Qua vormgeving niet om van achterover te vallen. Wel bijzonder is de locatie: dicht bij de bewoonde wereld en in een betrekkelijk open gebied – en dus niet, zoals meestal het geval is, aan een bosrand. Verder is wat mij betreft de geringe hoogte opmerkelijk. 
en valt op een minuscuul bordje het gemeentewapen te ontwaren. 
Uiteraard blijf ik ondanks deze ontdekking bij mijn stelling dat gemeentewapen en –vlag veel te weinig zichtbaar zijn in de Horster openbare ruimte.
gebouwen, 
gemeentegidsen, 
briefpapier 
en carnavalssingles. 
Verder waren er bierglazen en minivlaggen met het wapen en misschien ook wel gemeentelijke koffiekopjes.
de verklarende bordjes bij de gemeentelijke kunstwerken 
en – in afgeleide vorm – het logo van het Parkhotel. Dat was het dan. Zelfs op de gemeentelijke website kon ik het wapen niet ontdekken.
terwijl er toch echt een van het gemeentewapen afgeleide gemeentevlag bestaat: 
Illustratief is de entree van het oud gemeentehuis: links een nooit vervangen monumentenschildje van de oude gemeente Horst met gemeentewapen, rechts een bordje van recenter datum met het gemeentelogo. 
Is dit allemaal heel erg? Ach nee, er zijn belangrijker zaken om je over op te winden. Van de andere kant: als je toch een wapen hebt, doe er dan ook iets mee. Zeker in een tijd waarin het modewoord ‘duurzaamheid’ op vele lippen bestorven ligt. Een wapen heeft eeuwigheidswaarde, terwijl een logo bijna per definitie vluchtig is. Met weer een nieuwe gemeente in het verschiet zou ik daarom zeggen: nieuwe ronde, nieuwe kansen. 
Telkens wanneer ik in de weken daarna het bewuste perceel passeerde, vergewiste ik me ervan of het bordje er nog stond. Tot vorige week stond het fier overeind. Afgelopen zaterdag was het ineens verdwenen. Veel gedachten maakte ik er niet aan vuil, ik ging er van uit dat het bordje was verwijderd met het oog op naderende bouwactiviteiten. Mis, want kijk eens wat ik vanmiddag circa twee kilometer noordelijker aan de Schadijkerweg aantrof:
Nu een antwoord op de vraag waarom ik zo lang heb geaarzeld over het schrijven van dit stukje. Omdat u zich als oplettende lezer natuurlijk af gaat vragen hoe dat bordje op zijn nieuwe locatie is beland. En omdat zelfs een amateur-Sherlock als schrijver dezes wel op z’n vingers kan natellen op wie uw verdenking zich zal richten. Met de hand op m’n hart: ik was het niet. Maar ik besef dat als de dienaars van de heilige Hermandad (fijn om dat begrip ook eens een keer te kunnen gebruiken) eerstdaags bij mij aankloppen, ik toch het een en ander zal hebben uit te leggen.
Daarom laat ik cynische opmerkingen over een ambtenarenspeeltuin of toestellen waarop de bestuurders kunnen oefenen in het bewaren van een wankel evenwicht maar achterwege.
Als die oubollige bank nu ook nog plaats zou kunnen maken voor iets strakkers dan hoort u me helemaal niet meer klagen.
andere zijn gewoon mooi van zichzelf. 
Op 1 augustus vorig jaar schreef ik over de ontroerende schoonheid van de windwatermolen aan de Witveldweg. Een van de dingen die ik me afvroeg was waarom en wanneer de molen buiten gebruik was gesteld. Inmiddels vraag ik me af waarom en wanneer hij weer in gebruik is gesteld. Want, echt waar, de windwatermolen functioneert weer zoals een windwatermolen hoort te functioneren (geluid aanzetten!):
Mijn inschatting nu (voor wat die gezien het voorgaande nog waard is): de eigenaren van Passi en het pension komen niet tot overeenstemming. Daarmee zouden we weer terug zijn bij af. Daarmee zou tevens over twee weken de bal toch weer bij de politiek komen te liggen. Daarmee zouden CDA, PvdA en VVD de kaarten die ze tot nu toe voor zich hebben gehouden, toch op tafel moeten leggen. Kan dus wederom een bijzonder interessante vergadering worden.
Maar stel nu eens dat ik andermaal helemaal mis zit met mijn inschatting. Dat de eigenaren van Passi en het pension dus wel een akkoord bereiken over toekomstige vestiging van Passi in het pension. Ook in dat geval blijft er een politieke kant aan de zaak zitten. Want wat gebeurt er met de kiosk bij verhuizing van Passi naar het pension? Die wordt afgebroken, mag je aannemen. En dan? Komen die beloofde zilverlindes er dan wel? Of blijft er ook na het verdwijnen van Passi ruimte voor een transparant gebouw op die plek? Ik laat me graag verrassen.
U bent benieuwd naar mijn mening over de hele zaak? Echt? Dan zou ik u willen adviseren het stukje van 23 maart nog eens te herlezen. Of wacht, ik zal het u gemakkelijker maken. Ik verklap u hierbij mijn antwoorden op de vier door Joop de Hoon opgeworpen vragen (zie klein mysterie 66a): 1) nee; 2) ja; 3) ja; 4) nee. Duidelijker kan ik echt niet zijn.
Wie geen behoefte leek te hebben aan schorsing was CDA-raadslid Joop de Hoon. Hij vroeg zich af of (1) de politiek de problemen van een ondernemer dient op te lossen, of (2) zonwering geen funeste gevolgen zou hebben voor de transparantie van de geplande nieuwe kiosk, of (3) nieuwbouw van de kiosk het herstel van de oude wegenstructuur niet in de weg zou staan en of (4) je als politiek nog wel geloofwaardig bent wanneer je weloverwogen besluiten als het open houden van het Sint-Lambertusplein zo gemakkelijk opzij zet. 
Daarna schorsing. Stijgende spanning. Zal de CDA-fractie haar eigen wethouder afvallen? Of staat Joop de Hoon alleen in zijn standpunt? Tot welke afweging komen PvdA en VVD? 
Pensionhouder en ijsbereider krijgen nu tot de volgende gemeenteraadsvergadering (over drie weken) de tijd om tot overeenstemming te komen. Waarmee de pensionhouder de Horster politiek verlost van een netelig probleem. Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.’
Geweldig toch? Omdat het vakantie was heb ik me maar niet het hoofd gebroken over de vraag of ze nu Dorisch, Ionisch of Korinthisch zijn. Ook heel bijzonder was deze heroïsche leeuw:
Allemaal flauwekul natuurlijk. Voor al dit fraais moet u niet in Griekenland maar in Siebengewald zijn. Hoe ik daar verzeild raakte? Dat zal ik u uitleggen. Afgelopen week kwam ik in Nederland voor gevorderden, een prachtig fotoboek van Daniel Koning, een foto tegen van Europa Stock Tuindecoratie in Siebengewald. Als liefhebber van het gentiaanblauw en karmijnrood opschilderen van enigszins kitscherige beelden
was me meteen duidelijk dat ik in Siebengewald wellicht iets van mijn gading zou kunnen vinden. Toen zich gisteren de gelegenheid voordeed, stapte ik derhalve spoorslags in mijn auto om Europa Stock Tuindecoratie met een bezoek te vereren. En het moet gezegd: ik heb wel eens slechtere beslissingen genomen. Betonnen Maria’s, tuinkabouters, boeddha’s, engelen, dieren en antieke godinnen in overvloed. Voeg daar nog een ruime sortering polyester beelden aan toe en u begrijpt dat ik een bijzonder fijne middag had.
Slechts met de grootste moeite kon ik de neiging bedwingen zo’n fraaie door twee paarden voortgetrokken kar met voerman aan te schaffen. 
Of dit idyllische tafereeltje van jongen-met-pet bij put. 
Of dit authentieke stel, de ultieme verzinnebeelding van het gezegde ‘na gedane arbeid is het goed rusten’. 
Stuk voor stuk juweeltjes, waarvoor je wel minimaal enkele tientallen euro’s dient neer te leggen. En dat is me nu weer net iets teveel in deze onzekere tijden. Maar wilt u schrijver dezes eens verblijden met een aardig cadeautje, dan weet u waar u moet zijn. Dan zorg ik zelf wel voor die gentiaanblauwe en karmijnrode verf.
(Bedenk u trouwens eens hoezeer Horst aan aantrekkelijkheid zou winnen als iedereen die zo’n betonnen beeld in z’n voortuintje heeft staan,
zou besluiten het gentiaanblauw of karmijnrood op te schilderen. Levert gegarandeerd landelijke publiciteit op en zet Horst in een klap op de kaart. Is hier geen schone taak weggelegd voor de Stichting Horst Promotie?)
Zelfde verhaal op de terugweg, maar dan in omgekeerde volgorde. Waarom doe ik dit? Omdat het me elke keer mooi maar liefst anderhalve minuut tijdwinst oplevert (gemiddeld twee keer per dag en vijf dagen in de week is dit per maand toch zomaar een uur – gratis en voor niks). Omdat ik zo ontsnap aan de twee stoplichten op de Venrayseweg (ik heb een niet te behandelen stoplichtallergie).
Weet u wat alleen zo vervelend is? Dat die sluiproute over veel te smalle, veel te drukke wegen voert. 
Dat heeft geleid tot talloze bulten en gaten in de berm. Bijzonder lastig en irritant, zo kan ik u verklappen. Heb je eindelijk een mooie sluiproute gevonden, kun je er niet flink op doorkachelen. Daar moet toch iets aan te doen zijn? Gelukkig is er in dit soort gevallen altijd nog de gemeente Horst aan de Maas. Want wat je ook van haar kunt zeggen, ze denkt mee met automobilisten die wensen af te wijken van de gebaande paden. Eerst probeerde de gemeente hen tegemoet te komen door op het traject Molengatweg – Molenveldweg – Lindweg de bermen te egaliseren. Nu die maatregel, getuige de vele plassen water, 
onvoldoende soelaas biedt, doet de gemeente er nog een schepje bovenop. Volgens Dagblad De Limburger van 25 maart is de gemeente namelijk voornemens de Lindweg te verbreden en er een fietspad naast te leggen. Kijk, daar kunnen we wat mee. Nu de Molengatweg en de Molenveldweg nog. Liefst vierbaans uiteraard, dat zou een passende beloning zijn voor jarenlang stug volhouden van mij en mijn collega-sluiprouteurs. Maar niet heus. Een schop onder de kont, dat verdienen we. Of veel effectiever: afsluiting van Molengatweg, Molenveldweg en Lindweg voor doorgaand (sluip)verkeer.
Wie is Oscar Niemeyer? Oscar Niemeyer is een Braziliaanse architect, geboren in 1907 en nu, op 101-jarige leeftijd, nog altijd actief. Uit De Volkskrant: ‘Niemeyer bouwt alles met beton, maar hij bouwt sierlijk. Hij ontdoet het materiaal van zijn zwaartekracht en hoekigheid. Altijd ontwerpt hij met golvende lijnen.’ Uit NRC Handelsblad: ‘Met zijn wulpse gebouwen maakte Oscar Niemeyer een Braziliaanse variant op het modernisme.’
en (veel te kleine) foto’s weliswaar keurig de hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar zijn werk wordt nauwelijks in een breder perspectief geplaatst. Vergelijkingen met inspiratoren en navolgers zijn er bijvoorbeeld nauwelijks. Te weinig aandacht is er in mijn ogen ook voor de successen en mislukkingen van Brasilia, de vanaf de jaren vijftig uit de grond gestampte nieuwe hoofdstad van Brazilië waarvoor Niemeyer de belangrijkste gebouwen ontwierp, zoals deze kathedraal:
Waarom valt een tentoonstellingsbezoek toch aan te raden? Omdat de tentoonstelling ondanks bovenstaande bezwaren overtuigend aantoont dat Niemeyer prachtige gebouwen heeft ontworpen en nog steeds ontwerpt. Omdat dit de eerste keer is dat in Europa een tentoonstelling uit Brazilië over zijn werk te zien is. Omdat ik benieuwd ben of u mijn mening over de tentoonstelling deelt. 
Dit is ontworpen door Frits Peutz, de architect die ook verantwoordelijk was voor de Horster Mèrthal. 
Maar wat ik me na het tentoonstellingsbezoek vooral afvroeg: stel – ik weet, het klinkt onwaarschijnlijk – dat een fenomeen als Niemeyer een ontwerp maakt voor een gebouw, buurt of wijk in Horst. Zal dat dan genade vinden in de ogen van de lokale architectonische en stedenbouwkundige beleidsbepalers? Ik heb eerlijk gezegd zo mijn twijfels. U moet zelf maar bepalen over wie dat het meeste zegt: over Niemeyer, over de Horster architectonische en stedenbouwkundige beleidsbepalers of over mij.
Vergelijk de belettering van Slagerij Joosten trouwens eens met die van bijna-buurman Witveld Bloembinders:
