Klein mysterie 10 – Routewoud

Dinsdagochtend is het prachtig weer. Ik besluit een wandeling te maken in de Moelbaerenbos. Voor het eerst in lange tijd, want nadat ik er ooit door een roofvogel op de hielen ben gezeten, ren en wandel ik er nog maar zelden. Ik herinner me van vroeger dat bij de ingang naar het parkeerterrein van sportpark Terhorst drie wandelroutes begonnen: een rode, een gele en een witte. Op de fiets onderweg naar het beginpunt neem ik me voor de witte route te wandelen. Maar helaas: op de plaats van bestemming aangekomen, blijkt die niet meer te bestaan. Ik heb nu de keuze tussen de rode, de gele en een nieuwe, met blauwe paaltjes gemarkeerde ‘rolstoelwandeling’.Maar wacht even. Overwegend welke route te nemen, zie ik iets verderop dat mijn keuze nog ruimer is, er blijken ook nog een Moelbaerenbospad en een Melders Ommetje te zijn.Wat nu te doen? Lastig, beslissingen nemen is toch al niet mijn sterkste punt. Terwijl ik de voor- en nadelen van elke route tegen elkaar afweeg, zie ik dat op datzelfde punt ook de mogelijkheid bestaat een fietsroute te volgen.Misschien moest ik de keuze voor een wandelroute nog maar even uitstellen en beginnen met die fietsroute? Dat lijkt me in de gegeven omstandigheden inderdaad het verstandigste. Al snel kom ik uit bij de kasteelruïne. Daar slaat de wanhoop pas echt toe. Ik blijk te zijn gestuit op een heus routeknooppunt. Je hebt hier de keus uit vier wandel- (de rode, de blauwe, het Maasgaardenpad en het Gortmeulepad) en vijf fietsroutes (de Heideroute, de Lochtroute, de Blauwe Bessenroute, LF-route 87 en de ongenummerde LF-route waarop ik me bevind).Nu weet ik het helemaal niet meer. Totaal uit het veld geslagen, besluit ik ten slotte gewoon maar in het wilde weg een fietstochtje door de Moelbaerenbos te maken. Onderweg kom ik nóg een LF-route tegen, vraag ik me af of in dit bos het aantal routebordjes en –paaltjes het aantal bomen overtreften bedenk ik me dat ik wellicht goud geld zou kunnen verdienen met het samenstellen van een Routeroute langs de zeven wandel- en zes fietsroutes die ik in het gebied met een oppervlakte van slechts enkele vierkante kilometers heb aangetroffen.

Waarin schuilt nu eigenlijk het kleine mysterie, zult u zich misschien afvragen? Wel, ondanks het schitterende weer, ondanks de vakantietijd en ondanks het niet ongunstige tijdstip (tussen 10.30 en 12.00 uur) ben ik – geloof het of niet – helemaal niemand tegengekomen die ook maar een van de routes aan het wandelen of fietsen was!

Intermezzo – Sierlijke 1 3 5

Wees eens héél eerlijk: treft u vandaag de dag nog wel eens een sierlijke, ouderwetse 1, 3 en/of 5 aan? ‘Ja, op jouw huisnummerbordje’, zult u zeggen.Daar heeft u dan gelijk in, maar ik bedoel eigenlijk meer of u ze in het wild ooit nog tegenkomt. Nee? Nou, ik wel hoor. Eergisteren zelfs. Ik doe u deze Geheimtip – zoals de Duitsers zo mooi zeggen – graag aan de hand.
Moe (figuurlijk dan) van dat eeuwige geren in die dodelijk saaie Schadijker Bossen besloot ik eergisteren mijn trimmersgeluk eens elders te beproeven. Ik belandde in het bosgebied aan de Sint-Jorisweg in Hegelsom. Kijk eens wat ik daar aantrof:Hoewel de 5 mij eigenlijk iets te zeer is opgepoetst en de k en de m volstrekt detoneren, kon mijn dag niet meer stuk. Zelfs liet ik mijn goede humeur niet verpesten door de enorme regenbui die plotseling losbarstte. Ook het feit dat er helemaal geen rode route van 3,5 kilometer en een witte van 1,5 kilometer (meer) bleek te zijn, waardoor ik als een kip zonder kop rondrende, nam ik graag op de koop toe.

Klein mysterie 9 – Voetpad (1)

Verwondering was mede aanleiding om met dit weblog te beginnen. Waarom zijn dingen zoals ze zijn? Een dezer dagen trok dit voetpad mijn aandacht.Het is het laatste onverharde restant van de veldweg die ooit van Horst-centrum naar de Risselt(kapel) liep. Een doodnormaal voetpad van een meter of vijftig. Zou je zeggen. Toch vraag ik me af: waarom een voetpad en geen fietspad? Ooit moet iemand dat besluit hebben genomen. Welke overwegingen zouden daaraan ten grondslag hebben gelegen? Ik ga er voetstoots vanuit dat alle voors en tegens driedubbel tegen elkaar zijn afgewogen en dat men uiteindelijk tot de conclusie is gekomen dat een voetpad de voorkeur verdient. Goed. Maar dan moet uiteraard ook worden verhinderd dat fietsers gebruikmaken van het voetpad. Ik stel me zo voor dat de dialoog daarover tussen twee gemeenteambtenaren als volgt is verlopen:
‘Laten we een fietsversperring plaatsen.’
‘Akkoord, maar waar?’
‘Niet in het midden, ik wil wel eens af van altijd maar dat symmetrische.’
‘Prima, dan zetten we de rest van de toegang tot het pad af met rechtopstaande en dwarsliggende houten paaltjes.’‘Ik bedenk me ineens: we moeten vooral het andere uiteinde van het pad niet vergeten.’
‘Nu je het zegt … Daar de versperring dan ook maar asymmetrisch plaatsen?’
‘Uiteraard!’
‘Eigenlijk wel een beetje saai, nu ik er nog eens goed over nadenk.’
‘Aan die kant dan toch maar in het midden?’
‘En dan zetten we de rest van de toegang tot het pad weer af met rechtopstaande en dwarsliggende houten paaltjes!’
‘Zouden we dat nu wel doen?’
‘Waarom niet?’
‘Een beetje eentonig, aan beide uiteinden van het pad diezelfde paaltjes.’
‘We zouden natuurlijk ook een constructie met drie fietsversperringshekken kunnen maken.’
‘Geweldig idee! Doen we!’Zou het inderdaad zo zijn gegaan?

Klein mysterie 8 - Hunebed

De Duitse schrijver Heinrich Heine (1797-1856) zou ooit hebben gezegd: ‘Als de wereld vergaat, dan ga ik naar Nederland. Want daar gebeurt alles altijd vijftig jaar later.’ Het is jammer dat Heine al meer dan honderdvijftig jaar dood is. Zou hij namelijk in deze tijd hebben geleefd, dan had hij zijn uitspraak ongetwijfeld genuanceerd tot: ‘Als de wereld vergaat, dan ga ik naar Horst. Want daar gebeuren sommige dingen duizenden jaren later.’ Want eindelijk, nadat we er meer dan vijfduizend lange jaren tevergeefs op hadden zitten wachten, hebben de hunebedbouwers besloten hun werkterrein naar Horst te verplaatsen. En het moet gezegd, ze hebben geen half werk geleverd. In een recordtempo bovendien. Toen ik enkele dagen geleden deze plek (een zijweggetje van de Wittebrugweg) passeerde, was er nog in geen velden of wegen een hunebed te bekennen. En dan als donderslag bij heldere hemel ineens dit! Hoe ze het gedaan hebben, mag joost weten, maar het ligt er. Eigenlijk geen klein mysterie, maar een heel groot. Vreemd genoeg nog niet door de media en de plaatselijke VVV opgepikt. Hiermee heeft Horst op toeristisch gebied goud in handen. Vergeet die hele kasteelruïne en concentreer alle aandacht op het hunebed, zou ik zeggen.

Tot zo ver was ik gisteren gekomen met mijn stukje. Alvorens de finishing touch aan te brengen, besloot ik vanochtend nog wat extra foto’s te maken. En wat schetst mijn verbazing? Hunebed weg!Naar de reden kan ik alleen maar gissen. Vast staat wel dat de hunebedbouwers hun creatie niet naar elders hebben verplaatst. Op de nabijgelegen parkeerplaats van sportpark Terhorst trof ik de stenen die gisteren nog het hunebed vormden, nu namelijk her en der verspreid liggend aan.Zou iets of iemand wellicht de toorn van de hunebedbouwers hebben opgewekt en zouden ze daarom uit wraak de stenen zo maar lukraak ergens neer hebben gegooid? Wie weet het? Niemand weet het! Wat ik wel weet, is dat ik vind dat eerherstel voor de hunebedbouwers op zijn plaats is. Dat betekent: herbouw van het hunebed met de verspreid liggende stenen op de parkeerplaats. Want zeg nu zelf: die zwerfkeien daar, dat lijkt toch nergens op?

Top 5 - Moelbaerenbosser schuilhutten

Mijn (gemotiveerde) top 5 van Moelbaerenbosser schuilhutten:

1. (vooral vanwege de schitterende ligging: aan de rand van het ruiterterrein, maar je waant je in een Zwitserse Alpenwei; weinig schuilcomfort omdat vandalen de bankjes hebben vernield):2. (een vensteropening meer en duidelijk groter dan het exemplaar bij het ruiterterrein, maar net iets minder mooi gelegen aan de rand van de visvijver): 3. (zelfde type als bij het ruiterterrein; kijkt uit op Eendenkuulke, maar gaat helaas ietwat schuil achter de bomen): 4. (met zijn tentdakachtige verschijningsvorm misschien wel mooier dan de nummers 1, 2 en 3, maar is in feite meer stal dan schuilhut; staat in dierenweide, daarom moeilijk bereikbaar voor menselijke schuilers): 5. (net als nummer 4 geen echte schuilhut, eerder een schuilzuil; staat bij ingang bijentuin; wordt ontsierd door de informatieborden; maakt een wat plompe indruk):

Intermezzo – Open brief (1)

Horst, 15 juli 2008

Geachte heer Van Rooij,

Ik kan me voorstellen dat de schrik u om het hart slaat bij het zien van deze foto’s. Dat u denkt: ‘Heb ik eindelijk eens een paar weken vakantie, word ik zomaar afgezet als burgemeester.’ Dat u denkt: ‘Afgezet worden is nog tot daar aan toe, maar opgevolgd worden door de eerste de beste blogger die tot in het oneindige heeft zitten zeuren over de kleinste pietluttigheden in ons straatnaambordenbeleid en vervolgens zonder ook nog maar iets gepresteerd te hebben zomaar een straat naar zich vernoemd krijgt, is toch wel het toppunt.’ Dat u denkt: ‘Weliswaar gaat het maar om een voetpad en ontbreekt een toegevoegde regel onder het bordje, maar toch: was dat nu allemaal wel nodig?’
Welnu, edelachtbare burgemeester, ik kan u geruststellen. U bent niet afgezet en er is geen voetpad naar mij vernoemd. Het betreffende voetpad én het straatnaambordje bestaan wel, maar ze bevinden zich op veilige afstand: diep verscholen in de bossen van het Achterhoekse dorp Wehl. Mijn overgrootvader Herman Moorman was daar van 1922 tot 1934 burgemeester. Dat ik het niet verder heb geschopt dan eenvoudig blogger zegt vrees ik veel over het verval van de Moorman-dynastie, maar hoe hard ook: de feiten moeten onder ogen worden gezien.

Overigens: de man op de derde foto is mijn vader Jun, die het ten minste nog tot gemeenteraadslid in Horst wist te schoppen. De kinderen op de onderste foto zijn mijn nichtje Ida en mijn neefje Tom, voor wie wellicht een grote toekomst is weggelegd – maar dat zijn dan weer geen Moormannetjes maar Heijligersjes. Merk trouwens ook de verschillen in schrijfwijze en belettering op - Horst staat in dat opzicht duidelijk niet alleen.

In de verwachting u hiermee voldoende op uw gemak te hebben gesteld, verblijf ik,

Met vriendelijke groet,

Wim Moorman

Klein mysterie 7 – Verboden te voetballen

Wat waren we weer in de ban van Oranje, de afgelopen maand. Weg waren ineens alle sikkeneurigheid en verongelijktheid die doorgaans de boventoon voeren. Als een man stonden we achter onze Wesley, onze Rafael, onze Khalid en noem ze verder allemaal maar op. Maar wéér ging het uiteindelijk mis, zoals het – behalve in 1988 – uiteindelijk altijd mis gaat. Wil het ooit lukken dan zal er nóg meer in het jeugdvoetbal moeten worden geïnvesteerd, want de jongens van vandaag zijn de kampioenen van morgen. Dat besef is ook best aanwezig, getuige de Limburgse voetbalacademie, de pannakooien, de Cruijff Courts en het goede werk dat veel amateurclubs verrichten. Maar dit is niet genoeg. Alle goed bedoelde initiatieven van bovenaf ten spijt: de échte voetballers worden op straat geboren, zie Johan Cruijff, Willem van Hanegem, Ismael Aisatti en vele anderen. Een betere leerschool dan straatvoetbal bestaat er gewoonweg niet. Ook dit besef is overal aanwezig. Behalve in de Julianastraat in Horst. Hier bevindt zich de gedroomde locatie voor elke hedendaagse straatvoetballer: een groot bestoeptegeld oppervlak, geen hinder van passerende auto’s en niet te vergeten de deuren van de garageboxen die – mits dicht – een ideaal doel vormen. Je zou verwachten dat de bewoners van de Julianastraat zuinig zijn op deze biotoop en alles in het werk stellen om te bevorderen dat Horster straatvoetballers hier hun dagelijkse potjes komen spelen opdat Dirk Marcellis te zijner tijd een waardig opvolger krijgt. Dat ze die jongens en meisjes lekker op de deuren van hun garageboxen laten hengsten. En dat dat gedreun hun als muziek in de oren moet klinken. Maar helaas, niets van dit alles:Kijk, zo kan het nog een hele tijd gaan duren voordat Oranje ooit weer een echte prijs wint. En dat wilden we toch zo graag met zijn allen? Daarom, bewoners van de Julianastraat, een welgemeend advies: gooi die kleinburgerlijkheid overboord, toon initiatief, schroef dat bordje van de muur en breng het naar Thijs Houwen die u dankbaar zal zijn voor het mooie object dat hij aan zijn collectie straatmeubilair toe kan voegen.

Klein mysterie 6 - Straatmuzikanten (1)

Als dorp of stad stel je pas echt iets voor als straatmuzikanten je weten te vinden. Daarom prijs ik me gelukkig dat ook Horst sinds enkele jaren wordt aangedaan door deze beroepsgroep. Ik geef onmiddellijk toe dat smaken kunnen verschillen en dat de wereldtop der straatmusici zich nog niet in Horst heeft vertoond. Toch is hier in mijn ogen wel degelijk sprake van een enorme verrijking voor Horst-centrum. Ik kan oprecht genieten van de melancholieke deuntjes van deze artiesten, waarvan het merendeel naar ik vermoed afkomstig is uit de Balkanlanden. Gemeentebestuur en winkeliers: koester dit gilde!
Een enkele keer heb ik wel eens geprobeerd een gesprekje met zo’n man (inderdaad altijd mannen) aan te knopen, maar dat liep meestal snel stuk op een onoverbrugbare taalbarrière. Daarom blijf ik zitten met een karrenvracht aan vragen: wat is hun vaderland? Waarom zijn ze naar West-Europa gekomen? Waar verblijven ze? Zijn hun gezinnen ook hier? Met welk vervoermiddel komen ze naar Horst? Wordt hun optreden gewaardeerd? Worden ze wel eens lastig gevallen door publiek of middenstand? Moeten ze een vergunning hebben? Geven mensen in het weekend meer dan door de week? Waarom zie je ze slechts zelden in groepsverband optreden? Jaagt de politie hen wel eens weg? Zijn mensen in de ene plaats vrijgeviger dan in de andere? Is er verschil in vrijgevigheid tussen klanten van Plus/Lidl en die van Jan Linders? Kunnen ze er van leven? Waarom zie je hen soms maanden niet? Hoe is hun oordeel over Horst en de Horstenaren? Stuk voor stuk kleine mysteries.

Intermezzo – Thijs Houwen

Nog één keer dan, ik kan het niet laten: de straatnaamborden. Elke straatnaambordenvorser beleeft slechts één keer de dag van zijn leven. Ik smaakte dat genoegen vorige week zaterdag. Op zoek naar een straatnaambordje in de Toon Hendriksstraat kwam ik voorbij aan het huis van Thijs Houwen, een erkend verzamelaar van straatmeubilair. Thijs was toevallig de heg aan het knippen. We raakten in gesprek over de aanstaande verdwijning van de meeste telefooncellen, waaraan Dagblad De Limburger juist die dag een artikel had gewijd. Al eerder was me opgevallen dat Thijs in zijn tuin een prachtige oude PTT-telefooncel heeft staan. Hij vertelde me dat hij ze ooit cadeau had gekregen van Jan van Heijster nadat ze jarenlang dienst had gedaan in de Mèrthal. Thijs proefde mijn enthousiasme en bood me een rondleiding door zijn tuin aan. Die blijkt een waar walhalla voor de straatmeubilairfetisjist te zijn. Behalve langs de telefooncel leidde hij me verder nog langs onder meer een stoplicht (dat als het donker wordt op groen springt, behalve als iemand zijn voordeur nadert – dan springt het automatisch op rood), gele verkeerszuilen met een blauwe pijl (helaas uit het straatbeeld verdwenen)en een antieke benzinepomp (waarvan de slang moet gaan dienen als tuinslang).Onvermijdelijk kwam ons gesprek ook uit op straatnaamborden en mijn zoektocht daarnaar. Ik vertelde Thijs dat ik het zo jammer vind dat de oude vertrouwde straatnaambordjes waarmee ik sinds mijn jeugd vertrouwd ben, ook al uit het straatbeeld aan het verdwijnen zijn.Ze maken plaats voor een ander type: lichter blauw, een andere letter en wit omkaderd. Nu was vroeger zeker niet alles beter en mooier, maar de straatnaambordjes naar mijn smaak wel: mooier blauw, geen lelijk wit kader en vooral een veel mooiere, rankere letter. Thijs was het – gelukkig – helemaal met me eens, maar in dit kader belangrijker: Thijs blijkt een indrukwekkende verzameling oude Horster straatnaambordjes te bezitten. Niet alleen die mooie oude blauwe, maar ook de voorloper daarvan. In de Loevestraat (op de t-splitsing met de Harrie Driessenstraat) had ik al wel zo’n exemplaar zien hangen, maar ik vermoedde dat het pas recent door de bewoner op de muur was aangebracht ter decoratie van zijn woning. Niet dus, bordjes van dit type moeten vroeger heel Horst hebben gesierd. Uiteraard vroeg ik Thijs of ik een foto mocht maken van zo’n bordje. ‘Een foto maken? Waarom neem je er niet gewoon een mee?’ ‘Meenemen? Dat meen je niet!’ ‘Ik heb er meer dan genoeg, mijn vrouw is al lang blij als hier wat van die troep verdwijnt.’ Om een lang verhaal kort te maken: Thijs schonk me twee straatnaamborden. Het een van de Meterikseweg (‘mijn’ weg), het ander van de Mevrouwsbosstraat (nota bene nummer 1 in mijn top 5 van mooie Horster straatnamen!!). Zielsgelukkig en Thijs voor eeuwig dankbaar fietste ik vervolgens naar huis - met de Mevrouwsbosstraat en de Meterikseweg onder mijn arm. Ze krijgen een ereplaatsje.

Klein mysterie 5 – Kasteelruïne (1)

‘Weelderig begroeid.’ Als er iets is waar deze twee woorden tientallen jaren lang op van toepassing waren, dan was het wel de ruïne van kasteel Ter Horst. Nadat de laatste kasteelbewoner, Frans Clemens Von Fürstenberg in 1827 overleed, liet zijn dochter Charlotte het inmiddels onbewoonbare kasteel grotendeels afbreken. Daarna kreeg Moeder Natuur de vrije hand en, het moet gezegd, ze maakte er wat moois van. Er ontstond een waar eldorado voor romantici. Bekijk bijvoorbeeld de foto’s op de websites van de Stichting Limburgse Kastelen, Geheugen van Nederland en het Historisch Educatief Platform Horst.
Maar helaas, dit alles is niet meer. Ook de kasteelruïne is namelijk ten prooi gevallen aan het revitaliseringsproces (zoals het waarschijnlijk in vakjargon heet) dat de Kasteelse Bossen nu al een aantal jaren teistert. Wat was er mis met de Kasteelse Bossen zoals ik die lange tijd heb gekend? Vervulden die niet een nuttige functie voor plaatselijk gebruik: de hond uitlaten, de dagelijkse wandeling, een rondje rennen? En de kasteelruïne, moet die nu heus zo drastisch op de schop? Goed, ook ik erken dat om nog verder verval te voorkomen bepaalde conserveringsmaatregelen noodzakelijk zijn. Maar die toren was die nu echt nodig, los van de vraag of je hem mooi vindt of niet? Hetzelfde geldt voor het opnieuw opmetselen van muren en het bouwen van bruggetjes. Waarom niet alles zo veel mogelijk gelaten zoals het was? Een idyllisch plekje dat juist door die ruïneuze toestand tot de verbeelding spreekt, zou ik juist in ere houden. Is het dan werkelijk nodig alles ‘toeristisch-recreatief op de kaart te zetten’? Zelfs als het antwoord op die vraag bevestigend is: zou een computeranimatie die ter plekke de bouwgeschiedenis van het kasteel visualiseert (zoals dacht ik oorspronkelijk de bedoeling was) niet minstens zo aantrekkelijk zijn voor toeristen als een gedeeltelijk wederopgebouwde ruïne?Günter Netzer zei tijdens het WK voetbal 2006 over het Nederlands elftal: ‘Das sind meine Holländer nicht mehr.’ In navolging van mijn favoriete Duitse voetbalanalist zeg ik op mijn beurt: ‘Das ist meine Kasteelruïne nicht mehr.’Ik realiseer me dat ik met dit betoog waarschijnlijk een aantal mensen (ongetwijfeld ook vakgenoten) tegen de schenen schop. Dat zij dan maar zo. Toch wil ik óók gezegd hebben dat ik veel respect heb voor alle vrijwilligers die hun hele ziel en zaligheid leggen in de wederopbouw van de kasteelruïne. Hun valt uiteraard niets te verwijten, zij voeren uit wat hun gevraagd is.

Top 5 - Officieuze Horster straatnamen (1)

Mijn top 5 van officieuze Horster straatnamen:
1.









2.









3.









4. (hoogste nieuwe binnenkomer)









5.









Buiten mededinging om elke schijn van partijdigheid te voorkomen:









Buiten de prijzen gevallen:









Ongetwijfeld kent Horst nog meer officieuze straatnamen, maar mij zijn ze niet bekend. Wie wel?

Intermezzo - Muurdecoratie Meuleveld

Ongetwijfeld zullen er onder de volgers van dit weblog mensen zijn die mij maar een detaillist, een azijnpisser, een kommaneuker, een pietlut, een zeurpiet of zelfs een ‘peenteneuker’ (of nog erger: alle zes) vinden. Ik vrees dat ze daarin wel eens gelijk zouden kunnen hebben. Dit neemt niet weg dat ik óók oog probeer te hebben voor Grote Schoonheid. Zo ben ik lyrisch over deze muurdecoratie bij basisschool Meuleveld.









Wie de ontwerper is, weet ik helaas niet (en is vreemd genoeg ook niet te vinden op de website van de school, die wél een heel verhaal over de betekenis van het logo bevat), maar hij of zij is in mijn ogen een groot kunstenaar. Telkens als ik er langskom treft me de onroerende schoonheid ervan. Ik moet zelfs bekennen dat ik er wel eens speciaal een blokje voor om rijd of fiets om het te zien. En dat allemaal zo maar, gratis en voor niets voor iedereen te bewonderen!
Eén klein smetje (mijn ware aard verloochent zich niet): pal naast deze muurdecoratie is de muur beschilderd met dit idyllische tafereeltje.









Geluk bij een ongeluk: door de lelijke hekken – zijn die toch nog ergens goed voor – wordt het grotendeels aan het zicht onttrokken.

Klein mysterie 4 - Hek Meuleveld

Eindelijk bevrijd van de straatnaamborden richt ik me vandaag op een hek. Ik houd niet zo van hekken. En zeker niet van lelijke hekken. En al helemaal niet van lelijke overbodige hekken.

Dit hek staat bij de ingang van basisschool Meuleveld aan de Julianastraat. Al dagenlang vraag ik me vertwijfeld af welke functie het toch zou kunnen hebben. Het enige dat ik kan bedenken, is dat het is bedoeld om de leerlingen die te voet naar school gaan te scheiden van de leerlingen die op de fiets komen. Dit vermoeden kan ik helaas niet aan de praktijk toetsen omdat het vakantie is. Laten we er eens van uitgaan dat mijn vermoeden klopt. Je hoort tegenwoordig vaker klagen over het teruglopende niveau van basisschoolleerlingen. Persoonlijk ben ik niet zo’n aanhanger van die theorie, maar stel dat dit inderdaad zo zou zijn, dan zullen de leerlingen (zelfs de jongste) toch ook nog wel zonder dat hek begrijpen dat ze het linker poortje moeten nemen als ze te voet komen en het rechter als ze op de fiets komen? En in het onwaarschijnlijke geval dat de verstandelijke vermogens echt zo ver zijn teruggelopen dat ze dit niet meer begrijpen, dan was het toch veel eenvoudiger en doeltreffender geweest om met een op het trottoir geschilderd voetgangers- en fietserspictogram de gewenste route te markeren?
Een andere mogelijkheid is dat de school fietsers alle ruimte wil bieden. Het hek zou dan moeten voorkomen dat wachtende ouders die hun kinderen komen ophalen de doorgang voor fietsers versperren. Zit misschien meer in. Toch had ik het dan logischer gevonden het rechterpoortje een aantal meters naar rechts op te schuiven, desnoods ten koste van de struiken.
Overigens: qua afscheiding van de openbare weg maakt de Doolgaardschool met zijn lage muurtje een heel wat opener en vriendelijker indruk dan Meuleveld.‘De Weisterbeek dan weer niet’, hoor ik u al zeggen.Inderdaad: een nog hoger – weliswaar veel mooier – hek dan bij Meuleveld. Maar kom mij alstublieft niet aan dat hek! Als oud-leerling van de Weisterbeek wekt het nostalgische gevoelens bij mij op. Ik hield toch niet van hekken? Bij nader inzien moest ik die opvatting eigenlijk maar eens bijstellen. Zo gezegd, zo gedaan: ik houd niet van lelijke overbodige hekken.