Klein mysterie 581 – Bibliotheek (14)

Op 20 mei kreeg ik een telefoontje van X. Hij vertelde me dat de bibliotheek naar ’t Gasthoês zou moeten verhuizen om de komst van Herberg De Troost naar datzelfde Gasthoês mogelijk te maken. Hij vertelde me dat de verhuizing een voorwaarde van de provincie zou zijn om de plannen mede te financieren. Hij vertelde me dat een en ander een publiek geheim was, maar dat iedereen z’n mond erover moest houden, inclusief Hallo Horst aan de Maas.

Het leek me eerlijk gezegd allemaal nogal ongeloofwaardig. Maar omdat in Horst aan de Maas ook het onmogelijke mogelijk is, besloot ik er toch een stukje over te publiceren (klik hier), in de hoop dat de media en de politiek ermee aan de haal zouden gaan. Dat gebeurde inderdaad: vier dagen later kwam Dagblad De Limburger met een artikel dat het verhaal van mijn informant grotendeels bevestigde en een week later stelde de SP-gemeenteraadsfractie schriftelijke vragen over de zaak (klik hier).

Het college van burgemeester en wethouders had binnen de kortste keren een antwoord op de SP-vragen, zo blijkt uit de college-notulen van 10 juni:

Naar mijn beste weten is die raadsinformatiebrief ook bijna twee maanden later nog altijd niet aan de openbaarheid prijsgegeven. Afgelopen week werd uit een bijna onvindbaar bericht op de gemeentelijke website (klik hier) duidelijk waarom: in september gaan college en gemeenteraad vertrouwelijk met elkaar in conclaaf over de toekomst van ’t Gasthoês. Dit gebeurt aan de hand van een evenmin openbaar gemaakt onderzoek naar een betere exploitatie van het cultureel centrum.

De vraag is natuurlijk waar al die geheimzinnigheid voor nodig is. In voornoemd bericht op de website valt niet eens het begin van een antwoord op die vraag te lezen. De gemeenteraad is geen knip voor zijn neus waard als hij niet in elk geval een duidelijke, openbare, verklaring voor de blijkbaar noodzakelijke vertrouwelijkheid eist. Mocht die verklaring bevredigend zijn, dan kan eventueel tot vertrouwelijke bespreking worden besloten. Althans gedeeltelijk: er lijkt me eveneens geen enkel bezwaar tegen een openbare toelichting van het college op opzet en uitvoering van het onderzoek: wie was de opdrachtgever? Wat waren de onderzoeksvragen? Wie heeft het onderzoek uitgevoerd? Waarom was het noodzakelijk al tijdens het onderzoek gesprekken aan te knopen met ‘mogelijke samenwerkingspartners’ en de provincie? Waarom werd juist Herberg De Troost als een mogelijke samenwerkingspartner gezien? Waarom is de gemeenteraad niet tussentijds geïnformeerd over het verloop van het onderzoek?

In de tussentijd kan Hallo Horst aan de Maas misschien de bewering van X ontkrachten dat het onderdeel van het complot is. Gezien de minimale berichtgeving in het weekblad over de recente ontwikkelingen rondom ’t Gasthoês zou je van de weeromstuit immers nog gaan geloven dat die bewering een kern van waarheid bevat.

En laten we vooral ook even stilstaan bij het droeve lot van de bibliotheek. Meer dan 25 jaar gejojo, je zult het maar voor je kiezen krijgen.

Klein mysterie 580 – Brillejoek

‘Nu ik erover nadenk: ik heb wel een keer brillenjood tegen een jongen geroepen’, aldus schrijver A.L. Snijders afgelopen zaterdag in NRC Handelsblad. Dat deed me denken aan een incident(je) van omstreeks 35 jaar her. We waren in Venray (hoe kan dat toch, dat alle slechte dingen altijd in Venray gebeuren?). Zonder dat hij enige aanstoot had gegeven, werd de brildragende G. door enkele opgeschoten jongens plompverloren uitgemaakt voor ‘brillejoek’. We lieten het passeren – de jongens waren net iets opgeschotener dan wij.    

Bij het ophalen van jeugdherinneringen kwam ‘brillejoek’ nog wel eens bovendrijven (‘Haha, weet je nog, toen in Venray?’), maar daar bleef het dan ook bij. Zo kwam het nooit in me op ‘brillejoek’ en ‘brillenjood’ met elkaar te associëren. Tot ik zaterdag op dat zinnetje van A.L. Snijders stuitte. Van het ene op het andere moment werd ik gekweld door de vraag of er enige verwantschap bestaat tussen ‘brillenjood’ en ‘brillejoek’. Inmiddels zijn we twee dagen en vele al dan niet digitale (dialect)woordenboeken verder. Van ‘brillejoek’ nog altijd geen enkel spoor. Van ‘brillenjoek’ en ‘briljoek’ evenmin.

De situatie grondig analyserend kom ik tot de conclusie dat er twee mogelijkheden zijn:

1. wij hadden zo’n grote angstkeutel in de broek voor die opgeschoten Venrayse jongens dat het ons is ontgaan dat ze niet ‘brillejoek’ maar ‘brillejoed’ (dialect voor ‘brillenjood’) riepen;

2. die opgeschoten jongens waren van het politiek correcte soort en hadden de d van ‘brillejoed’ vervangen door een k om elk verwijt van antisemitisme voor te zijn.

Hoe pijnlijk ook, misschien nog wel meer voor ons dan voor de opgeschoten jongens: ik acht optie 1 aanzienlijk aannemelijker dan optie 2. 

Op het punt van antisemitisme aangekomen, is de verleiding groot de populistische praatjes en (re)tweets van ons geacht Hegelsoms Tweede Kamerlid Raymond Knops en z’n CDA-trawanten weer eens aan de kaak te stellen, maar daarmee bewijs je de man eigenlijk te veel eer. Laten we het dus maar gezellig houden en dit stukje besluiten met de Sevenumse bril. Die kwam ik op m’n zoektocht naar ‘brillejoek’ tegen in Het dialekt van de gemeente Meerlo-Wanssum: ‘Enne Zevenumsen bril óp hebbe: kijken met een hand boven de ogen.’ Zou Raymond trouwens ook eens moeten proberen, zo’n Sevenumse bril, verlost ’m mogelijk van z’n blikvernauwing.

Intermezzo – Bioscoop

Mooi idee van De Lange Horst om films te gaan vertonen op het terras voor het café, zoals Hallo Horst aan de Maas  deze week berichtte. Maar laat De Lange vooral niet denken dat hij de eerste Horster horecaondernemer is die brood ziet in filmvoorstellingen. Jac Kunzeler ging hem een eeuw geleden al voor.

Vermoedelijk vanaf 1912 deed een reizende bioscoop de Horster kermis aan, maar het is waarschijnlijk dat de eerste Horster filmvoorstellingen in een permanente zaal plaatsvonden in de zaal van Kunzeler aan de Herstraat. Zo verscheen in de Nieuwe Venlosche Courant  van 12 april 1913 een aankondiging van de vertoning van een film over de ondergang van de Titanic en een kindervoorstelling.

Ongelooflijk eigenlijk: film was nog een betrekkelijk jong medium en toch was er binnen een jaar al een speelfilm over de ramp met de Titanic, die bovendien binnen datzelfde jaar al in Horst te bewonderen viel. (Over vooruitgang gesproken: mocht er al een speelfilm zijn over de ondergang van de Costa Concordia op 13 januari 2012, zou die Horst dan ooit aandoen?) Welke van de twee eerste Titanicfilms uit de geschiedenis in Horst werd vertoond, valt vanuit mijn leunstoel niet te achterhalen. Ik gok op In Nacht und Eis, een verloren gewaande Duitse film die een jaar of vijftien geleden plotseling weer opdook.

Afgelopen zaterdag precies een eeuw geleden vond in de zaal van Jac Kunzeler een vertoning plaats van Van de kribbe tot het kruis  (de advertentie is, evenals de vorige, overgenomen uit Oud Horst in het nieuws  deel 2):

Smullen natuurlijk, zo’n aankondiging! Is het niet vanwege het blijkbaar noodzakelijke goedkeuringsstempel van Eerw. Heeren Geestelijken, dan toch zeker vanwege de vermelding van de lengte van de film (2200 M.). Van de kribbe tot het kruis  maakte in die jaren overigens een triomftocht langs katholieke filmzalen. De Katholieke Sociale Actie (KSA), die het alleenvertoningsrecht op de film had verworven, voer er wel bij. Uit het gedigitaliseerde dagboek van P.J.M. Aalberse (1871-1948), de oprichter van de KSA en latere minister van Sociale Zaken: ‘Veel werk gehad met onzen film “Van de kribbe tot het kruis”. Maar … ’t is loonend werk. In Rotterdam en Leiden een reusachtig succes gehad. Elken avond uitverkochte zalen. In beide steden hebben we ruim f 2000, – zuivere winst gemaakt.’

Wie benieuwd is hoe Van de kribbe tot het kruis in den lande werd ontvangen, moet naar www.delpher.nl. In een handomdraai kun je kiezen uit 139 krantenberichten en –advertenties waarin de film tussen 1913 en 1915 wordt vernoemd. De Nieuwe Tilburgsche Courant  schreef bijvoorbeeld op 28 november 1913: ‘De eerste uitvoering, welke gisterenavond in de Kon. Liedertafel „Souvenir des Montagnards” plaats had van den historischen prachtfilm „Van de Kribbe tot het Kruis” is reeds een beslist succes geweest. De zaal was totaal uitverkocht en de bezoekers waren uiterst tevreden over het vertoonde, dat een aaneenschakeling is van prachtige tafereelen uit het leven van den Zaligmaker.’

Aanbevelenswaard is verder de fascinerende documentaire over de totstandkoming van Van de kribbe tot het kruis, de eerste speelfilm ooit over het leven van Jezus (klik hier). Maar het mooiste van alles is dat From the manger to the cross – zoals de Engelse titel van de film luidt – in z’n gehele lengte van 2200 meter op YouTube is te zien. Installeer u voor uw pc (toestemming van de geestelijkheid heeft u dus al) en waan u honderd jaar geleden in zaal Kunzeler:

Klein mysterie 579 – Saarweg (2)

Waarom zou Feyenoord in zijn zoektocht naar een scorende spits eigenlijk nog altijd niet bij de redactie van Hallo Horst aan de Maas zijn beland? Die geeft immers bijna wekelijks blijk van haar scorend vermogen. Nou dient natuurlijk gezegd dat de Horst-sweet-Horst-voorzetjes – doorgaans vanaf de linkerflank gegeven – altijd op maat zijn, maar ook voorzetjes op maat moet je eerst nog maar eens tot doelpunt zien te verheffen. En Hallo slaagt daarin telkens weer met verve. Daarom durf ik de stelling aan: met Hallo Horst aan de Maas in de spits is Feyenoord dit seizoen verzekerd van minimaal twintig doelpunten.

Ook afgelopen week was Hallo weer productief. Het Saarwegvoorzetje dat Horst-sweet-Horst op 21 juli gaf, werd donderdag bekwaam tot doelpunt gepromoveerd (Horst-sweet-Horst-voorzetjes zijn soms wel lang onderweg – dat is straks bij Jean-Paul Boëtius en Bilal Basaçikoglu of Ruben Schaken wel anders). Bondig samengevat komt het er op neer dat Horst-sweet-Horst op 21 juli de vraag opwierp waarom de Saarweg in America enkele dagen eerder was verhard, terwijl het gemeentebestuur asfaltering een jaar eerder nog categorisch van de hand had gewezen (klik hier). Hallo deed navraag bij de gemeente (klik hier) en komt tot de conclusie dat er twee redenen zijn voor de verharding. In de eerste plaats bleef de onverharde Saarweg ondanks ‘toevoeging van een milieuvriendelijke bodemverharder en stabilisator’ in droge perioden stofoverlast veroorzaken. Bovendien had het toegenomen zware transport over de weg tot een verdere verslechtering van de situatie geleid.

Puik stukje werk van Hallo! Maar daar bleef het niet bij: ook op de subvraag van Horst-sweet-Horst of belanghebbenden dan wel kuilenveroorzakers in de buidel hebben getast om de asfaltering te bewerkstelligen geeft Hallo antwoord. ‘Een bedrijf dat ging uitbreiden, [heeft] een financiële bijdrage aan de werkzaamheden gedaan’, zo liet een gemeentelijk woordvoerder het wakkere weekblad weten. Wat ik me dan weer afvraag: hoe hoog was die bijdrage? Heeft de gemeente die bijdrage als eis gesteld? Wat als dat bedrijf die bijdrage niet had geleverd? Gebeurt het vaker dat bedrijven de aanleg van wegen of andere infrastructurele werken sponsoren? Is de gemeente niet bang voor precedentwerking? Hebben onverharde wegen met kapitaalkrachtige aanwonenden een grotere kans op verharding dan onverharde wegen met armlastige aanwonenden?

Als het niet tot die droomtransfer naar Feyenoord komt, lezen we de antwoorden op deze vragen binnenkort ongetwijfeld in Hallo Horst aan de Maas. 

Intermezzo – Danse des corneilles et des mouettes

Vrijdag 1 augustus 2014, 19.18 uur, sportveld Dendron College te Horst (klik op pijltje, afspelen met geluid aan): 

Top 5 – Rekeninghoofden van verdwenen Horster winkels en bedrijven

Hoogzomer, iedereen is op vakantie, niemand leest Horst-sweet-Horst, dus ik kan me met een gerust hart voor één keer overgeven aan schaamteloze nostalgie. Spruit voort uit een opruimactie die me zomaar dertig, veertig jaar terug in de tijd schoot. En biedt nostalgie maar eens weerstand als zelfs de meest onbenullige rekeningen en kassabonnetjes blijken te zijn bewaard.

1 pond zangzaad ƒ 1,23.

5,40 m. spandraad à 40 ƒ 2,16.

8 schroeven ƒ 0,96.

2 pantalon ƒ 46,00.

Dynamo mont. + rep. ƒ 10,90.

Leukoplast ƒ 2,-.

130 sinaas à 0,18 ƒ 23,40.

Een enkele getypt, het merendeel handgeschreven. Bijna allemaal van Horster winkels en bedrijven. Veelal niet meer bestaande winkels en bedrijven. Meer nog dan de in rekening gebrachte producten of diensten roepen de rekeninghoofden herinneringen op. Aan de betreffende zaak en/of de eigenaar dan wel zijn (de eigenaar was altijd man) personeel.

Mijn top 5 van bij een recente opruimactie opgedoken rekeninghoofden van verdwenen Horster winkels en bedrijven (waarbij ik niet kan instaan voor de feitelijke juistheid van al het herinnerde, maar schaamteloze nostalgie moet je niet met de waarheid willen bederven): 

5.

Voor fietsen en hun reparatie kon je naar Beckers of naar Duijf. Wij gingen naar Beckers. Beter gezegd ‘Beckers Pietje’, al betwijfel ik of de zaak toen nog in Pietjes handen was. Aan de ene kant van de Gasthuisstraat de fietsen, aan de andere de auto’s. Verder weinig herinneringen aan. Maar wat een prachtige FIAT- en Batavus-logo’s! En ook na zes uur kon je nog telefonisch terecht, zij het op een ander nummer. 

4.

Kuëbe Wullem. Eén schroefje of spijkertje? Geen probleem! De winkel werd bevolkt door mannen in stofjas, ook áchter de toonbank. Bestaan ze nog: mannen in stofjas achter de toonbank?

3.

 ‘Zaadhandel’ en ‘sigarenmagazijn’ vermeldt het rekeninghoofd. Toch herinner ik me Kleuskens in de eerste plaats als dierenwinkel. Konijnen, hamsters, kanaries, vissen en meer van dat werk. Maden en meelwormen ook. En daar werd je dan ’s nachts gillend wakker van. Of anders wel van die typische dierenwinkelgeur. Ook legendarisch: het televisie-interview met een van de gebroeders, die elke vraag beantwoordde met ‘Géén commentaar’.

2.

Horster schoenwinkels uit mijn jeugd: Sanders in de Hoofdstraat, Van der Sterren in de Kerkstraat, Stroucx op de hoek Herstraat – Jacob Merlostraat. Winkels ontleenden hun naam destijds nog aan hun eigenaar (Horster schoenwinkels van nu: Zapato, Scapino, Shoetime, Past). Schoenmode? Het woord bestond nog niet. Schoenverkopers waren minstens evenveel schoenmaker als schoenverkoper. Breur Stroucx, die eigenlijk Arie Vissers heette en op z’n rekeninghoofd de naam J.C Stroucx voerde (hoe het precies zat is na te lezen in Oud Horst in het nieuws), had z’n werkplaats in een schuurtje achter de winkel, te bereiken via een poortje in een intussen verschandaliseerde blinde muur (klik hier) en een binnenplaatsje. Schoen op de leest, hamertjes en tangetjes binnen handbereik, nageltje tussen de tanden geklemd.

1.

Service Garage Horst? Wieter Manders zul je bedoelen! Wieter, de aardigste man van Horst, met de mooiste voornaam bovendien. Altijd gesecondeerd door z’n trouwe, wat zwijgzame metgezel Jeu Coppus. Uit de tijd dat een Citroën nog ergens voor stond. Terwijl wij ons nog in het Eend-tijdperk bevonden, stal Wieter al de show met een CX. Vakmanschap, toewijding en Citroënliefde tot de dood er tussen kwam. 

Intermezzo – Kapel De Schuilplaats

‘FIETSENSTALLING EN INGANG ACHTEROM. Wel go…’

‘Meindert, gij zult den naam des Heeren uws Gods niet ijdellijk gebruiken; want de Heere zal niet onschuldig houden, die Zijn naam ijdellijk gebruikt!’

‘Maar, Willemijn, we zijn al zo laat, verd…’

‘Meindert! God is geen kreet om bij tegenslag eens even het hart te luchten.’

‘Oké, oké. Kom, vlug achterom dan maar.’

‘Meindert, wacht! Kijk: INGANG OM DE HOEK.’

‘Dus niet achterom?’

‘Blijkbaar niet.’

‘Wélke hoek dan, potv…’

‘Meindert! Bewaar uw tong van het kwaad, en uw lippen van bedrog te spreken.’

‘Zie jij een ingang dan?’

‘…’

‘Nou, Willemijn?’

‘Wacht, Meindert, hier weer een bord.’

‘Nou weer naar links? Zijn ze hier verd…’

‘Meindert! We zouden toch alleen dingen zeggen die tot eer van God en tot zegen voor de mensen zijn? Wat heb je toch?’

‘Wat ik heb? Wat ik heb? Ik heb haast, nond…’

‘Maar dan hoef je de naam van de Heere toch nog niet telkens te misbruiken?’

‘…’

‘’t Zachtmoedig volk zal eens den vollen vrede genieten, in de zoetste rust verblijd.’

‘Psalm 37, vers 6!’

‘Zo ken ik je weer, Meindert!’

‘Nou de ingang nog, Willemijn!’

‘Kijk, rechts om de hoek! Fijn dat ze dat hier zo duidelijk met bordjes aangeven.’

‘Duidelijk? Mens, Willemijn, we lopen ons hier nou al tien minuten ram naar de klote om die teringingang van die onooglijke pietepeuterige focking kapel De Schuiplaats te vinden! En wil je nou als de sodemieter ophouden met dat eeuwige zeikgezemel van jou?’

‘Meindert! God roeit hen uit, die ’s vromen rust verstoren.’

‘Dat zal dan wel. Psalm 37 vers 5, trouwens.’

‘…’

Klein mysterie 578 – Boodschappenbriefje (7)

Eind vorig jaar publiceerde ik een gevonden boodschappenbriefje op Facebook (klik hier en hier). Binnen de kortste keren werd de schrijfster ontmaskerd. Sindsdien ben ik enigszins huiverig voor openbare boodschappenbriefjesanalyse. Je weet immers nooit welke rampen je onbedoeld aanricht met deze privacyschending. Wat niet wegneemt dat sommige briefjes schrééuwen om ontleding. Wie zijn boodschappenbriefjes achteloos op straat gooit, vraagt er misschien ook wel een beetje om. En de lol van publicatie van zo’n briefje ligt veeleer in het speculeren over herkomst en betekenis dan in (zelf)ontmaskering. Daarom heb ik besloten het er toch nog maar eens op te wagen.

Zaterdag opgeraapt aan de oud-kerkhofkant van het Patronaat. Het gevaar van ontmaskering is in dit geval niet zo heel groot: het is een collectief kunstwerk waaraan door minstens drie en misschien wel vier of vijf auteurs is geknutseld. Koffiemelk en melk zijn overduidelijk van dezelfde hand. Eggs, papertowels  en toilet paper  zijn eveneens van één hand, zij het van een andere dan die van koffiemelk en melk. Scheer mesjes  (ik heb de spatiepolitie al ingelicht) zijn van persoon 3.

Resteren Basis – Vita Dor en market. Zouden van persoon 4 en 5 kunnen zijn, maar ook allebei van de eggs-, papertowels- en toilet paper-persoon: Basis – Vita Dor  vooral op grond van de twee s’en, market  op grond van het Engels en de t.

De kwestie van het precieze aantal schrijvers mag interessant zijn, aanzienlijk intrigerender is de vraag in welke verhouding zij tot elkaar staan. Vormen zij een gezin? Nederlands schrijvende vader (scheer mesjes), Engels schrijvende moeder, Nederlands schrijvend kind (koffiemelk, melk)? In theorie mogelijk. Maar mijn mannelijke intuïtie zegt dat hier geen vrouw in het spel is. Onder één dak bivakkerende seizoensarbeiders dan? Dat zijn doorgaans geen mannen die het Nederlands machtig zijn. Dan nog eerder campinggasten, maar het ontbreken van alcoholica op het briefje maakt die optie evenmin erg waarschijnlijk. Lastig dus. Even dacht ik ook nog aan een briefje van de gezamenlijke Horster geestelijkheid waarop onze Poolse kapelaan zijn wensen in het Engels had geuit. Een bezoekje aan de parochiële website leerde me evenwel dat de Horster geestelijkheid nog slechts uit twee personen bestaat.

De mogelijkheid dat het briefje een product is van de in een Horster huurwoning ondergebrachte VVV-aankopen is eveneens uitgesloten. Weliswaar is er in de persoon van Medy Elito een Engelse aanwinst, maar het totale aantal nieuwelingen bedraagt bij mijn weten tot dusverre slechts twee (dat belooft wat). Een sekte dan? Een commune? Nog erger: een tak van een motorbende? Ik durf niets uit te sluiten. Hebt u misschien een idee? Zo ja, dan kunt u me misschien ook vertellen wat er onder de drie strepen onder market  staat.

Zoo? 200, gevolgd door een Perzisch dan wel Hebreeuws letterteken? En wat heeft dat dan weer te betekenen? En zijn de i van koffiemelk  en de eerste g van eggs  later toegevoegd? 

Klein mysterie 577 – Saarweg (1)

Gewapend met een rolmaat toog ik een jaar geleden naar de Saarweg in America. Aanwonenden van de onverharde Saarweg hadden geklaagd over de miserabele toestand van de weg. ‘Afhankelijk van de weersomstandigheden is hij de ene keer een “blubberbak” en de andere keer een “rotsgebied”’, had Dagblad De Limburger  geschreven. Met de rolmaat had ik de diepte van de Saarwegkuilen willen opmeten. Maar het ding bleef ongebruikt in m’n fietstas zitten. Gearriveerd op de Saarweg werd ik namelijk totaal in beslag genomen door iets dat ik in geen dertig jaar in Horst (aan de Maas) had waargenomen: een wei met varkens (klik hier).

Inmiddels zijn we een jaar verder. De varkens zijn verdwenen, zij het slechts tijdelijk, zo verzekerde hun eigenaar me nadat ik hem verontrust had gebeld. En de weg? Die is, afgelopen week, verhard. ‘Maar da’s toch logisch, gezien de voorheen miserabele toestand van de weg?’, zult u zeggen. Dat zou inderdaad misschien logisch zijn, ware het niet dat het Horster gemeentebestuur asfaltering van de Saarweg vorig jaar nog categorisch van de hand wees.

Ik citeer Dagblad De Limburger  van 14 mei 2013: ‘De gemeente Horst aan de Maas vindt het te duur om de Saarweg in America te asfalteren.’ Ik citeer Hallo Horst aan de Maas  van 15 mei 2013: ‘De gemeente laat weten niets extra’s aan de weg te willen doen. Zij stelt dat zij meer dan 200 kilometer half- en onverharde wegen heeft en geen precedent wil scheppen door de één wel te verharden en de ander niet.’ 

Duidelijk: geen asfaltering vanwege te hoge kosten en angst voor precedentwerking. Maar waarom gelden die argumenten een jaar later ineens niet meer? Radicaler koerswijzigingen kom je zelden tegen. Heeft het gemeentebestuur misschien een zak met geld gevonden? Worden die tweehonderd kilometer half- en onverharde wegen in de gemeente soms allemaal geasfalteerd zodat precedentwerking niet langer aan de orde is? Werd de druk van de aanwonenden te groot? Hebben belanghebbenden dan wel kuilenveroorzakers in de buidel getast?

Overigens verzochten de aanwonenden het gemeentebestuur vorig jaar tevens om de Saarweg van extra verlichting te voorzien. Ook dat verzoek werd met het oog op kosten en mogelijke precedentwerking geweigerd. Gisteren telde ik ter plekke inderdaad slechts één lichtmast. Benieuwd wanneer de Saarweg baadt in een zee van licht. 

Top 5 – Horster wipkippen

Op 16 mei 2011 publiceerde Tijs van den Boomen op de achterpagina van NRC Handelsblad een vrij uitputtend stukje over wipkippen (klik hier). Voorbij kwamen onder meer de bedenker (de Deense kunstenaar Tom Lindhardt), de officiële naam (hobbelwip), de eerste (in 1972 geïnstalleerd in Odense), de voordelen (goedkoop, weinig ruimtebeslag, nagenoeg onverwoestbaar), het gemak waarmee ambtenaren ernaar grijpen bij de inrichting van een wijk (‘een zoethoudertje, de excuustruus onder de speelvoorzieningen’), het kwade daglicht waarin ze geleidelijk zijn komen te staan (‘De wipkip is uitgegroeid tot het symbool van de Disneyfisering van het kinderspel: prefab plastic in plaats van avontuur’), het aantal varianten (naar schatting tweehonderd) en de volwassenenvariant.

Een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster wipkippen lag voor het oprapen. Op een onbewaakt moment passeerde zelfs de gedachte aan een atlas van Horster wipkippen. Pas toen het op daden aankwam, drong het delicate van deze missie tot me door: man van middelbare leeftijd die in z’n eentje in speeltuintjes foto’s maakt van wipkippen. Kom je tegenwoordig niet meer mee weg.

‘Waar zijn wij mee bezig?’

‘Oh, foto’s maken van wipkippen voor de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster wipkippen.’

‘Ja, ja. Kommen Sie bitte mal mit ins Präsidium.’

Het bezit van een kind in de wipkipleeftijd (tot zes jaar) had in dezen wonderen kunnen doen. Maar om nou zo’n kind aan te schaffen uitsluitend als alibi voor het maken van wipkipfoto’s? En zie maar weer eens van zo’n kind af te komen als het de wipkipleeftijd eenmaal voorbij is. Aanvankelijk wist ik m’n nichtje – de wipkiphoudbaarheidsdatum naar de letter van de wet ook al gepasseerd – nog wel eens te bewegen me te vergezellen op m’n wipkipspeurtochten. De voorwaarden die zij – ook niet van gisteren – aan haar medewerking verbond werden echter steeds buitensporiger. Stelde ze zich in het begin nog tevreden met een ijsje, later was een iPhone nog niet genoeg.

En zo kan het dat ik in meer dan drie jaar tijd nauwelijks tien foto’s van Horster wipkippen heb weten te schieten. Terwijl het in Horst aan de Maas toch stikt van de wipkippen. Het is dan ook absoluut geen representatieve top 5 van Horster wipkippen die ik u kan aanbieden. Waarom dan toch overgegaan tot publicatie? Om u te stimuleren mij uw foto’s van Horster wipkippen te sturen. Opdat die representatieve top 5 er toch ooit van komt. Voor nu zult u zich hiermee tevreden moeten stellen (hoe lelijker, hoe hoger de notering; de wipkwaliteiten zijn buiten beschouwing gelaten):

5. Noordsingel, Horst

4. De Kolk, Horst

3. Jan Drabbelsstraat, Meterik

2. Stoktstraat, Horst

1.  Clapvaeren, Horst

Intermezzo – FC Porto

Het wonderbaarlijke circus van het internationale topvoetbal hield afgelopen week weer even halt in Horst. Voormalig Champions League-winnaar Futebol Clube do Porto (FC Porto) was voor het tweede opeenvolgende jaar te gast in het Parkhotel en trainde dagelijks op sportpark Ter Horst.

Het verblijf van zo’n topclub staat telkens garant voor de meest vreemde gewaarwordingen. Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat twee terreinmeesters al een week vóór de spelers in Horst arriveerden om de velden van sportpark Ter Horst optimaal te preparen (uiteraard met medeneming van hun eigen maaimachine)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat sportpark Ter Horst wordt behangen met Portugese reclame?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat een hele batterij cameramensen, fotografen en schrijvende journalisten een week lang werkelijk elke scheet van spelers en begeleiding probeert vast te leggen?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld om in de Kasteelse Bossen de kans te lopen omver te worden gefietst door internationals als Helton (Brazilië), Abdoulaye Ba (Senegal), Cristian Tello (Spanje) of Josué Pesqueira (Portugal)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat het verblijf van een Portugese voetbalclub fantastische beelden oplevert van sportpark Ter Horst?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld  dat Duitse supporters van de Turkse club Besiktas naar het Nederlandse Horst afreizen om hun voormalige (niet bijster succesvolle) Portugese favoriet (Ricardo Quaresma) te komen begroeten?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld om ineens dagelijks op sportpark Ter Horst een speler te kunnen bewonderen die twee weken eerder nog negentig minuten van de partij was in de bloedstollende achtste finale op het WK tussen Nederland en Mexico (Hector Herrera)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat het verblijf van een Portugese topclub leidt tot het ontstaan van een eersteklas nieuw Horster olifantenpaadje?

Of vindt u het normaalste zaak van de wereld dat het plezier waarmee dat nieuwe Horster olifantenpaadje dagelijks werd onderhouden ook nog eens excellent op film is vastgelegd?