Het ligt in een winkelwagentje van Plus. Bijzonder genoeg om mee te nemen of
niet? Zoals altijd met gevonden boodschappenbriefjes een snelle scan.
Eten.
Springt eruit: hoezo
eten? Twaalf van de vijftien items betreffen
menselijke dan wel dierlijke etenswaren. Waarom verdient
eten dan nog vermelding?
Wat dan
eten? Verder weinig bijzonders. Nou ja,
piepers dan.
Vreselijk woord. Zelfs dialectsprekers gebruiken het. Onbegrijpelijk als je ook
het onovertroffen
petatte tot je beschikking hebt.
Petatte raakt
de kern van het Horstenaarschap. ‘Mie, ziên de petatte al gaar?’
Toch maar meenemen, wie weet komt het nog eens van pas.
Dan blijkt dat het een dubbelgevouwen briefje is. Komt wel vaker voor, weet de ervaren boodschappenbriefjesopraper. Links de boodschappen bij de ene winkel,
rechts de boodschappen bij de andere. Maar niet in dit geval. Ontvouw het
briefje en je komt tot de verbijsterende ontdekking dat het hartje en het hoofd
op de kant met
eten een prelude blijken te zijn op de andere kant.
Over die andere kant valt van alles te zeggen, te vermoeden, te interpreteren,
te gissen, te suggereren. Zullen we dat vooral niet doen? Laten we zwijgen,
kijken, genieten, bewonderen, ons gelukkig prijzen, ons afvragen waaraan we dit
te danken hebben. Meesterlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten