluidt hebben zevenhonderd Nederlandse Polen zich laten registreren als kiezer. Hoeveel van hen zich vandaag naar Meterik zullen begeven, valt nog te bezien. Hoe dan ook hebben de lokale autoriteiten alle voorzorgsmaatregelen getroffen om een Poolse invasie in goede banen te leiden. Denk daarbij aan verkeersregelaars, wegomleidingen en speciale parkeerplaatsen. Waar gehakt wordt vallen spaanders, dus dat de borden die verwijzen naar de parkeerplaatsen enkele taal- en spellingsfouten bevatten, valt de verkeersbordenbeplakkers niet euvel te duiden. Om negen uur vanochtend liep het trouwens bepaald nog geen storm, maar te verwachten valt dat veel Poolse kiezers de gang naar het stembureau zullen combineren met een kerkbezoek.

De charme van Nederlandse stembureaus zit ‘m altijd in het gefröbel met bordjes en pijltjes. Wat dat betreft is het Poolse stembureau in Meterik een enorme afknapper: geen borden of bordjes, maar een eenvoudig A4-tje

en ook de pijlen ogen dodelijk saai en uitermate efficiënt.

Overigens ben ik wel zeer benieuwd naar de uitslag. Polen bestaat uit twee kampen, simpel gezegd de ultraconservatieve regeringspartij PiS versus de rest. Ze staan elkaar naar het leven op een manier die we in Nederland niet kennen. De uitslag van vandaag vormt mogelijk een indicatie voor de uitkomst van de parlementsverkiezingen later dit jaar. Hopelijk doet het goede Nederlandse voorbeeld van donderdag (toch weer een rukje naar links) goed volgen.

Intermezzo – Afslag10 (1)

Raadsvergadering gisteren. Afslag10 op de agenda (klik hier en ga naar 41.50). Afslag10? Uit de Oplegnotitie Visie Afslag10 (klik hier):

‘Afslag10 is een natuurlijke omgeving waarin eenieder in rust kan sporten, recreëren, leren of aanverwante activiteiten kan verrichten. In deze historische omgeving zijn sport, recreatie, zorg, cultuur, onderwijs en bedrijfsleven nauw met elkaar verbonden. In Afslag10 is ruimte voor sport, recreatie & toerisme, wellness, onderwijs/educatie, zorg, welzijn, detailhandel, wonen, natuur, cultuur en historie.’

Kosten, ruw geschat, tussen de 20 en 30 miljoen euro. Jim Weijs (D66+GroenLinks): ‘De bandbreedtes zijn te breed. Is een bandbreedte van honderd procent nog wel een bandbreedte?’ Peter Elbers (VVD): ‘Het heeft nog steeds veel weg van een blanco cheque.’ Foei toch, hebben ze het wéér over dat geld. Mag helemaal niet van Jeroen Brouns (Essentie), Alex Janssen (CDA) en Roy Bouten (PvdA). De nadruk moet ergens anders liggen: ‘Een initiatief van onderop’ (Brouns), ‘We zien de hele ontwikkeling als een burgerinitiatief’ (Janssen), ‘Dit mooie burgerinitiatief’ (Bouten).

Veel beeldspraak. Jeroen Brouns: ‘Wat ons betreft is deze visie een mooie reisbeschrijving.’ Roy Bouten: ‘We hebben zin in deze reis. Een prachtige reis met een mooie bestemming. We weten niet precies hoe die bestemming eruitziet.’ Jeroen Brouns: ‘Het mooie van een afslag is dat er ook een oprit is.’ Alex Janssen: ‘Een goede reis en een behouden vaart.’ Jeroen Brouns: ‘Als we daarin meegenomen kunnen worden, voorkomen we tijdens deze reis reisziektes.’ Spelbederver is Bart Cox (SP): ‘Dan ga ik nu toch een andere afslag inslaan.’

Waarop het vinnig wordt. Bart Cox: ‘De blinde ambitie van dit college sluit perfect aan bij de geldverslindende gebiedsontwikkeling. U schrijft dat we als overheid de kans hebben om een nieuw hoofdstuk aan de geschiedenisboeken toe te kunnen voegen. Dat is echt de waanzin ten top. Ik heb óntzettend veel geschiedenisboeken gelezen, maar als je dit durft neer te zetten, dan staat dit symbool voor de grootheidswaanzin die hier gaande is.’ Roy Bouten, met trillende stem van woede: ‘Ik baal enorm van de bijdrage van de SP. Die heeft het over blinde ambitie van het college. Ik wil niet het inkoppertje maken dat u blind bent, maar misschien wel dat u de verkeerde kant opkijkt. Ik hoor nul alternatieven. Ik hoor helemaal niet wat uw visie is. Ik hoor een verzameling oneliners. Ik hoor helemaal niet wat u wilt. Ik hoor helemaal niets.’ Bart Cox, droog: ‘Er wordt ons blindheid verweten. Dat kan in mijn persoonlijke geval kloppen, want ik zie echt niet zoveel.’

De afloop? Met uitzondering van SP en VVD gaat de raad akkoord met de visie en een ‘werkkrediet’ van honderdduizend euro.  

En ik? Reisbeschrijver.

Intermezzo – Groene reuzenknolboleet

Brekend: in een weiland aan de Schiksedijk in America is voor het eerst in Nederland de groene reuzenknolboleet opgedoken.

De groene reuzenknolboleet (Boletus viridus gigantarius) is sinds enkele jaren bezig aan een opmars vanuit het zuiden van Europa. Prof. dr. Friedrich Arntz Marmeling, hoogleraar aan het Bundesinstitut für Mykologie in Heidelberg en wereldwijd dé autoriteit op het gebied van reuzenknolboleten: ‘De groene reuzenknolboleet is een invasieve vreemdganger. Hij kan groeien tot een lengte van drie meter en heeft in sommige gevallen een doorsnede van wel anderhalve meter. Afgaand op de foto’s betreft het in America dus nog betrekkelijk kleine exemplaren. Dat we ze steeds noordelijker tegenkomen heeft alles van doen met de opwarming van de aarde.’

De groene reuzenknolboleet behoort tot de ectomycorrhizavormende boleten. De soort is niet eetbaar, maar evenmin giftig. Geconsumeerd in gedroogde vorm heeft deze paddenstoel een licht geestverruimende werking. Van oudsher wordt de groene reuzenknolboleet in sommige delen van Zuid-Europa beschouwd als een vruchtbaarheidssymbool. In sommige dorpen op Sicilië vindt bijvoorbeeld jaarlijks in de tweede week van mei een ritueel plaats waarbij ongehuwde vrouwen van boven de dertig een dans uitvoeren rondom de groene reuzenknolboleet.

Kenmerkend voor de groene reuzenknolboleet is overigens zijn korte levensduur: doorgaans legt hij binnen enkele dagen het loodje. Wie deze opmerkelijke nieuwkomer in America wil aanschouwen, zal er daarom snel bij moeten zijn.

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (4) / Top 5 Niksiaanse keldertekeningen

(Laatste aflevering in een reeks van vier naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het Horster jongerencentrum Niks; klik hier, hier en hier voor de eerdere afleveringen) 

Geschiedenis kun je op allerlei manieren vastleggen: in boeken, op foto’s, in documentaires. Maar je kunt geschiedenis ook vastleggen op de muren en het plafond van een kelder. Precies dat is wat in Niks is gebeurd. Elke maffe tekst, elke tekening, elke kreet, elke naam op de muren en het plafond van de kelder staat voor een bepaald moment uit de 25-jarige geschiedenis van Niks.

Wat zou het niet mooi zijn die geschiedenis van Niks te schrijven aan de hand van al die uitingen op keldermuren en -plafond. Van Nirvana tot Kensington, van ‘Don’t fuck with me’ tot ‘Yo dude … I’m way high man!’, van ‘Korfbal’ tot ‘Kom zoepe, flikkers’, van Silent Runners tot Radical Retard, van ‘Communism will rise’ tot ‘Fuck the system’: het is er stuk voor stuk terug te vinden en het roept stuk voor stuk herinneringen op – aan bands, aan vrienden, aan optredens, aan een periode uit een mensenleven.

Waar dient de Niks-kelder eigenlijk voor? Michel Vissers, mijn contactpersoon en al jarenlang vrijwilliger bij Niks: ‘De kelder wordt gebruikt voor de opslag van oude decoratie die we nog willen gebruiken en spullen die mogelijk van pas kunnen komen als toekomstige decoratie. Daarnaast doet de kelder heel af en toe bij feestjes met veel artiesten dienst als tweede backstage. De kelder wordt ook vaker gebruikt door vrijwilligers als een plek om muziek te maken. Verder staan er de biertanks. De tekstjes en tekeningen zijn door de jaren heen aangebracht door vrijwilligers van Niks en door artiesten voor wie de kelder als backstage diende.’

Eergisteren de top 5 van Niksiaanse kelderteksten (klik hier), vandaag de top 5 van Niksiaanse keldertekeningen. Komt ie:

5.

Van de ene kant zonde dat die verfijnde tekening van een op een tak zittende vogel langzaam ten onder gaat. Van de andere kant hoort het ook gewoon zo te gaan. Is dat ‘tsjilp, tsjilp, tsjilp’ trouwens een hommage aan Jan Hanlo?

4.

Ik zal me niet beter voordoen dan ik ben: ik had nog nooit gehoord van N.O.A.P. (Noisy Act Of Protest). Waardoor het kon gebeuren dat ik pas toen het te laat was in de gaten kreeg dat tekening en tekst bij elkaar horen, waardoor u hier twee foto’s aantreft in plaats van één. Tekening en tekst zijn overigens aangebracht op het plafond, hetgeen mijn bewondering alleen maar groter maakt.
    
3.

Tja, dan is er ook nog Tampe. Kwam Tampe op vier verschillende plaatsen tegen in de kelder. Tampe is niet voor fijnproevers. Gelukkig bestaat de wereld niet louter uit fijnproevers.

2.

Ik zal me niet beter voordoen dan ik ben: ik had nog nooit gehoord van de Silent Runners. Deze prachtige tekening zette me op hun spoor. Intussen een beetje fan geworden.

1.

RIAGG? Ria GG? Wtf! Briljant!

Intermezzo – 25 jaar OJC Niks (3) / Niksiaans aquarium

(Derde aflevering in een reeks van vier naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van het Horster jongerencentrum Niks; klik hier voor aflevering 1 en hier voor aflevering 2)
 

I wish I was a fish is een lino van kunstenaar Frank Schijven uit Melderslo. Ik weet niet of die titel een persoonlijke wens van hem uitdrukt. Wat ik wel weet, is dat ik zelf nooit naar een vissenbestaan heb verlangd. Vis zijn lijkt me gruwelijk saai; aap of vogel zijn komt me aanzienlijk fijner voor. Misschien speelt in mijn negatieve oordeel over vissen trouwens ook wel mee dat ik ‘vis’ altijd automatisch associeer met ‘goudvis’ en ‘goudvis’ met ‘trieste kom’.

Ik kom op deze bespiegelingen omdat ik tijdens m’n derde bezoek aan Niks achter de bar een zachtblauw verlicht aquarium zag staan. Gevuld met drie vissen, een ‘No fishing’-bordje én een SpongeBob-poppetje. Zat, bij gebrek aan persoonlijke Niks-herinneringen, in dat aquarium misschien een Horst-sweet-Horst-stukje? Wist Michel Vissers, mijn contactpersoon en al jaren vrijwilliger bij Niks, misschien iets over het aquarium en de vissen te vertellen? Nee, Michel niet, maar hij bracht me wel in contact met Bram Vermeulen. Die bleek niet iets, maar alles te weten over aquarium en vissen! Een diepte-interview.

Sinds wanneer heeft Niks vissen?
‘De eerste vissen kwamen omstreeks 2008 in het aquarium. De allereerste heette Visje. De vrijwilligers vonden het zielig dat Visje alleen was. Om het gezelliger voor hem te maken, hebben ze toen een vriendje voor hem gekocht. Helaas overleed Visje al vrij snel daarna.’
En toen?
‘Na het overlijden van Visje zijn er twee vissen bijgekocht. Daardoor kwam het totaal op drie.’
Welke namen hadden zij?
‘Ze hadden niet specifiek een naam. Al wordt een van de drie vaak Kasper genoemd. Alleen is niet precies duidelijk welke, want de vissen verliezen snel hun kleur in ons aquarium.’
Na Visje nog meer sterfgevallen te betreuren geweest?
‘In de afgelopen acht jaar is slechts één vis overleden. Om de gaten die hij in ons hart achterliet te vullen, hebben we voor hem een vervanger gekocht.’

Knap dat die vissen het zo lang volhouden!
‘Ja, ze hebben in die ongeveer tien jaar in het aquarium van OJC Niks al heel wat stormen moeten doorstaan. Zo zijn er wel eens aangeschoten vrijwilligers die bier in het aquarium gooien om te zien of de vissen ook dronken kunnen worden. En jawel hoor, één vis is inmiddels alcoholvist.’
Wordt het aquarium ook geregeld schoongemaakt?
‘Jazeker! In het verleden gebeurde dit altijd door Hans Huijs. Nu hij niet meer werkzaam is bij OJC Niks wordt dit geregeld door vrijwilligers. Grof geschat wordt het eens per maand schoongemaakt.’
En de vissen krijgen ook voer?
‘Wat dacht jij dan? Sinds een half jaar wordt het voeren geregeld via een voedschema dat boven het aquarium hangt. Hoe dit in het verleden gebeurde is een beetje een mysterie, maar waarschijnlijk door vrijwilligers die het voer zagen staan en er maar wat in gooiden.’