Intermezzo – Verkiezingen

Wat je ook van het CDA kunt zeggen, met de timing van de christendemocraten is doorgaans weinig mis. Aan het eind van het jaar wensen ze ons vanaf grote borden steevast een zalig nieuwjaar, met carnaval bakken ze eitjes voor uitgaanders, als er een nieuwe gemeenteraad moet worden gekozen, organiseren ze gezellige middagen voor bejaarden. En als de aanplakborden voor verkiezingen weer zijn opgetuigd, is het CDA er meestal als de kippen bij.

Zo ook dit jaar. Toch was de timing ditmaal niet echt gelukkig: zo ongeveer op hetzelfde moment dat het conterfeitsel van Wopke Hoekstra op de aanplakborden werd aangebracht, pleitte de demissionair minister van Financiën ervoor om de beloning van toezichthouders bij staatsbedrijven met twintig procent te verhogen. En dat terwijl diezelfde Hoekstra getuige de affiches de verkiezingen ingaat onder het motto ‘Nu doorpakken’. Zelfs zijn partijgenoten reageerden ontdaan.

Nog in een ander opzicht is het maar de vraag of de CDA-timing bij het beplakken van de verkiezingsborden deze keer wel zo perfect was. Steeds luider klinkt namelijk de oproep tot uitstel van de Tweede Kamerverkiezingen. Een maand nadat hij er om heel andere redenen in was opgedoken, verklaarde de Venrayse burgemeester Luc Winants (ook CDA trouwens) afgelopen vrijdag in NRC Handelsblad: ‘We moeten heel simpel zeggen: we gaan dit nu niet doen.’

Winants vreest een lage opkomst doordat kiezers ziek thuis zitten of een bezoek aan het stembureau te risicovol vinden. Bovendien vraagt hij zich af of het wel lukt om alle stembureaus te bemannen. Alleszins begrijpelijke twijfels, maar verantwoordelijk minister Kajsa Ollongren toont zich onvermurwbaar – voor zolang het duurt.

Er bestaat een eenvoudige oplossing waarmee zowel Winants als Ollongren tegemoet kunnen worden gekomen: per post stemmen. Als 70-plussers per post kunnen en mogen stemmen – zoals Ollongren heeft bepaald – waarom zouden 70-minners dan niet eveneens per post kunnen en mogen stemmen? ‘Onuitvoerbaar’, zegt de minister. Het afgelopen jaar heeft bewezen dat veel van wat niet alleen onuitvoerbaar maar ook onmogelijk leek, toch uitvoerbaar en mogelijk bleek. En dan zou het niet lukken in een paar weken tijd een paar miljoen stembiljetten te drukken en op het juiste adres te bezorgen? Kom op zeg! Ik zeg: ‘Nu doorpakken.’ Nu maar hopen dat mijn timing me niet in de steek laat. 

(Dit stukje verscheen gisteren in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

Top 5 – Horster kleine sneeuwbah’s

In tegenstelling tot de grote bah leidt de kleine bah doorgaans een vrij anoniem bestaan. Hij is er wel, maar je ziet ‘m zelden. Die relatieve onzichtbaarheid van de kleine bah maakt dat hij veel minder agressie oproept dan z’n grote broertje. Die neemt op lijstjes van grootste ergernissen van Nederlanders steevast de koppositie in – de kleine bah is nooit terug te vinden in de ergernisstatistieken.

Sneeuw verandert alles, ook de verhoudingen tussen de grote en de kleine bah. Nu is het ineens de kleine bah die voor het voetlicht treedt, terwijl de grote bah onder het sneeuwdek verdwijnt of zich daar vrij eenvoudig onder laat verstoppen. De kleine sneeuwbah heeft iets vertederends. Een minuscuul, gekleurd accentje in een verder witte wereld. Onnadrukkelijk, zich niet opdringend en toch onmiskenbaar aanwezig.

Met de bescheidenheid die hem eigen is weet de kleine bah de verleiding te weerstaan om in het toch vrij zeldzame geval van een sneeuwdek de grote jongen uit te hangen. Het is die eigenschap die de kleine bah zo buitengemeen sympathiek maakt. Een welverdiend eerbetoon is daarom op zijn plaats. En hoe zou dat beter kunnen dan in de vorm van een exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van Horster kleine sneeuwbah’s? Niet op basis van criteria, maar op gevoel, onderbuikgevoel. Komt ie:

5. Beekstraat, Horst

Om te zoenen zo mooi toch? Druipers leiden doorgaans tot de beste kleine sneeuwbahresultaten.

4. Sint Jansstraat, Meterik

De kleine sneeuwbah in carnavalssferen. De bloemetjes buitenzetten. We loaten ’t már goan.

3. Meterikseweg, Horst

Met 7,3 centimeter de diepste aangetroffen Horster kleine sneeuwbahkrater.

2. Weltersweide, Horst

Het lijkt er warempel op alsof de producent van de rechter kleine sneeuwbah heeft gepoogd de contouren van een hand te schetsen. Niet onverdienstelijk, hoewel ook niet helemaal geslaagd.  

1. Meterikseweg, Horst

Met een omtrek van 47,3 centimeter de grootste Horster kleine sneeuwbah. Om azijnzeikers voor te zijn: door Horst-sweet-Horst uitgevoerd geur- en sporenonderzoek heeft uitgewezen dat dit het resultaat is van één kleine bah en niet van meerdere kleine bah’s.

Intermezzo – Pompstation

‘Foto’s aan het maken?’, vraagt de medewerker van het sloopbedrijf naar de bekende weg. ‘Inderdaad. Zonde dat zo’n mooi gebouw wordt afgebroken.’ ‘Mooi, mooi … het is maar wat je mooi noemt.’ Geen zin om de discussie aan te gaan, daarom onmiddellijke zelfcorrectie mijnerzijds: ‘Klopt. Je kunt erover twisten of het mooi was, maar het was in elk geval wel karakteristiek.’ Met een met-jou-valt-toch-niet-te-praten-blik loopt de medewerker van het sloopbedrijf verder.

Een troosteloze maandagmiddag. Het decor bestaat uit een gebouw dat in verregaande staat van ontbinding verkeert. Daarvoor zijn bulldozers druk in de weer met het afvoeren van puin. Plaats van handeling is Pompstation Breehei in Veulen, aan de rand van de bossen die de gemeenten Venray en Horst aan de Maas van elkaar scheiden. ‘Het vriendelijke gebouw waaruit door allerlei geheimzinnige manipulaties Venray van water voorzien wordt’, schreef Peel en Maas in 1950 bij de ingebruikname van het pompstation. Dat voorzag behalve Venray trouwens ook de Maasdorpen en de toenmalige gemeenten Horst en Sevenum van water.

De directeur-generaal van de Volksgezondheid noemde het bij de ingebruikname ‘een symbool van de wederopbouw en het herstel van deze zo zwaar getroffen streken’. Van dat vriendelijke gebouw, dat symbool van de wederopbouw resteert slechts puin. Het tien jaar later gerealiseerde aanpalende filtergebouw wacht hetzelfde lot.

Het inderdaad vriendelijke, als een boerderij ogende, horizontaal georiënteerde pompstation contrasteerde met het hoog oprijzende robuuste, ongenaakbare filtergebouw met zijn gepleisterde voorgevel. Landelijk versus industrieel. Het oog wil ook wat versus niet lullen maar poetsen. En toch vormden ze een fraai ensemble, voorbeeldig ingepast in de omgeving. Het pompstation een voortborduursel op vooroorlogse architectuuropvattingen, het filtergebouw een karakteristieke representant van de zakelijkheid van de wederopbouwarchitectuur.

Peel en Maas, 4 maart 1950:

‘Onbegrijpelijk is het voor een gewone sterveling, wanneer hij dit gebouw binnenkomt. Zware motoren brommen er hun lied, grote schakelborden staren u geheimzinnig aan en zwaar verzilverde ketels rijzen op uit de kelders en overal slingeren zich de buizen.’

Wat die medewerker van het sloopbedrijf er ook van mag vinden, voor mij is het gemis van het oorspronkelijke pompstation nauwelijks te verteren. Zoals eerder gezegd: laten WML en gemeente Horst aan de Maas alsjeblieft alsjeblieft zuinig zijn op het pompstation aan de Broekhuizerweg in Lottum (klik hier en hier).

(Dit stukje verscheen woensdag in iets andere vorm ook in Via Horst-Venray)

Intermezzo – Carnavalsetalage (1)

Lieve mevrouw, meneer De Greef,

Of mijn aansporing van afgelopen zaterdag (klik hier) er nu wel of niet aan heeft bijgedragen doet er niet toe. Wat er wel toe doet is dat ik vandaag tot mijn onuitsprekelijke vreugde mocht constateren dat u ondanks corona en ondanks het niet doorgaan van carnaval toch bent overgegaan tot de inrichting van een carnavalsetalage.

Elk jaar is uw carnavalsetalage niet alleen een lust voor het oog, maar ook een ijkpunt voor velen. Dat uw etalage ook in deskundige kring de erkenning krijgt die ze verdient, mag onder meer blijken uit de bijna jaarlijkse koppositie in de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster carnavalsetalages.

Voor het feit dat u ondanks de afgelasting van alle carnavalsactiviteiten toch een carnavalsetalage heeft ingericht, kunt u niet hoog genoeg worden geprezen. Iedereen ziet in deze zo zware tijden uit naar verlichting, naar perspectief, naar bakens van hoop. En dat is precies wat uw carnavalsetalage ons biedt.

Met de overwegend rood-witte kleurstelling en de overvloedige aanwezigheid van hartjes in uw etalage sluit u perfect aan bij de actualiteit van nu.

Ook met de in het groen gehulde verpleegster en de in vergelijking met voorgaande jaren wat soberder aankleding van de etalage toont u meer dan overtuigend aan helemaal in het nu te staan. Laten we met z’n allen hopen dat volgend jaar weer een uitbundiger toonzetting op haar plaats zal zijn. Maar voor nu: duizendmaal dank!  

Met hartelijke carnavalistische groet,

Wim

P.S. Bij alle lof wil ik u/jullie als onbezoldigd medewerker van de Horster dialectpolitie wel nog meegeven dat ‘jullie’ een woord is dat het Horster dialect niet kent. Maar nogmaals voor de goede orde: maak jullie geen zorgen! Jullie hebben een mooie carnavalsetalage! Wat zeg ik? Jullie carnavalsetalage is de mooiste van heel Horst aan de Maas! (Mák ow gen zörg! Geej het en schon vástelaovesetalaasj! Waat zeg ik? Ow vastelaovesetalaasj is de schonste vaan hiël Hôrs án de Maas!)

Klein mysterie 793 – Carnaval

De voorpret begint steevast op de elfde van de elfde. Niet dat die dan al heel erg prominent aanwezig is, nee, eerder ergens in je achterhoofd. Een veilige wetenschap, een van die weinige echte zekerheden in een mensenleven. Die je helpt de donkere dagen voor kerst door te komen, de naargeestige periode tussen kerst en nieuwjaar, de troosteloze leegte van de eerste januariweken. En dan, heel geleidelijk maar onontkoombaar, dringt de voorpret zich naar het oppervlak. Het begint te kriebelen. Je verkneukelt je in het prettige besef dat het jaarlijkse hoogtepunt aanstaande is. Als in een roes vliegen de dagen ineens voorbij. Je hebt weer iets om naar uit te kijken. Het wachten schroeft je verwachtingen alleen maar hoger op. En dan knaagt er plots iets. Geduld is een schone zaak, maar toch een begin van twijfel. Het zal toch niet? Het geknaag wordt steeds luider, de twijfel wijkt niet meer, je ligt ’s nachts te woelen in je bed. Het zal toch niet dat ons ook dit nog wordt afgepakt? Het zal godverdegodver toch niet waar zijn dat er dit jaar geen carnavalsetalage van De Greef Stoffen komt? Meneer, mevrouw De Greef, beseft u wel wat u ons aandoet? Nog slechts drie weken te gaan tot het feest der feesten en dit is de aanblik van uw etalage aan de Meterikseweg:

Meneer, mevrouw De Greef, heus, met deze etalage is echt helemaal niets mis. Alleen: op dit moment, in deze tijd van het jaar, verwachten we hier iets anders. Zeker nu, dit jaar, in deze kommervolle tijden. Als iets onze zorgen kan verlichten, ons hoogstnoodzakelijke troost kan bieden, dan is het wel uw carnavalsetalage. Wat hebt u ons in de loop der jaren al niet aan moois voorgeschoteld?

En dan zou u nu, uitgerekend nu, nu de nood het allerhoogst is, verstek laten gaan?

Meneer, mevrouw De Greef, in godsnaam, doe ons dit niet aan! Een jaar zonder carnavalsetalage van De Greef Stoffen kunnen we er onmogelijk óók nog bij hebben.

Meneer, mevrouw De Greef, wij rekenen op u!

Ingezonden – Toeslagaffaire ook in Horst aan de Maas?

Horst-sweet-Horst ontving de volgende ingezonden bijdrage van Andries Brantsma:

Toeslagaffaire ook in Horst aan de Maas?

Oorzaken toeslagaffaire
Ondoordachte wetgeving, Rutte-doctrine, onvolledig informeren, niets noteren. Weinig aandacht voor verbeteringsprocessen, geen controle, door regering en kamer. Lankmoedige houding richting bestuurders. Geen menselijke maat. De achtergronden van de toeslagaffaire.

Vergelijking met Horst aan de Maas
Ondoordachte wetgeving is in Horst te vergelijken met ondoordachte kaderstelling. Zie de kaders voor het zwembad en het Gasthoês. In de tijd verschuiven die of worden vergeten of zijn gewoon niet haalbaar. Leidend zijn opwellingen van bestuurders zoals een oplopende theatervloer terwijl de kosten al gierend uit de klauw lopen. Is het zwembad dan het slachtoffer van de Gasthoês-wensen van de wethouder?

Rutte-doctrine, onvolledig informeren, niets documenteren
Onvolledig informeren. Een jarenlang probleem in Horst aan de Maas. Al uit de tijd van burgemeester Van Rooij. Niet nakomen van afspraken voor verbetering hield deze tekortkoming in stand. Voor Horst aan de Maas geldt de Rutte/van Rooij-doctrine. Van Rooij regelde met manipulatie om niets op te lossen.

Niets documenteren. De basis voor oncontroleerbaarheid
Hier schaart wethouder Tegels zich keurig achter zijn oude leermeester. We kunnen dus spreken van een Rutte/van Rooij/Tegels-doctrine. Bij niets noteren hoef je geen bewijs te vernietigen, je zorgt dat er nooit bewijs komt. Wethouder Tegels kent deze truc. In een gesprek met twee gedeputeerden maakt hij zelf helemaal geen aantekeningen, zijn ambtenaar maakte onleesbare en onvolledige notities. Zo hoef je jezelf nooit te verantwoorden.

De controle
Controle is mogelijk door het beoordelen van de verbetermogelijkheden in lopende processen. Zo zijn fouten en het aanhouden van de menselijke maat te herkennen. Als voorbeeld het VTH (Vergunningen Toezicht en Handhaving) jaarverslag. Het college gebruikt in het jaarverslag de Big8. De Big 8 blijkt echter niet meer dan een PoeHa verhaal. Onderzoek wees uit dat in het jaarverslag de hele exercitie niet echt heeft plaatsgevonden, er geen input is geweest en dus niets is uitgekomen. Kennen college, directie en topambtenaren dit proces? Verbeteren en ontdekken van misstanden zal zo niet plaatsvinden. Jaarverslagen voor zoete koek aannemen door de raad is een extra bedreiging omdat alles dan in stand blijft.

Lankmoedigheid
Het Californië-verhaal heeft laten zien dat waardeloze en onvolledige voorstellen van de wethouder geen enkele consequentie hebben. Alternatieve locaties ontkend en verzwegen. Overal een doodzonde, maar niet in Horst aan de Maas.

Ongelijke behandeling en geen menselijke  maat
Zichtbare ongelijkheid  in behandeling tussen groot en klein. Geen enkele  aandacht voor slecht woon- en leefmilieu. De burger of kleine ondernemer moet vechten voor een vergunning. De gemeente werkt zich uit de naad voor vergunningen van grote bedrijven en beschermt deze tegen het innen van dwangsommen of stort ze zelfs terug. De burger en kleine ondernemer moeten vechten voor hun recht. Bekend bij de raad.

Vergelijk dit met de Toeslagaffaire en concludeer:

Alle voorwaarden voor een langdurige ongelijke behandeling zijn voorhanden en vinden ook plaats in Horst aan de Maas.

Bedenkelijk, droevig, gevaarlijk en misleidend. Alles zit in het Horster politieke systeem.

Andries Brantsma

Intermezzo – Prentbriefkaart (2)

Gisteren publiceerde ik een stukje (klik hier) over een prentbriefkaart die Dora Lucas in 1899 stuurde aan haar zusjes, ‘de jongejuffrouwen Jos. en Jac. Lucas’. Vandaag de beloofde duiding.  

Dora werd op 4 februari 1880 geboren in Horst als dochter van Heinrich Engelbert Lucas en Johanna Jacoba Hoeken. Dora had drie zusjes: de in 1877 geboren Hélène, Josefien (1882) en Jacoba (1884). Drie andere kinderen overleden al op jonge leeftijd.   

De gezusters Lucas. Van links naar rechts: Jacoba, Josefien, Hélène en Dora (bron: Oud Horst in het nieuws deel 1, p. 189).

Heinrich Lucas was in 1832 geboren in Dülken, een plaatsje nabij Viersen, net over de grens bij Venlo. Lucas stamde uit een geslacht van wevers. In 1859 ging hij in Horst in de kost bij Simon Sartingen, net als Lucas afkomstig uit Dülken. Sartingen had in Horst een zijdeweverij, vermoedelijk op de plek waar nu winkelcentrum Kloosterhof ligt. Lucas werd een van zijn medewerkers. In 1864 nam Lucas de weverij over van Sartingen. Enkele jaren later verhuisde de werkplaats naar de huidige Jacob Merlostraat. Toen Lucas in 1874 trouwde met de dertien jaar jongere Johanna Jacoba Hoeken (1845-1917) uit Well, betrok het echtpaar een pand in de Steenstraat. Intussen floreerde het bedrijf, in 1878 telde het bijvoorbeeld 38 werknemers. Om verzekerd te blijven van opdrachten van de marine liet Heinrich zich in datzelfde jaar tot Nederlander naturaliseren. Sindsdien ging hij door het leven als Hendrik. In 1885 kocht hij de kapitale villa van dokter Peters, tegenwoordig Renschdael geheten.

In een van de bijgebouwen vestigde Lucas zijn zijdeweverij. In januari 1899 raakte hij zijn villa naar verluidt op bizarre wijze kwijt aan Gerard van Daal (1855-1943), evenals Lucas een zeer welgesteld Horstenaar. Lucas zou in de Horster Sociëteit Amicitia na het nuttigen van de nodige alcoholica hebben gepocht dat niemand een villa als de zijne zou kunnen betalen. Via fabrikant M. Rutten, die als stroman fungeerde, deed Gerard van Daal daarop een bod van vijftienduizend gulden. Lucas ging akkoord. Weer nuchter kreeg hij spijt van zijn onbezonnen daad, maar de verkoop was rechtsgeldig.

Nieuwe Venlosche Courant 21 januari 1899

Op het moment dat de 19-jarige Dora de briefkaart aan haar twee jongere zussen schreef, 23 juni 1899, wist ze dus al dat een verhuizing eraan zat te komen. Op 12 mei 1900 was het zover en verhuisde het gezin naar de huidige Pontanusstraat in Blerick. Toch ging de zijdeproductie in Horst nog een tijd door. Ergens tussen 1907 en 1910 moet de inmiddels behoorlijk op leeftijd zijnde Lucas zijn fabriek hebben verkocht aan Herman Viedebantt.

Venloosch Nieuwsblad 28 september 1907

Hendrik Lucas overleed in 1915. Zijn dochter Dora was twee jaar eerder getrouwd met Gerard Terwindt uit Nijmegen. Zij overleed in 1943 op 63-jarige leeftijd.

De familie Lucas in Blerick. Van links naar rechts: Dora, vader Hendrik, moeder Jacoba, Jacoba, Josefien, Jan Pessers (echtgenoot van Hélène) en Hélène, met op haar schoot haar dochter Mies (bron: Oud Horst in het nieuws deel 2, p. 26). 

(Dit stuk is grotendeels gebaseerd op informatie afkomstig uit de delen 1 en 2 van Oud Horst in het nieuws.)

Intermezzo – Prentbriefkaart (1)

En toen kreeg ik eergisteren zomaar iets fantastisch in de schoot geworpen. (Ze wil haar naam niet vermeld hebben, maar weet, gulle geefster, hoe dankbaar ik je ben.)

En zo ziet de achterzijde er uit:

Misschien zou het sterker zijn om voor- en achterzijde zonder enig commentaar te publiceren. Dat  u zelf zou kunnen gaan interpreteren en fantaseren. Dat ik níet zou gaan zeggen wat ik er zo fantastisch aan vind. Het spijt me, maar dat kan ik niet. Het móet er gewoon uit.

De afbeelding (‘Kerk St. Lambertus.’) doet me eigenlijk nog het minst. Hoe blasé het ook klinkt: ik kende haar al. Wat er dan wel zo fantastisch aan is? Het onberispelijke handschrift, de adressering (‘jongejuffrouwen’, ‘Venraai’), de drie postzegels, de drie poststempels, alle overbodige punten. En de tekst natuurlijk. Vooral de tekst.

Lieve zusjes!

Alweer een nieuwe kaart van Horst. Wat zeggen jelui ervan. Gaat Horst niet vooruit? Hélène is nog altijd in Viersen en komt de volgende week woensdag eerst terug.

Hartelijk gegroet door Uwe U liefh.[ebbende?] zus

Dora

P.S. Stuur deze week toch vooral de wasch!

Eind juni 1899. Een kaartje van grote zus Dora aan haar jongere zusjes, de jongejuffrouwen Lucas. 46 woorden slechts en toch zo vertederend, zo vol liefde. Met een vleugje humor ook. Iedereen mag dan wel zeggen dat Horst een achtergebleven gebied is, we hebben toch maar mooi alwéér een nieuwe kaart. Doe ons dat maar eens na. Weten jullie trouwens wel hoezeer ik jullie mis? En tot overmaat van ramp is Hélène ook nog in Viersen. Als ze volgende week woensdag terug is, duurt het nog maar een paar weken voordat jullie er ook weer zijn. Wat zie ik uit naar dat moment, dat we eindelijk weer met z’n vieren zijn! Venray is zó dichtbij en tegelijkertijd zó ver weg. Oh, mama roept nog dat jullie deze week beslist de was moeten sturen. Denken jullie daaraan?

Lees ik er meer in dan erin zit? Misschien. Of ongetwijfeld. Maar mag ik?

P.S. Een dezer dagen volgt nog een stukje waarin de familie Lucas wat meer wordt geduid.

Intermezzo – Persvrijheid

De ‘zaak Loonen’ én de druk van de Venrayse burgemeester Luc Winants op weekblad Peel en Maas om daarover niet te publiceren, zijn intussen al een week lang landelijk nieuws. Zo ook vandaag, zie het paginagrote artikel in de Volkskrant:

Zoals vorige week al geschreven (klik hier): je kunt zeggen ‘Oh dat is Venray, dat raakt ons in Horst aan de Maas niet, zulke dingen gebeuren hier niet’. Maar het raakt ons in Horst aan de Maas wel degelijk en ook hier morrelt de politiek aan de onafhankelijke journalistiek. Vooralsnog voor zover bekend slechts uit één (CDA-)hoek, maar toch. In november hadden we al de column van Niels van Rens, redacteur van Hallo Horst aan de Maas, over een intimidatiepoging van wethouder Rudy Tegels (CDA) (klik hier).

Daarna, in december, kreeg Loes Wijnhoven, fractievoorzitter van het CDA in de Horster gemeenteraad, de gelegenheid haar beklag te doen in Hallo Horst aan de Maas:

En gisteren deed Alex Janssen, gemeenteraadslid voor het CDA en zelfbenoemd Doener in Passie, er in het Haegelsums Bledje nog maar eens een schepje bovenop:

‘De media hebben steeds meer invloed en de snelheid waarmee dat gaat, heeft op veel zaken invloed hoe dingen voor het daglicht gebracht worden. Zeker als veel zaken niet altijd op feiten gebaseerd zijn, dan wordt het soms lastig om als volksvertegenwoordiger de boodschap goed over te brengen. (…) Het raakt mij bijvoorbeeld hoe dat in de Hallo continue podia geboden wordt aan mensen die veel schreeuwen vanaf de zijlijn en uiteindelijk zelf niet met oplossingen komen. Vaak zijn stukken ook nog echt op de persoon gericht, wat mij als volksvertegenwoordiger vaak alleen maar strijdlustiger maakt. Jullie kennen mij hopelijk als iemand die gaat voor het algemeen belang, en in de politiek zit om goede dingen voor de mensen te doen.’

Deze week bevat Hallo Horst aan de Maas geen ingezonden stukken van ‘mensen die veel schreeuwen vanaf de zijlijn en uiteindelijk zelf niet met oplossingen komen’. Je vraagt je dan toch af of dat toeval is of dat ook Hallo Horst aan de Maas is bezweken onder de CDA-druk.

Top 5 – Van top 5’en van meer of minder memorabele uitspraken gedaan tijdens de gemeenteraadsvergadering van 12 januari 2021

De exclusieve Horst-sweet-Horst top 5 van top 5’en van meer of minder memorabele uitspraken gedaan tijdens de voorbereidende gemeenteraadsvergadering van de gemeente Horst aan de Maas van 12 januari 2021:

5.

4.

3.

2.

1.

Intermezzo – Gronddeal

De gemeente Venray en het Waterschap Limburg gaan onderzoek doen naar de rechtmatigheid van een grondaankoop voor privédoeleinden door de Venrayse wethouder Jan Loonen (CDA). Dit naar aanleiding van een publicatie vandaag in NRC Handelsblad. Die is gestoeld op speurwerk van zowel NRC als het Venrayse weekblad Peel en Maas. Je kunt denken ‘Oh, dat is Venray, dat raakt ons hier in Horst aan de Maas niet’. Maar dat is fout gedacht. En wel hierom:

1. De gronddeal werd beklonken door Ger Driessen, inwoner van Horst aan de Maas, toenmalig voorzitter van het Waterschap Limburg, voormalig Horster wethouder en voormalig Limburgs gedeputeerde. ‘Ik zie elk onderzoek met vertrouwen tegemoet’, aldus Driessen in NRC. Kan ik me goed voorstellen: als ervaringsdeskundige in dit soort akkefietjes heeft Ger nog nooit op de blaren hoeven zitten. Slim als hij is, zal hij er in juridisch opzicht ook ditmaal wel weer ongeschonden vanaf komen. Alleen heb je als publiek functionaris een verantwoordelijkheid die verder reikt dan het puur juridische aspect. Denk aan het ethische, het morele aspect. En aan de vraag of je het gemeenschappelijke belang wilt dienen of het individuele. Waar rook is, is niet altijd vuur. Maar je moet behalve vuur ook rook zien te voorkomen. Dat lijken Ger, Jan, die andere Ger, Raymond en noem nog zo maar wat CDA’ers op, niet altijd te beseffen.

2. De Venrayse burgemeester Luc Winants (CDA) heeft druk uitgeoefend op Peel en Maas om het artikel over wethouder Loonen afgelopen donderdag niet te publiceren. De gemeente Venray is de belangrijkste adverteerder in Peel en Maas. Dat verklaart waarschijnlijk mede waarom uitgever Christ van den Munckhof is gezwicht voor Winants. Dat een burgemeester zich bemoeit met de inhoud van een weekblad is op zich al hoogst verwerpelijk, maar helemaal als hij ook nog eens een machtpositie heeft. Juist een burgemeester, juist een gemeente dient pal te staan voor persvrijheid. Wat dit van doen heeft met Horst aan de Maas? Hier is de gemeente de belangrijkste adverteerder in Hallo Horst aan de Maas. Onlangs werd wethouder Rudy Tegels (CDA) in het weekblad beschuldigd van aantasting van de persvrijheid (klik hier). Die beschuldiging hangt bij mijn weten nog steeds boven de markt en dat maakt mijn vertrouwen in een volledig onafhankelijke verslaggeving door Hallo er niet groter op.   

3. Burgemeester Winants in NRC: ‘Ik steek mijn hand voor Jan Loonen in het vuur.’ En in De Limburger: ‘Desondanks zullen we als gemeente een intern onderzoek doen om alle twijfels weg te halen.’ Het onderzoek moet nog worden verricht, maar de uitkomst staat al vast. Precies dezelfde burgemeesterlijke reflex als in Horst aan de Maas vorig jaar bij publicaties over een gronddeal van Raymond Knops (klik hier). Voor Jan Loonen geldt wat voor Raymond Knops gold: alleen een onafhankelijk extern onderzoek kan de lucht klaren. Dat dit in Horst aan de Maas niet is gebeurd, is uitermate triest. Dat Winants in De Limburger verklaart bereid te zijn tot een extern onderzoek als de fractievoorzitters daarom vragen biedt voor Venray en Jan Loonen nog een sprankje hoop. Aan de Venrayse fractievoorzitters om te tonen of ze meer mans zijn dan hun Horster collega’s.

Intermezzo – Onnozele hals

Vrijdag 1 januari 2021, 15.03 uur, Saarweg te America (klik op pijltje om film te starten):